ดู: 321|ตอบกลับ: 4

Exerline Code 00 : ตอนที่ 2 ความฝัน Or เพ้อฝัน (ชดเชย)

[คัดลอกลิงก์]
แสงยามเย็นกระทบกับพื้นสนามของโรงเรียน เด็กหนุ่มผู้ทำพันธสัญญากับคอมม่าซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์นั้นได้ยิ้มให้กับคอมม่าราวกับว่าคอมม่านั้นคือมนุษย์เช่นเดียวกับตัวเขา...

'' แล้วจะเอายังไงต่อล่ะ? '' คอมม่าพูดกับคาวะโดยที่หน้านั้นยังแดงเล็ก ๆ และเบี่ยงสายตาไปทางขวาเพื่อหลบตาคาวะ
'' อืม ไม่รู้สิ ตั้งชื่อให้เธอก่อนล่ะมั้ง? '' คาวะพูดพร้อมกับนึกชื่อในหัวไปด้วย
'' พวกนั้นสลบอยู่นะ '' คอมม่าพูดพร้อมกับชี้ไปทางฮิเมะและฟุโดะ
'' อ้อ!! นั่นถือเป็นบทลงโทษ ให้หลับอย่างนั้นไปก่อนแล้วกัน '' คาวะพูดพร้อมกับยิ้มให้คอมม่า
'' งั้นเหรอ แล้วนายจะตั้งชื่อให้งั้นเหรอ? '' คอมม่าพูดกับคาวะโดยที่ยังไม่สบตาคาวะเช่นเคย
'' จะให้พูดก็ใช่นั่นล่ะ ชื่อที่ดูแข็งแกร่งบวกกับความอ่อนโยนข้างในเอาเป็น... ‘‘เอมิเลีย’’ แล้วกันนะ '' คาวะพูดพร้อมกับทำท่าดีใจที่คิดชื่อออก
'' เอมิเลีย เหรอ? ''
'' นั่นเป็นชื่อจริงมอบให้กับเธอส่วนถ้าชื่อเล่นก็ ‘‘เอมี่’’ แล้วกันนามสกุลยังไม่ได้คิดล่ะนะ '' คาวะพูดพร้อมกับวางซิคเคิล เรย์ ไว้กับพื้น
'' เอมี่เหรอ? ดีจัง... '' เอมิเลียพูดกับตัวเองเบา ๆ พร้อมกับใบหน้าที่แดงอ่อน ๆ
'' หะ? ว่าอะไรนะ? ''
'' เปล่านี่!! เป็นชื่อที่พอใช้ได้นะสำหรับนายน่ะ!! '' เอมิเลียพูดเสียงดังขึ้นพร้อมกับท่าทีที่ลุกลี้ลุกลน
'' ดีจังนะที่เธอชอบน่ะ '' เมื่อคาวะพูดจบก็ยิ้มให้กับเอมี่อย่างอ่อนโยนพร้อมกับลูบหัวของเอมี่
'' .................. '' เอมิเลียได้แต่ไม่พูดอะไรและหลับตาให้คาวะลูบหัว
อุ่นจัง... ’  เอมิเลียคิดในใจ

ในขณะที่คาวะกำลังสนทนากับเอมี่อยู่นั้น ฟุโดะกับฮิเมะก็ได้สติขึ้นมาพอดี
'' อ...โอย '' ฮิเมะเป็นคนแรกที่ตื่นและฮิเมะก็นำมือขวาจับหัวเอาไว้
'' สลบไปนานเท่าไหร่ล่ะเนี่ย? '' ฟุโดะก็ส่ายหน้ารัว ๆ เพื่อเรียกสติกลับมา
'' ตื่นแล้วเหรอพวกนายน่ะ! '' คาวะตะโกนมาจากกลางลานโรงเรียน
'' คาวะเหรอ? แล้วคอมม่าล่ะ!!? '' ฮิเมะพูดขึ้นหลังจากที่คิดได้
'' ............. '' เอมี่ได้แต่ก้มหน้าและเงียบ
''  ไม่มีหรอกนะคอมม่าน่ะ! '' คาวะตะโกนออกไป
'' แล้วข้างหลังนายนั่นใครเหรอ? '' ฟุโดะพูดพร้อมกับลุกขึ้นปัดฝุ่น แล้วเดินเข้ามาหาคาวะ
'' เอมิเลีย น่ะเธอเป็นคู่สัญญาของชั้น '' คาวะพูด
'' คู่สัญญา!! '' ฮิเมะที่เดินเข้ามาพร้อมฟุโดะอุทานขึ้น
'' อืม ใช่มีอะไรงั้นเหรอ? '' คาวะพูดราวกับเป็นเรื่องปกติ
'' นายนี่ไม่รู้ความหมายของคำว่าคู่สัญญาสินะ '' ฟุโดะพูด
คาวะทำหน้างุนงง
'' ช่างเถอะขอดูหน้าตาหน่อยสิ '' ฟุโดะพูดพร้อมกับเดินอ้อมไปทางซ้ายของคาวะเพื่อดูหน้าเอมิเลีย
'' !!? '' ฟุโดะถึงกับกระโดดถอยหลังออกมาหลังจากที่ได้เห็นหน้าเอมิเลียเพียงครู่เดี่ยว
'' มีอะไรเหรอ? '' ฮิเมะถาม
'' นี่มันคอมม่าแรงค์ที่สูงที่สุดนี่นา!! '' ฟุโดะพูดพร้อมกับตั้งท่าสู้
'' ว่ายังไงนะ !? '' ฮิเมะถือเรเปียขึ้นมาตั้งท่าพร้อมสู้
'' เธอควบคุมคาวะไว้งั้นเหรอ!? ชั่วช้าที่สุด! '' ฟุโดะพูดพร้อมกับทำหน้าโกรธเต็มที่
'' .......... '' เอมิเลียไม่พูดอะไรและยังก้มหน้าอยู่เหมือนเดิม
'' นี่ ๆ ฟุโดะ ระวังเรื่องคำพูดคำจาหน่อยนะ เดี๋ยวเขาเสียหายเอา '' คาวะพูดกับฟุโดะโดยเสียงเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงทุ้ม(ลงเสียงเข้มขึ้น)
'' แต่ว่านั่นมันคอมม่านะ!! '' ฮิเมะพูด
'' ชั้นไม่รู้นี่ว่าคอมม่าคืออะไร? เพราะงั้นชั้นก็เข้าใจในแบบที่ชั้นคิด '' คาวะพูดพร้อมกับนำมือไปลูบหัวเอมิเลีย
'' นี่นายจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนนะรู้ไหม!!? '' ฟุโดะพูดพร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น
'' ก็ไม่มีใครอธิบายให้ชั้นฟังชั้นก็ไม่รู้เรื่องหรอกนะ '' คาวะยังพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติ
'' แต่มันไม่ใช่มนุษย์นะ!! '' ฟุโดะพูดโดยการตะคอกเสียงดัง
'' .................... '' เอมิเลียไม่ได้เงยหน้าขึ้นตั้งแต่ตอนนั้นและไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ทั้งสิ้น

