ดู: 228|ตอบกลับ: 1
   
ยานพลังทำลายล้างสูงBlueWorld

                         “มีโมบิลสูทไม่สังกัดฝ่ายออกมากับกู้ฟลาดตระเวนทั้งสองเครื่องหายไป”
                                        “ครับพันตรี” “ตอนนี้หุ่นนั่นไปที่ไหน?”
                                        “เอ่อ...กำลังจะออกน่านน้ำไปที่เขตนอกการจู่โจมครับ”“จุดหมายที่จะไป...”
                                        “...ไม่สามารถระบุให้แม่นยำได้ครับมันอยู่นอกเขตเรดาห์ แถมเป็นจุดคลื่นรบกวนรุนแรงครับ”ใบหน้าที่ซ่อนภายใต้หน้ากากฉายแววตาจับจ้องเป้าหมายในจอเรดาห์นิ่งๆ         
                       “...ชั้นจะเอาM-1ไปจัดการเรืออพยพที่จุดGหน่อยสั่งคนอื่นถอนกำลังได้”
                                        “แต่...ท่านครับนั่นมันอยู่นอกเขตแผนการครั้งนี้...” “ชั้นรับผิดชอบเอง”   



     เหนือน่านน้ำยานรบขนาดใหญ่เปิดคาตาพัลออกเปิดทางให้โมบิลสูทเครื่องหนึ่งดูใหญ่กว่าหุ่นทั่วไปมากจนสังเกตได้ รูปลักษณ์ภายนอกเป็นเหมือนกู้ฟแต่พิเศษกว่าตรงแผงบางอย่างที่ติดที่ใหล่และเอวทั้ง4อัน ไรเฟิลบีมประจำเข้าที่มือของหุ่นตรงแผงเกราะช่วงหน้าอกทำมาจากแร่พิเศษ ซึ่งทำมาจาก‘ขุมทรัพย์’ของRWE.
                     “M-1รูฟัส ซิกม่า เรนสัน... ไม่ปล่อยให้หนีหรอก”ทรัสเตอร์ส่งแรงดันมหาศาลออกมาพร้อมๆกันทั้ง16 ตัว ด้วยจำนวนที่มากจนถึงขนาดนี้จึงไม่แปลก ที่จะเป็นเจ้าของสมญานามของโมบิลสูทที่รวดเร็วและทรงอานุภาพที่สุดบนโลก...
               ...เป็นที่สุดของโลกแล้วจริงๆหากที่สุดจริงๆนั้น... ไม่ได้หายไปเสียก่อน...






              ที่เห็นไกลๆในจอมอนิเตอร์ในตัวหุ่นนั่นคือเรืออพยพลำใหญ่ซึ่งคอปเตอร์ของพ่อแม่ของชายหนุ่มเองก็อยู่ไม่ไกลแล้วทุกอย่างดูไม่น่าเป็นห่วง เมื่อหมดสิ้นความกดดันชายหนุ่มจึงถอนหายใจยาวและทิ้งตัวลงพิงเบาะอย่างเบาใจ                         “ผ่านมาได้ซะทีเหนื่อย... เหนื่อยจนไม่รู้จะพูดยังไง...”
                                          “แต่ก็ทำได้ดีนี่นะ”เกลเอ่ยปากชมพอเป็นพิธี ชายหนุ่มนั่งยิ้มตอบแทนคำพูดตอนนี้เค้าเหนื่อยเหลือเกิน อยากลงไปจากหุ่นนี่ และไม่อยากกลับขึ้นมาอีกเลย

                                                             ตื้ด!! ตื้ด!!  ตื้ด!!
