ดู: 332|ตอบกลับ: 2

Exerline Code 00 : ตอนที่ 1 ....พันธสัญญา Or สัญญา ...

[คัดลอกลิงก์]
ท่ามกลางบรรยากาศยามบ่าย แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนทีส่องลงมายังสนามเด็กเล่นแห่งหนึ่งเด็กผู้ชายและผู้หญิงสองคนที่นั่งอยู่ตรงชิงช้าได้พูดคุยกันท่ามกลางแสงที่สาดส่องอยู่นี้....

'' นายน่ะ!? คิดว่าผู้หญิงหรือผู้ชายลำบากกว่ากันเหรอ? '' เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ใส่ชุดลำลองกระโปรงสั้น ผูกผมทวินเทล ได้ถามเด็กชายผมสั้น กางเกงสั้น ที่นั่งไกวชิงช้าอยู่ข้าง ๆ

'' อืม ไม่รู้สิ? '' เด็กชายได้ตอบคำถามของสาวน้อยโดยที่ยังไกว่ชิงช้าไปอย่างช้า ๆ
'' เราว่าน่าจะเป็นผู้ชายนะ! '' สาวน้อยตอบด้วยรอยยิ้ม
'' หา!? ปกติผู้หญิงกันเองก็ต้องตอบผู้หญิงสิ '' เด็กชายหยุดไกว่ชิงช้าแล้วอึ้งกับคำตอบของหญิงสาว
'' หึ ๆ ๆ นายก็อาจจะยังไม่รู้หรอกนะ แต่ว่าเหตุผลมันลึกลับและซับซ้อนมากกว่าที่นายคิดนะ '' หญิงสาวตอบ พร้อมไกว่ชิงช้าไปอย่างช้า ๆ
'' แล้วเธอรู้งั้นเหรอ!? '' เด็กชายทำหน้าบึ้งแล้วถามไป
'' ไม่รู้หรอก '' สาวน้อยตอบ
'' แล้วเธอตอบมาได้ยังไงกันล่ะเนี่ย!? '' เด็กชายทำอะไรไม่ถูกกับคำตอบแต่ละคำตอบที่ได้รับมา และนั่งนิ่งอยู่ที่ชิงช้า
'' แล้วเธอคิดว่ายังไงล่ะ? '' สาวน้อยถามพร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างเคย
'' ถ้าถามชั้นเหรอ ก็แล้วแต่ชีวิตของคนนั้นแหละ เพราะบางคนก็ลำบากมาเหมือน ๆ กัน ในโลกนี้ไม่มีใครลำบากไปกว่าใครหรอก เพราะสิ่งที่่ได้รับมานั้นก็คือค่าแรงที่เราเสียไปล่ะมั้ง? '' เด็กชายตอบพร้อมกับลุกขึ้นจากชิงช้า
'' ค่าแรงคืออะไรเหรอ? '' สาวน้อยถามพร้อมกับหยุดไกว่ชิงช้า
'' เมื่อถึงเวลานั้น ชั้นว่าเธอคงจะได้รู้แหละนะ '' เด็กชายตอบ
'' ตอบเหมือนรู้จริงเลยนะ '' สาวน้อยแซวชายหนุ่มพร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อย
'' อ้าว!? ก็เธอถามชั้นนี่!? '' เด็กชายหน้าแดงพร้อมกับทำท่าลุกลี้ลุกลน
'' ล้อเล่นน่ะ ถ้าเป็นไปได้เมื่อโตขึ้นเราจะมาถามนายคำถามนี้อีก หวังว่าคำตอบคงต่างจากเดิมนะ '' สาวน้อยลุกขึ้นจากชิงช้าแล้ววิ่งออกไปจากสนามเด็กเล่นแห่งนั้น
'' คำตอบนั้นน่ะ จะเปลี่ยนไปแน่นอน .. ''
เด็กชายก้มหน้าและพูดกับตัวเอง.....


แสงแดดยามบ่ายกระทบกับลานกว้างของโรงเรียนแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นพื้นที่กว้างขวางพอที่จะจัดโอลิมปิกได้ และในสถานที่นี้นั้น...

