ดู: 224|ตอบกลับ: 1
             เท่านี้ก็หมดไปเปราะนึงแล้วสินะผมเอนตัวลงพิงเบาะของหุ่นอย่างผ่อนคลาย...รู้สึกเหมือนกับไม่ได้ผ่านสงครามเสี่ยงตายมาเลยแฮะ... แต่จะวางใจไม่ได้ผมจะหวังพึ่งในพลังของกันดั้มมากเกินไป ...ตัวแปรสำคัญของการรบจริงๆแล้วคือมนุษย์เท่านั้นสินะ...
                               “เดี๋ยวทำหน้าหื่นเดี๋ยวทำหน้าเครียด เป็นเอามากนะ...” เว้ย!!!O[]O///
                               “เดี๋ยวเหอะ!จู่มายื่นหน้าเข้าใกล้ๆงี้ได้ไงเล่า!?”         วานิลลาทำหน้าตางงนิดหน่อย ลืมไปเลย ว่าผมพาเธอมาด้วย      
                                “ว่าแต่...ใหนเธอบอกว่าพวกนั้นมันสู้อยู่กับA.Dไง?แต่เท่าที่บุกผ่านมา ไม่เห็นมี”
         วานิลลาไม่ตอบแต่ยกนิ้วชี้ไปที่ข้างหน้า ผมลองมองตามไปดู ...อืม... ความมืด ความมืด และความมืด/(- - )
          วานิลลาทำหน้าหน่ายจิตเล็กน้อยก่อนเอื้อมมือไปกดจอมอนิเตอร์ภาพจากระยะไกลก็ปรากฏขึ้นที่จอภาพ หืม...ทหารโมบิลสูทกับ... ยานรบอาวุธหนักของA.Dงั้นเหรอ... คงถอยออกมา รึไม่ก็เป้าหมายคืออย่างอื่นมั้ง แต่ว่า เจ้าหุ่นตัวนี้ถือไม้ส่องทางโบกอยู่ ...เหมือนกับว่า
                               “เรียกเรางั้นเหรอ?”วานิลลามาพิงขอบที่นั่งและชิงถามก่อนผม แต่ดูท่าจะเป็นอย่างนั้นเพราะถ้าเห็นเราเป็นศัตรู ก็คงส่งโมบิลสูทออกมาแล้ว แต่ก็ยังน่าระแวงเกินไปผมเปลี่ยนระดับเฝ้าระวังของเบลด ซีโร่เป็นเยลโล่ โซน ยังประมาทไม่ได้พอมาถึงเขตปักหลักของA.D ผมก็หยิบปืนออกมาระวังไว้ก่อน

                                “มินฮังจินยอง ...ผมเป็นนักบินประจำยานOsnix(ออสนิกส์)”
                                “...อิสะกะทาเมโตะ... เบลด ซีโร่” ทันทีที่เสียงรายงานตัวของผมจบทหารโมบิลสูทก็พากันพูดกันขึ้นมากันระงม หุ่นบางเครื่องหันมามองที่ผมชิ...ไม่ชอบเลย...
                                     ...เบลดซีโร่...              ...ใช่จริงๆด้วยเมื่อก่อนชั้นก็เคยเห็น...
                                    ...ความกลัว...ใช่จริงๆด้วย...          ...แต่คนขับไม่ใช่ท่านเกลลันนี่...
                                     ...กันดั้มสีดำจริงด้วย...            ...กันดั้ม...

                               “จะว่ายังไงดีล่ะ?กับนาย ชั้นควรวางตัวยังไงดี? ศัตรู พวกเดียวกัน อย่างไหน?”ผมจ่อ
พลาสม่าแม็กนั่มขึ้น ถ้าคำตอบที่ได้ ไม่น่าพอใจผมคงต้องหนี... เพราะA.Dวางตัวเป็นพวกเดียวกับโลกไม่ขึ้นตรงกับทั้งRuzon และพวกนักการเมืองปลิ้นปล้อนของสหพันธ์ปลดปล่อยมนุษย์