คาวะได้มองมาที่เอมิเลียซึ่งคาวะได้เห็นวัตถุของเหลวใสร่วงลงมาสู้พื้นดินซึ่งทำให้สีหน้าของคาวะเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดซึ่งตอนนี้รอยยิ้มของคาวะนั้นได้เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่เริ่มดูน่ากลัวขึ้นมาทีละนิด ๆ
'' บอกว่าให้ระวังคำพูดหน่อยฟุโดะ ถ้าไปกระทบกับคนอื่นขึ้นมาว่ายังไงล่ะ? '' คาวะเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบและเริ่มเย็นชา
'' ก็ช่างมันสิ!! ในเมื่อมันไม่ใช่มนุษย์น่ะ!! '' ฟุโดะพูดเสียงดังโดยที่ไม่ได้มองใบหน้าของคาวะเลยสักนิดเดียว
'' ............... '' ตอนนี่ฮิเมะและเอมิเลียได้แต่นิ่งและไม่พูดอะไร
'' วางเดิมพันซะฟุโดะ '' คาวะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและไม่มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า
'' นี่นาย...? '' ฟุโดะหน้าซีดไปชั่วขณะ และมีท่าทีที่ตกตะลึงกับคำพูดของคาวะ
'' มีอะไรเหรอฟุโดะ? '' ฮิเมะที่เห็นฟุโดะมีท่าทีที่ตกใจมาก ได้ถามฟุโดะจากข้าง ๆ ตัวของฟุโดะ
'' ค...คาวะน่ะ เวลาที่บอกว่าให้วางเดิมพันน่ะ! อึก! ''

ฟุโดะที่รู้จักกับคาวะมานานนั้นได้รู้จักคาวะเป็นอย่างดี ซึ่งคำว่า ‘‘ วางเดิมพันซะ ’’ ของคาวะนั้น เป็นการประกาศตัวออกมาว่าฝั่งตรงข้ามนั้นเป็นศัตรูอย่างเต็มตัวและพร้อมจะสู้อย่างไม่เลือกหน้า หรือก็คือ เป็นการบอกอีกฝ่ายว่า ‘‘ โกรธ ’’ แล้วนั่นเอง

'' มันหมายความว่ายังไงน่ะ? '' ฮิเมะพูดกับฟุโดะที่ทำหน้าซีดมากขึ้นเรื่อย ๆ
'' มองที่ตาหมอนั่นสิ '' ฟุโดะพูดในระหว่างนั้นฟุโดะไม่ได้สบตากับคาวะเลย
'' ยังไงน่ะ- '' ในจังหวะที่ฮิเมะนั้นได้จ้องเข้าไปในตาของคาวะนั้น ดวงตาของคาวะที่มองกลับมานั้นแสดงถึงอะไรซักอย่างที่อยู่ตรงหน้า เป็นสิ่งที่น่ากลัวเกินกว่าที่จะเป็น '' มนุษย์ ''
'' เอายังไงล่ะคุณทั้ง 2 จะวางเดิมพันกันตรงนี้เลยไหม? '' คาวะพูดโดยที่ตายังไม่ลดระดับลงเลยแม้แต่น้อย
'' คาวะ.. '' เอมิเลียดึงแขนเสื้อของคาวะโดยที่ไม่สบตา
'' มีอะไรเหรอ? '' คาวะพูดและตาก็ยังไม่ลดจากฟุโดะและฮิเมะ
'' ขอบคุณนะ แต่ว่าไม่เป็นไรขอบคุณมากนะ ฮึก! '' ฮิเมะพูดแบบกระอุกกระอัก และสะอึกสะอื้น
'' ไม่เป็นไรนะ? ชั้นน่ะไม่ชอบเห็นน้ำตาของใครแต่ว่าคราวนี้น่ะ? ''
คาวะที่นั่งคุกเข่าลงข้างหนึ่งนั้นได้โอบกอดเอมิเลียอย่างอ่อนโยนและไม่พูดอะไรต่อ
'' ฮึก ๆ!! ฮือ!!! '' เอมิเลียนั้นได้ร้องไห้อย่างเต็มเสียงในอ้อมอกของคาวะ และคาวะนั้นไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้นนอกจากมือที่โอบกอดเอมิเลียเอาไว้อย่างอบอุ่น