[ ฟึ่บ!! ฉัวะ!!! ]
หนวดของสัตว์ประหลาดได้ถูกตัดขาดและฮิเมะได้ร่วงลงมาหลังจากที่ถูกมัดแขนมัดขาไว้นาน
'' เป็นอะไรรึเปล่า? '' คาวะถามด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ
'' เจ็บสิยะ!! ฟันให้ก็จริงแต่ทำไมไม่รับด้วยล่ะยะ!! '' ก้นฮิเมะที่ร่วงลงมาจากสัตว์ประหลาด กระแทกกับพื้นที่ไม่มีอะไรรองรับอย่างจัง
'' ขอโทษที่นะ! แต่ว่ารีบออกมาจากตรงนั้นเถอะ!! ''

คาวะที่พุ่งฟันสัตว์ประหลาดด้วยความเร็วสูงนั้น ต้องกลับมาตั้งท่าต่อสู้เพราะที่ถูกฟันไปนั้นเป็นแค่หนวดของสัตว์ประหลาดเท่านั้น
'' รู้แล้วย่ะ!! '' ฮิเมะรีบลุกและวิ่งออกจากตัวสัตว์ประหลาดนั้นอย่างรวดเร็ว
'' นั่นมันตัวอะไรน่ะ แล้วนี่มันอะไรน่ะ!? งงนะถ้าเธอไม่อธิบาย!! '' คาวะหันไปถามฮิเมะโดยที่ตั้งท่าต่อสู้อยู่
'' เจ้าตัวนั้นคือ { คอมม่า ( Comma ) } เป็นสัตว์ประหลาดชนิดหนึ่งที่ไม่รู้ที่มาที่ไป แล้วการพูดนั่นมันอะไรยะ!? '' ฮิเมะไม่ได้ตั้งท่าต่อสู้และโวยวายใส่คาวะที่ใช้ภาษาแปลก ๆ
'' เอาน่า! ตอนนี้ไอเจ้าสัตว์ประหลาดคอมม่าอะไรนั้นเข้ามาแล้ว ว...เหวอ!! ''

[ เคร้ง!!!!]
คอมม่าได้พุ่งเข้ามาหาคาวะแล้วใช้ขาหน้าของตั๊กแตกฟันเข้ามาที่คาวะ แต่คาวะใช้เคียวกันไว้ได้ทัน
'' เห้ย!! เกือบไปนะ!! นี่มือใหม่นะเนี่ย!! '' คาวะพูดโดยใช้เคียวกันอยู่ แต่ทว่าตอนนี้คาวะรู้สึกได้ว่าคอมม่านั้นมีพละกำลังมากจนคาวะแทบจะต้านไว้ไม่อยู่
'' นายน่ะถอยไปเลย!! คอมม่า { แรงค์ (Rank) } ต่ำขนาดนี้ฉันคนเดียวก็ไหวย่ะ!! '' ฮิเมะถือเรเปียวิ่งเข้าไปหาคอมม่าด้วยความรวดเร็ว
'' ง่าย ๆ ก็ดีสิ... '' คาวะพยายามต้านแรงของคอมม่าตัวนี้เอาไว้

