ดู: 246|ตอบกลับ: 0

Council Love Of Crystier Secondary school.*ตอนที่5 Unlucky*

[คัดลอกลิงก์]
“ไม่อ้าววววว ยังไงฉันก็ไม่ยอมเด็ดขาด มันผิดกฎ”
“โถ คุณคนสวยแม่นางฟ้าที่สวยจนไม่มีใครเหมือนช่วยฉันหน่อยนะ */\* วิ๊งๆ”
“ไม่! ฉันไม่เชื่อคำยอของพวกแกหรอกนะและอย่านึกนะว่าฉันโง่จนไม่รู้ว่าในประโยคที่นายพ่นออกมาเมื่อกี๊มันเป็นการด่าฉันทางอ้อมน่ะ - - *”
ฉันกำลังยืนทำการเจรจาแสนน่าเบื่อรับอรุณยามเช้าของโรงเรียนคริสเทียร์บริเวณสระน้ำผู้ชายสองคนที่ยังตามตื้อฉันไม่เลิกขยับเข้ามานั่งคุกเข่าใกล้ๆกันทำท่าเหมือนจะสร้างบทสนทนาที่ฉันอาจไม่มีทางได้รับรู้(บอกแค่ว่ากระซิบก็จบ)
(เอาไงดีหละพี่ชาย ดูเหมือนยัยพี่จ๊ะจ๋าจะไม่ช่วยเรานะไหนพี่บอกว่าท่ามาหาคนเนี้ย จะเจรจาได้ผลไง มาเสียเที่ยวนะโว้ย!)
(หรือแกจะไปหาพี่อีกสองคนหละ รายนั้นน่ะ ไม่ได้ผลชัวร์)
(ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไงหละ...)
(เอ็งอยากไปเป็นศพคนเดียวก็เชิญ)
(ขอโตดก๊าบ >/\< ศิษย์น้องผิดไปแล้ว)
“พูดอะไรกันน่ะให้มันดังๆหน่อยได้มั๊ยแล้วก็รีบเข้าห้องเรียนไปกันเลย คนอื่นเข้ามีงานการต้องทำตั้งเยอะ”
คุณผู้อ่านคงสงสัย ว่าสองคนที่คุยกับฉันเป็นใคร แน่นอน!
ผู้ชายที่หลงโมโม่เหมือนเปรมจิอ่ะแหละทำไมน้องฉันเสน่ห์แรงจัง
คนที่1 ชื่อคิว เป็นเด็กม.ต้น นักเลงนิดหน่อยครั้งแรกที่เจอโมก็ประมาณที่มันเข้าม.1มาใหม่ๆแล้วดันไปมีเรื่องกับนักเลงขาใหญ่ประจำโรงเรียน โดนอัดซะน่วมและคนที่เข้ามาช่วยก็คือโมโม่นี่แหละ เธอวิ่งเข้าไปในวงล้อมด้วยความกล้าหาญแต่ใครจะคิด ยัยคุณน้องดันเอาชนะพวกมันได้โดยสัญชาตญาณเวลามือใครเข้ามาทำร้ายแขนและขาก็จะขยับไปโดยอัตโนมัติ(อัตราแรงในการเข้าโจมตีหรือคอมโบขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่เจอ)และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ไอ้เด็กนั่นหลงเธอ
