ดู: 223|ตอบกลับ: 1

หนุ่มขึ้กลัวกับสาวนักสู้ ตอนที่ 2 ยุทธการวิ่งหนี

[คัดลอกลิงก์]
ตอนที่ 2 ยุทธการวิ่งหนี

ย้อนกลับไปสักนิด หนึ่ง

นักเรียนใหม่ :
                 นี้นาย ทำไมต้องหนี ด้วยละเมื่อวาน ทั้ง ๆ ที่ฉันช่วยนายไว้ น่้ะ
นักเรียนทั้งห้อง :
                    ห๊าาาาา
โคโด :
        แย่ แล้ว เรื่องราวจะไปกันใหญ่แล้ว สิ ทำไงดี นี้ ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย T^T
        ทำไงดี ทำไงดี
        เรื่องชักจะไปกันใหญ่แล้ว
อาจารย์ :
           นี้ ๆ พวกเธอ เข้าเรียนก่อนดีกว่า น่ะ นี้ก็หมด คาบโฮมรูม แล้วน่ะ นั่งที่
           ก่อนละกัน ในเมื่อ คุณฮิมิโกะ รู้จักกับ โคโดคุง ก็นั่งใกล้ ๆ กันล่ะกันน่ะ
โคโด :
        เอ่ะ อาจารย์ครับบบ
        ทำไมให้คุณฮิมิโกะ นั่งใกล้ผมละครับ
อาจารย์ :
           ทำไมหรอ ก็เธอรู้จักกันนิ อีกอย่างฉัีนก็เป็นอาจารย์ของเธอน่ะ
           ทำไมหรอ (ทำหน้าโหด)
โคโด :
        เปล่าครับ ไม่มีอะไร :(
อาจารย์ :
        เอาละ นักเรียน ครูไปก่อนน่ะ บายยย ตั้งใจเรียนด้วยละ
นักเรียน :
           ครับ/ค่ะ
โคโด(ความคิด) :
                    ทำไงดี แบบนี้เราต้องโดนเธอถามแน่ ๆ
                    โอ้วว ไม่กล้าหันหน้าไปมองหล่อนเลย
                    ตอนพักกลางวันเราต้องรีบออกจากห้องให้ได้

ถึงเวลาพัก

ฮิมิโกะ :
          นี้ นายชื่อ โคโด ใช่ไหม ฉันขอถามนายเรื่องเมื่อวาน หน่อยสิ

ไม่ทันใดนั้น โคโดผู้ซึ่งอ่อนแอ ก็ลุกขึ้นวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว

โคโด :
        แหะ ๆ เหนื่อยจริง ๆ น่าจะหนีพ้นแล้วละน่ะ (หันไปมองข้างหลัง) Let Go !!
        ด่วน ๆ ๆ
ฮิมิโกะ :
          เดี๋ยวสิ อย่าพึ่งหนีสิ ฉันแค่อยากจะถาม เฉย ๆ
          นี่ !! ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ก็ขอเอาจริงมั้งล่ะ

ในขณะที่กำลังวิ่งไล่แปะเห้ยวิ่งหนีอยู่ โคโด ก็ได้วิ่งหนีขึ้นไปบนด่านฟ้า

ฮิมิโกะ :
          แหะ แหะ ไหนที่สุดก็ไม่มีทางให้หนีอีกต่้อไป
          มาให้ฉันถามคำถาม เลยน่ะ

ในขณะนั้นเอง โคโด ก็ก้มหน้าเดินไป ใกล้ ๆ คุณฮิมิโกะ ห่างประมาณ 20 เซน ทันใดนั้นเอง

โคโด :
        ขอโทษ ครับ !! อย่าฆ่าผมเลยครับ ได้โปรด
ฮิมิโกะ :
          เอ่ะ เดี๋ยวสิ เดี๋ยวสิ
โคโด :
         ถึงฆ่าผมไป ก็ไร้ค่าอย่าฆ่าผมเลย ครัีบ คุณฮิมิโกะ
ฮิมิโกะ :
          โป๊กก เข้าให้ เป็นไง อยู่เฉย ๆ ได้หรือยัง ฉันแค่อยากจะถามนา่ย
          เกี่ยวกับเรื่องเมื่อวานเฉย ๆ ทำเป็นกลัวไปได้
          แล้วทำไม นายต้องร้องไห้ ด้วยเหล่า
          เอ้า นั่งเก้าอี้ ส่ะ
โคโด :
        ขอบคุณครับ :'(
ฮิมิโกะ :
          แล้วทำไม นายต้องร้องไห้ด้วยล่ะ บอกมาสิ
โคโด :
        คือว่า จริง ๆ แล้วผมนั้นเป็นโรคกลัวผู้หญิงน่ะครับ
ฮิมิโกะ :
          ฮุบ !! ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ
          นายนี่น่ะ เป็นโรคกลัวผู้หญิง เหอะ ๆ
โคโด :
        เพราะผม นั้นเป็นน้องคนเล็กสุด ทั้งบ้านมี แต่ผู้หญิง ผมเลยถูกแกล้งบ่อย
ฮิมิโกะ :
          อ่อ อย่างนี่ นี้เอง
          แล้วเรื่องเมื่อวานมันเป็นมายังไงล่ะ

ขณะนั้นโคโด ก็ได้เล่าให้ฟัง ....... จบ

ฮิมิโกะ :
          เรื่องราวเป็นอย่างนี้เอง หรอ อื้ม เข้าใจล่ะ
          ถ้างั้น ฉันนี่ล่ะ จะเป็นคนปกป้องนายเอง
          เอ้ายืนมาจับมือกันสิ

ในขณะ ที่โคโดกำลังจะ ลุกขึ้นจะจับมือนั้นเอง ก็ได้สะดุด หัวไปชนเข้ากับหัวฮิมิโกะ

โคโด :
        โอ๊ยย !! เจ็บจัง เอ่ะ อะไรนิ นิ่ม ๆ นุ่ม ๆ
ฮิมิโกะ :
          หน่อยย เจ้าบ้าาาา แปะ

เต็มหน้า

ฮิมิโกะ :
          กล้ามาก น่ะ ที่มาจับ นมฉัน ฉันจะไม่ช่วยนายแล้ว - / / - *
โคโด :
        โอ้ มึน ๆ ขอโทษครับ ยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ คุณฮิมิโกะ
ฮิมิโกะ :
          ไม่สน ฉันจะไ่ม่ช่วยนายอีกแล้ว ไปล่ะ
โคโด (ความคิด) :
                      โอ้ แม่เจ้า ชีวิตฉันจบแล้ว เป็นโรคแพ้ผู้หญิงไม่พอ ดัีนทำ
                      ให้ผู้หญิงที่คิดจะปกป้อง อายอีกเรา
                      ซวย จริง ๆ !!

จบ
สรุป ฮิมิโกะเป็นซึนเดเระ หรออออออออ ติดตามตอนต่อไป
โพสต์ 29-4-2013 00:27:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
จอบคุณมากครับ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 02:57 , Processed in 0.046434 second(s), 21 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้