ดู: 229|ตอบกลับ: 0

Council Love Of Crystier Secondary school.*ตอนที่4 เขาคนนั้นตือ...!*

[คัดลอกลิงก์]

ให้ตายสิ วันนี้เรียนหนักเป็นบ้าเลย และก็ประชุมสภาเท่านั้นยังไม่พอพวกในสภาชิ่งกลับบ้านกันก่อนปล่อยให้ฉันดูแลเก็บกวาดห้องประชุมเอง โอ๊ยเครียด “แล้วคนในบ้านหายไปไหนหมดเนี่ย อ๊ะ กลิ่นอะไรอ่ะ”ฉันเดินไปที่ห้องครัวที่เป็นต้นตอของกลิ่น เอ๋มีคนอยู่ด้วยหรอ อ๋อ พี่น้ำค้างแน่เลย ฮั่นแน่วันนี้ยอมลงมือทำกับข้าวเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทิ้งน้องสาวไว้ให้จัดการงานเอกสารแทนตัวเองน่ะสิน่ารักจุงเบย ไม่ได้กินกับข้าวพี่ใหญ่ของบ้านมานานแล้ว ^^“แหม วันนี้พี่น้ำค้างลงมือทำกับข้าวเองเลยนะคะ สงสัยต้องอร่อยไม่แพ้เมื่อก่อนแน่กลิ่นหอมฟุ้งไปถึงหน้าบ้านเลย เดี๋ยวหนูไปอาบน้ำก่อนนะ อดทนรอกินกับข้าวฝีมือพี่แทบไม่ไหวเลย>V<”พี่น้ำค้างพยักหน้าตามฉบับคนไม่ชอบพูดของพี่แก แต่จ๊ะจ๋าไม่เอะใจเลยว่า คนที่เธอนึกว่าพี่สาว กลับเป็นบุรุษที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข จ๊ะจ๋าเดินออกจาก้องน้ำโดยที่ผมยังเปียกอยู่เล็กน้อยเธอกำลังเอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วโยนใส่ตะกร้าตามนิสัยที่แก้ไม่ได้ของเธอแต่เสียงสายเข้าโทรศัพท์ของเธอทำให้โยนพลาด  พรุ่งนี้ฉันจะเป็นแฟนเธอฉันพร้อมไม่ว่าเจออะไร...ฉันเกลียดริงโทนที่ยัยฟ่างตั้งเอาไว้จริง นอกจากมันจะสียงดังแล้วมันยังเคยทำให้หลายคนเข้าใจผิดว่าฉันไปอ่อยผู้ชายและไม่ต้องสงสัยว่าทำไมฉันถึงไม่เปลี่ยน...ก็เพราะยัยเพื่อนตัวดีนั่นต้องรหัสในการเปลี่ยนไว้ด้วยฉันทำอะไรไม่ได้นอกจาก ต้องรีบรับสายทันทีที่มีสายเข้า“ฮัลโหล”[ฮะ...ฮัลโหลจ๋า]“เอ่อ...ไม่ทราบนี่ใครคะ? รู้ชื่อฉันได้ไง”[ฉันเอง]“ฉันเองไหน รู้ไหมว่ารอบตัวฉันมีคนรู้จักมากมายแล้วมาบอกว่าฉันเอง ใครมันจะไปรู้วะ หัดคิดซะบ้างสิอย่าบอกนะว่าเรื่องแค่นี้คุณก็ไม่รู้จัก เดี๋ยวฉันจะแจ้งตำรวจเปลี่ยนเบอร์ให้ทันหละ ฉันต้องไปทำอย่างอื่นต่อ ไม่มีเวลาว่างจะมาพูดกับไอ้โรคจิตแค่...”[เปรมไง]“ฮะ ใครนะ”ก่อนหน้านี้มันพูดว่าอะไรนะ [โอ๊ย! เปรมไงเป็นเพื่อนกันแค่นี้จำไม่ได้หรอ]“เปรมจิหรอ!...”“เฮ้ย คุยโทรศัพท์ให้เบาๆหน่อย รบกวนชาวบ้านชาวช่องเค้า”คุณป้าข้างบ้านตะโกนมาด้วยความเหลืออด สงสัยจะรำคาญที่ฉันพูดมาตั้งนานแล้ว“ขอโทษค่ะ...นี่นายรู้เบอร์ฉันได้ไง”ฉันพยายามหรี่เสียงให้เบาลงเท่าที่จะทำได้เกรงใจคนเป็นนะคะ[ก็ Gu’ rock]มันน่าจะด่ากลับไปจัง“ขอให้อิฉันรับทราบความจริงหน่อยนะเจ้าคะ บริ๊ง บริ๊ง”[ก็ได้ เพื่อนเธอเป็นคนบอกเอง ฝาแฝดคู่นั้นน่ะ]ยัยข้าวกับยัยฟ่างนี่เอง เห็นคนหล่อไม่ได้เลยนะ“ให้ตายสิ แล้วมีเรื่องอะไรหละ”[ค่ะ...