ดู: 213|ตอบกลับ: 0
         ทางด้านอิสะกะและฟูจิวาระการต่อสู้ยังรุนแรงอยู่เหมือนเดิมแต่โมบิลสูททั้งสองเครื่องกลับยับเยินจนเข้าขั้นวิกฤติแถมตอนนี้หุ่นทั้งสองเครื่องกำลังถูกแรงดึงดูดมหาศาลจากที่ใดซักแห่งดึงเข้าไปถ้าหากปล่อยไว้ แรงดึงดูดจะฉีกทั้งหุ่นและพวกเค้าออกเป็นชิ้นๆฟูจิวาระเป็นฝ่ายผละออก แต่ก็ยังฝืนยิงบีมไรเฟิลทิ้งท้าย ซึ่งได้ผลกระสุนโดนขาของแซ็คจนระเบิดเป็นชิ้นๆอิสะกะจะยิงสวนไปมั่ง แต่ทว่าพลังงานกลับไม่มากพอ ไม่พอแม้จะพยุงตัวให้ลอยอยู่ได้ อิสะกะกัดฟันอย่างเคียดแค้น
        
            ...สู้ไม่ได้เลย อีกฝ่ายมีประสิทธิภาพเหนือกว่าแถมพลังงานของเค้าก็เหลือน้อยกว่ามากที่ทำได้ตอนนี้มีเพียงแค่มองดูโมบิลสูทของตัวเองตกลงฝ่าชั้นบรรยากาศเท่านั้น


                               “เรื่องอะไรเล่า!?!ก็สัญญาไว้แล้วนี่!! ไม่ว่ายังไง!!ชั้นก็จะไม่ตาย!!!”
            พลาสม่าแม็กนั่มถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง อิสะกะเหนี่ยวไกดูครั้งหนึ่งมีเพียงกระแสไฟขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น แต่ก็ไม่มากพอที่จะยิงได้พลังงานที่มีเหลือน้อยเกิน แรงกระแทกจากการฝ่าชั้นบรรยากาศอัดกระแทกให้เค้าโดนแรงสั่นสะเทือนอย่างหนัก
            เสียงสัญญาณเตือนดังถี่ขึ้นว่าเข้าสู่ภาวะอันตรายทรัสเตอร์ระเบิดอย่างแรงเพราะไม่อาจทำงานได้อีกแล้วแรงระเบิดอัดกระแทกเค้าให้กระเด็นไปติดกับกระจกของหุ่น
            และเป็นอีกครั้ง...ที่ภาพของเธอคนนั้นแวบผ่านเข้ามาในหัว... เค้ากัดฟันอย่างเดือดดาล จะตายอยู่แล้วยังมีหน้าไปนึกถึงผู้หญิงที่ใหนอีกรึไง เค้าดันตัวขึ้นมาหน้าผากที่มีแผลเลือดใหลย้อยเป็นสายเล็กๆ กระตุ้นความบ้าระห่ำในตัวเค้าอีกครั้ง


                              “ขออีกแค่นัดเดียวนัดเดียวเท่านั้น!!”
            อัตราเชื่อมต่อกับหุ่นพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆแซ็คขยับได้อีกครั้ง อิสะกะมีแววความหวังขึ้นมา พลาสม่าแม็กนั่มที่ได้มาจะออกหัวออกก้อย เดี๋ยวคงรู้กัน
                              “อีกนิด!อีกนิด!!”
           อิสะกะสั่งกับตัวเองในขณะที่แซ็คยังคงร่วงลงอย่างเร็วและเริ่มมองเห็นพื้นดินแล้ว            
                                            “อีก...นิดเดียว!!!”

           เครื่องยนต์ยังสั่นรุนแรงราวกับจะฉีกออกจากกัน... ไม่ทันไรเกราะใหล่ข้างขวาก็ทานแรงเสียดสีไม่ใหวจึงหลุดออกไปและระเบิดออก

                                “เอาล่ะนะ!!ได้ผลนะเฟ้ย!!" เหลืออีกไม่ถึง5กิโลเมตรเครืองจะอัดกับพื้น พลาสม่าแม็กนั่มจะสร้างปาฎิหารย์อะไรได้อิสะกะซัดกระสุนนัดสุดท้ายออกไป แรงอัดอากาศมหาศาลจากการระเบิดของพลาสม่าแม็กนั่มดันตัวของแซ็คเอาไว้ได้แรงตกจึงถูกทอนออกไปหมด

