ดู: 338|ตอบกลับ: 5
              หลังจากจินยองเล่าถึงวีรกรรมของหน่วยว่าเคยเข้าร่วมสงครามปลดปล่อยเชลยของRuzonที่ปานามาแล้วก็พึ่งจะเสร็จสิ้นจากการปฎิบัติการถล่มป้อมปราการรบของRuzonซึ่งการบุกครั้งนั้น ทำให้ยานในตอนนี้มีอาวุธเจ๋งๆเพียบพร้อมโมบิลสูทใหม่ๆสดๆอย่างกันฟลายด์ และพันธุ์ผสมระหว่างอัซไกน์กับแซ็คที่เรียกว่า คุไนเป็นโมบิลสูทที่ทรงพละกำลังอย่างแซ็คและชำนาญการเคลื่อนที่บนพื้นดินมากกว่าเดิมด้วยประสิทธิภาพของอัซไกน์เห~... ไปๆมาๆผมเองก็ชักจะจำพวกโมบิลสูทได้มากขึ้นไปเรื่อยๆนะเนี่ย
               มาถึงหน้าห้องบัญชาการแล้วประตูเลื่อนออกให้เห็นบรรยากาศของห้องบัญชาการของยาน แม้จะไม่หรูอลังการแบบพวกRuzonแต่เท่าที่มองด้วยตาเปล่า ระบบควบคุมหลายๆอย่างจัดว่าล้ำกว่าRuzonก็มีไม่น้อยแฮะ
                           “เฮ้ย!!!จินยอง!ไอ้ของที่เอามาให้ชั้นดูทำไมมันสะดุดจังวะ ไอ้ของโปเก=[]=!!!”  ชะ...- -
แผ่นDVDถูกตาหนวดรกใส่ผ้าพันหัวสีแดงขว้างใส่หัวจินยองอย่างแสนแม่นยำแผ่นปริศนากระเด็นไปตกใส่มือบางของวานิลลา ก่อนจะอ่านชื่อบนแผ่นออกมาอย่างแสนเอือมระอา
                            “...เด็ด...บันทึกรักร้อนฉ่าอาจารย์สาว.........” บันทึกรัก...ร้อนฉ่าเลยด้วยนะ=___,=;;      
       ปั่บ! วานิลลาตะครุบใหล่ผมก่อนพยายามจะดึงผมออกไปจากห้องบัญชาการเฮ้ยๆๆ...อะไรเล่า?...
                           “อะไรเล่า?วานิลลา(_ _);” “ไปที่กันดั้ม ไปจากยานนี่= =*”วานิลลาพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะเกินที่จะรับใหว ของคนบนยานลำนี้ เออ ก็พอเข้าใจแต่จะมาเผ่นด้วยเรื่องนี้ ผมว่าไม่ดีมั้ง...
                           “อื๋อ...โน่นใช่เจ้าของกันดั้มใช่ป่ะ?~” “เอ๊ะ...เออ...ใช่ครับ”
                           “ลูกศิษย์ไอ้เกลเป็นเด็กเอเชีย? ช็อคว่ะ?!”ลุงคนนั้น...รู้จักเกล?
                           “เออ...แปลกว่ะไอ้หนู...แกมาจากใหนวะ คนที่ไหน?”
                          “...ผมเป็นคนไทย...มาจากโลกเกลเป็นคนบอกให้ผมไปหากันดั้มนั่น แล้วลุง...”ลุงหนวดโดดออกมาจากเบาะกัปตันข้ามมาลงที่ฝั่งตรงข้ามและดีดตัวขึ้นยืนและยิ้มอย่างบอกยี่ห้อคนบ้าพลัง อะโห~...- -;;
              “อันตัวข้านั้น!!มีนามว่ากัปตัน!!! แองกริด B. ทาลอส!!!รูปหล่อ!สเน่ห์แรง!!กล้ามใหญ่!!ใจถึง!!!แถมโสดด้วย...” ประโยคสุดท้ายทำเสียงหล่อสุดๆ= =... เสียงกลั้นหัวเราะดังมาจากลูกเรือคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุด...
                             “ก็มันจริงนี่เฮ้ย!!=[]=รึแกมีปัญหา!?!ยัยโรสเลน!??” “ปล่าว~ไม่มีค่า  กาบตานนนน”
                            “เข้าเรื่อง...มาเป็นพวกเราซะ...อะไรนะ?ได้? ขอบใจ!!ปรบมือ!!!” “เอ้า!เฮ~...”