คือว่า...]ไม่ต้องทำให้ฉันรู้สึกเครียดเวลาพูดกับนายก็ได้นะ [เมื่อกี๊นี้ฉันเจอโมโม่เดินกับพวกพี่ๆอีกสองคนที่ตลาดฉันไม่กล้าเข้าไปทักเพราะฉันไม่เห็นเธออ่ะ]“จะเห็นฉันได้ไง ฉันอยู่บ้าน”[ว่าไงนะ ฉันนึกว่าเธออยู่ที่ตลาดด้วยซะอีกซวยแล้วตรูหมดตัวช่วย]“ไม่เป็นไร แกแค่เดินเข้าไปหาจ๊ะจ๋าทักทายแล้วก็สวัสดีพี่เค้าซะ นั่นแหละ มันจะช่วยทำให้จ๊ะจ๋าชอบนายขึ้นมาอีกนิดนึง”[โห แค่นิดนึงเองหรอ มันไม่...]“นั่นคือก้าวแรกสู่ความสำเร็จ”[ฉันเชื่อแก จ๊ะจ๋า ]กล้าๆหน่อยนะเปรมจิ ฉันเชียร์นายอยู่ถึงแม้ในใจจะแอบเจ็บก็ตาม อะ...เอ๋ แต่เดี๋ยวก่อนนายนั่นบอกว่าพวกพี่ทั้งสองอยู่ที่ตลาดกับยัยโมโม่ แล้วคนที่อยู่ในครัวเป็นใครหละ?!“ด่ะ...เดี๋ยว เปรมจิ! นายเห็นพี่ของฉันอยู่กับโมโม่ทั้งสองคนเลยหรอ”[ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะ...ตู๊ด~]เปรมจินี่นายจะช่วยสร้างความมั่นใจให้ฉันหน่อยไม่ได้หรอว่าคนที่อยู่ในครัวเป็นพี่น้ำค้างจริงๆง่ะ>”<  ไม่เป็นไร ฉันมันหญิงไทยใจสู้ถ้าคนที่อยู่ในครัวเป็นคนร้ายหรือพวกที่ไม่หวังดีกับบ้านหลังนี้ จ๊ะจ๋าก็ขอออกไปทำสงครามกับมันผู้นั่นเองเธอเดินไปที่ห้องเก็บของเปิดบานประตูออกมาอย่างเงียบสงัดเดินไปยังมุมสุดของห้อง มีกระเป๋าไม้กอล์ฟของพ่อถึงแม้ยามเมื่อเธอได้เห็นมันก็เกิดความเจ็บปวดขึ้นมา แต่นี่ไม่ใช่เวลามานั่งเศร้า ฉันเลือกอาไม้ที่ใหญ่และหนักที่สุดเท่าที่ฉันสัมผัสได้ไม่รู้จักชื่อมันหรอกนะเพราะไม่ใช่คนที่ชอบเล่นกีฬาด้านนี้แค่ไอ้นี่แหละที่ฉันเลือกเป็นอาวุธ ค่อยๆเดินลงบันไดอย่างไม่มีเสียงเพราะฉันคืออนาคตอันยิ่งใหญ่ของ FBI (ที่จะทำให้องค์กรล้มจมภายใน 10 วินาทีอ่ะดิ) ฮะ ฮะ ฮะ เฮ้ย! อย่าสมาธิแตกสิ เดี๋ยวศัตรูก็รู้กันพอดี ห้องครัวอยู่ตรงหน้า เธอเดินเข้าไปอย่างไม่มีเสียง ถึงกลิ่นกับข้าวจะหอมแต่มันก็ไม่ได้ปั่นป่วนสมาธิเธอแม้แต่น้อยจ๋าเดินเข้าไปจนยืนอยู่ในระยะที่สามารถตีได้ถนัด เธอเงื้อมือขึ้นมาแล้วฟาดลงไปแต่...หมับ!ไม่จริงน่า ไอ้คนร้ายหันมารับไม้กอล์ฟได้ ตายแล้วมันต้องรู้แน่เลยว่าฉันจะทำอะไร แง ตานแน่ๆ พี่ฟ้าใส พี่น้ำค้าง น้องโมโม่ เปรมจิช่วยเค้าด้วย >_<“เล่นอย่างนี้มันอันตรายรู้รึเปล่าคะ น้องจ๋า”ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความกลัวและสิ่งที่พบอยู่ตรงหน้าคือ!