                      “อะไรน่ะ!!?”“โมบิลสูท?!บ้าน่ะ!!มันจะไวเกินไปแล้ว!!??”เกลสะดุ้งขึ้นมาตะครุบจอมอนิเตอร์อย่างไม่เชื่อตาตัวเองลักษณะเฉพาะของความร้อนที่ปล่อยออกมานั่นคือโมบิลสูทไม่ผิดแน่แต่ที่น่าตกใจคือความเร็วของมันมากซะจนเรดาห์ไม่อาจวัดความเร็วของเป้าหมายที่เข้ามาหาได้รู้แต่เพียงจากภาพในจอมอนิเตอร์ที่แทนสายตานักบินเท่านั้นเกลถึงกับหน้าซีดราวกับเลือดทั้งตัวถูกภาพในจอสูบไปจนหมดสิ้น
                                           “รูฟัส...?!??”“มันมาแล้ว!!!” สิ้นเสียงตะโกนร้องตัวหุ่นก็ถูกแรงบางอย่างกระแทกอย่างรุนแรง แสงไฟและภาพทัศนวิศัยในค็อกพิทวูบหายไปชั่ววูบหนึ่งหลังถูกกระแทกชายหนุ่มตั้งสติได้ทันก่อนจะร่วงลงไปในทะเลทรัสเตอร์เร่งแรงดันขึ้นมาพยุงตัวหุ่นเอาไว้ได้หวุดหวิดแต่คู่ต่อสู้ไม่ปราณีพอที่จะปล่อยให้เค้าได้ตั้งลำกระสุนบีมถูกซัดใส่ต่อทันทีที่ล็อคเป้าได้ชายหนุ่มกัดฟันกระชากคันบังคับพาหุ่นหลบกระสุนได้อย่างน่าหวาดเสียวนัดแล้วนัดเล่าเมื่อหนีจนพอหาช่องได้พลาสม่าแม็กนั่มนัดหนึ่งได้สวนกลับไปใส่ศัตรูที่ไม่ทันชักลำกลับชายหนุ่มยิ้มอย่างมีชัยเพราะกระสุนคงทะลุอกหุ่นนั่นแน่
                      เสียงปะทะดังสนั่นกระแสไฟฟ้ากระจายออกมาพร้อมการระเบิดรุนแรงจากพลาสม่าแม็กนั่มชายหนุ่มชูหมัดขึ้นอย่างลิงโลดดวงควันลอยคว้างในอากาศสร้างความหวังให้เค้าว่าเค้าคงจะยิงมันร่วงแล้วแน่ๆแต่แล้วรอยยิ้มกลับค่อยๆเหือดแห้งไป...
                      เมื่อโมบิลสูทของศัตรูยังคงลอยอยู่ในอากาศตัวเครื่องสีแดงโลหิตยังคงยืนกลางอากาศราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น
                                           “บ้า!!!บ้าชัดๆ!!!”“Full Burst พวกมัน...เอามาใช้จริงๆด้วย...”ชายหนุ่มต้องเบนดวงตาที่ตกตะลึงไปที่มอนิเตอร์เมื่อมีสัญญาณสื่อสารมาจากหุ่นอีกตัวซึ่งจากตรงนี้ไม่มีหุ่นตัวอื่นเลย นอกจาก... เครื่องต่อหน้า
                      เกลกดรับสัญญาณเพื่อให้อีกฝ่ายตอบกลับมาและเสียงที่ดังขึ้นก็คือเสียงของนักบินโมบิลสูทสีแดงข้างหน้า                           -นายขับมันอยู่ใช่มั๊ย?เกล...-เสียงรูฟัสดังออกมาจากลำโพงข้างมอนิเตอร์ชายหนุ่มจึงกระแทกเสียงใส่อย่างเดือดดาล
                                        “ไม่ใช่โว้ย!!!เสียใจด้วยนะไอ้สารเลว!!!” รูฟัสถึงกับงงเลยทีเดียวถ้าเดาจากเสียงของคนพูด น่าจะอายุ19-20ปีเท่านั้น ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็นับว่าเด็กมากที่มาขับโมบิลสูทได้
                                        “ทำไมล่ะ!?ทำไมต้องมีสงครามบ้านี่ด้วย!??!ทำไมพวกแกต้องฆ่าด้วย!?!!?”
