ดู: 277|ตอบกลับ: 1
                             วันที่16เดือนตุลาคม A.D143 กองทัพต่อต้านสงคราม A.Dเข้าสกัดการจู่โจมของRuzon เป้าหมายของA.Dการโจรกรรมยานขนส่งประชากรทาสของRuzonและส่งหน่วยรบแนวหน้าขึ้นสู่สมรภูมิอวกาศเป็นกำลังรบแนวหน้า                                                      

                                                          “หน่วยปืนระยะไกลล่ะ!?พวกบลูเวิร์ลมาถึงโซน25แล้วนะ!!”
                                           “ไม่ใหว!!คลังแสงที่โดนถล่มคราวนั้นทำเอาอาวุธไม่พอ!”
                                                          “บ้าเอ๊ย!!ขืนเป็นอย่างนี้ก็ได้แค่หนีอีกแล้ว!สั่งทุกหน่วยถอยก่อน!”
                                                          “อิสะกะล่ะ!?ถ้ามันมาไม่ทันเราไม่รอดแน่!!!”ในมุมหนึ่งของชุมชนที่ถูกรุกรานผู้ที่ต่อต้านสงครามใช้ที่แห่งนี้เป็นปราการสำหรับรับมือไม่ให้ฝ่ายใดเข้ามารุกรานได้กลุ่มติดอาวุธเพื่อต่อต้านสงครามA.Dเป็นหน่วยกำลังรบที่มีเป้าหมายเพื่ออยู่รอดและสร้างดินแดนที่สุขสงบให้กลับมาอีกครั้งกำลังรบที่ไม่อาจเทียบกับRuzonกับBlueWolrd แต่ทุกคนที่นี่กลับสู้อย่างสุดกำลังเพื่อปกป้องอนาคตที่ต้องดีมากกว่านี้ได้แต่ทว่า ความเป็นจริงที่น่าเศร้า A.Dกลับไม่มีกำลังอาวุธมากพอที่จะต่อกรกับโมบิลสูทและยานทำลายล้างของRuzonได้เลย
                                         บนน่านฟ้าสูง โมบิลสูทเครื่องหนึ่งกำลังพุ่งผ่านชั้นบรรยากาศมาด้วยความเร็วสูงเสียงตัวเครื่องเสียดสีกับสายลมก่อเกิดเป็นเสียงดังอย่างน่ากลัว แต่ในห้องค็อกพิทดวงตาของผู้บังคับหุ่นกลับจ้องมองไปที่หน้าปัดคอมพิวเตอร์ที่ขึ้นคำสั่งขึ้นมาเป็นระยะๆไม่ช้าแซ็คเครื่องหนึ่งก็พุ่งลงมาผ่านม่านเมฆและควันสงครามลงมาให้เห็นตัวเครื่องถูกฉาบไปด้วยสีดำเงาทะมึน ตัดด้วยขอบสีเหลืองเพียงช่วงเกราะใหล่และอกดวงตาแดงสว่างขึ้นเป็นสัญญาณว่าหุ่นตัวนี้ พร้อมจะเข้าสู่สมรภูมิแล้ว
                                                   “อิสะกะ ทาเมโตะ...แซ็ค MK-4 พร้อมทำการรบแล้ว...”
                                                  “...หน้าที่ของแกคือกำจัดโมบิลสูท ในเขตI-2ให้หมด แซ็คคัสต้อมนั่น ทำได้แน่ๆจำไว้ หน้าที่ของแก คือไปจับดาบให้ได้ก่อน”เกลขับวิงค์ฟลายสนับสนุนอยู่ไม่ห่างจากอิสะกะมากนัก ไม่นานก็เข้าสู่สมรภูมิ                     “แกต้องเจอAceคนอื่นนอกจากรูฟัสแน่อย่าประมาท ถ้าแกตาย ทุกอย่างจบ!”
                                                 “ขู่กันไม่เลิก...”อิสะกะยกพลาสม่าแม็กนั่มขึ้น เกลและพวกไปเก็บกู้มันขึ้นมาได้ นับว่าถูกใจเค้าสุดๆเพราะเค้าเองก็คุ้นมือกับปืนนี่ที่สุดแล้ว กระสุนพลาสม่าสอยเอาโมบิลสูทฝ่ายตรงข้ามระเบิดเป็นพลุไม่ขาดสายเกลเองก็วาดลวดลายทหารกวาดทหารภาคพื้นดินจนเหี้ยนเตียน ไม่นานกองกำลังโมบิลสูทของA.Dก็มาสมทบ               “อิสะกะ!!”“.....”
