ดู: 217|ตอบกลับ: 0

Council Love Of Crystier Secondary school.*ตอนที่3 ฉันก็มีความสามารถนะ!*

[คัดลอกลิงก์]
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง

ณ ขณะนี้ อีฉันนางสาวจิรภิญญากำลังตกในสภาพที่เรียกได้เลยว่า ต่อให้มีมันสมองที่ล้ำเลิศเพียงใดก็ไม่สามารถเอาชนะ และหนีจากสถานการณ์นี้ไปได้ขอยอมรับเลยว่ามันเป็นเรื่องที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความตื่นเต้นสุดขีดในสถานที่แสนเปลี่ยวและไร้ผู้คน...
ครั้งแรกที่ฉันรู้สึกอย่างนี้...
ครั้งแรกที่ฉันอยากลิ้มลอง...
ครั้งแรกที่หัวใจเรียกร้อง...
ครั้งแรกที่ดวงตาของฉันมีแววความหวาดหวั่นเกิดขึ้นเหมือนรู้ได้ว่า หลังจากเหตุการณ์นี้ผ่านไป อะไรจะตามมา
และนี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ฉันขอเสี่ยง!
อยากเห็น อยากเห็นจังเลย! อยากเห็นเร็วๆและเดี๋ยวนี้เลย!!
“นี่ เปรมจิ เมื่อไหร่จะได้ซะทีหละไอ้ผลสอบตอนม.3ฉันรอจนตัวเกร็งไปหมดแล้วนะ ดูซิ ทำไมต้องเอาไปฝังดินด้วยหละ คิคิ”
“เรื่องของฉัน อยากเห็นขนาดนั้นเชียวหรอ”
“อื้ม ^_^”
อ๊ะอ๋า หน้าเหวอกันเป็นแถวเลย  นี่คงไม่ได้คิดไปไกลกันหรอกนะ(ก็หล่อนเล่าให้เกิดความคิดอย่างนั้นทำไมหละ--;;)งั้นสวยจะพยายามเล่าให้ทุกคนเก็ทก็ละกันนะ
ก่อนหน้านี้ประมาณซักชาตินึง (15นาทีเอง)
“นี่! เปรมจิ นายจะลากฉันไปไหนน่ะ ฉันไม่ไปนะปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ บอกให้ปล่อยไง ปล่อยยยยยยยยยยยยยย”
เสียงของฉันยังรักษาความสามารถเฉพาะทางได้อย่างดีเพราะหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์กับฝ่ายกิจกรรมต้องใช้เสียงเป็นหลัก โวยวายมาตลอกทาง(ซึ่งไม่รู้เลยว่านานเท่าไหร่)ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ข้างหน้าฉันเขาไม่ได้ยินหรือรำคาญจนไม่อยากพูดกันแน่ แงๆ TT[ ]TT อย่าบีบร้องจิ เค้าเจ็บข้อมือนะ
ผู้ชายอะไร เข้าใจอยากที่สุด! (คนที่ลากเธออยู่ไงถามโง่ๆ)
แต่จะลากฉันมาทำอะไรที่เปลี่ยวๆแบบนี้คุยกันในโรงอาหารก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องถ่อมาถึงหลังโรงเรียนเลย ไม่นะ! ไม่นะเปรมจินายรักน้องสาวฉันไม่ใช่หรอ นายจะมาสร้างความแปดเปื้อนให้ฉันได้ไง พ่อแม่ฉันอุตส่าห์ให้เวอจินนิตี้มามีค่า อย่าทำลายนะเฟ้ย ไอ้ผู้ชั่ว สารเลว ระยำ สถุนเอ๊ย! >O<
“ปล่อยนะ! ฉันมืองานต้องทำอีกเยอะ ไม่มีเวลามานั่งเล่นกับนายหรอกนะปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้ ปล่อยๆๆๆ”
ฉันเปลี่ยนจากการพูดมาใช้กำลังแทนโดยการใช้มืออันบอบบางระดมตีไปที่ข้อมือใหญ่ นี่แหนะ สายฟ้าจงมาสถิตที่มือของข้าเปรี๊ยะๆๆ (มันเพี้ยนไปแล้ว) เหวอ
เปรมจิกระชากข้อมือฉันเหมือจะทนไม่ไหวแล้วพร้อมกับหันหน้ามาส่งผลให้ใบหน้าของฉันไปกระทบกับแผ่นอกแน่นๆของเขาอ่า~ อุ่นจง-///////- เฮ้ย! นี่ไม่ใช่เวลามาเคลิ้มนะ นายนั่นปั่นหน้ายักษ์แย้ว ตายน่าเจ้าค่าท่านผู้โชมมมมมมม
อึก!