[ ฉึก!!! ]
สัตว์ประหลาดที่ไม่ระวังด้านหลังนั้นได้โดนเรเปียของฮิเมะ แทงจากด้านหลังเข้าไปเต็ม ๆ
'' ฮึ้ย!! '' คาวะรีบใช้จังหวะที่คอมม่าเสียหลักพลิกตัวไปข้าง ๆ เพื่อให้ขาหน้าของคอมม่าฟันลงไปที่พื้นแทน แล้วกระโดดหลบออกมาจากตรงนั้น
'' ชั้นน่ะ! เพิ่งเรียกเคียวออกมาใช้ครั้งแรก!! ไม่รู้เรื่องอะไรเลย!! บอกหน่อยได้มั้ย!? '' คาวะตะโกนบอกพร้อมถอยออกมาจากคอมม่ามาประมาณ 30 เมตร
'' วิธีใช้นายต้องรู้เอาเอง!! '' ฮิเมะดึงเรเปียออกจากคอมม่าแล้ววิ่งกลับมาตั้งหลักที่เดิมซึ่งหากจากคอมม่าประมาณ 50 เมตร
'' ยังไงล่ะ!? '' คาวะที่ยังตกใจอยู่ได้ใช้มือขวาต่อยไปที่ข้อมือซ้ายเพื่อเรียกสติกลับมา
'' งั้นดูซะนะยะ!! รวบรวมสมาธิแล้วก็ให้คิดเกี่ยวกับกระบวนท่าที่จะปล่อยออกมาระยะเวลาการร่ายน่ะไม่ต้องยาวมาก!! '' ฮิเมะตั้งท่าโดยนำเรเปียถือขึ้นมาระหว่างอกแล้วหลับตาลง
'' อะไรนะ!? นั่น! คอมม่าไปทางเธอแล้วนะ!! '' คาวะตะโกนพร้อมวิ่งเข้าไปหาคอมม่า
'' หลังจากวาดภาพการเคลื่อนไหวของกระบวนท่านั้นไว้ในหัวแล้วก็ทำตามนั้นและสมาธิต้องไม่เสีย พูดง่าย ๆ อย่าทำให้เสียสมดุล!! '' ฮิเมะพูดพร้อมลืมตาขึ้นมากและพุ่งเข้าไปหาคอมม่าด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่เห็น
'' อะไรน่ะ!? '' คาวะได้แต่หยุดวิ่งและมองด้วยความตะลึง

‘‘ Xeria Piero!! ( ซีเรีย ปิเอโร่ ) ’’ ฮิเมะได้แทงทะลุผ่านตัวของคอมม่านั้นไปด้วยความเร็วสูง
'' อ...อะ... '' คาวะได้แต่ยืนนิ่งให้กับความเร็วที่มองไม่เห็นของฮิเมะ
'' เท่านี้ก็จบแล้วสินะ !! '' ฮิเมะพูดพร้อมหันหลังไปหาคอมม่า

[ แกรก ๆ ๆ !!!! ]
เสียงขบฟันของคอมม่านั้นได้ดังไปทั่วโรงเรียน และที่ตัวของคอมม่านั้นได้ขาดครึ่งซึ่งครึ่งบนนั้นได้ร่วงลงสู่พื้นดิน
'' จบแล้วเหรอ? '' คาวะได้แต่ยืนมองฮิเมะที่มีท่วงท่าในการฟาดฟันดาบอย่างสง่างามนั้น
'' ใช่สิยะ!! '' ฮิเมะพูดพร้อมกับเดินมาทางคาวะ