ในบรรยากาศที่แสงแดดส่องลงพื้นชายหนุ่มและหญิงสาวที่ร่ำไห้ ชายหนุ่มที่โอบกอดหญิงสาวไว้แน่นในอ้อมอกซึ่งแสดงออกมาคล้ายกับกิริยาบอกออกมาโดยตรงว่า ‘‘ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ฉันคนนี้จะเป็นคนที่ปกป้องเธอเอง!! ’’

เมื่อเวลาผ่านไปซักพัก เอมิเลียก็ได้หยุดร้องไห้ และคาวะก็ได้ปล่อยมือออก...
'' เป็นไงสบายใจขึ้นรึยัง? '' คาวะพูดพร้อมกับยิ้มให้กับเอมิเลียอีกครั้ง
'' อืม ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ '' เอมิเลียที่หน้าแดง ได้ใช้มือเช็ดน้ำตาจากหางตาออก และยิ้มให้กับคาวะ
'' เรื่องนี้ชั้นอยากทำให้มันจบ ๆ  น่ะ รอตรงนี้แปปนึงได้ไหม? ''
'' ได้สิ '' เอมิเลียพูดพร้อมกับปาดน้ำตา
'' ขอบใจนะ '' คาวะลูบหัวเอมิเลีย และยืนขึ้น
'' ................ '' คาวะมองไปที่ฟุโดะและฮิเมะ
'' หลังจากนี้ชั้นขอท้าพวกนายสู้ 2 คนชั้นคนเดียว '' คาวะพูดพร้อมกับหยิบซิคเคิล เรย์ที่วางอยู่ตรงพื้นขึ้นมา
'' พูดอะไรของนายน่ะ!!? '' ฮิเมะพูด
'' ในเมื่อความเห็นไม่ลงรอยกัน แล้วหมอนั่นยังไม่มีสติอยู่ตรงนั้น ก็ไม่ต้องคุยกันหรอก '' คาวะพูดพร้อมกับชี้ไปที่ฟุโดะ
'' ก็ได้คาวะ ในเมื่อนายไม่ยอมรับในตัวตนของมัน ฉันจะเป็นคนทำให้นายได้รู้เอง '' ฟุโดะพูดพร้อมกับหยิบทวนขึ้นมาจากพื้น
'' เลือกแล้วสินะ '' คาวะพูดพร้อมกับยิ้มให้
'' ฮิเมะ! ใช้แผนนั้นเลย ! '' ฟุโดะพูด
'' จะสู้กันจริง ๆ เหรอ? '' ฮิเมะที่มองไปยังคาวะได้แต่นิ่ง และเริ่มเป็นกังวล
'' นี่ฮิเมะ!? เป็นอะไรไป!? '' ฟุโดะพูดเสียงดังขึ้นเพื่อให้ฮิเมะได้ยิน
'' ป...เปล่า!! แต่ว่าจะสู้กับหมอนั่นจริง ๆ เหรอ? '' ฮิเมะที่เคยโดนคาวะกดดันมาแล้วรู้สึกได้ถึงความรู้สึกนั้นได้เป็นอย่างดี
'' ก็ต้องทำอย่างนี้อยู่แล้ว!! ทำให้หมอนั่นตาสว่างเสียสิ!! '' ฟุโดะยังคงพูดเสียงดังอยู่
''  ก็ได้! '' ฮิเมะพูดด้วยความที่ไม่มั่นใจ
'' งั้นเรื่มเลย!! '' ฟุโดะพุ่งเข้าไปหาคาวะที่กำลังยืนอยู่

ในจังหวะนั้นฟุโดะได้พุ่งเข้าไปหาคาวะโดยใช้ทวนแทงเข้าไปหาคาวะ ในขณะที่คาวะกำลังยืนมองอยู่ก็ตั้งท่าเตรียมสู้ไว้แล้ว แต่ว่าเมื่อฟุโดะพุ่งเข้าไปแทงโดนตัวคาวะนั้น....