                                                 “อนาคตที่แกพล่ามถึง ทำให้ชั้นดูที!!”เกลสื่อสารเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่อิสะกะจะแยกฝูงออกไป                      “เกล...”“โว้ย!?...”อิสะกะยิ้มให้ชายในจอมอนิเตอร์อย่างนึกขอบคุณก่อนชูนิ้วกลางใส่ชายผมยาวหนวดครึ้มดูน่ารำคาญในจอมอนิเตอร์
                                                   “ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง” “เฮอะ!ไป!!!”เกลแยกไปช่วยเหลือตัวประกันบนป้อมลอยฟ้าเหนือน่านน้ำที่ถูกยึดเอาไว้ ส่วนอิสะกะเป้าหมายของเค้าคือ เส้นทางขนส่งลอยฟ้าเส้นทางเดียวสู่การไปสู่ห้วงอวกาศและโคโลนี่
                     ทหารโมบิลสูทที่ประจำอยู่ที่ฐานของกระสวยกรูออกมายิงสกัด
                                                 “สกัดมันไว้!!ฆ่ามันได้ เราได้เลื่อนสองขั้นแน่!!~”อิสะกะจ้องโมบิลสูทห้าเครื่องที่ออกมาจากที่ซ่อนและบังคับหุ่นบินหมุนหลบกระสุนปืนกลได้อย่างง่ายดาย
                                                 “ชิ!ไอ้บ้านั่น!?แซ็คไม่ใช่รึไง!?!ทำไมไวเป็นลิงงี้ฟะ!!?”จินเครื่องหนึ่งร้องออกมาอย่างขวัญเสียเมื่อเป้าหมายรวดเร็วซะจนไม่สามารถล็อคเป้าได้ คมดาบบีมเซเบอร์ฟาดเข้ากลางลำตัวจินเครื่องหนึ่งที่ถลำลึกมามากเกินไป สังเวยชีวิตให้แก่อิสะกะไปในทันที
                                                “ฮึ่ม!!ก...กระสุนลูกปรายไฟฟ้าแรงสูง!!!”“แต่ พันจ่าครับ!! ฐานกระสวยจะ...”
                        “ชั้นสั่งให้ยิง พลทหาร!!!”กระบอกปืนปล้องใหญ่จ่อมาที่แซ็คคัสต้อมของอิสะกะ จินจ่าฝูงล็อคเป้าเองทหารในค็อกพิทกระตุกยิ้มอย่างลิงโลดไม่มีโมบิลสูทเครื่องไหนที่จะหลบกระสุนลูกปรายนี้ได้หมดถ้าหากว้าเป็นทหารธรรมดาละก็ อาจใช่...
                                                “ยิง!!!” กระสุนถูกยิงออกมา ในเสี้ยววินาทีกระสุนแม่เหล็กทั้ง40นัดก็แตกออกมาพุ่งเข้าหาอิสะกะด้วยความเร็วสูง
                                                 “เล่นแรงดีนี่หว่า”อิสะกะเบรกเครื่องเล็กน้อยและเปลี่ยนโหมดเป็นปืนกลกระสุนระลอกแรกสามารถเบี่ยงหลบได้โดยอาศัยความรวดเร็วของแววตาที่คาดมองไว้อยู่แล้วสลับกับการเล็งยิงกระสุนบางนัดอย่างแม่นยำที่มาจากการเล็งเพียงไม่กี่เสี้ยววิกระสุนระเบิดออกเป็นวงกว้าง นายทหารเห็นจึงระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสะใจแต่กลับต้องหน้าถอดสี เมื่อแซ็คทะลุม่านไฟออกมาได้โดยไม่มีรอยขีดข่วน
                                                “บ...บ้าไปแล้ว!บรรจุกระสุน!!”“ช้า...” เพียงชั่ววินาที คมดาบสะบัดสองครั้งทหารที่ประคองกระบอกปืนอยู่ก็โดนสอยจนตกทะเล
                                                “ขอโทษนะ...ช่วยถอยไปที”“อ...อ...อ้ากกกกกกก!!!”บีมเซเบอร์ฟาดเข้าที่หัวของจินจนขาดสะบั้นหุ่นที่ไร้การควบคุมจึงตกทะเลตามอีกสองเครื่องที่เหลือไป
                                                “...ไม่ฆ่าหรอก...ชั้นแค่จะสอนให้แกรู้ว่าคนที่กำลังจะตายมันเป็นยังไง”อิสะกะเปรยกับตัวเองก่อนเร่งทรัสเตอร์ขึ้นไปสูงกว่าเดิม เพื่อไปให้ถึงฐานปล่อยตัว

   
       ที่ยานของRuzon                    
                                               “หมายความว่าไง...ที่ว่าให้ชั้นขับดีกว่า”รูฟัสถามเสียงเรียบ นายทหารคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่ต่อหน้านัยต์ตาสีแดงอำพันสะท้อนความลังเลสับสนออกมาอย่างเห็นได้ชัด
                                               “ไม่ใหวหรอกครับให้ผมขับโมบิลสูทของพันเอกซิกม่า...”