'' อย่างน้อยก็อธิบายหน่อยว่าไอที่ตัดครึ่งไปน่ะมันจะหายไปเมื่อ-!? '' คาวะมองไปที่คอมม่าอีกครั้งแต่ทว่าคอมม่านั้นได้มีจำนวนตัวเลขตั้งแต่ 1 - 9 จำนวนหลายพันตัวเลขลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า พร้อมกับที่ตัวของคอมม่าเริ่มหายไป
'' ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นย่ะเรื่องนี้! '' ฮิเมะพูดดักก่อนที่คาวะจะถาม
'' งั้นเหรอ? '' คาวะพูด
'' เอาล่ะคราวนี้ก็ตานายแล้ว!! '' ฮิเมะพูดพร้อมกับพุ่งเข้ามาและเอาเรเปียจ่อไปที่หน้าอกด้านซ้ายของคาวะ
'' นี่มันอะไรกันน่ะ!!? '' คาวะพูดพร้อมกับมองไปที่ฮิเมะ
'' อะไรงั้นเหรอ? นายก็คือ [ เพลเยอร์  (Player) ] ยังไงล่ะ '' ฮิเมะพูดพร้อมกับจ้องมาที่ตาของคาวะอย่างไม่ละสายตา
'' แล้วต้องทำแบบนี้ด้วยรึไง!? '' คาวะพูดพร้อมกับเหงื่อที่หยดลงมาด้วยความกดดัน
'' นั่นสินะเพราะงั้นฉันจะให้โอกาสนายเพราะฉันพุ่งเข้ามาโดยที่นายไม่รู้ตัวและนายก็คือมือใหม่ เลือกซะว่าจะอยู่รอดหรือจะตาย? '' ฮิเมะนำเรเปียออกจากหน้าอกของคาวะ
'' ต้องสู้กันเหรอ? '' คาวะถาม
'' มันก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว '' ฮิเมะพูดโดยที่ไม่มีท่าทีโกหกเลยซักนิดเดียว
'' อึก! '' คาวะเริ่มก้มหน้าลงและเริ่มคิด
'' เอาล่ะ! ต้องสู้กันแล้วนะเพราะว่าฉันให้โอกาสนายแล้ว '' ฮิเมะพูดพร้อมอยู่ในท่าตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้
'' เอาจริง ๆ สินะ ? '' คาวะพูดพร้อมกับยิ้มให้ฮิเมะ
'' ใช่เพราะงั้นนายก็ต้อง- ''
[ ฟึ่บ!! ]
ในจังหวะที่ฮิเมะกำลังพูดอยู่นั้นคาวะก็ได้ยิ้มแสยะและพุ่งเข้ามาฟันฮิเมะ แต่ทว่าฮิเมะหลบทัน คาวะได้พุ่งเข้าฟันด้วยความเร็วอย่างนั้นไปจนฮิเมะต้องกระโดดถอยหลังออกมา แต่ทว่าคาวะก็พุ่งตามไปฟันอย่างไม่ลดละ และฟันซ้ายฟันขวาสลับกันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งช่วงที่คาวะกำลังกำลังจะง้างฟันอีกครั้ง
'' อย่าได้ใจไปนักนะยะ!! '' ฮิเมะใช้เรเปียพุ่งเข้าไปแทงคาวะด้วยความรวดเร็ว