[ ฉึก!!! ]
ทวนที่มีใบมีดใหญ่ และแข็งแรงได้แทงเข้าไปตรงกลางหน้าออกของคาวะ ซึ่งปรากฏให้เห็นวัตถุเหลวข้นสีแดงไหลออกมาจากคาวะ
'' อ่อค!!!! '' คาวะที่โดนแทงนั้นวางซิคเคิล เรย์ลงและอ้าแขนรับทวนจากฟุโดะ
'' ทำไมล่ะ!? '' ฟุโดะอุทานออกมา
'' หึ ๆ นายคิดว่ามันเจ็บไหมล่ะ?.เจ็บ...มันเจ็บ อั่ค!! '' คาวะไอออกมาเป็นเลือด และทวนที่ปักอยู่ตรงกลางหน้าอกของคาวะนั้นเปื้อนไปด้วยโลหิตของคาวะ
'' ทำไมถึงไม่สู้ไม่หลบล่ะ!! '' ฟุโดะพูดพร้อมกับมือสั่นและปล่อยมือจากทวน
'' มันเจ็บนะ เพราะงั้น- อึก!! นายน่ะน่าจะรู้ดีที่สุดนี่!! '' คาวะพูดพร้อมกับล้มตัวลงนอนกับพื้น
'' คาวะ!! '' เอมิเลียที่อุทานออกมารีบวิ่งเข้าไปหาคาวะ ซึ่งฮิเมะก็วิ่งเข้ามาหาคาวะเช่นกัน
'' เพราะมันเจ็บ มนุษย์ถึงได้ไม่เคยยอมรับในความเจ็บปวดนั้น และผลั่กมันไปให้คนอื่น แต่สำหรับสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์นั้น ถึงแม้จะไม่ยอมรับความเจ็บปวด แต่ก็ไม่เคยผลั่กไปให้ใคร รู้ใช่ไหมฟุโดะว่าชั้นหมายถึงอะ- อั่ค!!! '' โลหิตที่ไหลไม่หยุด และโลหิตที่สำลักออกมาจากปากของคาวะได้นองเต็มพื้นไปหมด
'' คาวะ!! นายหยุดพูดเถอะนะ!! เดี๋ยวก็ตายหรอกนะ!! ต้องรีบพยาบาลแล้ว!! '' ฮิเมะพูดพร้อมกับเริ่มดูอาการคาวะแบบลุกลี้ลุกลน
'' ฟุโดะ  คำว่ามนุษย์น่ะ มันไม่ใช่คำใช้เรียกเผ่าพันธ์หรอกนะ แต่ใช้เรียกความมีตัวตนของบุคคุลนั้น ๆ ต่างหาก อึก!! '' คาวะที่พูดอยู่นั้น ได้นอนและไม่ขยับแขนขยับขา ขยับแค่ปากอย่างเดียว
'' ขอโทษนะคาวะ!! ฉันไม่ได้ตั้งใจน่ะ!! ฉันคิดว่านายจะสู้!! '' ฟุโดะที่ยืนนิ่งอยู่ได้วิ่งเข้ามาหาคาวะ
'' หวังว่าคงเข้าใจสินะฟุโดะ '' เสียงของคาวะเริ่มเบาบางลงทุกที ๆ
'' ฉันเข้าใจแล้ว!! เข้าใจแล้ว!! เพราะงั้นนายอย่าตายนะ!! '' ฟุโดะพูด
'' ใช่นายน่ะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ! '' ฮิเมะพูด
'' นายทำสัญญากับชั้นได้แปปเดียวเองนะตาบ้า!! '' เอมิเลียพูดพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า
'' ขอบคุณนะทุกคน ก่อนที่ชั้นจะ...ชั้นจะขอถามอะไรพวกนายสักข้อได้ไหม? '' คาวะพูดพร้อมกับยิ้มโดยที่รอยโลหิตยังติดอยู่ที่ปากอยู่
'' ได้สิ! '' ทุกคนตอบพร้อมกัน
'' อึก!! ถ้าชั้น!! ถ้าชั้น!!!...พูดว่าล้อเล่นพวกนายจะโกรธมั้ย? '' คาวะพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาและยิ้มให้กับทุกคน
'' ...หา!!? '' ทุกคนอุทานพร้อมกัน
'' หวังว่าคงไม่โกรธกันนะ '' คาวะลุกขึ้นพร้อมกับดึงหอกที่ปักอยู่ออก
'' นายหมายความว่ายังไงน่ะ? '' ฟุโดะพูดโดยที่ทำหน้าไม่รู้เรื่องเท่าไหร่
'' ก็ชั้นล้อเล่นไง? ไม่มีอะไรหรอก '' คาวะพูดพร้อมกับยิ้มให้ตามปกติ
'' แล้วเลือดนั่นล่ะ? '' เอมิเลียถาม
'' ลองชิมดูสิ '' คาวะพูด
เอมิเลียได้ใช้ลิ้นแตะน้ำหวานเบา ๆ
'' นี่มันน้ำหวานนี่นา!? '' เอมิเลียพูดเสียงดัง
'' ว่ายังไงนะ!? '' ฟุโดะอุทาน
'' น้ำหวานนี่ชั้นซื้อมาไม่นานนั่นล่ะ แต่ว่าทางโรงเรียนห้ามนำอาหารและเครื่องดื่มทุกชนิดออกนอกโรงอาหารนี่สิ เลยต้องซ่อนไว้ในเสื้อ '' คาวะพูดพร้อมกับถอดเสื้อออกมาให้เห็นเศษขวดพลาสติกที่โดนแทงไป
'' นี่นาย? '' ฟุโดะมองคาวะ
'' นายต้องมองโลกให้กว้างมากกว่านี้นะฟุโดะ ถ้ายังไม่เลิกอคติล่ะก็ นายได้โดนแบบที่ชั้นแสดงให้ดูเมื่อกี้แน่นอน '' คาวะยิ้มให้ฟุโดะ
'' ชิ! นายนี่มัน... '' ฟุโดะพูดพร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อย
'' เอาล่ะ ขอโทษนะเอมี่ ที่ไม่เตี๊ยมกันก่อนน่ะ '' คาวะลูบหัวเอมิเลียและยิ้มให้
'' ไม่เป็นไรหรอกนะ แค่นายไม่เป็นไรก็พอ... '' เอมิเลียพูดกับตัวเองเบา ๆ
'' อะไรนะ? '' คาวะถาม
'' อย่างนายน่ะ น่าจะโดนไปจริง ๆ !! ฉันคิดอย่างนี้ต่างหากล่ะ!! ตาบ้า!! '' เอมิเลียที่พูดกับคาวะนั้นรีบปาดน้ำตาออก
'' แล้วก็เธอนะ ฮิเมะ ขอบใจที่เป็นห่วงนะ แล้วขอโทษทีที่ทำให้ เอ่อ '' คาวะพูดกับฮิเมะ แต่ฮิเมะยืนมือมาที่หน้าของคาวะแล้วบอกว่า
'' ฉันรู้ล่ะว่านายแกล้ง เพราะฉันอยู่หน่วยพยาบาล '' ฮิเมะพูดพร้อมหลับตาไม่สบตาคาวะ
'' งั้นเหรอ ขอบใจแล้วกันที่ไม่บอกความจริง '' คาวะพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
'' แล้วก็ พวกนายน่ะไปที่บ้านชั้นวันนี้ด้วยอธิบายให้ชัดเจนมาซะด้วย '' คาวะพูดพร้อมกับชี้ไปยังหน้าของฟุโดะ
'' โอเค! เตรียมแคะหูฟังยาว ๆ ได้เลย!! '' ฟุโดะพูด
'' แล้วก็เธอสองคนคงยังไม่รู้จักบ้านชั้นสินะ มาก็ได้นะตอนนี้เลย เอมี่น่ะ ต้องนอนอยู่บ้านชั้นห้ามปฏิเสธ '' คาวะพูด
'' ได้สิไม่มีปัญหา '' ฮิเมะพูด
'' อะไรกันน่ะนาย! พูดแบบนี้นี่บังคับกันนี่ !! '' เอมิเลียพูดพร้อมกับยกไม้ยกมือ ทำท่าโวยวาย
'' เอาน่าเธอยังไม่มีที่พัก ชั้นรู้ พักบ้านชั้นก็ได้นะมีหลายห้องน่ะ '' คาวะพูดพร้อมกับรอยยิ้ม
'' ตาบ้า! '' เอมิเลียพูดพร้อมกับเก็บอาการโวยวายลง
'' เอาล่ะทุกคน!! ไปที่บ้านชั้นกัน !!! '' คาวะพูดพร้อมชี้ไปที่ประตูทางออกของโรงเรียน
หลังจากนั้นเอมิเลีย ฮิเมะ และฟุโดะก็ได้เดินทางไปที่บ้านของคาวะโดยที่ก่อนหน้านั้นฟุโดะได้ทำการสอนเกี่ยวกับการเก็บศาตราวุธ นั่นคือการนำศาตราวุธมาวางแนบหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง แล้วศาตราวุธก็จะถูกเก็บเองโดยอัตโนมัติ