คนที่ 2 ชื่อเดย์ อยู่ม.5แล้วมีประวัตินิดหน่อยครั้งแรกที่เจอก็ที่ห้องสมุด (ต้องซ่อมวิชา) เห็นหน้าก็เฉยๆแต่เธอเดินเข้ามาหาเค้า แล้วก็ยิ้ม เขาก็เลยคิดว่าเธอกำลังเยาะเย้ยแต่สิ่งที่เขาคิดกลับผิด เธอบอกว่า ‘ไม่เป็นไรนะ พยายามเข้า ซักวันรุ่นพี่ต้องเรียนเก่งขึ้นแน่ มันไม่มีอะไรที่เกินความสามารถของคนถ้าเราพยายาม'และเธอก็อยู่ช่วยพี่เดย์ซ่อมวิชาจนถึงเย็นและต่อจากนั้นรุ่นพี่ก็เรียนเก่งขึ้นจนเกือบท็อปของห้องB และความใจดีและอ่อนโยนของเธอ เขาจึงยอมสิโรราบ
สองคนนี้เป็นผู้ชายในฮาเร็มของคุณน้องนั่นน่ะแหละและต้นเหตุที่ทำให้ทั้งสองคนสนิทกันก็มาจากโมโม่เอง
“เจ๊ค๊าบ TT[ ]TT ช่วยพวกข้ากระผมด้วยนะขอรับ ป๋มไม่มีที่พึ่งอื่นแล้วจริงๆแงๆ”
ทั้งสองพุ่งเข้ามาเกาะขอฉันพร้อมร้องไห้เป็นเด็กปัญญาอ่อนฉันกำลังอายสุดๆ ณ เวลานี้ คนที่เดินผ่านไปผ่านมาถึงจะเป็นจำนวนที่น้อยแต่มันก็ทำให้เอาหน้าแทรกแผ่นดินได้สบาย เกะกะโว้ย ไม่ชอบให้ใครมาเกาะขานะบอกตรงๆว่ารำคาญ =_=
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”ฉันทำเสียงเข้มให้รู้ว่าโกรธจริงๆ
“ไม่เอา ยังไงป๋มก็จะไม่ปล่อยมือไปจากขาเจ๊ T^T”พี่เดย์พี่ไปพร้อมกับทำเสียงสะอึกสะอื้น
เกะกะโว้ย ไม่มีกิจกรรมอย่างอื่นทำอาทิเช่น ลอกการบ้านยามเช้าอะ(ยุให้นักเรียนทำเรื่องไม่ดี -_-)
“ใช่จะนั่งอยู่อย่างนี้และไม่ให้เจ๊ไปไหนจนกว่าจะตอบตกลงต่อให้เวลาล่วงเลยไปวันนึงผมก็ยอม! >O<”
“พวกแกไม่เบื่อกันบ้างรึไง มาทำอะไรไร้สาระแบบนี้แดดก็ร้อน >,<”
“No ก็คือ Noจะว่าไป...ขาเจ๊ก็สวยไม่เบานะเนี่ย ~//////~”
ไอ้คิวพูดพร้อมเอามือลูบไล้ไปตามขาของฉัน แน่นอนตอนนี้อีกคนกำลังทำหน้าไม่ถูกกับการกระทำของลูกศิษย์ และเหมือนไม่อยากจะยุ่งคอยดูนะ ฉันจะฟ้องพี่น้ำใส L
“กรี๊ด! ปล่อยนะไอ้ลามก ไอ้หื่น เวลาขอร้องใครแกก็ทำแบบนี้หรอ ไอ้ชั่ว…”
“อร๊าก”(เป็นการแสดงเสียงเหมือนเวลาโดนต่อยที่ท้องแล้วเลือดออก)
หน้าของมันหันไปตามแรงปะทะกับวัตถุรูปทรงกลมลูกบอลที่พุ่งอัดโจมตีหล่นลงพื้นอย่างงดงามตามด้วยเสียงกรี๊ดกร๊าดของบรรดาเหล่านักเรียนหญิงยอมรับว่าไนซ์มากๆ ว้าว *O*
“พี่เท่มากเลยใช่มั๊ยล่ะ”