[ ฟุ่บ!! ]
'' อะไรน่ะ!!? '' ทันที่ที่เรเปียแทงคาวะ ร่างของคาวะก็ได้เป็นเงาวัตถุสีดำและกระจายออกไป
'' ระดับมันต่างกันน่ะ... '' คาวะที่ยืนอยู่ข้างหลังพร้อมกับเคียวที่กำลังจ่อคอของฮิเมะอยู่ ซึ่งเคียวนี้สามารถตัดคอของฮิเมะได้ทุกเวลา
'' อ...อะไรกันน่ะ '' ฮิเมะได้ล้มตัวคุกเข่าลง พร้อมกับเรเปียที่หลุดจากมือ
'' ร...ระดับมันต่างกันเกินไปจริง ๆ '' ฮิเมะนำมือมากุมที่หัวของตัวเองพร้อมกับบ่นพึมพัมกับตัวเอง
'' นี่ฮิเมะ!! ทำอะไรอยู่น่ะ!! '' เสียงของคาวะได้ดังมาจากที่ไกล ๆ
'' ห...หืม? '' ฮิเมะได้เงยหน้าแล้วมองไปรอบ ๆ ซึ่งพบว่าคาวะนั้นยืนอยู่ที่เดิม ส่วนฮิเมะนั้นได้เขยิบออกมาจากตรงนั้นเสียเอง
'' เห็นเธอต่อสู้กับอะไรอยู่น่ะ? ตัวล่องหนรึเปล่า!!? '' คาวะได้ตะโกนถาม
'' ม...ไม่มีอะไร!!! '' ฮิเมะตะโกนออกไป
เมื่อกี้มันอะไรน่ะ?  ’
'' นี่เป็นอะไรมากรึเปล่าน่ะ? '' คาวะเดินมาหาฮิเมะ
'' ม...ไม่เป็นไร '' ฮิเมะได้ลุกขึ้น
'' ไม่เป็นอะไรจริง ๆ นะ ? '' คาวะถามโดยที่เดินเข้ามาใกล้ฮิเมะเรื่อย ๆ จนมาหยุดที่ตรงหน้าของฮิเมะ
'' ม...ไม่เป็นไรจริง ๆ '' ฮิเมะพูดพลางหลบตาคาวะ
'' งั้นเหรอ? แล้วว่าไงต่อล่ะ ต้องสู้กันจริง ๆ งั้นเหรอ? '' คาวะถาม
'' อึก!! ไม่ต้องหรอก! ฉันกะจะทดสอบนายแต่กลับเห็นอะไรน่ากลัวเสียได้ '' ฮิเมะพูดกับคาวะโดยที่ไม่มองตา
'' นี่พวกเธอสองคนน่ะจะยืนอยู่อีกนานไหมอพยพได้แล้วนะ!! '' เสียงปริศนาที่ฟังคุ้น ๆ หูได้ดังมาจากข้างหลังคาวะ
'' เอ๋? '' คาวะหันไปข้างหลังเพื่อที่จะได้มองว่าคน ๆ นั้นเป็นใคร
'' ฟุโดะ!!? '' คาวะอึ้งกับภาพที่ได้เห็นฟุโดะวิ่งเข้ามาพร้อมกับมือที่ถืออาวุธประเภททวน
'' ฟุโดะเหรอ? มีอะไร? '' ฮิเมะพูดกับฟุโดะด้วยความเคยชินเหมือนกับรู้จักกันมานาน
'' มีสัญญานออกมาว่า [ เธอคนนั้น ] จะประกฏตัว '' ฟุโดะที่วิ่งเข้ามาก็หยุดอยู่ที่ข้างหน้าของฮิเมะพร้อมกับอธิบาย
'' ที่ว่านี่หมายถึง คอมม่าที่มีระดับสูงสุดนั่นน่ะเหรอ!? '' ฮิเมะพูดด้วยความตกใจ
'' ใช่แล้วล่ะ! พวกเราต้องรีบไปแล้วล่ะ!! '' ฟุโดะพูดพร้อมกับเตรียมจะวิ่งออกไปหน้าประตูโรงเรียน
'' ฟุโดะทำไมนาย? '' คาวะพูดพร้อมกับยืนนิ่ง และไม่มีปฏิกิริยาอะไร
'' เอาเถอะ รู้แล้วล่ะว่านายรู้สึกยังไง แต่ทว่าไว้จะอธิบายทีหลัง ตอนนี้ต้องรีบไปนายคงรู้สินะ ถ้าเป็นนายที่ชั้นรู้จัก '' ฟุโดะพูดพร้อมมองไปที่คาวะ
'' อืม '' คาวะพูดพลางก้มหน้า
'' ฮุ ๆ ๆ ! ไม่ต้องหนีไปไหนหรอก!! '' เสียงปริศนาที่ดังมาจากท้องฟ้านั้นทำให้ทั้ง 3 คนต้องแหงนหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า
'' นี่มัน!? '' ฟุโดะที่มองขึ้นไปข้างบนนั้นถึงกับอ้าปากค้าง
'' นี่สินะคอมมาที่มีแรงค์สูงที่สุดน่ะ!? '' ฮิเมะพูด
'' งั้นเหรอ? เหมือนคนแต่งคอสเพลย์ เลยนะเนี่ย '' คาวะพูด
'' ไม่ใช่หรอกถึงแม้จะดูเหมือนมนุษย์มากก็เถอะนะ '' ฟุโดะพูด