เมื่อกลับไปถึงบ้านของคาวะฟุโดะก็ได้อธิบายรายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดให้คาวะฟัง และคาวะก็ได้กระดาษโน๊ตจากเบื้องบนมาเพื่อให้คาวะนั้นได้เข้าใจมากยิ่งขึ้น....

โน๊ตฉบับแรก
: เรื่องทั้งหมดนั้นเกิดจากสัตว์ประหลาดที่เห็นนั้นได้เกิดออกมาอาละวาดโดยที่คนในเมืองไม่รู้ไม่เห็นซึ่งสัตว์ประหลาดพวกนั้นมีคนนิยามชื่อมันขึ้นมาว่า '' คอมม่า '' ซึ่งเป็นตัวก่อกวนอย่างดีต่อมวลมนุษย์ เป็นตัวที่คนปกติมองไม่เห็นและถูกสร้างขึ้นมาจากอะไรก็ไม่มีแหล่งข้อมูลที่เพียงพอ พวกคอมม่าจะกัดกินคนเป็นอาหารซึ่งเมื่อคนตายไปแล้ว ก็จะเป็นรายชื่อที่หายสาบสูญหรือ [ DP Person {Dissapear} ] ซึ่งเมื่อถูกพวกคอมมากินเข้าไป คนในโลกทุกคนก็จะลืมคน ๆ นั้นออกไปโดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ สำหรับเมืองหรือวัตถุที่สู้กันเมื่อพังไปนั้น เมื่อถูกพวกคอมม่าทำลายหรือพวกเพลเยอร์ ทำลายนั้นก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมโดยการที่มนุษย์ปกตินั้นกระพริบตาครั้งเดียว หรือเรียกกันง่าย ๆ ว่าภาพลวงตานั่นเอง [Player] คือคนที่ได้รับพลังพิเศษมาแล้วใช้เพื่อกำจัดคอมม่า ในตอนนี้ได้มีหลาย ๆ องค์กร สร้างกลุ่มขึ้นมาแล้วสู้กันเพื่อแย่งผลงานจากเบื้องบน ซึ่งพวกฆ่ากันเองก็มี ส่วนตัวเลขที่มาจากการสลายของคอมม่านั้นยังไม่แน่ชัด

'' เฮ้อ! อะไรกันล่ะเนี่ยยุ่งยากจริง! เหลือโน๊ตที่เบื้องบนฝากไว้เพียบ!! ค่อย ๆ อ่านแล้วกัน '' คาวะพูดพร้อมกับวางโน๊ตเอาไว้บนโต๊ะห้องรับแขก