                      เกลนั่งมองชายหนุ่มที่คร่ำถามรูฟัสอย่างเหลืออดดวงตาแดงร้อนผ่าวเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
                                    -สงครามมันไม่มีใครที่จะให้เหตุผลอะไรได้...-“งั้นที่แกทำ แกก็แค่ก้มหัวทำตามที่ใคร
                                        สั่งมันบอกให้ฆ่าก็ฆ่า ให้ไปตายก็ไปตายงั้นสิ!?!”–นายโกรธแค้นอะไร?-
                  “อะไรนะ?”–ชั้นควบคุมพลัง ทหารของชั้นควบคุมพลัง คนของชั้นควบคุมพลังคนที่มีพลังคือผู้แข็งแกร่งและผู้แข็งแกร่งควบคุมทุกอย่าง เราที่มีพลังควบคุมได้ทุกอย่าง...แม้กระทั่ง-

                 -การบัญชาสั่งให้ใครไปตายก็ได้- “นี่...แก...”
                                  -ถ้าจะโกรธแค้นก็จงแค้น ที่คนเหล่านั้นไม่มีพลัง!! พลังที่จะอยู่รอด!!!-
                “รูฟัส~!!!!”ชายหนุ่มระเบิดแรงอาฆาตออกมาอีกครั้ง โมบิลสูทพุ่งเข้าหาศัตรูหมายจะยิงให้ร่วงแต่รูฟัสกลับพาโมบิลสูทของตนหลบบีมเซเบอร์ที่ฟาดมาได้อย่างง่ายดาย กำปั้นของM-1จู่โจมสวนกลับใส่แซ็คหมายจะทะลวงห้องเครื่องให้แหลกคามือเช่นกันแต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะอ่านทางออกจึงตั้งโล่ขึ้นป้องกันแต่ด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า แรงซัดจากหมัดก็ทำเอาโล่ของแซ็คบุบเสียหายอย่างรุนแรง
                           
                              -ชั้นจำเป็นต้องกำจัดโมบิลสูททุกตัวที่พวกกบฏเก็บไว้รวมถึงเครื่องนี้ของนายด้วย...-
                   “กบฏ?ขำดีนี่!?”
                 พลาสม่าแม็กนั่มซัดใส่ระยะประชิด  แต่รูฟัสเองก็คาดการณ์ไว้แล้วจึงหมุนตัวM-1สลัดแซ็คออกไปและยิงบีมไรเฟิลซ้ำตามแม้จะฝืนตั้งโล่ได้อย่างทุลักทุเล แต่ก็ไม่อาจรอดอำนาจการทำลายล้างของกระสุนแขนของแซ็คจึงแหลกไปพร้อมกับโล่ที่ยับเยิน
                                  “ไอ้บ้านั่น!!!มันเป็นสัตว์ประหลาดรึยังไงกัน!?!”ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสียในขณะที่ภายในค็อกพิทมีเสียงเตือนภัยดังไม่ขาด
                                 “นั่นคือรูฟัสซิกม่า เป็นACEของRWE.ประสบการณ์การรบข้นคลั่กแถมเป็นมนุษย์ทดลองที่ได้มีการพัฒนาให้มีความสามารถในการรบด้วยโมบิลสูทสูงกว่ามนุษย์การควบคุมหุ่นในบางกรณีสามารถสั่งการได้ด้วยการควบคุมทางสมอง หรือก็คือ แค่คิดก็บังคับหุ่นได้...”เกลบีบใหล่ชายหนุ่มเตือนให้สงบสติอารมณ์พร้อมอธิบายว่ากำลังสู้กับอะไรจะได้ให้ใจเย็นลงและรอบคอบขึ้นบ้าง แต่ดูท่าจะไม่ค่อยได้เรื่อง
                                “งั้นมันก็สัตว์ประหลาดชัดๆ!”เกลนิ่วหน้าเครียดพลางคิดหาทางพาหุ่นหนีไปจากตรงนี้ แต่หนทางเหมือนกับมืดสนิทกลับกันชายหนุ่มกลับมองไปที่คอปเตอร์อย่างเป็นห่วงอีกไม่นานคอปเตอร์ก็จะไปถึงเรืออพยพแล้ว ขอเพียงให้ทุกคนปลอดภัยก่อนแล้วเค้าก็จะได้ตามไป
                                 -ดูท่าความหวังของนายจะอยู่ที่เรืออพยพนั่นสินะ-เสียงของรูฟัสที่พูดถึงเรืออพยพทำเอาชายหนุ่มหน้าซีดเผือด ในร่างกายเยียบเย็นราวกับมีน้ำแข็งจับ
                                 “แก...พล่ามบ้าอะไร?”–โห~ งั้นแปลว่าชั้นเดาผิด? งั้นก็ดีเพราะชั้นเองก็คิดว่ามันเกะกะ
                                    เหมือนกันจะได้...- M-1ยกปืนขึ้นจ่อไปที่เรืออพยพ
                                 “อย่านะ!!อย่าฆ่านะรูฟัส!!!”                เปรี้ยง!!!!~!!