สิ่งที่ทั้ง 3 คนเห็นนั้นคือผู้หญิงผมยาวสีดำ นัยตาสีแดงดั่งโลหิต ใสโค๊ทคลุมคล้ายแวมไพร์ และชุดข้างในนั้นเป็นชุดที่ไม่ค่อยปกคลุ่มร่างกายเท่าไหร่นักซึ่งเสื้อนั้นจะเป็นคล้ายสายเดี่ยวสีดำส่วนด้านล่างก็จะเป็นกางเกงสั้นหนังสีดำ

'' เหมือนแต่งตัวออกมาเดินเล่นเลยแฮะ '' คาวะพูดพร้อมกับท่าทีที่ไม่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
'' เอาน่ารีบหนีกันก่อนเถอะ!! '' ฮิเมะพูดพร้อมกับวิ่งไปทางประตูของโรงเรียน
'' ไม่ให้ไปหรอกนะ! '' วัตถุสีดำที่ลอยลงมาจากท้องฟ้าได้ร่วงลงมาจากท้องฟ้าและร่วงลงไปยังข้างหน้าของพวกคาวะ
'' อะไรน่ะ!!? ''

[ ตึง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!!!! ]
วัตถุนั้นร่วงลงมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งวันรอบสนามเป็นรูปสี่เหลี่ยมจุตรัส
'' หมดทางไปแล้วแฮะ '' คาวะพูดพลางเกาหัว
'' ทำยังไงดีล่ะเนี่ย!! '' ฮิเมะพูดพร้อมกับท่าทีที่ลุกลี้ลุกลน
'' ใจเย็นก่อนต้องใช้สมองคิดนิดหน่อย '' ฟุโดะพูด
'' นี่หาว่าชั้นไม่มีสมองเรอะ? '' คาวะพูด
'' เปล่า ๆ !? คือว่านะ- ''
'' นี่พวกนายสนใจหน่อยสิว่าอะไรอยู่ตรงหน้าน่ะ '' ฮิเมะตัดบทสนทนาของคาวะกับฟุโดะออกแล้วชี้ไปยังคอมม่า
'' ว่าแต่มีอะไรกับพวกเรางั้นเหรอ? คอมม่า? '' คาวะถาม
'' ถามแบบนั้นคงจะได้คำตอบหรอกนะ '' ฮิเมะพูดโดยที่ทำหน้าเซ็ง ๆ
'' ไม่ได้มีธุระกับสองคนนั้นหรอกแต่มีธุระกับนาย '' คอมช้มือปัดไม่าพูดเสร็จก็ใปทางขวาโดยสิ่งที่ตามมาก็คือลมที่แรงมากพัดฮิเมะและฟุโดะไปโดนวัตถุสีดำอย่างแรง

[ เฟี้ยว!! ตึง!! ]
ฟุโดะและฮิเมะโดนลมพัดและกระแทกกับวัตถุสีดำอย่างแรง

'' ทำอะไร- '' คาวะที่หันหน้าไปมองฮิเมะและฟุโดะเมื่อหันกับมาก็พบกับคอมม่าที่เข้ามาอยู่ใกล้ ๆ ใบหน้าของคาวะกับคอมม่านั้นห่างกันเพียงแค่ 4 ซม. เท่านั้น
'' อึก! '' คาวะได้แต่อึ้งที่ว่า คอมม่านั้นได้เข้ามาหาเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
'' ฉันจะบอกเงื่อนไขที่ทำให้นายรอดให้เอาไหม? '' เสียงที่ดูเย็นชาและลมหายใจที่กระทบกับใบหน้าของคาวะนั้นทำให้คาวะแทบจะเสียหลักลงไปนอนเลยทีเดียว
''  คืออะไรล่ะ!? '' คาวะที่ได้แต่ยืนนิ่งถามด้วยความกังวลและกดดัน
'' จงมาเป็นของฉันซะ ''
'' ขอปฏิเสธ!!! '' คาวะตอบอย่างรวดเร็วและทำหน้าบ่ายเบี่ยง
ด้วยท่าทีของคอมม่านั้นรู้สึกได้ถึงการที่คอมมาอึ้งมากกับคำตอบที่ตอบมาอย่างรวดเร็วของคาวะ
'' งั้นสินะ? นายคงอยากจะตายมากสินะ'' คอมม่าพูดกับคาวะอย่างเย็นชา
'' ก็ไม่ชอบเป็นของใครนี่นะ ทำไมต้องเป็น '' ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่คาวะก็เหงื่อตกเลยทีเดียว

