ดู: 359|ตอบกลับ: 6

Exerline Code 00 : ความแปลกประหลาด

[คัดลอกลิงก์]
ในห้องเรียนบล๊อกสี่เหลี่ยมธรรมดา ๆ และนักเรียนปกติที่ธรรมดา ๆ  ทุกคนในห้องเรียนนั้นต่างก็ใช้ชีวิตแบบธรรมดา
แต่ทว่า!!!   นักเรียนคนหนึ่งนั้นได้แตกต่างออกไป เนื่องจาก แขนขวาของเขาที่ขยับตลอดเวลา ไม่ว่าจะทำอะไรก็แล้วแต่ เด็กหนุ่มผมสีเทาเงิน นัยตาสีฟ้าดั่งนภา ลูกตานั้นใสวาวดูมีสเน่ห์ ..... มือข้างซ้ายของเขานั้นได้เท้าคางอยู่และมองทอดไปยังนอกหน้าต่าง แต่ทว่า มือขวาของเขากลับเขียนหนังสืออยู่โดยที่ไม่มองเลยซักนิดเดียว

[ เฟี้ยว!!! ] วัตถุปริศนาได้พุ่งเข้ามาหาชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
'' หืม?? '' ชายหนุ่มหันมามองด้วยท่าทีที่เอื่อยเฉื่อย

[ ปึ้ก!! ]
มือขวาที่เขียนหนังสืออยู่นั้นได้ปัดวัตถุนั้นออกไป ซึ่งความรุนแรงนั้นเองทำให้ชอล์กเป็นผงนั่นเอง และคนที่ปามาก็อย่างที่คิด
'' อาจารย์ครับ.... มีอะไรงั้นเหรอครับ?.. ทักกันดี ๆ ก็ได้ครับ.. ''  ชายหนุ่มเลิกเท้าคางแล้วหันหน้าไปยังหน้าห้องเรียน
'' ก็เธอมัวแต่เหม่อมองออกไปไหนกัน คาวะคุง? '' อาจารย์ชายใส่แว่น หน้าตาวัยกลางคนได้ยืนถามคาวะโดยที่ยังถือหนังสืออยู่

ใช่แล้ว ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงที่หนังเกือบหลังสุดริมหน้าต่างนั้นชื่อคาวะ นั่นเอง เขาชอบมองออกไปที่นอกหน้าต่าง และทอดสายตาไปยังท้องฟ้า แต่ทว่ามือขวาของเขานั้นได้ขยับอยู่ตลอดและจดทุกรายละเอียดของคำพูดของอาจารย์ได้ทุกประโยค

'' ขอโทษครับ แต่ผมไม่มีแก่จิตแก่ใจทำอะไรเพราะแขนขวามันขยับเองนี่แหละครับ '' คาวะใช้แขนซ้ายเกาที่ศีรษะ
'' เอาอีกแล้วนะ! เธอนี่ชอบล้อเล่นอะไรไม่รู้เรื่องเลย '' อาจารย์ท่านนั้นดูท่าทางจะอารมณ์เสียมาก ๆ ด้วย
'' ครับ ๆ ขอโทษแล้วกันนะครับ ''  หลังจากนั้นอาจารย์ก็ทำการเรียนการสอนต่อ

และก็เป็นไปตามที่คนส่วนใหญ่คิด นั่นก็คือ ' การที่คิดว่าแขนขวาที่ขยับอยู่ตลอดเวลานี้ เป็นแขนของเขาที่ขยับเอง และเป็นเรื่องล้อเล่นของคาวะ ' แต่ทว่า ตัวคาวะนั้นรู้ดี เพราะแขนขวานี้เขาไม่สามารถควบคุมมันได้ เหมือนคนปรกติทั่วไป เพราะแขนนี้มันอยากจะทำอะไรก็ทำ ไม่ทำตามระบบประสาท และดูเหมือนจะไม่ใช่แขนของเขาด้วย