บ้านของคาวะมีลักษณะเหมือนบ้านทั่วไป เนื่องจากเป็นบ้านที่มี 2 ชั้นและมีขนาดกลาง บวกกับที่ว่าไม่มีใครอยู่ทำให้คาวะนั้นชอบไปอยู่ที่หอของโรงเรียนมากกว่าอยู่ที่บ้าน ฐานะของทางบ้านคาวะนั้นจะบอกว่าธรรมดาก็ไม่ใช่เพราะบ้านที่วางไว้นั้นเป็นเพียงแค่ 1 ใน 100000 ของบ้านจริงที่มีอยู่ แต่คาวะชอบที่จะใช้ชีวิตแบบธรรมดา ๆ มากว่า จึงปลีกตัวออกมาจากพ่อแม่พี่น้อง คาวะนั้นมีน้องสาวและพี่ชายอย่างละคนซึ่งชอบมานอนค้างบ้านของคาวะบ่อย ๆ มากกว่าญาติหรือคนอื่น ๆ

'' นี่!! เสร็จรึยังเอมี่!! เธอเข้าไปครึ่งชั่วโมงแล้วนะห้องน้ำน่ะ!! เดี๋ยวก็มึนหัวหรอก!!  '' คาวะตะโกนบอกเอมิเลียที่กำลังแช่น้ำร้อนอยู่ในห้องน้พ
'' ก็บ้านฉันไม่มีอ่างอาบน้ำสบาย ๆ อย่างนี้นี่นา!! ขอแช่ต่ออีกหน่อยนะ '' เอมิเลียตะโกนออกมาจากห้องน้ำ
'' ถ้ามึนหัวก็รีบออกมาจากห้องน้ำนะ!! ชั้นขอขึ้นไปข้างบนก่อน '' คาวะพูดจบก็เดินขึ้นชั้น 2 ไป

ห้องของคาวะนั้นเป็นห้องธรรมดา ๆ จัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อย คาวะเปิดไฟในห้องแล้วนอนลงบนเตียง
เฮ้อ เรื่องเข้าเรียนของเอมี่หวังว่าเบื้องบนคงตอบรับนะ ’ ในระหว่างที่คิดนั้นคาวะก็นำมือก่ายหน้าผาก
'' นี่คาวะ!! ผ้าอยู่ตรงไหนเหรอ '' เสียงเอมิเลียที่เดินขึ้นมาจากบันไดและดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
'' อ้อผ้าเหรอ! อยู่ตรงหน้าห้องน้ำไง! '' คาวะลุกขึ้นมานั่งแล้วพูดไป
'' ตรงไหนน่ะ!? ไม่เห็นเลย! '' เสียงนั้นมาหยุดอยู่หน้าห้องของคาวะและ...

[ แกร๊ก !! ]
เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น และคาวะก็คิดขึ้นได้ว่า...
'' อ่องั้น.... เดี๋ยว ๆ ๆ !!! อย่าเพิ่งเปิด!!!! '' คาวะที่รีบลุกขึ้นเพื่อจะไปปิดประตูนั้น ได้สะดุดกับขาของตัวเองหลังจากที่ประตูเปิดออก

[ โครม!!! ]
คาวะล้มคว่ำหน้าลงไปกับพื้น
'' เป็นอะไรไหมคาวะ!? '' เอมิเลียพูดกับคาวะอย่างเป็นห่วง
'' ไม่เป็นไรนะ แต่อะไรนุ่ม ๆ? '' คาวะที่ล้มลงนั้นได้แหงนหน้ามองไปที่มือของตัวเองและสิ่งที่มือของคาวะจับอยู่นั้นคือหน้าอกของเอมิเลีย
เรือนร่างเล็ก ๆ บอบบาง และผิดที่ดูดขาวเนียนนั้นบวกกับแสงแห่งศีลธรรมที่บังไว้ทำให้คาวะนั้นหน้าแดงและพูดไม่ออก
'' อ...อ...อ่า... '' คาวะเรียบเรียงคำพูดในหัวไม่ถูก
'' ผ้าล่ะคาวะ!! '' เอมิเลียพูดเสียงดังเพื่อให้คาวะได้ยิน
'' อ้า!! คือว่านะอยู่ข้างล่างแต่ว่าใช้ของชั้นไปก่อนก็ได้นะ!! '' คาวะรีบปล่อยมือออกและเดินไปหยิบผ้าขนหนูที่แขวนไว้ตรงหน้าตู้มาคลุมให้เอมิเลีย
'' ขอบคุณนะคาวะ '' เอมิเลียยิ้มให้คาวะ
'' อ่ะ ไม่เป็นไร '' คาวะที่หน้าแดงนั้นพูดโดยไม่หันไปสบตากับเอมิเลีย

หลังจากนั้นคาวะก็ได้จัดชุดให้กับเอมิเลีย โดยคนที่เตรียมการให้เป็นฮิเมะ เพราะก่อนที่จะมาบ้านคาวะฮิเมะได้แวะซื้อให้ก่อนแล้ว หลังจากนั้นคาวะและเอมิเลียก็ได้แยกกันนอน เนื่องจากคาวะเป็นผู้ชาย และ เอมิเลียเป็นผู้หญิง โดยห้องจะมีอยู่ 3 ห้อง คือข้างในสุดและเมื่อเดินออกไปจะเจอห้องทางซ้ายที่ชิดกันอีก 2 ห้อง