[ ฟุ่บ!! ตูม!! ]
หมัดข้างขวาของคอมม่าได้พุ่งเข้าไปที่ท้องของคาวะอย่างจัง
'' อ่อค!! '' คาวะที่พูดไม่ออกเพราะหมัดที่เข้าไปที่ท้องนั้นแรงพอที่จะทำให้เกิดลมกระแทกออกไปทางด้านหลังของคาวะอย่าเห็นได้ชัด จึงทำให้คาวะล้มลงไปนอนกุมท้องที่พื้น
'' เป็นยังไงล่ะเจ็บปวดใช่ไหม!? ร้องออกมาไม่ได้เลยล่ะสิ! '' คอมม่าพูดพร้อมกับเลียมือขวาที่ต่อยคาวะไป
'' แค่ก ๆ ๆ !! '' คาวะแทบจำสำลักออกมาเพราะความเจ็บและจุกที่พูดไม่ออก
ยัยนี่มัน S  (Sadits) ชัด ๆ !! ’ คาวะคิดในใจ
'' แล้วจะทำยังไงล่ะ!! ยังไงนายก็สู้ฉันไม่ได้หรอกนะ!! ยอมมาเป็นของ ๆ ฉันซะเถอะ!! '' คอมม่าพูดพร้อมกับดึงผมของคาวะขึ้นมาขึ้นมาในระดับของใบหน้า โดยที่คอมม่านั้นคุกเข่าอยู่
'' อ...ไม่เอา..แค่ก ๆ ! '' คาวะพูดไป ไอไป
'' งั้นสินะ นายชอบอย่างนี้สินะ!! '' คอมม่าพูดพร้อมกับปล่อยผม และเหยียบไปที่หลังของคาวะอย่างแรง พร้อมทั้งขยี้เท้าไปเรื่อย ๆ
'' อ้ากกกกกกกกก !!!!! '' ด้วยแรงที่มหาศาลของคอมม่าทำให้คาวะต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
'' เป็นยังไงล่ะ!! เจ็บปวดมั้ยล่ะ!! ร้องสิ!! ร้องเข้าไปอีก!! '' คอมม่าพูดพร้อมกับยิ้มแสยะออกมา และดูท่าเธอจะมีความสุขกับการที่ได้ทรมานคน
'' ไม่เท่าไหร่ '' คาวะพูดในขณะที่โดนเหยียบอยู่นั้น เสียงของคาวะก็ได้เย็นชาลง บรรยากาศรอบ ๆ ตัวคาวะดูอึดอัดและเย็นยะเยือก
'' ว่ายังไงนะ!? '' คอมม่าพูดพร้อมกับกระทืบเท้าลงไปบนแผ่นหลังของคาวะอีกครั้ง
'' บอกว่ามันใช้ไม่ได้ยังไงล่ะ? ไม่ได้ยินรึไงชั้นว่าชั้นจะไม่โกรธแล้วนะ แต่เธอนี่มันเกินเยียวยาจริง ๆ  '' คาวะได้ลุกขึ้นทั้ง ๆ ที่โดนเหยียบอยู่นั้นจึงทำให้คอมม่าเสียหลัก
'' ว้าย!! '' คอมม่าอุทานออกมาพร้อมกับตั้งหลักโดยการถอยไปข้างหลัง
'' ชั้นจะทำให้เธอเห็นเองว่าการกดขี่ที่แท้จริงนั้นเป็นยังไง '' คาวะพูดพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา
'' จะทำยังไงล่ะ สารรูปแบบนั้นน่ะจะทำอะไรได้? '' คอมม่าพูดดูถูกเหยียดหยาม

[ วู้ม ๆ ๆ ๆ !!! ]
รอบ ๆ สนามของโรงเรียนได้มีวงเวทย์วาดอยู่ เป็นวงเวทย์สีดำม่วง ๆ ซึ้งมีแสงกระพริบออกมาอยู่ตลอด
'' อะไรเนี่ย!? ก็แค่ขู่งั้นเหรอ? เวทย์กินพื้นที่งั้นเหรอ? หลอกด้วยวงเวทย์ขนาดใหญ่สินะ? '' คอมม่าพูดพร้อมกับตั้งท่าสู้
'' ไม่ต้องตั้งท่าหรอก เธอน่ะไม่มีวันขัดคำสั่งของชั้นได้! '' คาวะพูดพร้อมแสยะยิ้มอีกครั้ง
'' จะทำยังไงล่ะ- ''

