ดู: 274|ตอบกลับ: 2
             Ep.5 ป้อมปราการทาสFirst Mission
      มหาสมุทรแปซิฟิคเขต มาเรียนัส เทรนว์ จุดที่เป็นมหาสมุทรที่กว้างและลึกที่สุดของโลก กองทัพของRuzonได้สั่งสมแรงงานทาสและเชลยจำนวนหลายหมื่นชีวิตเอาไว้ที่ป้อมคุมขัง อัลคาทรัส มาเรียน่า
        ผู้คนที่แพ้สงครามถูกคุมขังเอาไว้ในกำแพงคอนกรีตเสริมใยเหล็กหนาไม่มีใครได้เห็นดวงอาทิตย์ ไม่อาจมองเห็นแสงจันทร์ ไม่อาจรับรู้สายลมแรงไม่รู้ว่าตอนใหนคือกลางวันกลางคืน มีเพียงความกลัว ความสิ้นหวังและกลิ่นเหม็นอับของนักโทษที่แออัดกันอยู่ในกรงเหล็กรอวันที่จะได้รับงานที่หนักแสนสาหัสและเสี่ยงตายที่คนชั้นสูงไม่อยากทำ โยนมาให้ทำ รอวันที่เค้านึกอยากให้ไปตายแทนก็ต้องไป นั่นคือชะตากรรมของชาวทาสที่เรียกว่าพอว์น... หมากที่เป็นได้แค่เบี้ย ที่ไม่มีคุณค่าอะไรนอกจากใช้งานง่ายกว่าอะไรทั้งหมด
          คนข้างในมีไม่ต่ำกว่าเจ็ดแสนสี่หมื่นคน ทุกเชื้อชาติศาสนา ทุกชนเผ่า ประเทศผู้คนในนั้นเป็นอดีตผู้หลบหนีสงครามที่ถูกไล่ต้อนมาจากการล่าแรงงานของRuzon การกระทำที่พวกนั้นแสดงให้ประชาชนที่อยู่ในนั้นเห็นคือ การถูกกระทำราวกับไม่ใช่มนุษย์ผู้คนภายในมาเรียน่า ต่างแบกรับความเคียดแค้นต่อRuzonเอาไว้เต็มอก ขาดแต่เพียงโอกาส
                                “ดังนั้น...เป้าหมายของเราที่จะลงไปที่โลกก็คือ!!”     “อัลคาทรัส มาเรียน่า...”          วานิลลาตอบออกมาเบาๆเป็นเชิงรู้ ก็สปอยด์มาซะขนาดนี้...เหมือนนั่งเรียนอยู่ในคาบประวัติศาสตร์เลยว่ะ(_ _)***...
                              “A.Dบนโลกเคยลองเข้าไปชิงตัวทาสมาดูแล้วแต่ผลที่ได้คือ ...ม่องเท่ง มาเท่าใหร่ ตายเท่านั้น ตายมากกว่าเดิมด้วยเพราะตัวประกันที่ชิงออกมาพลอยตายไปด้วย” "อ้าวไอ้ลุง....งี้มันจะไม่ส่งไปตายเปล่ารึไง-*-*?"        
             ผมเเหวออกมากลางปล้อง จินยองออกมาบอกเสริมถึงกำลังรบที่ทำให้การบุกชิงตัวประกันดูเป็นไปไม่ได้
                              “อันแรก...ของหวานก่อนกับระเบิดใต้ทะเล ตรวจจับด้วยเซ็นเซอร์ต่อต้านการบุกรุกอะไรก็ตามที่ระบบคอมพ์ของคุกไม่ได้รายงานถึงการผ่านเข้ามาอย่างถูกต้องจะได้รับการต้อนรับด้วยแร็ค บลัสต์ ระเบิดแม่เหล็กแรงสูง อานุภาพการทำลายแผ่กระจายกระแสไฟปั่นป่วนระบบนำร่องของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกตระกูล พอเหยื่อรวนแล้วลงไปเล่นทะเลปุ้บ กระแสไฟฟ้าจะวิ่งเข้ามาหา และก็ ตุ้ม~!!-.-...”            นี่แค่ของหวานนะเนี่ย= =;;     
                            “เครื่องดื่มก่อนจานหลัก...โมบิลสูทพร้อมเซ็ตฟลายเออร์ อุปกรณ์เคลื่อนที่ด้วยความเร็วเต็มพิกัดประจำอยู่รอบๆคุกในระยะสี่สิบกิโลเมตร ทุกนายมีกระสุนม่านไฟฟ้าสำหรับช็อตคนและโมบิลสูทให้ดิ้นน้ำลายฟูมปากก่อนจะกัดลิ้นตัวเองตาย แต่ไม่ต้องห่วงกระสุนนั่นมีแค่คนละสิบนัด แต่หนักใจตรงจำนวนนิดหน่อยเห็นว่าจะไม่ต่ำกว่ายี่สิบเครื่อง” สองร้อยนัด...เหนาะๆ=___=;;ไม่นับรวมกระสุนปกติ