[ กิ๊ง!! ก่อง!!! ]
กริ่งเลิกคาบได้ดังขึ้น หัวหน้าในห้องบอกทำความเคารพ และอาจารย์เดินออกจากห้องไป
'' เฮ้อ! พักซักที '' คาวะถอนหายใจและบ่นพึมพำกับตัวเอง
'' ดูท่าจะเหนื่อยนะ '' ผู้ชายคนหนึ่งลุกขึ้นจากโต๊ะทางขวาข้าง ๆ ของคาวะแล้วมาทักทายคาวะ
'' อืม ฟุโดะเองเหรอ? '' คาวะที่นอนซุกกับแขนซ้ายตอบกลับชายคนนั้นโดยไม่มอง
'' เอ้า! ต่อไปก็พักกลางวันแล้วไปหาอะไรกินกันมั้ยล่ะ? '' ฟุโดะยิ้มแล้วถามคาวะ

ฟุโดะนั้นมีบุคลิกที่ดี เป็นกันเอง เลยทำให้เขามีเพื่อนเยอะ แต่ส่วนใหญ่จะชอบมานั่งคุยกับคาวะซะส่วนใหญ่ ส่วนสูงประมาณ 174 ที่กำลังพอดี ผมสั้นสีน้ำตา บวกกับดวงตาที่มีสีน้ำตาลใส ทำให้ภาพรวมของฟุโดะดูดีจึงไม่แปลกที่จะมีผู้หญิงมาชอบรุมเร้า แต่ตัวฟุโดะนั้นไม่ค่อยใส่ใจซักเท่าไหร่

'' จะไปทั้งทีก็ต้องรอแขนขวานี่ก่อนล่ะนะ ดูสิ...ยังเขียนหนังสืออยู่เลย '' คาวะพูดพลางเหลือบมองไปที่แขนขวาที่กำลังจับปากกาเขียนหนังสืออยู่
'' อีกแล้วเหรอ? นายเป็นโรคอะไรรึเปล่า? ถึงไม่สามารถควบคุมตามที่นายต้องการได้น่ะ '' ฟุโดะยื่นหน้าไปดูมือขวาของคาวะ
'' ไม่รู้สิ? เรื่องที่บ้านแขนนี่ก็จัดการซะหมดแถมปลุกชั้นตอนที่กำลังหลับสบายในวันอาทิตย์อยู่เลย '' คาวะพูดพลางก้มหน้าฟุบลงไปที่แขนซ้ายอีกครั้ง
'' งั้นเหรอ? เดี๋ยวจะนั่งรอแล้วกันนะ '' ฟุโดะพูดพร้อมกับลากเก้าอีกข้างหลังที่นั่งคาวะออก แล้วนั่งอยู่ตรงเก้าอี้นั้น
'' ขอบใจแล้วกัน... ''

บุคลิกของคาวะนั้นด้วยความที่ว่าดูเหมือนโลกส่วนตัวสูงจึงทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าใกล้ซักเท่าไหร่ คาวะเลยไม่ค่อยมีเพื่อนยกเว้นฟุโดะที่ชอบมานั่งคุยอยู่เป็นประจำ

[ แกรก ๆ.... ]
และแล้วแขนขวาก็หยุดเขียนลง และปิดหนังสือ พร้อมกับจับหนังสือใส่กระเป๋าอย่างเรียบร้อย
'' ไปกันเถอะฟุโดะดูท่าจะหยุดแล้วล่ะ '' คาวะลุกขึ้นจากเก้าอี้
'' นั่นสินะ วันนี้ขนมปังหน้ายากิโซบะลดราคาด้วยนะ '' ฟุโดะพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้
'' อืม น่าจะดีเหมือนกันจะได้ประหยัดตังด้วย ช่วงนี้เงินช๊อต '' คาวะพูดด้วยหน้าตาที่นิ่งเฉย
'' นายนี่รู้จักวิธีใช้เงินรึเปล่าเนี่ย!? '' ฟุโดะพูดพลางตบบ่าของคาวะ
'' ช่างเถอะรีบไปกันเถอะเดี๋ยวจะหมดพักเที่ยงเอา ''

เมื่อคาวะพูดจบคาวะก็ได้เดินไปที่ประตูทางข้างหลังห้องเพื่อออกจากห้องไปซื้อขนมปัง แต่ในจังหวะที่กำลังจะก้าวออกจากห้องนั้น...