                                “ลดปืนลงน่ะ...ชั้นไม่ใช่ศัตรู นั่นมากพอจะให้นายเลิกคิดจะยิงชั้นมั๊ย?”ผมกระตุกยิ้มอย่างพอใจในคำตอบ แต่ก็กังวลว่าพวกนั้นจะแฮบเจ้านี่ไปรึเปล่าผมหันไปมองวานิลลาเป็นเชิงขอความคิดเห็น
                                “ไม่เป็นไร...เบลด ซีโร่บันทึกข้อมูลนายไว้แล้ว สิทธ์การบังคับเป็นของนาย
                                 เท่านั้น ใครก็ไม่สามารถขึ้นขับมันได้”
          วานิลลาพูดออกมาเป็นคำสรุปง่ายๆว่าไม่ต้องห่วงงั้นสิ...ผมลดปืนลง จินยองหันหลังและนำผมไป คาตาพัลเปิดออกเป็นทางเข้าสู่ยานของA.Dผมบังคับให้เบลด ซีโร่ย่อเข่าลง และพาวานิลลาลงไปก่อน... ก็ยัยนี่ไม่ได้ใส่อะไรนอกจากผ้าคลุมอ่ะ-*-... โรยตัวลงไป คนข้างล่างก็เห็นดิ...

                                  “ชั้นหิว...”ทันทีที่ผมลงมาจากหุ่น ยัยนี่ก็กระตุกแขนเสื้อผมสามที และบอกว่าหิวทันทีเจริญล่ะ... ยังไม่รู้ใครเป็นใคร จะมาขอข้าวเค้ากินละ=__=;
                                   “โหย~!เนี่ยน่ะเหรอ!?กันดั้ม”
                                           แคร่ก!!!  
                                    “เจ้ย!!!=[]=;;”ไอ้หน้าตี๋คนนึงวิ่งเข้าอย่างดี๊ด๊า จะทำตีซี้มาทัศนาหุ่นของผม แต่ดูท่าแม่แมวสาวคนนี้จะออกแววหวงมากกว่าผมอีกแฮะ... นี่แอบเอาปืนมาตอนไหนเนี่ย              
                                  “ใจเย็นน่ะชั้นจินยอง... แฟนนาย ดุเป็นแมวเลย-__-;;” “ถอยออกไป...ช้าๆ”
             ผมเอามือจับหัววานิลลาเบาๆเป็นเชิงห้าม เธอหันมามองค้อนเล็กๆก่อนเก็บปืนใส่ซองที่แขนอย่างเดิม
                                     “โทษทีนะ...เราพึ่งผ่านมาจากพวกRuzonน่ะ เลยยังระแวงๆอยู่”
                                     “แต่นายก็เก็บซะเรียบเลยนี่เห็นหมดแล้วล่ะ แบบว่า สวดยวดรวยลวก
                                     เพี่ย>O<”      ฮะ?
                                     “ฮะ!?”เป็นวานิลลาทีงงกับสำเนียงเจ้าหน้าตี๋นี่ เอาเป็นว่า เราออกจากประเด็นเรื่องสำเนียงก่อนจะดีที่สุดนะผมว่า(_ _);;
                                    “ช่วยหน่อยสิ...ชั้นอยากหาชุดให้เธอคนนี้ใส่ยานนี้พอจะมีชุดให้ยัยนี่เปลี่ยน
                                     มั๊ย?”
                                     “แน่น้อน~!!เอาชุดไหน?เมดมินิสเกิร์ตโกธิคโลลิต้า ยูคาตะ ฮันบก กี่เพ้า บิ
                                      กินี่!?”
                                                                กริ๊ก...- -***
                                     “ชุดไปรเวทธรรมดาก็มีนะเออTT^TT;;;”ว่ากันตรงๆเลยนะ... เจ้านี่มันคบไม่ได้ว่ะ=__=;;;           



                    