             มั่ว!!!มั่วที่สุด!!!ชั้นยังไม่ได้ตอบอะไรซักแอะ!!นี่มันยิ่งกว่ามัดมือชกอีก!นี่มันนอกจากจะมัดมือแล้วมันยังปิดตาปิดปากปิดหูกันเลยอีกด้วยเฮ้ย~!!!
                              “เดี๋ยวเซ่!!ผมยัง!”“อ้าว ...ก็นายตอบรับคำเชิญของจินยองมาบนยานแล้วอ่ะแถมยังให้นังหนูคนนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยอีกด้วย งี้ก็เท่ากับยอมร่วมหัวจมท้ายตายไปกับเราได้แล้ว-3-...”     แถเป็นปลาใหลใส่สเก็ตนะไอ้หนวด=A=**
                              “อย่ามาพูดเอาเองนะ...ที่พวกนายต้องการ ก็แค่ใช้เรากับกันดั้มที่เรามีอยู่ เราไม่ใช่หมากของใครไปกันเถอะ...อิสะกะ”วานิลลาคว้าแขนผมและดึงจะพาออกไปจากห้อง
                                “เรามีค่าจ้าง...ถ้าพวกเธอยอมเป็นทหารรับจ้างของเรา...”
           วานิลลาหยุดเดินและกรีดดวงตาเย็นเฉียบไปหาตาหนวด ใจเย็นเธอจ๋า... รู้น่ะว่าในตัวเล็กๆนั่นซ่อนอะไรไว้มากมายแต่ก็ไม่ใหวที่จะหนีไปจากจากยานลำเท่าจังหวัดงี้นา-*-...
                                 “คิดจะเอาเงินฟาดหัว?”ตาหนวดยกมือสองข้างขึ้นปฎิเสธ วานิลลาหรี่ตามอง ในขณะที่จินยอง ...หลบเข้าที่กำบังอย่างรวดเร็ว= =;;;
                                “เปล่าซะหน่อย...แต่เธอพูดเหมือนเราจะเป็นพวกหลอกใช้เธอสองคนเปล่าๆซะงั้น-*-...”
                               “ชั้นกับเค้าเป็นศัตรูของRuzonแต่ว่าเราไม่คิดจะให้กันดั้มเป็นเครื่องมือสำหรับสร้างสงคราม”                                                   “...สร้างสงคราม?ผิดแล้วนังหนู...”ตาหนวดจ้องมองวานิลลา นัยย์ตาดูเด็ดขาดและจริงจัง
                                “ไม่มีการสร้างสงครามอะไรทั้งนั้น...เพราะสงคราม มันอยู่ที่นี่แล้ว มันเกิดอยู่แล้ว ณ ตอนนี้เราไม่ได้จะใช้เธอทั้งสองคนสร้างสงครามอะไรทั้งนั้น... เราต่างต้องการจะหยุดสงคราม”
                                “หยุดสงครามด้วยพลังของพวกเรา... ไม่ใช่หยุดด้วยมือของA.Dไม่ใช่หยุดด้วยมือของนายรึเธอ... ไม่ใช่หยุดด้วยพลังของกันดั้ม”          โรสแลนพูดขึ้นมาจากที่นั่งโดยไม่หันมามอง
                                “แต่เราจะเปลี่ยนมันเราจะหยุดมัน ด้วยการกำจัดRuzon” จินยองพูดออกมามั่งวานิลลาแค่นหัวเราะอย่างนึกสนุก ตาหนวดจ้องมองมาที่เรานิ่งๆโดยไม่ได้โต้เถียงอะไร
                                “กำจัดRuzon?นี่พวกนายพูดถึงว่า... จะกำจัดสงคราม ด้วยการทำสงคราม?”
           วานิลลาดึงผมออกมาเพื่อที่จะไม่เสียเวลาเสวนาอะไรกับทาลอสอีก การกำจัดRuzonเป็นทางเดียวที่จะปลดปล่อยโลก ปลดปล่อยมนุษย์... แต่ว่า การจะกำจัดพวกมันมีความหมายรุนแรงไปถึงการต่อสู้ที่รุนแรงกว่าสงครามใหนๆแม้มันเป็นทางเดียวที่จะจบมันลง แต่มันก็เป็นทางที่ใคร อาจจะสูญเสีย สูญเสียมากจนไม่อาจตีค่าได้ แต่ถ้าเราไม่เลือกที่จะหยุด... สงครามก็ยังคงเกิดขึ้นไม่จบสิ้น แต่ถ้าเราเลือกสงครามที่อันตรายเกินกว่าทุกครั้งจะเกิดขึ้น ... อะไรกันแน่...ที่ผมควรเลือก
                                 “...เกลเลือกที่จะเดิมพันกับแกแล้วไอ้หนู...เดิมพันกับแก... และจ่ายค่าเดิมพัน ด้วยชีวิตของมัน กับหุ่นนั่น”
            คำพูดของทาลอสทำให้ผมตาโตขึ้นมา จริงสิ... แล้วที่เกลเสียสละไปผมควรปล่อยให้มันผ่านไปและทำไม่รู้ไม่เห็นรึไงกัน!?