‘‘ ฉัน...จะต้อง...เอาของจากนายคืน...’’
'' หืม!? '' ในระหว่างที่คาวะกำลังจะก้าวขาเดินนั้นก็ได้หยุดลงแบบฉับพลัน
'' มีอะไรเหรอคาวะ? '' ฟุโดะที่เดินตามหลังมามองด้วยความสงสัย
'' เมื่อกี้...นายได้พูดอะไรมั้ย? '' คาวะหันหน้ามาทางฟุโดะ
'' เปล่านะ? มีอะไรงั้นเหรอ? ''
'' เปล่า ๆ ไม่มีอะไร รีบไปกันต่อเถอะ! '' หลังจากนั้นคาวะก็ได้เดินออกจากห้องไป
เสียงแว่วสินะ หรือคิดไปเอง? ’คาวะคิดในใจ

หลังจากที่คาบพักกลางวันนั้นหมดลง ฟุโดะกับคาวะก็ได้เข้ามาที่ห้องเรียนเพื่อเรียนคาบต่อไป จนกระทั่งคาวะและฟุโดะเลิกเรียนวันนี้ทั้งสองคนเป็นเวรห้องซึ่งจะต้องทำเวรวันนี้

'' อ๊ะ!! แย่ล่ะ!! '' ฟุโดะพูดออกมาในระหว่างที่กำลังลบกระดาน
'' มีอะไรเหรอ? '' คาวะพูด พร้อมกับมือขวาที่กำลังกวาดพื้นอยู่
'' วันนี้เนื้อลดราคาต้องรีบไปแล้วล่ะ!! '' ฟุโดะพูดพร้อมกับมีท่าทางที่ลุกลี้ลุกลน
'' อืม.. ไปเถอะเดี๋ยวชั้นทำต่อเอง ''
'' Oh ! Thanks! คาวะคุง ขอบใจมาก !! งั้นไปก่อนนะ! '' ฟุโดะพูดพร้อมกับวางที่ลบกระดาน หยิบกระเป๋า และวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
'' เฮ้อ!  รีบจริง ๆ นะเจ้านั่น ''  คาวะถอนหายใจและกวาดพื้นต่อ

ในบรรยากาศของโรงเรียนที่แดดยามเย็นนี้มากระทบกับห้องเรียน ซึ่งเป็นเวลาประมาณ 4 โมงกว่า ๆ และนักเรียนส่วนใหญ่กลับไปกันหมดแล้วจึงทำให้ดูเงียบเหงา และวังเวงอยู่ไม่น้อย

'' เสร็จแล้ว!! จะได้กลับบ้านซักที!! '' หลังจากที่คาวะวางสมุดตารางบันทึกการทำเวรแล้ว ก็ได้สะพายกระเป๋าเพื่อที่จะได้ออกจากห้องเรียน
'' เงา? '' หลังบานประตูมีเงาขนาดใหญ่ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นอยู่

[ แกรก ๆ ๆ ๆ ๆ ]
เสียงปริศนาได้ใกล้เข้ามาหาคาวะ โดยที่คาวะไม่รีรอรีบหลบเข้าเข้าไปในโตะของอาจารย์แล้วใช้เป็นที่กำบัง
'' ใกล้เข้ามาแล้ว!? '' คาวะแอบมองจากที่กำบังอยู่ โดยที่ให้หัวนั้นโผล่ออกไปเพียงนิดเดียว

[ แกรก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ]
เสียงนั้นได้ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนกระทั่งเงาดำนั้นปรากฏออกมาเป็นรูปร่าง
!!!? ’ คาวะได้แต่อ้าปากค้าง เพราะสิ่งที่ปรากฏขึ้นนั้นคือสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถเปรียบเทียบได้ รูปร่างคล้าย ๆ ตะขาบก็ไม่ใช่ ส่วนหัวนั้นเป็นตะขาบ ส่วนตัวคือแมงมุม ส่วนขาหน้า 2 ขาเป็นเคียวของตั๊กแตนตำข้าว
ต....ตัวอะไรกันน่ะ!?  ’