[ ตึง!!!!!! ] เหมือนกับร่างกายของคอมม่าได้ยึดติดกับพื้นด้วยแดงดึงดูดที่มีแรงมหาศาล แล้วคอมม่าก็อยู่ในท่าก้มหัวโดยที่ไม่สามารถขยับอะไรได้เลย
'' จงมาเป็นคู้พันธสัญญาของชั้นซะสิแล้วชั้นจะไม่ทำอะไร '' คาวะพูดโดยที่ยืนอยู่ข้างหน้าของคอมม่าที่ก้มหัวให้
'' ห...หนัก!! '' คอมม่าที่พยายามจะลุกขึ้นแต่ทำไม่ได้นั้นได้แต่กัดฟันและก้มหัวอยู่อย่างนั้น
'' หึ ๆ ๆ ยอมซะชีวิตของแกนั้นอยู่ในกำมือ ชั้นสามารถทำให้ตายก็ได้!! หรือจะทำพันธสัญญากับชั้น? '' คาวะพูดพร้อมถือซิคเคิ้ล เรย์ ขึ้นมา
'' ไม่ยอมหรอก!! แกต่างหากที่ต้องมา!- '' ในขณะที่คอมม่ากำลังพูดอยู่นั้นภาพต่าง ๆ ได้ผุดเข้ามาในหัวของคอมม่า โดยที่คอมม่านั้นเป็นฝ่ายที่ถูกกระทำทั้งการฆ่าฟัน การทรมาน จมน้ำ ความรู้สึกจากภาพนั้น ๆ ได้ส่งผ่านมาโดยตรงถึงคอมม่า
'' ชั้นจะถามเป็นครั้งสุดท้าย จะทำพันธสัญญารึเปล่าถ้าไม่ก็ตายซะ '' คาวะพูดพร้อมหยิบเคียวขึ้นมาพาดบ่า
'' ............. '' คอมม่าได้เงียบไปพักหนึ่ง จนกระทั่งเวลาผ่านไปไม่มากคอมม่าก็พูดว่า...
'' ก็ได้ !! ฉันยอมทำพันธสัญญาก็ได้!! '' คอมม่าได้แต่ก้มหัวแล้วพูด
'' งั้นก็...ยื่นนิ้วก้อยมาสิ '' คาวะพูดพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยไปหาคอมม่าตัวนั้น
'' ขยับตัวได้แล้ว? '' คอมม่าพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองคาวะ
'' กำมือ แล้วยื่นนิ้วก้อยออกมา การทำพันธสัญญาก็จะเสร็จสิ้นนะ '' คาวะพูดพร้อมกับยิ้มให้กับคอมม่า
'' ก็ได้! แต่ว่านะ! ฉันจะไม่ยอมทำตามคำสั่งอะไรแปลก ๆ หรอกนะ!! '' คอมม่าที่เห็นคาวะยิ้มนั้นก็หน้าแดงพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยออกไปเกี่ยวก้อยกับคาวะ
'' เอาล่ะการทำพันธสัญญาเสร็จสิ้น!! พรุ่งนี้เธอต้องมาเรียนนะ '' คาวะพูดพร้อมกับยิ้มให้กับคอมม่า
'' ขี้โกงนี่นายน่ะนี่มันบังคับกันชัด ๆ เลยนะ!! '' คอมม่าพูดพร้อมทำแก้มป่องแล้วหันหน้าไปทางขวาเพื่อหลบสายตาคาวะ
'' เอาเถอะน่า เดี๋ยวต้องมีคนจัดการให้แน่นอน '' คาวะพูดพร้อมกับยิ้มอีกครั้ง

เรื่องในคราวนี้น่ะชั้นจะไม่โทษใคร ตราบเมื่อชั้นยังอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าชั้นจะคิดผิดหรือถูกก็ตาม ชั้นขอเดิมพันทุกอย่างไว้กับการกระทำในตอนนี้ล่ะนะ
และนี่คือสิ่งที่คาวะคิดในตอนนี้...

.... To Be Continued..........

Exerline Code 00 : ความแปลกประหลาด ( บทนำ )
  1. http://www.anime-thai.net/bbs/forum.php?mod=viewthread&tid=13587
คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด
*หมายเหตุ แก้ไขเรียบร้อยสำหรับสัญลักษณ์ และคำพูดเพิ่มเติม รวมไปถึงจุดต่าง ๆ นะครับผม เพิ่มเติม - ติชมได้นะครับ!! ^^



โพสต์ 21-7-2013 15:53:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ว่าคอมม่าเป็นS พระเอกอีกด้านมันก็Sเเทบเข้าขั้นGเเล้วนา=[]=...
ใหงจิตสังหารคาวะโหดกว่าS rankซะอีก เหอๆ รอตอนต่อไป จัดว่าหนุก อวยสาวซึน อิๆ
โพสต์ 25-7-2013 18:02:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกมาเบยย
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 00:55 , Processed in 0.041571 second(s), 20 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้