                                               อนาคตที่แกพล่ามถึงทำให้ชั้นดูที

       แกต้องเข้มแข็ง!!เปลี่ยนแปลงทุกอย่างให้ได้ไปพร้อมกับเรา!!! เราที่เชื่อมั่นว่าโลก จะมีวันนั้นที่แกพูดถึงจริง สัญญานะโว้ย~!!!!

                 !!...             กึก...
                                “อิสะกะ?”วานิลลาหันมาหาผมที่ยื้อเอาไว้... จริงสินะ....ถ้าเอาแต่กลัว และไม่ทำอะไรก็ไม่ต่างจากรอวันที่จะสูญเสียไปเรื่อยๆ จนถึงวันตาย
                                “เอาแต่พูดเรื่องสวยงามมันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้...” “เอ๊ะ...?”
                                “......”         “......”
                                 “แต่ถ้าพูดแล้วไม่ทำให้ได้อย่างที่พูด...ชั้นว่าอย่างนั้น มันน่าทุเรศกว่าอีก” “พูดอะไรของนายน่ะ!?อย่าบอกนะว่านายคิดอยากจะไปตายในสงครามโง่ๆนั่น!!”
                              “ไม่ใช่สงครามโง่ๆนะ!!!”วานิลลาสะดุ้งขึ้นมาทีนึง ไม่มีที่เหลือให้ความกลัวอะไรอีกแล้วทั้งนั้นความหวังของผู้คนที่ลืมไปแล้วว่าควรจะหวังอะไร ความปรารถนาของผู้ที่ไม่มีเหลือความปรารถนาในหัวใจ...ทำไมมันถึงได้กลายเป็นอย่างนี้ไปได้... เพราะตกเป็นผู้ถูกกระทำมาตลอดงั้นรึไง?เพราะถูกคุมขังมาตลอด เพราะถูกลิดรอนมาตลอด ทั้งความฝันและความหวัง...
               เป็นได้แค่ซากที่น่าสังเวชของสงครามที่เราไม่มีแม้โอกาสจะสู้ตอบ ไม่มีใครคิดจะทำอะไรไม่มีใครพร้อมจะเสี่ยง ไม่มีใครเลือกที่จะสู้ ทุกคนบนโลก หมดสิ้นความหวังเรี่ยวแรงที่จะสู้ถูกสูบไปด้วยความหวังที่ดูแล้วไม่มีอยู่จริง...
                             “เธอ...กำลังกลัว...เหมือนกับชั้นที่กลัว” “พูดอะไร?”ผมเป็นฝ่ายดึงมือวานิลลาขึ้นมาและบีบไว้                         “ตอนอยู่บนโคโลนี่...เธอเลือกที่จะตาย...เลือกที่จะยอมแพ้ต่อความกลัวของตัวเอง”วานิลลาหลบตาผมไปและยื้อมือออก ผมใส่แรงมากกว่าเดิมจนเธอคงเจ็บและหันมามองผมด้วยแววตาที่สั่นไหว
                           “เธอแค่ไม่อยากกลัวอะไรอีก...เธอแค่อยากไปให้พ้นจากมัน...” “.......”
                           “แต่นั่นแล้วยังไง?สุดท้ายมันก็ไม่มีอะไรที่จะเปลี่ยนแปลง” “ก็แล้วนายจะให้ชั้นทำยังไง!!?”
                           “.....”“...ชั้นไม่เอาแล้ว ไม่เอาทั้งนั้น... ไม่ว่าจะสงครามการต่อสู้ การสูญเสีย ...ชั้นกลัว!!” วานิลลาร้องไห้ออกมา ดวงตาของเธอสั่นกลัวเธอหวาดกลัวสงคราม กลัวการสูญเสีย มันหนัก... หนักมากในความรู้สึกของผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ ผมคลายมือที่กุมมือเธอไว้ออกวานิลลาถอยไปพิงกำแพงทางเดินไว้อย่างเหนื่อยล้าและค่อยล้มลงนั่งกอดเข่าอย่างเงียบเชียบ ...