          บีมไรเฟิลพุ่งเข้าหาเรืออพยพอย่างแม่นยำ เรืออพยพระเบิดอย่างรุนแรงส่งเสียงดังสนั่นและค่อยๆจมหายไปต่อหน้าชายหนุ่มแม้คอปเตอร์จะไม่โดนลูกหลง แต่ประชาชนอีกหลายพัน...ต้องสังเวยชีวิตไปต่อหน้าต่อตาของเค้าชายหนุ่มได้แต่ตกตะลึง ตกตะลึงจนไม่อาจสื่อสารอะไรออกมาได้เลยดวงตาแห้งผากของเค้าได้เพียงจ้องมองควันไฟที่ลอยขึ้นมาจากท้องทะเลผืนน้ำที่สงบลงเรื่อยๆหลังการระเบิดเริ่มเงียบเชียบเพราะ...ไม่มีชีวิตใดๆเหลือรอดตายได้เลย...
                              “รู~!!!!ฟัส~!!!!!”ชายหนุ่มคำรามอย่างเคียดแค้น ดวงตาที่ร้อนเป็นไฟฉายเงาเหลืองทองขึ้นมาอีกครั้งดวงตาของแซ็คที่ริบหรี่ราวจะหมดสิ้นพลังชีวิตก็กลับมาส่องแสงอย่างคลุ้มคลั่งอีกครั้ง
                              


               “อ...อะไรน่ะ!?”รูฟัสเอ่ยออกมา แม้ดวงตาจะซ่อนอยู้ใต้หน้ากาก แต่เม็ดเหงื่อกำลังบอกออกมาว่าเค้ากำลังกลัว ...ไม่มีเหตุผลเลย! ศัตรูเป็นแค่เด็กกะโปโลในสายตาเค้าแต่แรงกดดันนั่นมันคือ...
              ไม่ปล่อยให้ใครได้ตกตะลึงอีกต่อไปแซ็คดึงเอาความเร็วที่เกินความคาดหมายของรูฟัสออกมา และพุ่งเข้ากระแทกM-1จนกระเด็นค็อกพิทของM-1สั่นอย่างแรง รูฟัสตั้งลำเครื่องและพุ่งขึ้นเหนือพื้นดินก่อนจะตกลงไปกระแทกพื้นแต่เหมือนขึ้นมาเพื่อจนมุมโดยแท้แซ็คเครื่องเก่าๆนั้นพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วและฟาดบีมเซเบอร์ตัดโล่แขนของM-1จนขาดสะบั้นรูฟัสกัดฟันอย่างโกรธแค้น นี่มันอะไร!?ไอ้คนที่ขับมันเป็นใครกันแน่!?!บีมไรเฟิลสะบัดไปหาหัวของแซ็คหมายจะยิงให้หัวขาดไปซะแต่มือของแซ็คกลับตะครุบเข้าที่กระบอกปืนอย่างรวดเร็วเรี่ยวแรงอันมหาศาลของแซ็คบีบปืนของรูฟัสขนแหลกคามือชายในหน้ากากมีสีหน้าที่ตกตะลึงอยู่ในค็อกพิก แซ็คเงื้อบีมเซเบอร์ขึ้นและฟาดลงอย่างแรงที่หน้าอกของM-1แต่เพราะเกราะช่วงอกของM-1เป็นอนุภาคพิเศษบีมเซเบอร์จึงไม่อาจที่จะทำความเสียหายได้
                                   “เข้าใจแล้ว...อย่างนี้นี่เอง แกเป็นนั่นสินะ!? โมบิลคอนโทรล!!!!”