[ ครึ่ก ๆ ๆ...  แกรก ๆ !!! ]
สิ่งมีชีวิตปริศนานั้นได้พุ่งเข้ามาหาคาวะด้วยความเร็วสูง
'' เห็นได้ยังไงกัน!? '' คาวะกระโดดหลบไปทางด้านซ้ายของโต๊ะของอาจารย์

[ ตูม!!!! ]
สัตว์ประหลาดนั้นได้พุ่งเข้าไปซึ่งทะลุกำแพงของห้องเรียน
'' ไม่อยู่แล้ว!! '' คาวะวิ่งออกไปทางหน้าห้องโดยที่ไม่หันมามองด้านหลังเลยซักนิดเดียว
ตัวอะไรกัน!!? ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย! แล้วที่นี่มีใครอยู่รึเปล่านะ!?  ’

คาวะได้วิ่งไปถึงบันไดที่ลงไปชั้น 1 แล้ววิ่งลงบันไดไปจนจะถึงชั้น 1

[ แกรก ๆ ๆ ๆ ๆ ]
เสียงของสัตว์ประหลาดกำลังพุ่งเข้ามาใกล้คาวะด้วยความเร็วสูง
'' ท...ทำไมตามมาไวจริง ๆ !!! ชักจะเหนื่อยแล้วนะเนี่ย!! '' คาวะพูดพร้อมกับกระโดดลงจากบันไดแล้ววิ่งต่อไปยังลานกว้างของโรงเรียน ซึ่งเป็นลานกีฬาสำหรับการวิ่งกรีฑา ลานกว้างของโรงเรียนนั้น กว้างพอที่จะสามารถจัดโอลิมปิกระดับประเทศได้เลยทีเดียว

'' แฮ่ก ๆ ๆ!!  ตามมารึเปล่าเนี่ย! แฮ่ก ๆ! '' คาวะที่ยืนอยู่ตรงกลางของลานโรงเรียนได้หายใจหอบและยืนพักอยู่โดยที่สายตานั้นไม่ละออกจากทางออกของประตูโรงเรียนประตู
'' เล่นซะหอบเลย แฮ่ก ๆ!! มันจะตามมารึเปล่านะ!? '' คาวะได้มองไปรอบ ๆ ซึ่งไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ทันใดนั้น!

[ เฟี้ยว!!!! ตูม!!!! ]
สัตว์ประหลาดได้พุ่งลงมาจากท้องฟ้า ลงมาตรงหน้าของคาวะ ซึ่งห่างกันประมาณ 100 เมตร
'' จะหนีไปที่ไหนดีนะ จะสู้มือเปล่าคงไม่ดีมือขวาก็!!? '' สิ่งที่คาวะตกใจนั้นคือแขนขวาของคาวะนั้น สามารถควบคุมได้อย่างปกติทุกอย่าง
'' ขนาดแขนขวายังหนีไปเลย... นับภาษาอะไรกับตอนนี้แฮะ... '' คาวะได้แต่ตั้งท่าเตรียมสู้ แต่ก็ได้แต่ถอยหลัง โดยที่สัตว์ประหลาดนั้นเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ

[ แกรก ๆ ๆ ]  
สัตว์ประหลาดนั้นได้เดินเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว
'' ถึงอายุไขแล้วรึยังเนี่ย!! เอาเถอะ พุ่งเข้าไปเดี๋ยวก็รู้!!! '' คาวะได้พุ่งเข้าไปหาสัตว์ประหลาดนั้นด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่า...