แต่ทว่าในคืนนี้...
'' คาวะ '' เสียงปริศนาที่ปลุกคาวะให้ตื่นขึ้นนั้นดังมาจากใกล้ ๆ หูของคาวะ
'' อืม '' คาวะลืมตาขึ้นและมองไปรอบ ๆ ห้อง
'' เอมี่เหรอ? มีอะไรเหรอ? '' คาวะที่สลึมสลือ อยู่ถามเอมิเลีย
'' ข...ขอนอนด้วยได้รึเปล่า? '' เอมิเลียถามคาวะโดยที่กอดหมอนไว้อยู่
'' ................. '' คาวะที่ยังไม่ตอบอะไรได้มองไปที่เอมิเลีย โดยในใจของคาวะนั้นคิดว่า
เหงารึเปล่า? เอาเถอะยังไงก็เคยผ่านเรื่องที่ชวนเหงาใจแบบนี้มาแล้วคงไม่เป็นไร

'' ได้รึเปล่า? '' เอมิเลียพูดพร้อมกับกอดหมอนแรงขึ้น
'' เอาสิอยากมานอนก็มานอนสิ '' คาวะเขยิบชิดกำแพงเพื่อให้เอมิเลียมานอนด้วย
'' ขอบคุณนะ '' เอมิเลียวางหมอนลงใกล้ ๆ คาวะแล้วล้มตัวลงนอน
'' ไม่เป็นไร '' คาวะพูดพร้อมกับยิ้มห้เช่นเคย
'' นี่คาวะ '' เอมิเลียที่นอนห่างจากคาวะไม่มากนั้นพูดด้วยเสียงแผ่ว ๆ
'' อะไรเหรอ? '' คาวะพูด
'' ลูบหัวที '' เอมิเลียพูดพร้อมกับนอนขดตัวเล็กน้อย
'' ได้สิ '' คาวะนำมือไปลูบหัวเอมิเลีย
'' อืม ๆ '' เอมิเลียที่เริ่มเคลิ้มหลับนั้นได้ปิดตาลง และเริ่มหลับสนิท...

ในระหว่างที่เอมิเลียหลับไปไม่นานนักคาวะก็ได้หลับไปเช่นกัน ระหว่างที่ทั้งคู่นอนอยู่ ทั้งคู่ต่างไม่รู้ตัวเลยว่าตอนที่นอนนั้นใบหน้าของทั้งคู่นั้นห่างกันเพียงแค่ไม่กี่เซนเท่านั้น ซึ่งใกล้พอที่จะหายใจรดกันได้

ตอนเช้าคาวะได้ตื่นจากที่นอนและลงไปอาบน้ำโดยที่ให้เอมิเลียนอนอยู่ข้างบน คาวะได้อาบน้ำ เตรียมอาหารซึ่งเป็นอาหารง่าย ๆ คือ แซนวิชในตอนเช้า ซึ่งทำไว้ให้ตัวเอง และทำให้เอมิเลียด้วย คาวะได้ทิ้งโน๊ตไว้บนโต๊ะว่า ‘‘ ฟุโดะจะมาหาพร้อมกับคำตอบถ้าได้ไม่ได้ยังไงก็บอกชั้นแล้วกันนะเรื่องโรงเรียนน่ะ ’’ หลังจากนั้นคาวะก็ได้เดินทางมาโรงเรียนโดยการเดิน เพราะว่าบ้านคาวะอยู่ห่างจากโรงเรียนไม่มากนัก

เมื่อคาวะมาถึงห้องเรียนก็นั่งประจำที่ ซึ่งตอนนี้ฟุโดะไม่อยู่เพราะไปคุยกับเบื้องบนและต้องนำคำตอบไปให้กับเอมิเลียด้วย คาวะจึงได้แค่นั่งคิดว่าจะได้หรือไม่ได้เท่านั้น...

'' นักเรียนทุกคนนั่งที่.. '' อาจารย์เดินเข้ามาบอกให้นักเรียนทุกคนนั่งลง
'' เอาล่ะวันนี้มีข่าวดีมาบอกนะ มีนักเรียนเข้าใหม่วันนี้ 3 คนด้วยกัน '' อาจารย์พูดพร้อมกับวางสมุดบันทึกไว้บนโต๊ะ
คงจะมีเอมี่อยู่ในนั้นด้วยสินะ... แต่อีกสองคนนี้ใครล่ะ? ’ คาวะคิด
'' คนแรก ฮิเมะจิ อากาเนะ '' เมื่ออาจารย์พูดจบ ฮิเมะก็เดินเข้ามาในห้อง
'' สายัณสวัสดิ์ค่ะ ฮิเมะจิ อากาเนะค่ะ เรียกฮิเมะก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จัก '' ฮิเมะโค้งตัว
ยัยนี่!! ไม่ตกใจเท่าไหร่เพราะมีเรื่องแบบนี้บ่อยนะ ’ คาวะพร้อมกับปลงไปด้วย
'' เอาล่ะคนต่อไป ทามากิ อาริสะ '' เมื่อพูดจบก็ปรากฏหญิงสาวคนหนึ่งใส่เครื่องแบบนีกเรียนซึ่งยาวถึงเข่า เธอมีผมยาวสีดำ ซึ่งผมของเธอนั้นเรียบและสวยงาม นัยตาของเธอสีดำอย่างเป็นธรรมชาติ หน้าอกประมาณคัพ C ( ของฮิเมะ C ของเอมิเลีย A )
'' ทามากิ อาริสะ ยินดีที่ได้พบ '' บุคลิกของเธอเป็นคนง่าย ๆ แนะนำตัวเสร็จแล้วก็โค้ง
'' คนสุดท้ายนะ เอมิเลีย แพนโดรา (Pandora)  '' เมื่อพูดจบเอมีเลียก็เดินเข้ามา
กะจะไม่คิดแล้วนะ แต่ก็ซวยชะมัด ’ คาวะคิดแล้วนำมือกุมไว้ที่หัว