                                               “สิบตรีฟูจิวาระเธอกลัวสงครามรึไง?” “ไม่ใช่ครับ!!”
                                               “รึว่ากลัวที่โมบิลสูทนี่ เป็นสมบัติสุดท้ายของพี่ชาย เธอเลยกลัว ที่จะขับมันเพื่อสู้กับเค้างั้นสินะ สิบตรีฟูจิวาระ ไค”“อดีตแม่ทัพเกล เบลอัน เรนสันคือพี่ชายของคุณเหมือนกันนะครับ!!ไม่มีเหตุผลที่เราพี่น้องต้องสู้กันเลย!!”
                                                “ที่นี่เป็นสงคราม!!ไม่มีที่ว่างให้ความสัมพันธ์ใดๆ พี่น้อง เพื่อนพ้อง คนรัก!เธอต้องยิงทุกคนที่เป็นศัตรูไม่มีที่ว่างให้ความลังเล ไปสู่สนามรบซะ”
                                                “พี่...” ผัวะ!!!              หลังมือฟาดเข้าที่แก้มของฟูจิวาระใบหน้าเค้าชาจนสับสน ว่าควรทำอย่างไรดี แม้จะไม่ได้กำเนิดมาเหมือนมนุษย์ทั่วไปแต่ก็มาจากที่เดียวกัน เป็นพี่น้องกัน โตมาด้วยกัน และเกลก็เป็นพี่ชายที่เค้าเคารพและเทิดทูนแต่เพราะปกปิดข้อมูลของกันดั้มที่บังเอิญไปรู้เข้ากับทางการ เลยโดนสั่งประหารแต่ใหวตัวหนีไปได้ทัน และไปเข้าร่วมกับA.D
                                                 “ในกองทัพให้เรียกว่าพันเอก!!”ดวงตาของฟูจิวาระวาวไปด้วยความโกรธและน้อยใจ ที่พี่คนรองเอ่ยปากจะฆ่าพี่ชายเพียงเพราะลุ่มหลงในอำนาจยศ
                                                “ไปขับซะ ฟูจิวาระ ถ้านายสามรถจับเป็นเค้าได้ ชั้นอาจจะช่วยผ่อนผันโทษให้แค่ถอดยศเค้า ให้เป็นแค่พลเรือน ไม่ต้องโดนประหารชีวิตก็ได้”



               อิสะกะขึ้นมาถึงกระสวยแล้วงานต่อไปของเค้าคือ ทำลายหอระบบตรวจจับของศัตรูเพื่อช่วยสนับสนุนเกลทันทีทีพลาสม่าแม็กนั่มโดนเป้าหมาย แรงระเบิดก็ประทุขึ้นการก่อวินาศกรรมนี้ สร้างความปั่นป่วนให้Ruzonอย่างมากรูฟัสจ้องมองอยู่ที่ห้องบัญชาการอย่างนิ่งเงียบมองดูคาตาพัลที่เปิดออกพร้อมปล่อยตัวนักบินออกไป