นายนั่นเพิ่มแรงที่บีบมากขึ้นใบหน้าฉันเริ่มบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด อยากจะหลบหน้าแต่ดวงตาคู่นั้นสะกดฉันไม่ให้ไปมองสิ่งอื่นนอกจากเขา
“น่ะ...นายจะทำอะไร”
น้ำเสียงของฉันตะกุกตะกัก แสดงออกได้ชัดว่าฉันกำลังกลัวพยายามดันหน้าอกให้ออกไปห่างๆ แต่มันไม่ได้ผลอ่ะนะ แงๆ  เค้ายังอยากรักษาเวอจินนิตี้อยู่นะเปรมจินายกล้าทำกับฉันลงคองั้นหรอ? ฉันยังมีอนาคตอีกยาวไกล ยังไงก็ต้องป้องกันไว้ไปซื้อยาคุมฯกับถุงยางอนามัยที่ร้านขายยามาก่อนเรื่องแค่นี้นายไม่เคยทราบมาก่อนหรอO_O (ไหนว่าไม่อยากทำ แต่บอกซะวิธีป้องกันหลักๆเลยนะ)
“ไม่อยากรู้หรอจ๊ะจ๋า ว่าฉันไม่ได้โง่อย่างที่เธอคิด”
แล้วทำไมต้องมาพูดข้างหูฉันด้วยหละฉันไม่ชอบให้ใครมาหายใจรดต้นคอ!!
“ฉันจะพิสูจน์ให้เธอดูเอง”
“ฉันเชื่อแล้วว่านายไม่ได้โง่”
“ไม่ได้ -*- เธอต้องลองพิสูจน์มันก่อนสิ และจะต้องตะลึงเมื่อเห็นสิ่งของต่อไปนี้...”
ก็บอกว่าไม่อยากพิสูจน์ฟังภาษาคนไม่ออกรึไง(เพราะเขาเป็นมนุษย์ที่สูงศักดิ์กว่าคน)
“...ฉันจะเอาผลสอบให้ดู!”
“ฮะ...หา O_o”
“ผลสอบตอนม.3 อันแสนภาคภูมิใจของฉัน *O*”
หลังจากนั้นเปรมจิก็เอาจอบมาขุดพื้นดินแสนล้ำค่าอันเป็นสมบัติของโรงเรียน(อีกและ) จนฉันลุ้นสุดจนตัวโก่ง อยากจะรู้จริงๆว่าผลสอบจะเป็นที่เชิดหน้าชูตาตระกูลของนายแค่ไหนแต่ยึกยักอย่างนี้ สงสัยคงได้ดูชาติหน้าหละมั้ง
“ตะ...แต่ฉันอยากให้โมโม่ดูคนแรกอ่ะ •_•”
“เออ! ไม่เป็นไร เก็บไว้ให้คุณประทานนักเรียนดูเถอะ รู้เปล่า อีก 10นาทีจะเข้าเรียนแล้ว นายทำฉันโคตรเปลืองเวลาเลยรู้มั๊ย ไปหละ”
“ล้อเล่น เอาไปดูเลย”
แหม ต้องทำเป็นงอนก่อนนายถึงให้ฉันดูสิดีนะที่มันใส่กล่องก่อนแล้วค่อยฝังดิน ไม่อย่างนั้นหน้าฉันคงเปื้อนดินเพราะนายนั่นปาข้อสอบใส่หน้าฉันเลย -_-;; ถ้าไม่อยากให้ดูก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องเถียงนะเพราะกิริยาของนายมันฟ้อง (แล้วทำไมไม่พูดออกไปหละ)
เฮือก! บร๊ะเจ้าโจ๊ก
“...”ฉันเอง
“เป็นอะไรไป เข้าใจและคงทึ่งในความสามารถของฉันอ่ะเด้ถึงพูดไม่ออก ฉันรู้ว่าฉันมาคนเก่งฟ้าประทาน^^”
คนเก่งฟ้าประทานมากน่ะสิโคตรเลย (กัดฟันพูด)ฉันขอยอมรับในความเก่งของนาย แต่ ทำไมวิชา กอท. (การงานอาชีพฯ) สุขศึกษาและภาษาไทย ไหงถึงได้แค่เกรด 1.5 เอง มิหนำซ้ำ ชมรมยัง มผ. อีก
