ดู: 199|ตอบกลับ: 0
  ก่อนอื่นเลย ขอบคุณสำหรับคนที่อ่านตั้งเเต่ต้น รึบทนำนะครับ ต้องขอบอกว่าใครอ่านตั้งเเต่นั้น มีความมานะเเละอดทนในพล็อตเรื่องของผมมาก ตอนนี้ตอนที่สองก็มาถึงพาร์ทสุดท้ายละ ไม่ขัดจังหวะเเล้วครับ ขอบคุณที่อ่านครับ คอมเม้นท์ด้วยเน้อTwT///         

------------------------------------------------------------------------------------------------------***


            (- -  ) (  - -)
           (= =  ) (  = =)
           (= =; ) ( ;= =)
           (=[]=* ) ( *=[]=)
         เกลโว้ย~ยยย กระผมใคร่อยากจะบอกเหลือเกิน ว่าที่นี่มันมีแต่อุกกาบาตกับความมืด!!?? แย้ก!!! นี่มันเลยเขตโคโลนี่มาไกลโขแล้วนะเฟ้ย!! นี่ถูกหลอกมาทิ้งอวกาศป่าววะเนี่ย=___=;;!? ไอ้พิกัดนี่มันก็เป็นสูตรที่ผมดูไม่ออกด้วย ไอ้หุ่นนี่ก็ยังบินไปเรื่อยๆ ชิ...กว่าจะได้เจอกันดั้ม ผมได้แห้งตายคาหุ่นนี่ก่อนแน่ T^T
        ผมลองมองออกไปนอกหุ่น เผื่อการนับเศษอุกกาบาตเล่นจะช่วยแก้เซ็งได้มั่ง-*-... ไม่ว่ามองไปทางใหนก็เจอแต่ความมืดจริงด้วยวุ๊ย แต่... พอลองมองไกลๆออกไป หมู่ดาวในอวกาศทั้งน้อยใหญ่ก็ส่องประกายระยิบระยับเลยแฮะ... ผมเองที่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลยเผลอยื่นมือไปสัมผัสอย่างลืมตัว
                 วูบหนึ่งที่ปลายนิ้วสัมผัสกับกระจก ใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวผมอย่างไม่ทันตั้งตัว มันเร็วมากจนเผลอตกใจตื่นขึ้นมาจากภวังค์
                                  “อะไรกัน?...นั่นน่ะ” ผมเอามือมาปิดหน้าตัวเองพร้อมถามตัวเองเบาๆ มันเป็นอาการหลอนอะไรรึเปล่า? แต่ผมไม่เคยเจอผู้หญิงคนนั้นมาก่อนเลยนะ ร...รึว่า... บรึ๋ย=[]=!!
         ในระหว่างที่ผมกำลังฟุ้งซ่าน เสียงสัญญาณก็ดังขึ้นถี่ เป็นสัญญาณว่าเป้าหมายอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้แล้ว
แต่จากตรงนี้ยังคงเห็นเพียงความมืดและแสงจางๆของกลุ่มดาวเท่านั้น เพื่อให้เห็นอะไรสะดวกๆหน่อย ผมจึงเอื้อมมือไปอิงกระจกและจะส่องดู แต่สิ่งที่เกิดขึ้นอีกครั้งคือ ภาพของเธอ... คนที่ผมไม่เคยรู้จัก เรือนผมสีเหลืองของเธอ กับใบหน้าที่ดูนวลใสนั่น... จะว่าสวยก็ใช่ แต่ทำไมเธอถึงมาปรากฏในหัวผมกัน!?
              สัญญาณดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นสัญญาณเตือนภัย มีศัตรูตามมา!! เรดาห์เตือนว่ามีกระสุนบีมพุ่งมาทางด้านซ้าย ผมบังคับหุ่นให้หลบจากวิธีกระสุน ศัตรูคว้าบีมเซเบอร์ขึ้นมา แสดงว่าคิดจะสู้ระยะประชิด ผมยกปืนขึ้นยิงใส่  แต่ดูท่าอีกฝ่ายจะไม่ใช่หมูๆ จึงหลบไปอย่างง่ายดายและพุ่งเข้ามาปะทะดาบกับผม ดูจากรูปร่าง ไม่เคยเห็นแฮะ คล้ายกันดั้มหน่อยๆ แต่ตาสีแดง
                               “แก!!... อย่ามาสอดได้มั๊ย!?” “นายตังหาก!!!หยุดก่อสงครามซะที!!” ผมกัดฟันข่มอารมณ์ไว้ ชิ! ทำเป็นพูดดี พวกแกเป็นคนก่อสงครามขึ้นมาไม่ใช่รึไง!?
                               “ไอ้พวกที่ก่อสงคราม!มันแกตะหาก!!” ผมผลักดาบออกไปและซ้ำด้วยพลาสม่าแม็กนั่ม
                               “หมอนั่น!!” เจ้าหุ่นประหลาดพุ่งขึ้นสูงและหยิบอะไรออกมา และไม่นานผมก็ได้รู้ ว่ามันคือปืนพกขนาดเล็กของโมบิลสูทนั่น นอกจากจะเร็วแรงยังมีพลังทำลายสูงกว่าปืนกลทั่งไปอีก กระสุนหลายนัดโดนเศษอุกกาบาตแตกกระจายเป็นฝุ่นคลุ้ง ภาพที่เห็นน่าตกใจ เพียงอึดใจเดียว เจ้าหุ่นนั่นก็มาเงื้อดาบอยู่ต่อหน้าผม โล่ของแซ็คถูกยกขึ้นมากันไว้ได้ ผมกระแทกโล่ไปข้างหน้า อัดใส่เจ้าหุ่นนั่นเต็มๆ
                                 “อึก!!” “เสร็จชั้นล่ะ!” ผมง้างดาบขึ้นกะฟันแขนข้างที่ถือดาบก่อน แต่กลายเป็นว่าปีกข้างนึงของมันเปิดออกและมีมือกลติดสายแรงดันไฟฟ้าออกมาตรึงไว้
                                  “แย่ล่ะ!เคเบิลช็อค!?!” ผมทิ้งโล่ที่โดนตรึงไว้ออก ทันทีที่ผละออกได้ ไฟฟ้าแรงสูงก็ช็อตโล่เหล็กจนบุบเบี้ยวได้อย่างน่ากลัว ดอกเมื่อกี้ ถ้าโดน ได้โดนย่างแน่=A=;; เจ้าหุ่นประหลาดยังคงยิงเคเบิลช็อคออกมาอีก ซึ่งครั้งนี้ผมพอจะอยู่ในระยะที่ตอบโต้ได้แล้ว บีมเซเบอร์ฟาดใส่เคเบิลสายนึงก่อน พอจัดการได้อันนึงก็เป็นงานที่จะต้องรับมือกับการโจมตีระยะไกลอีก ไอ้ปืนของมันนี่น่ารำคาญจริง!
               ผมเลี้ยวหลบ ใช้อุกกาบาตกำบังตัว และสวนด้วยพลาสม่าแม็กนั่ม แต่ดูเหมือนยิงไปจะเปลืองกระสุนเปล่า มันหลบได้ชิลๆทุกนัดเลย=A=** อีกฝ่ายตั้งใจจะเข้ามาดวลดาบกับผม เอาสิ เชิงดาบชั้นก็พอตัวนะเอ้อ
บีมเซเบอร์สองเล่มฟาดใส่กันอย่างเร็ว สะเก็ดไฟกระทบที่ตัวหุ่นทั้งสองเครื่อง ดาบสองเจ้าหุ่นประหลาดจะฟาดดาบกลับมา ผมเลยตวัดดาบเบี่ยงขึ้นข้างบนและจ่อพลาสม่าแม็กนั่มซ้ำ อีกฝ่ายทำท่าจะหลบไม่ทัน เลยตั้งโล่ห์กันแทน กระสุนจ่อยิงระยะประชิดส่งผลให้แรงระเบิดมีอานุภาพมากกว่าเดิม เจ้าหุ่นประหลาดปลิวไป พร้อมๆกับโล่ที่แหว่งไปเพราะนัดเมื่อกี๊
                                     “พลาสม่าแม็กนั่ม!?นายไปเอามันมาจากไหนกัน!?” อีกฝ่ายร้องถาม แต่ผมไม่ค่อยจะใส่ใจ และหบิบระเบิดไฟออกมาลูกนึง พร้อมขว้างใส่
                                      “ชั้นไม่มีหน้าที่จะมาต่อปากต่อคำกับหมารับใช้ของRuzon!!!” เจ้าหุ่นประหลาดยิงระเบิดที่ขว้างไป แต่น่าแปลก ที่ลูกระเบิดกลับไม่มีปฎิกิริยาอะไร ระเบิดด้าน!? ไม่น่ะ!!