                                               “ฟูจิวาระไค M-3 Tyrent ออกตัว!!”โมบิลสูทรูปร่างแปลกตาที่คลับคล้ายกับกันดั้มแต่มีความผิดแปลกทางรูปลักษณ์ตรงที่ช่วงลำตัวช่วงบน มีส่วนที่รับการดัดแปลงมาจากM-1และแผงปีกทั้งสองที่หลังไม่ได้บรรจุฟันเนลไว้แต่แทนที่ด้วยอาวุธที่ตอบสนองต่อความถนัดเฉพาะของฟูจิวาระแทนแม้จำนวนทรัสเตอร์จะไม่มากเท่าM-1หรือM-2แต่สามารถสร้างการเคลื่อนใหวที่มีรูปแบบเฉพาะต่างจากเครื่องต้นแบบได้
                สัญญาณเตือนดังขึ้นในห้องเครื่องของทหารA.Dที่กำลังบุกทะลวงแนวป้องกันของRuzonยังไม่ทันที่จะได้รู้ตัวถึงศัตรูที่เข้ามาประชิดเปลวไฟก็ลุกท่วมเข้ามาในค็อกพิท ไม่นานโมบิลสูทวิงค์ฟลายด์เครื่องหนึ่งก็ระเบิดออกทันทีดวงตาของฟูจิวาระสะท้อนแสงในมอนิเตอร์ดวงตาสีแดงเข้มระบุได้ชัดเจน... ชายผู้นี้เป็นโมบิลคอนโทรล
                   “ไม่ให้พวกต่อต้าน...ทำให้สงครามยืดเยื้อมากไปกว่านี้แล้ว!!!สงครามน่ะ!จบได้แล้ว!!”
         ในหัวของฟูจิวาระมีภาพบุคคลหนึ่งแทรกเข้ามาในมโนจิตเค้าหันไปทางด้านซ้ายของหุ่น วิงค์ฟลายด์เครื่องหนึ่งบินมาอย่างรวดเร็วจากการรับรู้ของฟูจิวาระ นักบินของโมบิลสูทเครื่องนั้นคือ
                                       “แม่ทัพเกล!!!”“ถอยไปซะ!!ไค!”ดาบติดแขนของวิงค์ฟลายฟาดใส่M-3 แต่กลับถูกสกัดไว้ได้ก่อน           “หยุดเถอะครับ!!พี่!หยุดแค่นี้ แล้วกลับบ้านด้วยกัน!!พี่เกล!!!”M-3สะบัดแขนออก วิงค์ฟลายด์ยิงกระสุนสนับสนุนสกัดจนฟูจิวาระถอยห่างไป
                                      “พี่ไม่อยากไปเป็นหมากบนกระดานของRuzonอีกนายก็กำลังโดนหลอกใช้!!” บีมแคนน่อนของวิงค์ฟลายด์ยิงใส่M-3ฟูจิวาระดึงเครื่องหลบ แต่ก็ไม่อาจหลบจากการเข้าระยะประชิดที่เร็วกว่าของเกลได้บีมเซเบอร์สองเล่มฟาดใส่กันอีกครั้ง
                                        “นาย...นายก็รู้!!ว่าเราเป็นมนุษย์! ไม่มีเหตุผลเลย ที่จะมาฆ่ากันเอง!!”ฟูจิวาระกัดฟันแน่น จริงที่เกลพูด แต่ที่รูฟัสบอกมันก็จริงเหมือนกันพวกเราเป็นฝ่ายยึดครอง ถ้าไม่อยากให้มีใครตาย ไม่อยากสูญเสียอีกก็จงทำให้ทุกคนยอมสยบต่อการปกครองของเราซะ แล้วในที่สุด การต่อสู้จะไม่เกิดขึ้นอีก แม้เค้าจะไม่ต้องการกดขี่ใคร แต่ในโลกที่พลังบงการทุกอย่าง ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด!