                                “เยี่ยม!!ก็ทำได้นี่!!”
         แต่ดูท่าชายหนุ่มจะคำนวณพลาดไปถนัด... แม้ความเร็วจากการตกจกลดลงไปมากแต่ก็ไม่มากพอที่จะเบรกแซ็คที่ยับเยินเครื่องนี้ได้ตัวหุ่นตกกระแทกกับพื้นและกลิ้งไถลไปกับพื้นแซ็คที่ไม่เหลือพลังงานใดๆอีกต่อไปไม่อาจต่อต้านอะไรได้อีกอิสะกะที่อยู่ในค็อกพิทได้แต่นั่งกัดฟันให้แน่นเข้าไว้ จนสุดท้ายเครื่องก็ไถลมาติดขอบเหวลึกเข้าให้...
                                “...ก...โกหก...น่า...!!!อว้าก~!!!!!” แซ็คร่วงลงไปในเหวลึกและหายไป...








.... ....   
..... ...... .......
                           พลั่ก!!!!
                กำปั้นของฟูจิวาระฟาดเข้าที่โหนกแก้มของพี่คนรองอย่างเดือดดาลมือทั้งสองข้างกระชากปกคอเสื้อขยี้ตรายศอย่างไม่ใส่ใจถึงความต่างทางยศทหาร

                                “ด้วยความเคารพ...คุณผิดต่อคำสัตย์ของเรา รูฟัส ซิกม่า!”
              การกระทำกับคำพูดช่างแย้งกัน ฟูจิวาระกัดฟันคำรามเสียงต่ำในคอ ร้อยตรีเรโนคนสนิทของรูฟัสโวยวายทำท่าจะเข้ามาห้ามแต่เสียที่รูฟัสยกมือเป็นเชิงห้ามเอาไว้ก่อน
                                              “เธอขัดข้องกับการตัดสินใจของชั้น?สิบตรีฟูจิวาระ” “ก็แน่ล่ะ!!!ที่คุณประหารน่ะ!!”
                                “เป็นพี่ชายของเรางั้นเหรอ?” ฟูจิวาระสะอึกกับน้ำเสียงเย็นชาราวไม่รู้สึกอะไรกับการกระทำของชายผู้นี้เลย
                                 “ชายผู้นั้นคือกบฏ กบฏ ผู้ที่ควรได้รับการประหาร...” “คนอย่างคุณมัน...”
             รูฟัสจ้องมองดวงตาอันแข็งกร้าวของน้องคนเล็กที่เค้าไม่เคยให้ความสำคัญอย่างเบื่อหน่ายเค้าถอนหายใจออกมา พร้อมกับบอกบางอย่าง         
                                             “...เกล เบลลัน ยังมีชีวิตอยู่...ที่ICUพอใจรึยัง...?”
          ฟูจิวาระเบิกตาอย่างประหลาดใจก็ที่เค้าเห็น...                 
                             “ชั้นเองก็ขัดใจที่ต้องช่วยเหลือกบฏแต่เราต้องใช้งานชายคนนั้นอีกหลายอย่าง...”
         ...ในฐานะอาวุธที่ไร้ชีวิตน่ะนะ... รูฟัสคิดและยิ้มอย่างมีนัยและเดินจากไปทิ้งไว้เพียงฟูจิวาระที่ยังยืนนิ่งสนิทอยู่ที่ทางเดิน


                              “อีกไม่นานเราต้องไปที่สมรภูมิเก่า”
           เรโนหันมาพูดกับฟูจิวาระหลังรูฟัสเดินจากไป ถ้าเป็นสมรภูมิเก่าเค้าก็พึ่งกลับมานี่ ที่นั่นมีอะไร
                            “แซ็คนั่นตั้งพิกัดไปที่โคโลนี่เก่าที่นั่น...ซึ่งเจ้าทรยศนั่นก็พูดถึงกันดั้ม...ซึ่งมันน่าจะเกี่ยวกันซะด้วย”
                            “รึว่า...”  “ฮึๆๆ...งานนี้ไม่มีงานให้ไอ้ขี้ครอกอย่างแกร้อก... อย่าเกะกะ ไม่งั้นชั้นสอยแกแน่”

         เรโนเดินกระแทกใหล่ฟูจิวาระไปและหัวเราะอย่างสุขใจกันดั้มมีสองเครื่อง เครื่องนึงเป็นของรูฟัส อีกเครื่องจะเป็นของใครนอกจากAceอย่างเค้า