           ผมถอนหายใจครั้งนึงและนั่งลงที่ข้างๆเธอ...แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เรานั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นในความเงียบของเส้นทางที่ไม่มีลูกเรือเดินผ่านมาเลย
                           **สบายดีนะ...สบายดีนะ** เจ้าชิกิที่เหมือนจะถูกลืมลอยมาอยู่ข้างๆวานิลลาและซุกเข้าที่ช่องว่างใต้แขนของวานิลลาราวกับจะออดอ้อนวานิลลาขยับวงแขนเล็กๆกอดเจ้าชิกิเบาๆ
                            “......ชั้น...เคยขับโมบิลสูท”       “......”          ผมหันมาทางวานิลลาแม้เธอจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง แต่ผมก็จะฟังทุกอย่างที่เธอเล่าต่อจากนี้
                             “มันน่ากลัว...มากๆ  สงครามมันเหมือนกับนรก... ผู้คนที่กระหายสงคราม เป็นเหมือนผี ปีศาจ”
                            “.......”      “ที่ที่ชั้นเคยอยู่ มันเคยอบอุ่น แต่ทันทีที่สงครามเกิดมันก็หายไป”
                             “......”“เสียงร้องอย่างทรมาณ คนรอบๆร้องขอชีวิต วิ่งหนี รึแม้แต่วิ่งเข้ามา แล้วก็ฆ่า...” วานิลลาบีบแขนตัวเองราวกับกดความทรงจำที่น่าสยดสยองเอาไว้ ความรู้สึก ที่เหมือนจะเห็นนรกอยู่ต่อหน้าผมเอง ก็เข้าใจ               
                           “ชั้นที่หนีจากโมบิลสูทที่ตัวเองขับลงมาวิ่งที่ถนนที่ลุกเป็นไฟ ถึงโดนยิง ก็ต้องหนี... ถึงร้องขอชีวิต ก็ไม่มีใครได้ยิน...ชั้นโดนกองทัพควบคุมตัว ถูกนำไปวิจัย... เจาะเลือดวันละหลายต่อหลายครั้งฉีดสารอะไรเข้าเส้นเลือดมั่ง ถูกบังคับให้ฆ่ากับใครมั่ง...ถูกทำให้เป็นแค่อาวุธที่ถูกสร้างขึ้น...” .....
                              “ท้ายที่สุด...ชั้นถูกบันทึกว่าไม่สมบูรณ์ และการฆ่าชั้นเอาซะตอนนั้นเหมือนจะส่งผลร้ายแรงอะไรซักอย่างกับกองทัพ...พวกนั้นจึงจัดฉากว่าเป็นการนำวัตถุอันตรายไปทิ้งที่กลางอวกาศขึ้น...”
                              “...เธอรอดมาเพราะเกล?” ผมถามขึ้นมา วานิลลาพยักหน้าตอบ ที่เธอหวาดกลัวสงคราม กลัวการฆ่ากลัวการตาย มันมาจากพวกสารเลวนี่ทั้งนั้น....
                               “ชั้น...ตัดสินใจที่จะไม่รับรู้อะไรอีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นสงคราม การฆ่า การตามล่าชั้นไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ...ชั้นกลัว กลัวจน...อยากจะลืม แม้แต่ตัวเอง”น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาบนดวงตาของวานิลลาที่กอดเข่าอยู่ แผลร้ายของเธอ มันเป็นยังไงผมเองก็รับรู้มากับตัว แม้มันจะไม่สาหัสเท่าเธอ แต่ผมก็อยากจะฉุดมือเธอพาเธอหนีออกมาจากนรกนั่น
                ผมเลื่อนมือไปแตะที่หัวของวานิลลา และลูบมันเบาๆน้ำตาของวานิลลาเอ่อออกมาจากขอบตา เธอปล่อยน้ำตาออกมาและอิงมาพักที่ใหล่ผมผมนั่งอยู่นิ่งๆ ให้ตัวเอง ได้เป็นที่พักให้เธอได้ลืมความเจ็บปวดซักนิดก็ยังดี                                                                “...ถ้าไม่สู้เราก็ทำได้แค่กลัว” “..........”
                               “ถ้าไม่สู้ ก็ไม่เจ็บ ไม่สูญเสีย” “..........”