            หลังพาวานิลลาไปเปลี่ยนชุดผมเดินตามจินยองไปที่ห้องควบคุมการรบของยาน ในสภาพที่เหนื่อยจนอยากดิ้นตาย=___=;;;ก็เมื่อกี๊ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า ไอ้เวรจินยองทำเรื่องเข้าให้ไง!!!ก็ไอ้ชุดที่มันพล่ามๆมา มันมีอยู่จริงๆสิคร้าบ~!!TOTวานิลลาเห็นแล้ววิญญาณสาวมือระเบิดก็เข้าสิงควักปืนมายิงใส่ชนิดที่ไม่กลัวจะโดนข้อหาพยายามฆ่าซักติ้ดแถมผมก็พลอยจะโดนหางเลขไปด้วยTT___TT เหตุผลก็มึนๆโง่ว่า...
                                   ‘โทดทืว่ะ-*-...เผลอพามาห้องประจำซะได้ มันชินอ่ะ’
            ไอ้ตี๋นี่... มันน่านักT^T**จนพามาถูกห้อง ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะแย่ลงไปอีก... เกาะอกงี้ เอวลอยงี้เสื้อกล้ามตัวจิ๋วงี้ผมเห็นวานิลลาทำหน้าเหมือนอยากยิงไอ้ตี๋นี่ทิ้งขึ้นมาเลยพาแม่สาวอารมณ์ร้ายเข้ามาเลือกชุดที่อยู่ที่ส่วนลึก...ลึกมากของตู้เสื้อผ้า จนมาเจอเสื้อแฟชั่นคอปิด แขนกุดที่ดูแล้วเหมือนผู้เหมือนคนมากที่สุดออกมาวานิลลารับไปดูกลายๆ ก่อนบ่นๆว่าสีมันค่อนข้างจืด ...อย่างกับโจ๊กบูด...ดูยังไงมันก็ออกขาวครีมๆนะ ยัยปากร้ายนี่=___=;ส่วนกางเกง เธอหยิบเอากางเกงยีนส์ผู้หญิงสีดำออกมา มันน่าจะเป็นฟอสซิลของ‘เสื้อผ้าปกติ’ในห้องห้องนี้เลยก็ได้มั้ง- -+...