“นายผ่านขึ้นม.4 มาได้ไง ฉันยังงงๆอยู่เลย”อธิบายสีหน้าตอนนี้เริ่มซีดคล้ายคนเป็นลม
“อ๋อ ฉันใช้เส้นน่ะ เก่งใช่มั๊ยหละฉันภูมิใจในความเส้นใหญ่ที่พ่อฉันมีจริงๆ ขอบพระคุณนะขอรับ ท่านพ่อ  ^/\^ ”
ที่มันภูมิใจคือความเส้นใหญ่ของตัวเองงั้นสิ โอ๊ยตาย!ทำไมถึงมีบุคลากรเยี่ยงนี้ในคริสเทยร์ได้อย่างไรนี่คงใช้เส้นบะหมี่เกี๊ยวกุ้งฮาจิบังราเม็งในการสอบเข้าอีกหละสิ L มันคงยังไม่รู้สินะ ว่าโมโม่เกลียดอะไรก็ได้ ฉันมันโคตรนางเอง ฉันมันแม่พระผู้ใจดีแสนสวย ดังนั้น ฉันต้องบอกให้นายเปรมจิรับรู้
“โมโม่ไม่ชอบ...ไม่ใช่สิเกลียดพวกที่ชอบใช้เส้นเลยต่างหาก”
ทะ...เธอพูดว่าอะไรนะ” เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่น
“ดีนะ ที่นายให้ฉันดูผลสอบนายก่อนเพราะท่านประทานเกลียดคนที่ชอบใช้เส้นเข้ากระดูกดำ”
“แล้วทำไมถึงได้มีความรู้สึกอย่างนั้นหละ”
“ไม่รู้ว้อย! ไม่ใช่พระพุทธเจ้าถึงจะเป็นพี่สาวก็ใช่ว่าจะรู้ไปซะทุกเรื่องของยัยคุณน้องซะหน่อย -*-”
“ขอบคุณนะที่เตือน เพื่อนฉันนี่มันน่ารักเชียงๆเลย ^3^”
“ว้าย! นายจะทำอะไรน่ะ”
ฉันร้องเสียงหลง เมื่อเปรมจิทำท่าจะเข้ามากอดฉันคราวนี้เอาจริงซะด้วย
“เปรมจิ เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ยอย่ามาทำอะไรทะลึ่งกับฉันนะ ปล่อยเดี๋ยว...”
ฟรี๊ว~ → จึก
ในขณะที่ฉันกำลังโวยวายก็มีบางสิ่งบางอย่างพุ่งผ่านระหว่างใบหน้าของฉันกับเปรมจิมันช่างคล้ายกับกระบวนท่าที่ 1 ชอล์กพิฆาตของอาจารย์กิติศักดิ์ แต่คราวนี้มันไม่ใช่แล้วอะไรหว่าที่ปักตรงต้นไม่ (ออร่าความอยากรู้อยากเห็นถูกแผ่เป็นวงกว้าง)
บ้าน่า
ไม่จริง!
มันคือ!!
ทะ...ธนู!!!
แล้วผ้าสีฟ้าที่พันอยู่มันคืออะไรฮิ อ๊ะ! มีข้อความเขียนอยู่ด้วย
“มันเขียนว่าอะไรอะจ๊ะ...”
“เย้ย =O=”
ฉันตกใจจนมีแรงเกือบผลักเขาออกไปจากฉันได้แต่ฉันมันแรงน้อย T^T แง เปรมจิ ช่วย...
ฟรี๊ว~ →→
“เฮ้ย ระวัง!”
จึก! จึก!
เปรมจิผลักฉันออกจากรัศมีการใกล้ชิดตัวเค้านายปล่อยฉันได้ซะทีนะ แต่...
“ผลักฉันออกไปแบบนี้ ฉันก็เจ็บสิยะ!!”
“หรือจะกอดกันรอให้ธนูปักที่หัวงั้นหรอนี่ฉันอุตส่าห์ช่วยนะ หัดขอบคุณกันซะบ้างสิ เสียแรงจริงๆที่ช่วยเอาไว้ทำคุณบูชาโทษแท้เลย เฮ้อ~ แต่ช่างมันเหอะ วันนี้หล่อใจดีจะม้ายหงุดหงิด จะขอดูลายแทงบนธนูที่ลูฟี่(ขยายความ: มันบ้าวันพีช) เอามาให้โดยการยิงธนูดีกว่า...เฮ้ย!ทะ...ทะ...”