[ เปรี้ยง!!!! ]
เสียงที่กระทบกันระหว่างเท้าของหญิงสาว ที่กระแทกกับหน้าของสัตว์ประหลาดนั้น เป็นท่วงท่าที่ดูสง่างาม
'' ใครกันน่ะ!? '' คาวะได้หยุดการเคลื่อนไหวลงและได้แต่มองตาค้าง

[ ตึง!!!! ]
สัตว์ประหลาดล้มลง และตะเกียกตะกายอยู่กับพื้น
'' ถามถึงฉันเหรอ? '' ผมที่ปลิวไสว เส้นผมที่มีสีทองเปล่งประกายทำให้ดูน่าหลงไหล บวกกับนัยตาสีแดงอ่อน ๆ ที่สะกดใจไปชั่วขณะ ทันทีที่เธอคนนั้นหันมาคาวะก็ได้แต่มอง และอ้าปากค้าง
'' ฉันชื่อ ฮิเมะ ยินดีที่ได้รู้จัก '' สายตาของเธอ และรอยยิ้มของเธอที่มองมาทางคาวะ ทำให้คาวะต้องไปกับมนต์ที่เธอร่ายออกมา คาวะหน้าแดงไปชั่วขณะ ก่อนที่จะตอบกลับไป
'' ค...คาวะ ยินดีที่ได้รู้จัก แต่สัตว์ประหลาดมันลุกขึ้นมาแล้วนะ! '' คาวะพูดพร้อมกับชี้ไปที่สัตว์ประหลาด
'' แค่นี้สบายมาก '' ฮิเมะ ที่ถือดาบเรียวยาวอยู่ ได้วิ่งเข้าไปหาสัตว์ประหลาดตัวนั้น และทำท่าจะฟัน แต่ทว่า

[ ครืนนนนน ]
สัตว์ประหลาดนั้นได้ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนก่อนที่จะมีหนวดปริศนาด้านหลังมาจับที่แขนขา และคอของฮิเมะไว้
'' โผล่ออกมาซะเท่ทำไมถึงโดนแบบนี้ล่ะ? '' คาวะทำท่างุนงงหลังจากที่มองฮิเมะ
'' ถ้านายใจดีก็มาช่วยกันหน่อยสิ!! '' ฮิเมะ ที่กำลังถูกจับนั้นตะโกนให้คาวะรีบไปช่วย
'' ยังไงล่ะ ชั้นไม่มีอาวุธนะ? ''
'' โถ่!! นายมีพลังแฝงไว้ในแขนขวานั่นไง!! ใช้มันสิ!! '' ฮิเมะพูดไปดิ้นไป
'' ไอแขนขวาจอมพยศเนี่ยนะ!!? ไม่ใช่อาการอะไรซักอย่างหรือโรคหรือเหรอ !? '' คาวะพูดพลางมองมือตัวเอง
'' รีบ ๆ เถอะน่า!! ฉันจะโดนมันกินอยู่แล้ว!! '' ฮิเมะที่เห็นสัตว์ประหลาดกำลังจะเขมือบตัวเองอยู่นั้น ตะโกนบอกคาวะอย่ารวดเร็ว
'' แล้วยังไงล่ะ? ชั้นทำไม่เป็นนะเนี่ย? '' คาวะเอามือเกาที่หัว
'' โถ่!! คิดคำร่ายเวทย์ขึ้นมาเอง!! นำมือที่เป็นศาตราวุธมาประสานกับอีกมือหนึ่ง!! คิดศาตราวุธนั้นให้เป็นรูปร่างตามที่คิดเร็วสิยะ!! ''
'' งั้นเหรอ ๆ? ศาสตราวุธคืออาวุธสินะ อืม ๆ... คำร่ายเวทย์ก็คงจะประมาณนี้... ''  

แล้วคาวะก็หลับตาไปชั่วครู่หนึ่ง...
‘‘ ด้วยคำบัญชาของนายผู้เป็นสูงสุดของเจ้า!! ข้าขอบัญชา! จงออกมาในนามของศาสตราวุธแห่งข้า!! จงปรากฏ!! ซิคเคิล เรย์!! ’’
{Sickle Ray}


[ แว้บ!!!! ]
คาวะได้นำมือซ้ายมาประกบกับมือขวาในรูปแบบการตบมือ และกางมือออก ซึ่งปรากฏอาวุธออกมาในรูปแบบของเคียวสีดำ ซึ่งมีลวดลายที่ไม่แน่ชัด ลวดลายนั้นมีสีแดง ลวดลายคล้ายไฟ ซึ่งจะกระพริบช้า ๆ ตลอดเวลา