                                      “พวกทหารนอกคอก... แค่กฎวิทย์พื้นฐานยังไม่รู้...” เคเบิลช็อคพุ่งมาหาอีกครั้ง คราวนี้ผมทิ้งตัวหลบ และพุ่งเข้าหา หึย~!มันด่า แค้น=[++]=**
                    “จะมาจุดระเบิดไฟในที่ที่ไม่มีออกซิเจนอย่างอวกาศ แกพลาดแล้ว!!” เออ ลืมนึกไป- -
ไม่ด่าผมเปล่า ไอ้หุ่นประหลาดหยิบบีมไรเฟิลออกมา ชิ... กะสอยชั้นระยะประชิดเรอะ เร็วไปสามชาติกว่าเฟ้ย!!
           มือเปล่าๆของแซ็คคว้าเข้าที่ลำกล้องของบีมไรเฟิล กระสุนลั่นขึ้นนัดหนึ่ง แต่ไม่โดนใครเลย เพราะปากกระบอกมันเชิดขึ้นเพราะแรงที่แซ็คดันอยู่ ผมซัดหมัดอีกข้างเข้าที่ตัวของเจ้าหุ่นประหลาด กะซัดให้พังในทีเดียว
แต่ทันทีที่หมัดกระแทกโดน ม่านพลังบางอย่างก็เข้ามาป้องกันไว้ และดูดซับแรงโจมตีไปหมด!
                      “นี่มัน!เหมือนของรูฟัสงั้นเรอะ!!?” การจู่โจมที่ไร้ผลเปิดช่องให้อีกฝ่ายได้โอกาสสวนกลับงามๆ กระสุนจากปืนพกของมันยิงมาใส่แซ็คจนแทบหลบไม่ทัน กระสุนบางนัดโจมตีเข้าที่ใหล่จนเสียหายไปบ้าง แต่ก็ยังดีที่ผละออกมาทัน ถ้าโล่ไม่พังซะก่อนคงกันได้แท้ๆ
                                         “พอแค่นี้เถอะ อย่ากดดันให้ชั้นต้องยิงนาย...” “ไอ้เมื่อกี้ไม่เรียกว่ายิงเลยเนอะ= =”
              เอาเหอะ... พวกมันก็คงมีไม้เด็ดอีกไม่เท่าใหร่ ถ้าถึงคราวซวยจริงๆ ไอ้ที่เรียกว่าฟูลอะไรที่เกลบอก เราคงต้องวัดดวงกับหุ่นนี่          “ยอมจำนน และกลับไปที่โลกซะ... จะไม่มีการประหารอะไรใดๆทั้งนั้น ดังนั้น หยุดแค่นี้เถอะ อย่าก่อสงครามที่ไร้ประโยชน์มากไปกว่านี้”
                                          “.......ฮึ...ฮะๆๆๆ...” “ขำอะไร?”
                                          “เฮ้...ไอ้บทพูดเมื่อกี๊น่ะ คงท่องที่โรงเรียนทหารมาจนขึ้นใจเลยล่ะสิ”
                                         “ว่าไงนะ!?” “เอาแต่พูดเรื่องสวยงาม... มันเปลี่ยนโลกไม่ได้หรอกน่า”
                                         “.......” “ที่ผ่านมา  Ruzonฆ่าไปแค่ใหน ทหารรับใช้อย่างแกรู้ดีที่สุดนี่ แล้วไงล่ะ!?! ไอ้เจ้าของคำพูดสวยหรู แกฆ่ามากี่คนแล้ว ด้วยไอ้คำพูดกลับกลอกของRuzonนั่น!!!”