                               “ส่วนชุดชั้นในนี่ภูมิใจนำเสนอเลยนะ^O^”พนันได้เลยว่าต้องเกิดเหตุการณ์ขวัญผวาอีกแน่แกเอ๊ย          “ขอบใจที่บอกแต่ออกไปได้แล้ว ที่เหลือชั้นจัดการเอง”
             วานิลลาเอ่ยเสียงเย็น ท่าทางจะมีแววขยาดเจ้าจินยองขึ้นมาแล้วแน่เจ้าหน้าตี๋ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมา แต่ผมชิงเดินออกมาก่อน ส่วนจินยอง
เหวอหวาแป้บนึงที่ผมที่เอาดื้อๆก่อนพรวดออกมาฮึๆ...กลัวลูกปืนเป็นรึไงไอ้หน้าม่อ= =
                               “จินยอง!!...แมนด้าเรียกให้ไปเช็คกันฟลายด์ด่วน” สาวสวยรวบผมหางม้า เดินกึ่งวิ่งมาหยุดที่ข้างหลังจินยองสวยเอาการนะ แต่เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยคราบเขม่าแล้วก็น้ำมันดำเต็มเสื้อกล้ามสีส้มนั่นเต็มเลย สวยอย่างนี้ อยู่ฝ่ายจักรกลรึไง?
                               “พี่ไม่ว่างอายะ-*-...” “เดี๋ยวนี้กล้าขัดคำพูดแม่รึไงพี่น่ะ- -+”
              จินยองเกาหัวแรงๆเดินตามอายะไปพี่น้องหรอกเหรอ? ไม่น่า...ดูยังไงก็ไม่ใช่คนประเทศเดียวกันแน่ จินยองดูคมๆหวานๆแบบเกาหลี ส่วนอายะดูใสๆนุ่มๆแบบพวกญี่ปุ่น แต่เจ้าหล่อนเรียกว่าพี่อ่ะ-*-... ...
           ...ช่างเค้าเหอะแค่นี้เราก็มีเรื่องปวดหัวพอละ อย่าไปสนคนอื่นเลย(_ _)\
                              “นี่...ยังอยู่รึเปล่า?อิสะกะ?” “...อืม อยู่นี่”
                               “เสื้อคลุมนั่นของนาย...เอามาให้ชั้น--+”
           ชะเฮ้ย... นี่ปล้น? แต่เอาวะขี้เกียจหลบกระสุน ผมถอดเสื้อคลุมไม่มีแขน สีดำของตัวเองออก เหมือนวานิลลาจะได้ยินเสียงผมหันไปจะยื่นให้เธอแง้มประตูออกมาหยิบไป และปิดประตูใส่หน้าผม- -**
                              “เสร็จละ...”ไม่กี่สิบวิหลังได้เสื้อ วานิลลาเปิดประตูออกมาจากห้องแต่งตัวพลางขยับขอบเอวกางเกงยีนส์เล็กน้อย
                              “เป็นไง?”ผมอมยิ้มกับเธอที่หันมาถาม ก็นะ คงไม่ได้ใส่เสื้อผ้าปกติๆมานาน คงเกร็งนิดๆล่ะสิเอาน่ะ ชมหน่อย
                                “ก็...ดีนี่ ดีกว่าบิกินี่เยอะ”“ก็ว่างั้น ถูกเลี้ยงมายังไงให้นิสัยอย่างงั้นนะ หมอนั่น”ผมหัวเราะเบาๆ วานิลลาขยับเสื้อที่ผมให้ไปให้เข้ารูป แต่มันดูใหญ่เกินไปรึเปล่าสำหรับเธอที่ตัวเล็กกว่าผมโขอยู่
                               “แต่ชั้นว่าเสื้อของชั้นน่ะ ถอดออกดีกว่า ไม่เข้าอ่ะ แถมเห็นแล้วรุ่มร่าม”วานิลลาง้ำหน้าอย่างเซ็งๆก็เบือนหน้าหนีผมและตอบออกมาเบาๆแต่น่าตกใจ
                               “ถอดได้ไงล่ะ...ชั้นไม่ได้ใส่บรา=///=;;”   “เฮ้ย!?!?”  วานิลลาตะครุบปากผมไว้และผลักเข้าที่ห้องแต่งตัวอย่างรีบร้อน
                                 “ไม่ได้ใส่!?แล้วไอ้พวกที่รื้อซะกระจุยนี่ล่ะ!?!” “ใส่ไม่ได้... มันเล็ก ...มาก...”
        ผมมองกองชุดชั้นในที่พื้น และสลับมามองที่ตัวของวานิลลา... เออ...ก็น่าจะเล็กจริงๆนั่นแหละ... ก็ช่วงบน บึ้มซะ=.,=
แถมกางเกงยีนส์เองก็ดูหลวมๆมันไปหนักช่วงสะโพกสินะ... แถมช่วงต้นขาก็ดูคับนิดๆ...ตอนที่อยู่ในผ้าคลุมไม่ทันสังเกต จะหุ่นดีไปใหนวะ!?=,,=///
                                 “นี่!!เลิกมองได้รึยัง!?ลามก!!หื่น!!><**///”วานิลลาแหวเสียงลั่น และรีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกไว้ ...ว้า~ยังไม่ทันทัศนา...เอ้ย!!!ไม่ช้าย~!!!>[]<///
                              “เหวอ!!ข...ขอโทษ!!!”หลังจากทำใจยอมรับชะตากรรม ผมและวานิลลาก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัวพอดีกับจินยองที่มาถึงพอดี
                จินยองบอกว่าจะพาไปหากัปตันเค้าเป็นแกนนำของคณะการต่อต้านประจำโคโลนี่หน่วยของเค้ามีแผนจะเข้าไปปลุกระดมกองกำลังบนโลกให้ลุกขึ้นมาต่อสู้กับRuzonหลังจากถูกกดขี่มาร่วมศตวรรษ และถูกทอดทิ้งจากสหพันธ์

Next part-----------------------------------------------------------------***
ตอนนี้เน้นไปทางเบาๆกันบ้างเน้อ~ หลังจากโพสตอนสี่พาทเเรกไป ก็ได้รับการตอบรับดีมากๆ ตอนต่อๆไปก็จะกลับเข้า
ภารกิจเเรกของเบลด ซีโร่กันเเล้ว ไว้เจอกันคราวหน้านะครับ ตอนต่อไปคงอีกไม่นาน รอหน่อยเน้อ ไม่ทิ้งให้นักอ่านผู้น่ารักรอนาน >w<
โพสต์ 20-7-2013 23:10:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

แสดงความคิดเห็น

ยินดีเสมอครับ>w<  โพสต์ 21-7-2013 00:01
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 10-12-2016 00:17 , Processed in 1.700386 second(s), 18 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้