บุรุษทำมาดเท่เดินเข้ามาก้มลงเก็บลูกบอลแล้วยืนขึ้นพร้อมส่งวิ๊ง
“อี๋ ขนลุก”
เป็นใครไม่ได้นอกจากพี่อั๋น อาจารย์สุดป๊อปภายในสองวันไม่สิ วันเดียวต่างหาก แต่พักนี้เขาชอบมาป่วนเปี้ยนที่ๆฉันอยู่แม้แต่เวลาพักเที่ยงยังมาขอนั่งด้วยข้าวกับฟ่างก็อยู่ แต่พวกนั้นยอมทุกอย่าง คนที่ไม่ชอบใจก็เปรมจินี่แหละเขม่นใส่กันอยู่ได้ จนฉันต้องแยกไปกินแถวโรงเพาะชำ สวาๆก็ได้แต่พากันสงสัยว่าฉันกับอั๋นมีความสัมพันธ์ต้องห้ามหรือเปล่า
“น่าๆ...” เขาเดินไปตรงจุดที่ไอ้คิวล้มลงนอนกับพื้น“...ดีกว่ายืนให้ไอ้โรคจิตนี่ลวนลามนะ ^_^”
รังสีความอำมหิตแผ่ออกวงกว้างพอที่จะทำให้ชายตรงหน้าหัวหดเข้ากระดองรอยยิ้มพี่น่ากลัวจัง
“แกได้โดนพี่ฟ้า...”ฉันยังพูดไม่ทันจมเสียงประชาสัมพันธ์ก็แว่วมา
[ขอพบนายเจตดำรง รื่นรมย์สุข ม.3 ห้องCที่ห้องสภานักเรียนด่วน ขอย้ำอีกว่า ด่วน! ไม่อย่างนั้นจะขอหักคะแนนวินัยลบ10]
เอ๋อรับประทานแล้วค่ะ พี่ฟ้าจะเรียกไอ้คิวไปทำไมน้องไม่เข้าใจนะเนี่ย  (O_O ) งง ( O_O) งง?
“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ พี่บอกฟ้าใสแล้วหละ กลับห้องเหอะพี่ไปส่ง”
ฉันหันมาทันควันแล้วกล่าวปฏิเสธ “ไม่!”
“นะ ^^”
“อะ..เอ่อ”ไม่ได้นะ อย่ายอมกับกับคำอ้อนวอนนั่นนะม้ายยยยยย
“นะ”
“ค่ะ”ยอมแต่โดยดี จบเห่เลยตู
อั๋นเดินจูงมือจ๊ะจ๋าผ่านผู้คนที่กำลังส่งกระแสความอิจฉาพี่เขาเหลือบไปเห็นเปรม เขาจึงพาเธอเบี่ยงเส้นทาง
หึ ไม่ให้เจอกันง่ายๆหรอก นายปรัชญากร!
เสียงนักเรียนคุยกันไม่หยุดที่ดังไปทั่วห้องประชุมทำให้สร้างอาการปวดหัวให้ฉันได้มากทีเดียว เมื่อไหร่พี่ฟ้าจะมานะพี่น้ำค้างก็ดันหายตัวไปด้วย พวกเธอจะดีใจเป็นปลากระดี่ได้น้ำไปทำไม อย่าหาว่าฉันไม่ได้เรื่องหละฉันทนได้ก็ถือว่าเทพแล้ว อย่าถามว่าสถานการณ์มันหนักแค่ไหนตอนนี้โมไปนั่งเป็นลมอยู่หลังม่าน ต้นเหตุก็มาจากคุณน้องประทานนักเรียนดันไปประกาศผ่านโทรโข่ง(เครื่องขยายเสียงเสีย) ว่า ‘อาจารเพิ่มพูนจะมาร่วมกิจกรรมรับน้องใหม่ครั้งนี้ด้วย’
“นักเรียนทุกคนโปรดอยู่ในความสงบด้วยนะคะ...”