“คุณเป็นใครคะ”คำถามของฉัน ทำเอาเขาทำหน้าผิดหวังอย่างแรง ขอบอกถึงเขาจะหน้าตาดี แต่ฉันจำไม่ได้ว่าเขามาโคจรอยู่ในชีวิตฉัน เอ แต่ก็คุ้นๆหน้านะ(คุ้นหน้าเพราะเค้าหล่อว่างั้น)“จำพี่ไม่ได้หรอ พี่ไง พี่อั๋น ชื่อจริง นายเพิ่มพูนสุขสวัสดิ์ เจอกันแล้วเมื่อตอนเช้ามืดไม่ใช่หรอ?” ฉันอึ้งจนถึงขั้นช็อกเมื่อได้รับรู้แล้วว่าเหตุการณ์เมื่อเช้าได้เกิดขึ้นจริงแต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าครั้งไหนที่เจอพี่อั๋นแต่ฉันว่าต้องเป็นครั้งที่สองที่ฉันโดนจุ๊บที่หน้าผาก >///////////<ทำไมต้องหน้าแดงด้วย เดี๋ยวพี่เค้าก็จับไต๋ได้หรอก ไม่ได้แล้ว ฉันต้องต่อว่าเขา“จำได้แล้ว บังอาจนักนะที่มาจุ๊บที่หน้าผากหนูเมื่อเช้าที่เนี้ยแหละ จะได้เอาคืน คนเป็นพี่อะไรมากระทำกับผู้เป็นน้องอย่างนี้!”“เฮ้ย! พี่ไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ นึกให้ดีๆสิ ไปจำผิดกับใครมารึเปล่า!”ตุบในขณะที่ฉันกำลังจะวิ่งไล่ไอ้โรคจิตวิตถารต่ำช้าบุคคลที่สามก็ได้เข้ามาเยือนในห้องครัวพร้อมทำของตกและสีหน้าของเธอนั้นบอกได้เด่นชัดเลยว่าเธอกำลังตกใจถึงขีดสุด“โมโม่!”ฉันกำลังจะวิ่งไปหาน้องสาวที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์แต่พี่ทั้งสองก็เข้ามาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยของพี่น้ำค้างและใบหน้าแสยะยิ้มของพี่ฟ้าใส“นี่ คุณพี่ ถึงขั้นกับจูบเลยหรอถึงจะรู้ว่าเป็นพวกโลลิค่อนก็เหอะ แต่จะทำอะไรก็หัดเห็นหัวของคนเป็นพี่สาวด้วยนะคะ”พี่ฟ้าใสพูดขึ้นพร้อมส่งสายตาประกายสายฟ้าแปร๊บๆ(แต่ใบหน้ายังคงยิ้ม) พี่อั๋นหันไปขอความช่วยเหลือจากพี่น้ำค้างแต่ก็โดนสายตาแสนเย็นชาตอบกลับฟางเส้นสุดท้ายอย่างน้องโมโม่แสนน่ารักก็เชิดหน้าไม่สบสายตา“ฟังพี่อธิบายก่อนสิ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดพี่ไม่ได้ทำอย่างนั้นกับจ๋าซะน่ะ...เย้ย!”เขาหลบซ้อมที่ปาเฉี่ยวหัวไปได้หวุดหวิดซึ่งคนที่ปาก็คือน้องเล็กสุดของบ้านนั่นเอง“บังอาจทำกับพี่จ๋า”โมโม่(น้ำเสียงเย็นเฉียบ)“โลลิค่อน!”พี่ฟ้าใสนำกองกำลังมา“น่าเกลียด”พี่น้ำค้างเสริมทัพและท้ายที่สุด...“ฆ่ามัน!!!”ทั้งสี่วิ่งและถืออาวุธในมือคนละอย่าง(หยิบมาจากครัว)ไล่ผู้ชายที่ได้ตราหน้าว่าลามกโลลิค่อนวิ่งไล่ต้อนทั่วบ้าน ถึงคุณป้าข้างบ้านจะแหกปากด่าก็บ่หยั่นสำหรับสาวๆทุกคนช่วยกันไล่ต้อนพี่อั๋นจนถูกล้อมไว้ทุกด้าน“ด่ะ...เดี๋ยวสิ ฟังพี่ก่อนสิจ๋า พี่...”“ไม่ต้องมาพูด! คำพูดของพี่เชื่อถือไม่ได้”“แต่พี่...”Shut up!”“อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!” “ทำอะไรหัดเกรงใจชาวบ้านซะบ้าง ดูซิบ้านพวกเธออยู่ท้ายซอยแต่รู้หรือเปล่า เสียงน่ะ มันดังไปถึงหน้าปากซอยเลยรู้มั๊ยป้านี่ปวดหัวกับพวกเธอจริงๆ นี่ถ้าไม่เห็นแก่พ่อแม่ของเธอป้าไม่เกรงใจแล้วรู้รึเปล่า แทนที่เขาจะได้ไปสู่สุขติ กลับต้องมานั่งห่วงพวกเธอนี่พวกเธออายุเท่าไหร่แล้ว หัดโตกันซะบ้าง”เสียงคุณป้า(ข้างบ้านเหมือนเดิม)เทศนายาวเหยียดซึ่งต้องทนนั่งฟังเพราะก่อคดีไว้ ใหญ่ซะด้วย“โถ่! อั๋น ได้แผลมาเยอะเลย พวกเธอนี่ก็เล่นไม่รู้เรื่องจริงๆป้าเห็นอั๋นกับพวกเธอมาตั้งเล็กๆ ทำไมจะไม่รู้ว่าพี่เค้าไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่นอนจ๋าก็เพ้อฝันเป็นตุเป็นตะอีกแล้ว”ป้าก็พูดเข้าข้างพี่อั๋นเกินไปน่ะแหละ บอกว่าฉันเพ้ออีกรู้ป่ะ สวยไม่ปลื้ม >O<“เดี๋ยวก็อาบน้ำแล้วก็เข้านอนกันได้แล้วต้องไปโรงเรียนไม่ใช่หรอ ป้าไปหละ”ทุกคนทำท่าผ่อนคลายหลังจากป้าแกออกจากบ้าน ก็นะใครไม่เบื่อการเทศนาของแกก็เป็นพวกชอบของแปลกแล้ว! “เห็นรึเปล่าคะ น้องๆทั้งหลายช่วยไม่ได้เพราะพวกน้องไม่ฟังพี่เอง”“เราเชื่อน้องสาวมากกว่าพี่ชายโลลิค่อน”พี่ฟ้าใสพูดคำว่า ‘โลลิค่อน’ อีกแล้วยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องเรียกแบบนั้น แล้วโลลิค่อนมันแปลว่าอะไรง่ะงง?“กรุณาอย่าว่าพี่อย่างนั้น ถ้ามันไม่...”“หรือว่าพี่ชายจะเถียงคะน่าจะรู้ตัวนะว่าอยู่ในสถานะอะไร ถ้าไม่รู้ เราจะได้เลิกพูด”พี่อั๋นเถียงต่อไม่ออก พูดอะไรที่จ๋าไม่เข้าใจอีกแล้ว! ไอ้ที่ ‘สถานะอะไร’ กับ ‘เราจะได้เลิกพูดกัน’ เนี่ยมันเป็นรหัสลับได้การพูดคุยกันหรือพี่ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าที่เราเห็นยิ่งคิดก็ยิ่งงง“ก็ได้ พี่ยอมรับ แต่เป็นแล้วมันผิดหรอพวกเธอก็ยอมช่วยนี่”“โมต้องช่วยพี่อยู่แล้วเพราะโมอยากให้พี่ทั้งสอง...”“โมโม่! น้องลืมรดน้ำต้นไม้น่ะ”“ตายแล้ว! ลืมซะสนิทเลย แย่แน่ๆต้องรีบไปรดน้ำ”โมโม่วิ่งไปที่สวนหลังบ้านอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ลืมหยิบบัวรดน้ำลายหมีพูไปด้วย“ยัยโม เมื่อกี๊จะบอกพี่ว่าอะไรนะ”“เค้าจะบอกว่าอยากให้พี่กับจ๋าเป็นเพื่อนคู่หูช่วยงานสภาฯน่ะ ไม่ต้องใส่ใจมากหรอกนะ ^^;;”ท่าทางของพี่ๆกับน้องโมโม่แลดูแปลกนะจะไม่ให้อิฉันใส่ใจได้ไง สัญชาตญาณนักสืบเริ่มทำงานแล้ว ไฟชักมีแล้วสิ เราเกิดมาเพื่อปราบจอมโจรคิดโค่น เอโดงาว่า โคนัน กระทืบฮัตโตริ เฮย์จิ ให้จมดินถึงตัวจะเป็นเด็กแต่สมองเป็นผู้ใหญ่ ชื่อของฉันคือ ยอดนักสืบแสนน่ารัก จิรภิญญา!(ก๊อบมาเกือบทั้งดุ้นเลยนี่หว่า L----โคนัน)
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 09:28 , Processed in 0.050099 second(s), 13 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้