                          ...
                          ...
                         ... ที่นี่...กรรม... ตื่นมาก็เจอคำถามพระเอกลิเกเล่นงานเลยตู ที่นี่ที่ไหนฟะ-*-...จำได้ว่าสะโหลสะเหลเดินลงมาจากแซ็คที่พังยับไป และก็หลับไปดื้อๆเลย มาตื่นอีกทีที่ไหนวะเนี่ย...
             จึ้ก...   เอาเป็นว่าที่เห็นตอนนี้มีแค่กำแพงหินเก่าๆคงเป็นซากที่อยู่เก่าๆบนโคโลนี่ที่ปล่อยร้างไว้มั้ง แต่ขอบกำแพงสูงเอาการแฮะเอาละสิ หาอะไรช่วยปีนดูซิ...
       จึ้กจึ้ก...   แต่ถึงออกไปได้...ที่นี่มันจะมีคนอยู่รึเปล่าน้า... ถ้าไม่มีล่ะยุ่งเลยโดนทิ้งให้ตายที่นี่แหง=__=;;      
                 “......”      “.....=___=;”
                                 “............”   “.............”
                                 “..........”   “...เธอ....?”
                                 “นายเป็น...โจร...สินะ?”     “ไม่ใช่!?โจรที่ไหนจะมาขับโมบิลสูทมาร่วงแถวนี้เล่า!!?!”
      เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ...        “ด...เดี๋ยวนะ...ธ...เธอ”“.............”
                                “ผู้...ผู้หญิง...?!”     “ก็ผู้หญิงไง...”
      ไม่ช้าย~!!!ที่ผมตกใจไม่ใช่ผมอินโนเซนต์ขนาดไม่เคยเห็นผู้หญิง แต่คนนี้มัน...
                                 “เธอ...คนที่ชั้นเห็น...ตอนนั้น”   “อ๋อ...นายเองสินะ” เธอเบิกตาขึ้นเล็กน้อยดวงตาที่เย็นชาสีเขียวเอเมรัลต์กับเรือนผมยาวสยายสีเหลืองจางนั่น...ใช่เธอที่ผมเห็นจริงๆ

                                 “ที่ว่าชั้นเองน่ะหมายความว่าไง?”เธอเอียงคอและหลบสายตาผมไปทางอื่นราวกับไม่ต้องการตอบ ผมเลยต้องลองทายดู...
                                  “รึว่าเธอเป็น...โมบิลคอนโทรล?!” “ถึงใช่ก็ไม่ใช่กงการอะไรของนาย...”
        ยัยผมเหลืองทำท่าจะลุกขึ้นยืน ผ้าคลุมเก่าๆผืนใหญ่ที่เธอใช้คลุมตัวลากออกจากตัวผมผมค่อยๆดันตัวขึ้นมา เธอไม่พูดอะไรนอกจากเดินไปที่เพิงไม้ที่มีผ้ากองใหญ่ๆอย่าบอกนะ ว่าผู้หญิงอย่างยัยนี่จะอยู่อย่างนี้ที่นี่ คนเดียว
                                   “มองอะไร...?”    แม้จะเป็นเสียงเรียบๆเย็นชา แต่ผมกลับรู้สึกว่ายัยนี่ไม่เป็นมิตรเอาซะเลย                       
                                   “เธอ...อยู่ที่นี่คนเดียวรึไง?” “...ก่อนหน้านี้ไม่ใช่...แต่ตอนนี้คงเป็นอย่างนั้น” เธอตอบกลับห้วนๆ จุดที่ผมอยู่มันเหมือนหลุมหลบภัยอะไรซักอย่าง ซึ่งกว้างและลึกมาก ที่สำคัญ ยัยนั่นบอกว่าเธอ...อยู่ที่นี่ คนเดียว ...บนโคโลนี่ที่ดูเหมือนจะไม่มีใครเลยนี่น่ะนะ
                                  “คนอื่นๆล่ะ?” “...หลังจากเอาชั้นมาทิ้งไว้ที่นี่ก็หายไปกันหมด...ไม่รู้หรอก” อีกครั้งที่เธอตอบเหมือนไม่แคร์อะไรและหยิบขนมปังกรอบขึ้นมากัด