เหตุผลที่คาวะคิดอย่างนี้ก็ง่าย ๆ เลย เพราะว่านามสกุลนั้นเป็นนามสกุลของตระกูลของคาวะซึ่งสืบทอดกันมานาน และแน่นอนสายตาในห้องก็จับจ้องมาที่คาวะ...

'' เอมิเลีย แพนโดรา ยินดีที่ได้รู้จัก '' เอมิเลียพูดด้วยเสียงใสสำเนียงธรรมดา ๆ
'' เอาล่ะมีตั้ง 3 คนอาจารย์ขอถามถึงความฝันของพวกเธอก่อนเลยนะ เป็นพิธีน่ะ '' หลังจากนั้นอาจารย์ก็ยืนหลบออกมาด้านข้างห้อง
'' ความฝันของดิฉันคือชนะหมอนั่น!! '' ฮิเมะพูดพร้อมกับชี้ไปทางคาวะ
'' ความฝันของฉันคือการที่จะทำให้หมอนั่นจำฉันได้!! '' ทามากิพูดพร้อมกับชี้มาทางคาวะ
'' ความฝันของฉันคือการที่จะเป็นเจ้าสาวของหมอนั่น!! '' เอมิเลียพูดพร้อมกับชี้มาทางคาวะ
'' ....................... '' คาวะได้แต่นิ่งและหันหน้าหนีสายตานับร้อยที่มองมาทางคาวะ
ขออยู่แบบสงบ ๆ หน่อยไม่ได้รึไง!!? ’ คาวะคิดในใจ

หลังจากนั้นอาจารย์ก็วางเรียงที่นั่งซึ่งฮิเมะนั่งที่ข้างหน้าของคาวะ ( เหตุเพราะคนหน้าป่วยไม่มา )
ส่วนที่ของทามากิก็เป็นข้างขวา ของคาวะ ( เหตุเพราะฟุโดะทำเรื่องย้ายเข้าเรียนให้คาวะจึงเข้าสาย )
ส่วนของฮิเมะคือด้านหลัง ( เหตุเพราะมันคือที่ว่างอยู่แล้ว )

'' เฮ้อ!!!!! '' คาวะนั่งถอนหายใจยาวและหลบตาจากสายตานับร้อยที่มองมาที่คาวะ...

หลังจากนั้นทั้งวันคาวะก็ได้หลบสายตาคนที่มองคาวะมาแบบเสียดสีทั้งวันซึ่งคาวะนั้นก็เหงื่อตกกับสถานการณ์ในวันนี้มากเลยทีเดียว...


.... To Be Continued..........

Exerline Code 00 : ความแปลกประหลาด (บทนำ)
  1. http://www.anime-thai.net/bbs/Exerline+Code+00+%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%94-13587-1-1.html
คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด

Exerline Code 00 : ตอนที่ 1 พันธสัญญา Or สัญญา
  1. http://www.anime-thai.net/bbs/Exerline+Code+00+%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88+1+%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B2+Or+%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B2-13905-1-1.html
คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด

** หมายเหตุ : ที่มีวงเล็บว่า '' ชดเชย '' หมายถึง วันอาทิตย์ที่ผมไม่ได้ลงนะครับ เพราะผมลงอาทิตย์ละตอนนะครับ ถ้าไม่ลงก็แสดงว่าสลบคาคอมครับ ก็จะเลื่อนไปครับ แต่ไม่ใช่ว่าจะลืมนะครับ มีขอติชมอะไรโพสได้เลยนะครับผม =w= /

ปล. แก้ไขครับ ดีไม่ดียังไงก็โพสบอกได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ แต่ไม่ต้องการให้มีดรามานะครับ ^^
โพสต์ 23-7-2013 12:51:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เอมิเลียAเองเรอะ=[]=;;!? คุณเธอเดเระบ่อยจังอ่ะ เเต่ก็โอชอบ~
ติเรื่องพิมพ์ผิดหน่อยนะครับ ค่อนข้างเยอะ เเต่ก็ไม่ทำให้เสียอรรถรสมาก โดยรวมสนุกดีเเละน่าอ่านต่อดีครับ
เป็นกำลังใจให้ครับ
 เจ้าของ| โพสต์ 23-7-2013 15:00:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย Isaga_Tameto เมื่อ 23-7-2013 12:51
เอมิเลียAเองเรอะ=[]=;;!? คุณเธอเดเระบ่อยจังอ่ะ เเต่ก็โอ ...

คือโต้รุ่งทำ เลยทำให้สมองรวนไปเยอะน่ะครับผม มองผิดตลอดต้องขออภัยครับผม (-/\-)''
โพสต์ 24-7-2013 23:46:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกดีครับ *0*
โพสต์ 25-7-2013 18:03:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณน๊ะ สนุกมาก
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 09:29 , Processed in 0.045743 second(s), 26 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้