                 ดวงตาของอิสะกะเบิกโพลงขึ้นมาอีกครั้ง นัยต์ตาสีเหลืองเข้มวาวโรจน์อย่างเคียดแค้น ฟูจิวาระยกปืนทั้งสองกระบอกขึ้นและลั่นไกใส่ไม่ยั้ง แต่ทันทีที่กระสุนกำลังจะโดนเป้าหมาย แซ็คก็เพิ่มสปีดขึ้นอีกเท่าตัว จนสามารถเหวี่ยงตัวหลบกระสุนที่พุ่งมาได้จนหมด  M-3คว้าบีมเซเบอร์ขึ้นรับคมดาบศัตรู แต่ทันทีที่ดาบถูกสกัด แซ็คก็เหวี่ยงตัวหมุนและถีบใส่อย่างรุนแรงแทน โมบิลสูทของฟูจิวาระถึงกับปลิวตามแรงอัด ความเสียหายช่วงลำตัวปรากฏบนมอนิเตอร์ทันที นี่มันคือประสิทธิภาพของแซ็คนั่นเหนอ!? ไม่ใช่! แซ็คทำขนาดนี้ไม่ได้แน่ แล้วทำไม!?!                        “นี่นาย...เป็นโมบิลคอนโทรล?!” เคเบิลช็อคถูกยิงไปหาแซ็ค แต่กลับถูกพลาสม่าแม็กนั่มยิงใส่จนแหลกเป็นชิ้นๆ  บีมเซเบอร์แทงใส่ที่แผลที่โดนเตะ แต่คราวนี้พลาดไป ไปโดนส่วนที่เป็นอนุภาคFull Burstแทน กระแสไฟฟ้ากระพริบออกมา อิสะกะกระชากดาบออกและซ้ำด้วยพลาสม่าแม็กนั่มแทน ไม่มีเวลาแม้ให้หลบ กระสุนทำลายล้างฟาดเข้าที่M-3เต็มๆ สัญญาณในค็อกพิทเตือนภัยกระพริบเป็นแสงสีแดง หลังการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจบลงฟูจิวาระก็ลุกขึ้นมาสบถกับตัวเอง
                                         “เจ้านั่น!!มันเป็นสัตว์ประหลาดรึไง!?”
                                     -ประกาศเตือน แกผู้ต่อต้านทุกคน...- เสียงที่หยุดการต่อสู้ของโมบิลสูทสองเครื่อง คือเสียงของรูฟัส ภาพที่ฉายขึ้น ถูกแพร่ภาพไปทุกๆเครือข่ายเพื่อประกาศให้รู้โดยทั่วกัน ถึงการจับกุมชายผู้เป็นผู้นำทัพของA.D                  “เกล!!” “พี่เกล!?!?”
                                     -อย่างที่ชาวโลกผู้สูงส่งทุกท่านได้ทราบ บัดนี้โลกได้เกิดสงครามอันน่าเศร้าขึ้นไม่หยุดหย่อน ซึ่งสาเหตุนั้น คือการที่ใครหลายคน ไม่ยอมรับการปกครองอันชอบธรรมของเรา และต่อต้าน-
                                                                ปึ่ก!!!
                อิสะกะทุบคอนโซลอย่างแค้นเหลือทน รูฟัส ซิกม่า!!