“กรี๊ด แก อาจารย์อั๋นจะจะไปเข้าค่ายกับพวกเราด้วยหละ ><”
ฉันไปก่อกรรมทำเวรกับใครไว้ที่ไหนเนี่ย จะพูดแข่งกับฉันทำไมนักหนาฮะขนาดเสียงฉันดังพวกหล่อนๆก็ไม่ฟังกันเลยอะ T^Tถ้าเป็นอย่างนี้ให้พี่อั๋นมาเป็นผู้ดูแลการประชุมครั้งนี้แทนดีมั๊ยเนี่ย?! ดูท่านักเรียนคงจะอยู่ในความสงบสุขกว่านี้
“จ๊ะจ๋า ปิ๊บๆ”
เปรมจิเรียกฉันพร้อมส่งเสียง ‘ปิ๊บๆ’อยู่ข้างเวที
“มีอะไร”
“ทำไมเมื่อเช้าฉันไม่เจอเธอเลยมาโรงเรียนก็เวลาใกล้เคียงกันไม่ใช่หรอ หรือว่าวันนี้เธอมาสาย =_=”
“กล่าวหา ฉันมาโรงเรียนเช้าย่ะ นายแหละไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา”
“ฉันก็มาโรงเรียนตามปรกติเหมือนเดิมงั้นฉันคงคลาดเคลื่อนกับแกหละมั้ง”
เฮ้อ ให้มันได้อย่างนี้สิ แต่...ตกลงแกจะเรียกแทนฉันว่า ‘เธอ’หรือ ‘แก’ กันแน่ฟะ -*-(สงสัยมานานเหมือนกัน)
“เออ แล้วอีกเรื่องนึงตกลงไอ้พี่อั๋นอะไรนั่นมันมีความสัมพันธ์ยังไงกับพวกเธอกันแน่มันต้องมีอะไรลึกซึ้งกว่านี้แน่นอน”
“ใช่ ขนาดอยู่ใต้ชายคาเดียวกันเลยหละ”
ฉันตกใจถึงขั้นช็อกในระดับโคม่า เมื่อมีคนมาเปิดเผยความจริงในม่านหนอกแห่งบ้านเนตรอัปสรา(นามสกุลของพวกหล่อนๆ) ให้เปรมจิรู้ ใครกันที่รู้เรื่องภายในบ้านฉัน...!
“พี่อั๋น!”
“เธอจะบ้าหรอ นี่อาจารย์เพิ่มพูนไม่ใช่พี่อั๋นอะไรนั่นซะหน่อยจูนสมองเร็วเข้า จูนๆๆ”
เปรมจิเอานิ้วมาแตะที่ขมับของฉัน แล้วจูนแต่กริยาเยี่ยงนี้มันทำให้พี่อั๋นทำตาเขียวแล้วกระชากมือของเปรมจิออกอย่างรวดเร็ว
“ฉันนี่แหละพี่อั๋นของจ๊ะจ๋า มีปัญหามั๊ย?”
นายเปรมจิทำสายตาเหมือนไม่อยากจะเชื่อขณะที่พี่อั๋นปล่อยรังสีอาฆาตเต็มสตรีม
เปรี๊ยะ...เปรี๊ยะ
ฉันเอามือขึ้นมาขยี้ตาเมื่อเห็นเหมือนมีไฟฟ้าสถิตที่มือพี่อั๋น มะ...เมื่อกี๊ตาฝาดป่าวหว่า เฮๆนี่มันโลกแห่งความเป็นจริงนะ ถ้าเรายังคิดแต่เรื่องอย่างนี้อีกแล้วการสืบปริศนาความสัมพันธ์ระหว่างพี่อั๋นกับพี่น้องอีกสามคนมันจะสำเร็จเรอะ จริงสิอย่าลืมว่าเรายังมีปัญหาเรื่องนักเรียนแสนวุ่นวายข้างนอกอยู่
“เอ่อ คือว่า...”
“จ๊ะจ๋า นี่มันเรื่องอะไรทำไมเธออยู่บ้านเดียวกับอา...อุ๊บ”
มีอะไรบางอย่างพุ่งเข้าปากเปรมจิอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่ทันทำเอานายนั่นเงียบก่อนจะทำหน้าพะอืดพะอม เหมือนจะขาดหายใจ
“เข้าปากเป้าหมายพอดีเป๊ะ ฝีมือการปาดีขึ้น”
“ขอบคุณสำหรับคำชมนะ ท่านอาจารย์แต่ไม่ได้มีกงการอะไรกันเลย หลีก”
พี่ฟ้าใสใส่มือน้อย (แต่มีแรงมหาสาร)ผลักพี่อั๋นให้หลีกทาง เดินเข้าไปใกล้เปรมจิก่อนจะเอาฝ่ามือเพชฌฆาตตบไปกลางหลังทำให้เขาคลายบางสิ่งบางอย่างออกมาจากปาก และสิ่งๆนั้นคือ!