                                   “ชั้น...คือความกลัวของแก...รูฟัส!”
               กระบอกปืนของแซ็ค จ่อเข้าที่อกของM-1ซ้ำอีกครั้งเกลที่รู้อานุภาพของพลาสม่าแม็กนั่มทำท่าจะร้องห้าม แต่ช้ากว่าชายหนุ่มพลาสม่าแม็กนั่มระเบิดขึ้นที่อกของM-1แรงระเบิดซัดให้โมบิลสูททั้งสองเครื่องผละออกจากกันM-1เริ่มมีร่องรอยความเสียหายอย่างเห็นได้ชัดในขณะที่แซ็คเองก็กำลังจะถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน รูฟัสกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยแม้จะต้องทำให้สมองแบกรับภาระที่หนักเกิน เค้าคงจำเป็นต้องใช้ โล่พิเศษข้างลำตัวขยับเปิดออกถึงเวลาอุปกรณ์สนับสนุนการรบของเค้าจะออกโรงซะที
                                  “ไม่คิดว่าจะได้ใช้กับนาย...แต่มันช่วยไม่ได้...” ชายหนุ่มจ้องมองอย่างไม่เดือดร้อนทั้งยังจะพุ่งเข้าไปหาอีกรอบ
                                  “ไปเลย!!ฟันเนล!!!”อุปกรณ์คล้ายใบมีดขนาดเล็กติดปืนลำแสงพุ่งออกมาจากM-1 และพุ่งเข้าหาแซ็คอย่างรวดเร็วกระสุนบีมถูกยิงออกมาติดต่อกันอย่างรวดเร็ว แถมการเคลื่อนใหวของมันยังไม่แน่นอนดวงตาของชายหนุ่มตวัดไปมาเพื่อป้องกันอาวุธจิ๋วเหล่านั้น
                                  “ชิ!!”“อย่าไปลน คอยหลบมันก็พอ เข้าไปจัดการรูฟัสซะ ถ้าเป็นแกตอนนี้อาจจะสร้าง
                                   ปาฎิหารย์ได้”สิ่งที่น่าหนักใจอาจเป็นการเคลื่อนหลบจากการจู่โจมให้ได้ เพราะนอกจากจะเยอะแล้วการเคลื่อนที่ที่น่าปวดหัวของฟันเนลก็เป็นปัญหาหลัก ทั้งๆที่M-1เองก็เร็วพอตัวอยู่แล้วแท้ๆ
                               “โถ่เว้ย!!ถ้าเป็นอย่างนี้ไม่ใหวแน่!”เกลสบถออกมาหลังสังเกตุด้วยตาว่าฟันเนลที่เล่นงานเค้าอยู่มีมากกว่า20 ตัว
                               -มีคอปเตอร์อะไรมาก่อกวนอีกล่ะ?ข่าวเหรอ?ช่างเถอะแส่หาเรื่องเองนี่- ชายหนุ่มสะบัดดวงตาไปหาคอปเตอร์ทันทีเมื่อรูฟัสเอ่ยถึง ที่เค้าเห็นคือลำที่พ่อกับแม่เค้านั่งมา
                              “เปลี่ยนเป้าหมายลงจอด!?แล้วทำไมไม่ไปให้ไกลกว่านี้ก่อนไอ้โง่เอ๊ย!!” เกลตะโกนด่าดังสนั่นรูฟัสได้ยินผ่านลำโพงสื่อสารจึงกระตุกยิ้มอย่างนึกสนุกพลางเร่งเครื่องหวังจะสอยให้ร่วง แต่ชายหนุ่มคิดไว้อยู่แล้วจึงเร่งความเร็วสลัดจากฟันเนลไปฟาดดาบใส่M-1ผ่ายรูฟัสเองก็รู้ทันจึงตั้งดาบสกัดไว้สะเก็ดไฟจากการปะทะของความร้อนสูงแตกออกมาเป็นสะเก็ด รูฟัสผลักดาบออกด้วยชั้นเชิงที่เหนือกว่าและวกกลับมาฟาดดาบใส่ซ้ำ ชายหนุ่มที่มีแซ็คแขนขาดจึงเลือกที่จะหลบและหยิบพลาสม่าแม็กนั่มออกมา