“ ‘ปล่อยมืออันสกปรกของแกจากผู้หญิงคนนั้นซะ’ ส่วนสองอันหลัง ใบแรกเขียนว่า ‘ไม่เคยเข้าค่ายธรรมะหรอหรือพ่อแม่ไม่เคยสั่งสอนว่า ห้ามแตะเนื้อต้องตัวเพศตรงข้าม’ ใบที่สอง‘นี่เป็นการเตือนครั้งสุดท้ายไอ้ศพเป็ด!!!’ เค้าว่าเงี้ย”
“โถ่! จ๊ะจ๋า อย่าทำให้ตกใจสิ ฉันนึกว่าผีเอาธนูไป”
“ถึงจะเป็นผีแต่ฉันก็สะ...อุ๊บ”
เปรมจิเอามือมาปิดปากฉันพร้อมทำหน้าเหมือสะอิดสะเอียน“ขอเถอะ ห้ามพูดต่อนะ พอเธอพูด แล้วฉันรู้สึกว่าอึก...”ถ้าจะอ้วกให้ฉันเอาเท้าตบหลังให้เอามะ “อยากจะขย้อนของเก่าจริงๆ แหวะ!”
“เอ้า ถ้าไม่สวยแล้วจะมีคนมาคอยหวงหรออย่างตอนนี้ก็ถือเป็นเครื่องหมายยืนยันว่าฉันสวย”
“สงสัยคนที่ยิงมาคงตาถั่ว”
“ตาถั่วแล้วจะยิงได้แม่นขนาดนี้หรอ หัดคิดซะบะ...”
ฉันชะงักคำพูดกะทันหัน และดันไปคิดมากเรื่องพี่อั๊นอีกจนได้บร๊ะเจ้า! พี่เคยเป็นแชมป์ยิงธนูระดับเยาวชนตั้งแต่ตอนอายุแค่7 ปี และครองตำแหน่งนี้มา 9 ปีซ้อนนี่นา โอ้ว คงไม่ใช่ความจริงพี่เค้าไม่มีทางมาที่เมืองไทยได้อยู่แล้ว...มั๊ง แงๆมันมีโอกาสมากมายเลยนี่ที่พี่อั๊นจะมาโผล่ที่เมืองไทยโดยที่เราไม่คาดคิดและเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนคริสเทียร์โดยที่น้องสาวแสนน่ารักและพี่สองสุดโหดและเย็นชาทั้งสองต้องการจะแกล้งเราเลยทำเป็นเงียบเรื่องนี้งั้น...เมื่อเช้า
ก็เป็นเรืองจริงน่ะสิ!
“เฮ้ย จ๊ะจ๋า”
ตอนเย็นกลับไปก็ต้องเจอพี่อั๊น...
“จ๊ะจ๋า”
ตอนเช้าก็ต้องตื่นมาอรุณสวัสดิ์...
“ไอ้จ๋า!”
“ไม่จริงน่าพี่อั๊นอยู่ตั้งอเมริกาจะโผล่มาที่เมืองไทยได้ยังไงกัน ไม่มีทาง!!! ... เฮ้อ~ รู้สึกโล่งขึ้นจุงเบย อ้าว มีอะไรหรอเปรมจิ ☺”
“ฉันเรียกแกตั้งนาน ก็ไม่หัน ดันมาตะโกนใส่หน้าฉันอีกแล้ว...คนที่ชื่ออั๊นนั่นเป็นใคร บอกหน่อยจิ-O-”
“เป็นแค่พี่สมัยเด็กน่า ไม่ต้องใส่ใจอะไรมากหรอก”ใช่ๆไม่ต้องสงสัยมากด้วย ขอร้อง ^^;;
“แน่นะ”
“อื้อ พี่เค้าไม่ได้ชอบโมโม่หรอก”ฉันรู้ใจแกนะ ขอบอก
“แล้วไป เข้าห้องเรียนได้แล้ว รู้ป่าวเธอทำฉันเสียเวลามาก อีก 5 นาทีจะเข้าเรียนแล้ว วิ่งเร็ว อย่าอืด”
ใครกันแน่ที่ทำให้เสียเวลา เชอะ
อย่างน้อย การได้ตะโกนใส่หน้านายก็ทำให้ฉันสบายใจขึ้นพี่อั๊นเมื่อก่อนอาจจะน่าตาดีก็จริง แต่พอโตขึ้นมา หน้าตาก็คงคางคกเรียกพี่ก็ได้
แล้วคุณผู้อ่านคิดเหมือนฉันมั๊ยคะ?(ตัวเองคิดเองไม่ได้รึไงยัยคน...ไม่รู้จะด่าว่าอะไร)

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 8-12-2016 16:52 , Processed in 0.034304 second(s), 15 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้