โอ้แม่เจ้า! นี่มันยาเม็ดสูตรพิเศษ Unlucky ปริศนา ที่ไม่มีใครรู้ฤทธิ์ของมันถ้าไม่ได้ลองกินยาเพราะมันจะทำปฏิกิริยาอะไรนั้น ก็ขึ้นอยู่กับร่างกายของผู้โชคร้ายที่ได้ลิ้มลองเป็นอาวุธสุดร้ายกาจของสภานักเรียนที่ไว้คอยทำโทษเด็กเกเรียนที่ชอบทำลายกฎทั้งหลายเปรมจิ นายซวยหองแล้วไง!!!
“พี่ฟ้า...เอ่อ นายนั่นจะเป็นอะไรรึเปล่า O_O;; ”
“ขอไม่รับรองผล ไม่เป็นไรหรอกน่าเขากลืนลงไปแค่เวลาสั้นๆเองนี่...”
ค่อยโล่งใจหน่อย อย่างน้อยนายเปรมจิก็แค่จุกเพราะฝ่ามือตบกลางหลังของพี่ =V=
“มั๊ง”
ไหงถึงเป็นงั้นง่ะ =[ ]= ทำไมพี่ทำอะไรไม่คิดเยี่ยงนี้ เอ๊ะฉันหันไปมองที่ขาเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจับ
ร่างของผู้ชายมาจับที่ขาของจ๊ะจ๋าพยายามเงยหน้าแล้วพูดกับเธอด้วยท่าทีที่ชวนวิญญาณออกจากร่าง
“จะ...จ๋า ชวยฉันด้วย...แฮ่ +{ }+ ”
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด T[ ]T ย่ะ...หยดหยอง พี่ฟ้าพี่อั๋นช่วยหนูด้วย~”
“ไอ้โรคจิตหน้าหมา/นายปรัชญากรปล่อยมือจากขาของจ๊ะจ๋านะ” พี่ฟ้า/พี่อั๋น
“แอร๊บ!”
พี่ทั้งสองใช้ลูกเตะพิฆาตของหนูแฮมเตอร์(อันหัวสมองเธอได้เกิดอาการเพี้ยนโดยสมบูรณ์) ไปตรงกลางท้องของเปรมจิ ร่างของเขาลอยขึ้นเหนือพื้นแล้วจึงสลบไปคาทีนของพี่อั๋นและพี่ฟ้าที่กำลังแผ่กระจายออร่าความอำมหิตขนาดที่ฉันยังต้องนึกกลัว
เสียงคุยกันก็ยังดังรบกวนประสาทอย่างมากมันทำให้ฉันเริ่มหัวเสีย ยัยโมก็ไม่น่าไปปล่อยข่าวก่อนที่ฉันจะมาเลย
[ฮัลโหล เทส โทรโข่งตัวนี้ปกติ]
เฮ้ย! ไปยืนตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ฟร๊ะ O_o
นักเรียนทุกคนหันไปตามเสียงที่ดังมาจากเวที แล้วก็
“กรี๊ด~ อาจารย์เพิ่มพูน Lover ค่ะ จุ๊บๆ”
ใครปล่อยชะนีออกมาจากสวนสัตว์ก๊านนนนี่โรงเรียนนะโว้ย
[อาจารย์อยากขอให้นักเรียนทุกคนฟังอาจารย์หน่อยนะครับเสียงโทรโข่งมันเบากว่าเสียงพวกเธอเยอะเลยอ่ะ ขอความร่วมมือหน่อยนะ O_<]
“ค่ะ/ครับ อาจารย์” หมั่นไส้
“อาจารย์จะร่วมเข้าค่ายด้วยหรอคะ”
“อาจารย์จะได้อยู่ค่ายกับพวกเราสามวันสองคืนจริงหรอคะ”
“กรี๊ด สวยแทบสลบ อย่างนี้แต่ให้เข้าค่ายหนึ่งสัปดาห์ไม่สิ หนึ่งเดือน หนึ่งปี หรือทั้งชาตินี้หนูก็ยอม...”
ปัง!
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!