                                  “จะมีก็แค่คนเดียวที่มาเจอชั้นแล้วคอยช่วยเอาอาหารมาให้”
           ผมนั่งลงหลังไม่เห็นทางที่จะออกไปจากที่นี่         
                                                “ใคร?”
           เธอมองผมหน่ายๆ ก็รู้อ่ะนะว่านี่ไม่ใช่เวลามานั่งจ้อกับผู้หญิงที่ไม่รู้จักในเวลาอย่างนี้ผมถอนหายใจอย่างจนหนทาง เอาไงล่ะที่นี้ ไปจากที่นี่ก็ไม่ได้โมบิลสูทก็ไม่มีจะกลับไปด้วย... แถมกันดั้มที่เกลหวัง ก็ไม่มี...               “ตาชั้นถามนะ...”        “ฮึ?อ...อือ”
                                “นายมาที่นี่ทำไม?” “............”      
                                               “...กรุบ...”  “ชั้นมาหา...กันดั้ม...”      เป๊าะ!!           เสียงแครกเกอร์หักครั้งนึงดึงสายตาผมไปหาเธอ ซึ่งนั่นช้าไป!?!
          ยัยผมเหลืองเข้าตะครุบคอของผมและกดกระแทกลงกับพื้นอย่างแรงและกดปืนใส่ที่หน้าผากของผมดวงตาเธอดูเย็นชา แต่มุ่งร้ายเอามากๆ
                                 “ทหารของRuzon”     “ไม่ใช่!!อย่ามาเอาชั้นไปรวมกับไอ้ชาติชั่วพวกนั้น!!”  
  พลั่ก!!
          ยัยซาดิสม์นี่ฟาดมือที่ถือปืนเข้าที่แก้มผมอย่างแรงนี่ฟังกันก่อนไม่เป็นเลยใช่มะ!?!!ผมผลักเธอออกไปก่อนจะโดนประทุษร้ายมากกว่านี้ทันทีที่ผมรอดออกมาและกำลังหาที่กำบัง เธอก็ยิงออกมานัดนึงผมโดดเข้าที่ข้างที่นอนของเธอ สารพัดอาวุธมากมายวางอยู่ที่ข้างที่นอนเธอผมหยิบดีเซิร์ทกระบอกโตออกมากระบอกหนึ่ง พร้อมดาบญี่ปุ่นเล่มหนึ่งใพล่หลัง
                                 “ชั้นไม่ยกมันให้ใครทั้งนั้นไม่ว่าใคร!?”ยัยผมเหลืองโผล่มาและยิงใส่ผมอีกชุดใหญ่
       โถ่เว้ย!!ชั้นมาที่นี่เพื่อมาเจอจงอางหวงไข่ที่นี่เรอะ!?!?ท่าว่ายัยซาดิสม์คงกะฆ่าผมทิ้งเต็มที่ เพราะเธอเล่นขว้างระเบิดใส่ด้วย=[]=;;ผมกระโดดหมอบหลบแรงระเบิด และพอระเบิดสงบลงก็เป็นทีของผม
             ...ก็ควรจะเป็นอย่างงั้นนะ ถ้าแม่คุณเค้าไม่โผล่มาเตะใส่ซะก่อนยังดีทีผมเป็นเชิงพอตัวเลยพอยกแขนกันไว้ได้มือข้างหนึ่งของผมกระชากเธอเข้ามาและผลักออกอย่างแรง ร่างของยัยซาดิสม์กระเด็นไปติดกำแพงพลางจะหยิบมีดที่เหน็บไว้ที่โคนขาออกมาเธอทำท่าจะพุ่งมาแทงผมแต่ผมไม่ได้หยิบดาบมาให้หนักเล่น- -+
                                      เคร้ง!!!!


              ดาบเล่มยาวฟาดเข้าที่มีดทหารจนหลุดไปจากมือของเธอแต่ท่าทางจะยังไม่สิ้นฤทธิ์ง่ายๆ เธอเข้ามาตะครุบแขนผมไว้แล้ว...กัด!!p[]q**กัดซะจมเขี้ยวเลยด้วย!!!p[]q;;;


                                 “แย้ก!!!ยัยซาดิสม์ปล่อยนะโว้ย=[]=**”   
              ผมสะบัดแขนอย่างแรงจนยัยสารพัดพิษล้มลงแต่ผมคงปล่อยยัยนี้ลุกขึ้นมาแผลงฤทธิ์อีกไม่ได้ ผมจงถลาลงไปกดใหล่เธอไว้และจ่อปืนเข้าที่คางเรียวของเธอ
                                “เลิกคลั่งซะ!!ชั้นเองก็ไม่อยากทำอย่างนี้นักหรอก...” “......”
                                “ดี...พูดง่ายๆโตไวๆ ไหน ซ่อนอะไรไว้อีกรึเปล่า=.=+” ผมถือวิสาศะล้วงเข้าไปค้นอาวุธของเธอเผื่อเจ้าหล่อนจะซ่อนอะไรไว้กระซวกไส้ผมอีก ซึ่งผลที่ออกมาคือ...
                                “หะ...เห้ย...ม...ไม่มีเสื้อผ้า=[]=///!?” “กรี๊ด~!!!!!”  โครม!!!โครม! ตุบ!!ตุบ!!!
                                            จินตนาการกันเอาเอง...เอาเป็นว่าผม...เละ=[]=;;;
Next part...........................................................................................................**

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? ลงทะเบียน

x
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 20:44 , Processed in 0.030178 second(s), 14 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้