'' รูปแบบเคียวใหญ่อย่างที่คิดเลย! เท่ชะมัดเหมือนยมฑูตเลย!! '' คาวะนำใบหน้าลูบไล้กับเคียว
'' เอ่อ... นายลืมอะไรไปรึเปล่ายะ!!? '' ฮิเมะที่กำลังจะถูกกิน พูดออกมาด้วยสายตาที่เย็นชา
'' อ่า... แหะ ๆ งั้นก็ไม่พูดพล่ามทำเพลงแล้ว!! เจ้าสัตว์ประหลาดมาเริ่มกันเลยมั้ย? ''
คาวะได้ควงเคียวไปรอบตัวแล้วมาจบที่การถือเคียวไว้ที่มือขวาแล้วนำเคียวนั้นไขว้ไว้ที่หลัง

.... To Be Continued..........

** หมายเหตุ : มือใหม่หัดทำ ก็อาจจะทำได้ไม่ดีนัก ผิดพลาดตรงไหนขออภัยครับ =w=+ปล. ได้ทำการแก้ไขเนื้อหา จุด บทพูด และสัญลักษณ์ที่ใช้ไปบางส่วนแล้วนะครับ อยากให้ปรับเปลี่ยนอะไรบอกได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะกลับมาเปลี่ยนแปลงให้ครับ ^^




โพสต์ 8-7-2013 18:14:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ลูบไลท์ น่าจะเป็น ลูบไล้มากกว่านะครับ
 เจ้าของ| โพสต์ 8-7-2013 20:02:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย god555 เมื่อ 8-7-2013 18:14
ลูบไลท์ น่าจะเป็น ลูบไล้มากกว่านะครับ ...

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับผม ^^

แสดงความคิดเห็น

พอดีผมเห็นแล้วมันสะดุดน่ะครับ  โพสต์ 9-7-2013 18:52
โพสต์ 21-7-2013 15:40:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เนื้อเรื่องดีครับ อ่านเเล้วเหมือนกำลังดูอนิเมเลย ขอไปอ่านพาทต่อไปเเล้วจะเเสดงความเห็นให้ครับ^^
โพสต์ 23-7-2013 13:16:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อืม... การใช้สัญลักษณ์ว่า "..." นั่นในทางนิยายหมายถึงบทพูดนะครับ ถ้าเป็นการคิดในใจ ก็ควรจะใช้สัญลักษณ์ '...' แบบนี้แทน หรือทำตัวเอียงเพื่อให้รู้ว่ามันเป็นเพียงแค่ความคิดของตัวละคร เพราะไม่เช่นนั้นเราจะมองได้ว่าตัวละครนี้พูดสิ่งที่คิดออกมาหมดเลย อีกอย่างนะครับ ... เยอะมาก การใช้จุด ส่วนมากใช้ในการเว้นระยะห่างของบทพูดของตัวละครมากกว่า ถ้าจะมีในบรรยายก็จะใช้ได้เหมือนกัน แต่ก็ไม่ควรจะเยอะนะครับ

โดยรวมแล้วบรรยายออกมาได้ดีจริงๆ เพียงแต่ต้องศึกษาการใช้คำนิดหน่อย ไม่ให้มากเกิน ตัวละครก็มีบุคลิกเฉพาะตัวดี ถ้าคงนิสัยแบบนี้ของตัวละครเอาไว้ จะเป็นนิยายที่น่าติดตามมาก นิยายส่วนใหญ่นั้นตัวละครมักจะเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังเท้าเมื่อเริ่มบทใหม่จนเอาแน่เอานอนไม่ได้

 เจ้าของ| โพสต์ 23-7-2013 15:05:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย legendonline เมื่อ 23-7-2013 13:16
อืม... การใช้สัญลักษณ์ว่า "..." นั่นในทางนิยายหมายถึงบท ...

ขอบคุณสำหรับคำติชมครับ จะนำไปปรับปรุงแก้ไขครับผม (_ _)
โพสต์ 24-7-2013 23:43:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกดีครับ *0*
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 7-12-2016 04:46 , Processed in 0.044493 second(s), 33 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้