ฟ้าเดินเข้าไปแย่งโทรโข่งจากมีอั๋น แหกปากตะโกนออกไป
[เลิกกรี๊ดได้แล้ว กะอีแค่ยิงปืนนัดเดียวแค่เนี๊ยทำเหมือนน้ำท่วม แผ่นดินไหว ไฟไหม้ ไต้ฝุ่นเข้าไปได้ ถ้าพวกเธอไม่อยู่ในความสงบจะต้องเจอแบบนี้จิรภิญญาลากกรงออกมาซิ]
จ๊ะจ๋าเดินลากกรงขังเปรมจิที่ได้กลายเป็นซอมบี้จากข้างเวทีถึงจะมีล้อเลื่อน แต่สำหรับผู้หญิงมันก็ยังหนักอยู่ดีฟ้าจึงหันไปทำสัญญาณกับอั๋นว่าได้เวลาทำคะแนน เจ้าตัวก็รีบรุดไปช่วยเธอผู้น่าสงสารที่กำลังสงสารตัวที่อยู่ในกรงแบบไม่มองตัวเอง
“มา พี่ช่วย”
ทันทีที่กรงมาอยู่กลางเวทีก็สร้างเสียงฮือฮาได้มากมาย
“นั่นมันเปรมไม่ใช่หรอ”
“เฮ้ย ไอ้เปรมนี่หว่า”
“นั่นมันคุณปรัชญากร ที่อยู่ห้อง B ใช่มั๊ยคะนั่น”
“น่ากลัวง่ะ รุ่นพี่เปรมโดนอะไร...”
ปัง!
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!
[กรุณาอยู่ในความสงบ อย่างที่เห็น นี่คือนายปรัชญากร กันทรวัทน์ นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีหนึ่งห้อง B เขาได้ได้ลิ้มลองกับยาเม็ดสูตรพิเศษUnlucky ปริศนาเพียงแค่ปลายลิ้นสัมผัสนักเรียนบางคนอาจจะรู้จักยาชนิดนี้ดี แต่จะขออธิบายหน่อยว่า ที่พวกเด็กเกเคยลองมามันเป็นแค่ยาเม็ดสูตรพิเศษUnlucky ปริศนา รุ่น Crimes FirstAngel ที่ออกฤทธิจะทำปฏิกิริยาอะไรนั้นก็ขึ้นอยู่กับร่างกายของผู้โชคร้ายที่ได้ลิ้มลองแต่อันนี้เป็นสูตรที่พึ่งคิดค้นขึ้นใหม่มีชื่อว่า Crimes XP Angel มีฟังค์ชั่นพิเศษคือใช้ปมด้อยของผู้โชคร้ายให้เป็นประโยชน์มาสอนจิตใจอันเน่าเฟะให้รู้สำนึกถ้าไม่สำนึกก็จะไม่สามารถออกมาจากจิตนั้นได้ตัวยานี้มีไว้ลงโทษพวกที่มีความผิดมหันต์ แต่สำหรับพวกเธอคือกรณีพิเศษ...] ฉันเว้นจังหวะแล้วแสยะยิ้ม [...สุดๆ ^_^]
คำพูดของฉันทำเอาพวกนักเรียนเงียบหน้าซีดเป็นแถว
“นี่ พี่ฟ้า นั่นเป็นสูตรที่คิดขึ้นมาใหม่จริงหรอ”
ทำไมจ๊ะจ๋าต้องเป็นห่วงนายปรัชญากรด้วย ฮึ่ม! –ฟ้า/อั๋น
“โกหกน่า ยังไงมันก็แค่ First Angel นี่แหละ แค่ร่างกายไม่เคยหรือไม่ก็ร่างกายต่อต้านอย่างที่มาก แต่พี่ไม่ได้ใช้ประโยชน์จากร่างกายเขานะ แค่ตอนนั้นมันคิดอะไรไม่ออกเฉยๆ”
“ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องนั้นจ๋ารู้ดี”
ฮะ...เฮ้ย ทำไมน้องทำน้ำเสียงแลสลดอย่างนั้นหละพี่รู้สึกไม่ดีเลยนะ
“แต่ไม่ต้องห่วงนะ รับรองว่านายปรัชญาต้องหายจากอาการของยานั่นแน่นอน”

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 4-12-2016 02:41 , Processed in 0.038739 second(s), 14 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้