                              “พลาสม่าแม็กนั่มมันช้าไปเปลี่ยนเป็นโหมดปืนกลซะ” เกลกดปุ่มเปลี่ยนโหมดการโจมตีกระสุนปืนกลซัดใส่อย่างไม่ยั้งมือ แต่ก็สัมผัสได้เพียงผืนน้ำเบื้องล่าง M-1เองก็เลือกที่จะถอยออกไปปล่อยให้ฟันเนลจัดการ ดวงตาสีทองของชายหนุ่มจ้องมองจอล็อคเป้าไม่กระพริบอุปกรณ์ไซโคล็อคจับล็อคเป้าหมายได้แล้ว เกลยังคงทึ่งในความสามารถของชายหนุ่มคนนนี้
                              “ชั้นไม่ให้แกแตะต้องฮ.นั่นเด็ดขาด!”ชายหนุ่มเปลี่ยนโหมดของปืนกลับเป็นพลาสม่าแม็กนั่ม                 “ไม่ใหวหรอก!แกจะใช้พลาสม่าแม็กนั่มกับฟันเนลพวกนั้น ไม่มีใครทำได้หรอก!!”
                             “ก็ใครคนนั้นมันไม่ใช่ชั้น”พลาสม่าแม็กนั่มถูกยิงออกไปกลางวงของฟันเนล อย่างที่เกลคาด กระสุนพลาดเป้า ใช่พลาด... .
             แต่พลาดแค่เป้าที่ล็อคไว้ แต่ฟันเนลที่เหลือที่ไม่ได้ล็อคเป้าไว้อันนึงข้างหลังเกือบท้ายฝูงโดนพลาสม่าแม็กนั่มเข้าเต็มๆและเพราะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง เมื่อโดนพลาสม่าแม็กนั่มเข้าฟันเนลอันนั้นจึงปลิวกระเด็นไปโดนอันอื่นๆที่อยู่ใกล้ๆและระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงด้วยอานุภาพของพลาสม่าแม็กนั่มเล่นเอาฟันเนลโดนทำลายไปจนเกือบหมดด้วยกระสุนนัดเดียว ชายหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจในค็อกพิท
                             “อ๊ะ!ฮะฮ่าๆๆๆๆๆ!!!ก็ทำได้นี่!?!?ทำได้!!ชั้นฆ่าแกได้แน่!!”รูฟัสที่ได้ยินถึงกับเดือด แต่ไม่ได้แสดงออกทางน้ำเสียง
                             “น่าสนุก...มาฆ่ากันหน่อย!!”รูฟัสเปิดสถานะสุดท้ายของM-1 ร่างของM-1ถูกหุ้มด้วยเงาแสงจางๆเงาสีแดงโลหิตคลุมร่างของM-1พร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในตัวM-1
                             “มาจนได้สินะ...ระบบFullBurst” เกลกดเสียงอย่างไม่สู้ดีนักแต่ชายหนุ่มกลับแค่มองไปที่เรดาห์และท้องฟ้า คอปเตอร์หลบไปตามไรเขาได้แล้วแต่ปัญหาอยู่ข้างหน้า เค้าจะรอดไปได้รึไม่ตอนนี้ชะตาของเค้าแขวนไว้กับโมบิลสูทเก่าๆนี้ ถึงไม่รอดก็ขอเอามันไปลงนรกด้วยแล้วกัน

--------------------------------------------------------------------------------------------------**
                                  อ่านต่อ

Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 25-11-2013 12:18:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณมากคร้า
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 24-1-2017 06:08 , Processed in 0.054261 second(s), 21 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้