                               “...แต่ก็ทำได้แค่รอให้สูญเสียมากขึ้นกว่าเดิม ...ไม่ว่ายังไง เธอก็คงไม่ต้องการมัน”        “......”
                               “งั้น...ขอมันให้ชั้นได้รึเปล่า?”วานิลลาเงยหน้าขึ้นมาจากใหล่ของผมและมองมาหาอย่างสงสัย
                               “ถ้าเป็นชั้น...ชั้นจะจบมันลงเอง ...สงครามที่เธอกลัว” “...ให้นาย...?”
                               “ขอแค่ความหวังของเธอ...ชั้นจะทำมัน ...โลก ที่ถูกลืมนั่น ชั้นจะพาเธอไป” .....วานิลลาถอยออกไปและพิงกับพนังแทน ใบหน้าเงยมองขึ้นไปที่หลอดไฟบนทางเดินเสียงสูดลมหายใจยาวลึกดังขึ้น ตามด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ
                                “...อวดดี...ก็ได้ชั้นเชื่อ” “...ง่ายดีแฮะ...”ผมหันไปยิ้มให้วานิลลา ซึ่งเธอเองก็หันมายิ้มตอบผมอย่างอ่อนโยนใบหน้าหวานของเธออิงเข้าที่เข่าของเธอพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ
                                 “สัญญาสิ...ว่านายจะอยู่... จะไม่ทิ้งให้ชั้นกลัวอยู่คนเดียว”         ผมคลี่ยิ้มตอบเธอ เรามองตากันนิ่งๆ ก่อนผมจะพยักหน้าให้คำตอบ
                                 “อืม...สัญญา...ด้วยพันธะแห่งปีศาจร้ายเลย^[++]^” เพราะว่าในสงครามไม่มีพระเจ้าผมก็เลยต้องเป็นปีศาจแทน วานิลลาเองก็ยิ้มพอใจแฮะ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากลอยตัวออกไปจากจุดที่ผมอยู่นิ่งๆ เธอยกเจ้าชิกิในอ้อมกอดขึ้นมาและจูบอย่างแผ่วเบาที่หน้าของมันและปล่อยมันบินเอง ผมเกาหัวกับท่าทีของเธอและจะยันตัวขึ้นยืน แต่ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัว เจ้าชิกิก็โผล่มาต่อหน้าผมและบินวนรอบๆผมที่งงๆอยู่ และ...จุ๊บ~♥
                                **ฝากมา...ฝากมา**          นี่ผมโดนเจ้าหุ่นฮาโล่นี่ขโมยจูบอ่ะ=[]=;;แถมเมื่อตะกี้ก็...
... เมื่อตะกี้วานิลลาก็...         
                                                              แป๊ด~!!!(.///.);;;
                 “จัดว่าเป็นเฟิร์สคิสรึเปล่า...อย่างนี้(..)///”เจ้าชิกิลอยนิ่งๆก่อนจะมาลอยลงมาหยุดที่หัวของผมชั้นไม่ต้องการให้แกมาเป็นตัวมาสคอสต์ให้หรอกนะ...ลงไป=A=


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------**
หยุดยาว เลยอัพตอนใหม่ให่อ่านไวหน่อย เเต่ไม่ส่งผลต่อกำหนดการอัพตอนต่อไปครับ
ไม่เลื่อนให้รอนานเเน่ วันศุกร์น่าจะได้อ่านตอนต่อ>w< คนที่รอว่าเมื่อใหร่จะเริ่มมิชชั่นว้า~ ช่วยรอนิดครับ><;;
อีกพาทเดียวก็จบตอนสี่เเล้ว ตอนที่ห้าได้ลงสนามรบเเน่=w=+
โพสต์ 24-7-2013 23:40:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกดีครับ *0*

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณครับ>w< วันศุกร์พาทสุดท้ายน่าจะมา ฝากติดตามด้วยเน้อ^O^  โพสต์ 25-7-2013 10:00
โพสต์ 25-7-2013 14:53:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกเลย อ่ะนะ =w=''

แสดงความคิดเห็น

เพียงคนอ่านถูกใจ ก็จะอัพเรื่อยๆเลยครับ=w=  โพสต์ 25-7-2013 17:36
โพสต์ 2-8-2013 13:37:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกครับ
โพสต์ 2-8-2013 14:06:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ
โพสต์ 9-8-2013 19:12:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนุกกกกกกกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 8-12-2016 16:53 , Processed in 0.065948 second(s), 35 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้