                   -บัดนี้!! เราจะลงทัณฑ์แก่ผู่ที่จุดเชื้อไฟสงครามไม่รู้จักหยุดหย่อน!! โลกเอ๋ย จงยอมรับเรา เราคือผู้ปกครอง ผู้ได้รับการปกครองคือผู้มีอำนาจ ผู้มีอำนาจคือผู้ที่ถือครองทุกสิ่ง เมื่อท่านยอมรับเราโดยมอบทั้งกายและวิญญาณให้เรา เมื่อนั้น เราจะมอบโลกที่สุขสงบสันติแก่พวกท่าน!- รูฟัสยกปืนในมือขึ้น ใบหน้าใต้หน้ากากกระตุกยิ้มอันแสนพึงพอใจ
                                   “อย่านะโว้ย~!!!รูฟัส!!!”  -อิสะกะ...- ชายหนุ่มเงยใบหน้าขึ้นมามองหน้าจออีกครั้ง เกลกำลังจะพูดบางอย่าง ...กับเค้า
                                    -โลกที่แกเคยโม้ให้ชั้นฟัง... ชั้นเคยคิดว่ามันเหลวไหล แต่ว่า...ชั้นอยากเห็นนะ- น้ำตาสายเล็กๆรินลงมาตามไรคางของชายหนุ่ม เค้าไม่อยากยอมรับ ว่านี่คือการสั่งเสีย...
                                   -ชั้นน่ะ...ไม่อยากทนที่จะเป็นเครื่องมือของRuzon ไม่อยากฆ่า เพียงเพราะใครสั่ง-
       ฟูจิวาระที่อยู่ในหุ่นต่อหน้าอิสะกะก็มีสีหน้าตื่นตระหนกไม่ต่างกัน เค้าไม่ได้ต้องการให้มันจบลงแบบนี้ ไม่อยากให้พี่ๆต้องมาฆ่ากันเองแบบนี้
                                    -ชั้น...หนีออกมา พร้อมกับดาบที่ชั้นซ่อนไว้...ถ้าเป็นดาบนั่น กับแก...ชั้นก็อยากเดิมพัน-
                 “เดิมพันบ้าอะไร!?! อย่ามาพูดชุ่ยๆนะ ใหนเฮียบอกไง!!? ว่าจะอยู่ดูมัน อย่าตายอย่างนี้!” แม้จะตะโกนสุดเสียงยังไง ก็ไม่อาจจะสื่อไปถึงเกลได้ เค้ารู้ ได้แต่ปล่อยให้ความเจ็บใจเข้ากัดกินข้างใน เสียงคำรามของเค้าดั่งสนั่นภายในหุ่น เพื่อระบายความเจ็บปวดออกมา
                                    -อิสะกะ...ชั้นขอร้อง- ใบหน้าที่ชุ่มน้ำตาเงยขึ้นมามองหน้าของชายที่ไม่ต่างจากลูกพี่ใหญ่ เป็นอาจารย์ที่คอยสอน และมอบความแข็งแกร่งให้เค้า
               เกลสูดลมหายใจสุดท้ายของชีวิต มันช่างหอมหวน... โลกที่เค้าวาดฝันไว้ มันจะหอมหวลกว่านี้มั๊ยนะ?รอยยิ้มของเกลผุดขึ้นมาบนใบหน้า เค้าตะโกนสุดเสียง หวังให้คำพูดของเค้า สื่อไปถึงความหวังของเค้า ที่รับฟังอยู่ในห้วงอวกาศ       “แกต้องเข้มแข็ง!! เปลี่ยนแปลงทุกอย่างให้ได้ไปพร้อมกับเรา!!! เราที่เชื่อมั่น ว่าโลก จะมีวันนั้นที่แกพูดถึงจริง สัญญานะโว้ย~!!!!!” อิสะกะกัดฟันข่มความเศร้ามหาศาลเอาไว้ แต่ก็ไม่อาจหยุดน้ำตาที่พรั่งพลูออกมาได้ เกลหันมายิ้มอย่างอวดดีเป็นครั้งสุดท้ายให้กับจอถ่ายภาพ เพื่อบอกข้อความถึงอิสะกะ
                                 -ไปเอามาเลย ไอ้หนู... ดาบที่ชั้นมอบให้ ดาบที่เรียกว่ากันดั้ม!!!-

                                   ปัง!!!!!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------**
จบEp2!!!
สปอยด์* ตอนหน้า กันดั้มออกเเล้วเน้อ!! เเถมภาพประกอบด้วยTOT
มือหักๆ!!อ้ากกก

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 5-12-2016 19:32 , Processed in 0.074175 second(s), 17 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้