                                       “ทำอะไรอยู่ฟูจิวาระ ถ้าเกลี้ยกล่อมไม่ได้ ก็ฆ่าผู้ชายคนนั้นซะ!!”เสียงรูฟัสออกคำสั่งผ่านหน้าจอสื่อสาร        “ขอเวลาผมอีกนิดเถอะครับ ผมต้อง...!!” “เธอจะปล่อยตัวประกันสามพันกว่าคนให้ตายเพราะความลังเลของเธอไม่ได้!!”ฟูจิวาระเบิกนัยต์ตากว้าง คนอีกหลายพันชีวิตต้องมีชีวิตอยู่ระหว่างความเป็นความตาย ทุกชีวิต เดิมพันอยู่กับเค้า
                                       “ถอย...ถอยไปเถอะพี่เกล...” “ถ้าคำตอบคือไม่...” ในห้องบัญชาการทหารรายงานถึงอัตราการควบคุมของฟูจิวาระที่สูงขึ้นจาก160 ไปเป็น186และยังสูงขึ้นไปอีก
                                        “ชั้นสั่ง....ให้ถอยไป!!!”บีมเซเบอร์เร่งพลังงานสูงขึ้น ฟูจิวาระหวดฟาดดาบเข้าที่วิงค์
ฟลายด์อย่างแรงแรงจู่โจมมหาศาลส่งผลให้แขนของวิงค์ฟลายเสียหายเกลกัดฟันสะบัดดาบออกไปและบินขึ้นเหนือM-3และสาดกระสุนบีมใส่ฟูจิวาระที่อยู่เบื้องล่างบังคับหุ่นหลบอย่างคล่องแคล่วและยิงสวนกลับมาเกลหลบได้หวุดหวิด และเปลี่ยนสภาพหุ่นไปเป็นเครื่องบินรบ EMPถูกยิงออกไปสองลูกฟูจิวาระฟาดบีมเซเบอร์ใส่ ผ่าจรวดทำลายล้างออกเป็นสองซีกและระเบิดออกเป็นดวงไฟร้อนระอุ แต่นั่นกลับไม่สร้างความเสียหายให้หุ่นของฟูจิวาระเท่าใหร่ โมบิลสูทฉายดวงตาแดงฉานในเงาไฟ
                                        “ถอยไป...ผมไม่อยากพูดมันซ้ำอีกครั้ง”
                                        “งานหินสิเรา...”แม้เกลจะพูดติดตลกแต่จริงๆแล้วเค้ากลับใจสั่นแทบหลุดออกมาเลยทีเดียวหวังแค่เพียงให้อิสะกะไปเจอสิ่งที่เค้าซ่อนไว้ก่อน แต่จากรูปการ สงครามดูท่าจะมีที่เหลือให้ความหวังน้อยนิดเหลือเกิน
                                    “ฮ่ะๆๆ...ในสงครามไม่มีพระเจ้าอยู่จริงๆด้วย”  


....
....
....
                                                          เปรี้ยง!!!!
                 “ใคร!?!”เกลตกใจสุดขีดเมื่อมีกระสุนไม่รู้ที่มาพุ่งเข้ามาตัดแขนของวิงค์ฟลายด์จนระเบิดออก                        
                “ดีใจที่ได้เจออีกครั้งนะครับ...พี่ชาย”“แก...!!”
          รูฟัสที่บังคับM-2อยู่กระตุกยิ้มอย่างพอใจในที่สุด เค้าก็จะได้เป็นคนลงมือฆ่าเกลจริงๆซะที
                                  “ฟูจิวาระไปที่โคโลนี่ กำจัดแซ็คสีดำซะ ที่นี่ชั้นจะจัดการเอง!!”
                                 “แต่ว่า...!”“ไม่ต้องห่วง ชั้นไม่ฆ่าหมอนี่หรอก...”“...ทราบแล้ว...ครับ”ฟูจิวาระผละออกจะเกลไปแต่ตายังคงจับจ้องไปที่โมบิลสูทของพี่ชายจนไม่นานเค้าจึงตัดสินใจรีบไปจัดการแซ็คแล้วรีบลงมาหยุดทั้งสองคนทีหลัง

                                 “ที่บอกว่าจะไม่ฆ่าเนี่ยใจดีจังนะ” เกลแค่นหัวเราะใส่รูฟัสที่อยู่ต่อหน้าเจ้าตัวหัวเราะในลำคออย่างมีแผน      “ที่บอกว่าจะไม่ฆ่าน่ะพูดจริง” “โหว~...เกิดพ่อพระขึ้นมารึไง?”
                                 “แค่ตอนนี้เท่านั้นล่ะ”

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------***


พาร์ทหน้าจบEp2ละ ล่อไปสี่พาร์ท อ้ากกกTOT;;                    
อ่านเเล้วเม้นต์!!อ่านเเล้วเม้นต์ด้วยจ้า!!>O<
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 25-11-2013 12:24:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณมากคร้า
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 9-12-2016 03:00 , Processed in 0.054093 second(s), 21 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้