                             “เครื่องเคียงและน้ำจิ้ม...ทหารโมบิลสูทติดอาวุธเร็ว และเรือรบบรรจุอาวุธเต็มอัตรา”        พอรับได้... แต่เต็มอัตราด้วยนะ ฮึๆๆ
                            “และมาถึงจานหลักแสนอร่อย...”                    ไม่อยากกินเลย บ่องตงT___T;;
                            “โมบิลอาร์มเมอร์รูปร่างปลาวาฬ พกอาวุธทุกรูปแบบ ตั้งแต่เคเบิลช็อค EMPจรวดขนาดเล็กนำวิถี กรุบกรอบด้วยหนังหุ้มที่ทำขึ้นด้วยอนุภาคฟูล บลาสต์ ไซโคคิเนซิสบังคับแบบทีม สี่คน พร้อมโหมดกลายสภาพเป็นหุ่นรบร่างยักษ์พันธุ์ผสมที่เอากู้ฟมาผสมข้ามสายพันธุ์กับกันดั้น กลมกล่อมกว่าเดิม ด้วยปืนต่อต้านโมบิลสูทบอมพ์แฟลช นับนิ้วแบบชิลๆก็ไม่ต่ำกว่าสามสิบกระบอก รอบตัว...”                 ติดปืนไว้รอบตัว เอาสิ...จะเข้าไปหายังไงกันวะเนี่ย?ขึ้นชื่อว่าโมบิลอาเมอร์ ขนาดคงเบ้งกว่าเราชัวร์ๆอยู่แล้ว
                            “เป็นภารกิจที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้...”               วานิลลากอดอกและเอนตัวลงไปนั่งใขว่ห้างอย่างไม่อยากจะทำใจแต่ผมลองมองดูแผนที่และจุดประจำของยุทธภัณฑ์ทั้งหมดแล้วคิดนิ่งๆ...ถ้าจะลุยจากเบื้องสูงคงไม่มีปัญหามั้งแต่ที่จินยองบอกมันไม่มีต่อต้านอากาศยานก็จริง แต่ขึ้นชื่อว่าคุกของRuzonมันต้องมีกระสุนหัวระเบิดไว้ป้องกันบ้างอยู่แล้ว แถมกระสุนม่านไฟฟ้าผมเองก็พึ่งเคยได้ยิน แต่ถ้าฟังจากชื่อก็คงเป็นจำพวกแผ่รัศมีกว้างๆ ถ้าอยู่บนฟ้าก็เป็นเป้าเอาง่ายๆ ถ้าคิดจะแฝงตัวไป จินยองก็บอกว่าต้องเจอกับระเบิด การลอบเข้าไปนอกจากจะไม่ได้ผลที่น่าพอใจแล้วยังไม่คุ้มพอจะเสี่ยง เป้าหมายของเรา...คือการช่วยตัวประกันทั้งหมดเจ็ดแสนกว่าคนนั่น!!  
                           “ไม่มีแผนอะไรจะช่วยพลิกสถานการณ์บ้างเหรอคะ?กัปตัน”            โรสแลนถามอย่างคาดหวัง ตาลุงเข้มดวงตาพลางคิดอย่างจนหนทาง
                          “ต้องถาม...ว่าไอ้หนูเห็นทางอื่นอะไรรึเปล่า?”           ผมถอยออกมาจากกระดานสามมิติต่อหน้าและส่ายหน้าแทนคำตอบผมตอบทางที่เห็นเพียงทางเดียวให้ทุกคนลองฟัง
                          “มีแต่ต้องบุก...บุกเอาง่ายๆโง่ๆซึ่งๆหน้า ทางนี้เท่านั้น...”           โรสแลนทำท่าจะว่าผม แต่ตาลุงทาลอสยกมือขึ้นห้าม และส่ายหน้า
                          “ที่แกพูดชั้นไม่ได้บังคับกดดันอะไรแกนะ ...ทางทางนั้น แกเลือกมันออกมาเอง”
                          “แล้วลุงมีทาง?”           “เราควรจะรอกำลังเสริมจากบนโลก...”
                          “มาแล้วได้อะไร?ถ้าเค้ามา ก็แค่เพิ่มจำนวนคนตายให้มากขึ้น อย่างดีก็ช่วยยิงสกัดโมบิลสูทได้ซักเครื่อง รึสามเครื่อง”       “แต่เราจะบุกเข้าไปเลยไม่ได้ ทั้งกับดัก ทั้งโมบิลสูทแถมยังโมบิลอาเมอร์ ชั้นคิดว่าเราควรจะส่งคนไปทยอยเอาตัวประกันมาที่ละ...”
                          “เลิกโกหกโง่ๆซะที...ที่ผ่านมาก็คิดอย่างนี้ แล้วผลล่ะเป็นยังไง?”          วานิลลาลุกออกจากเก้าอี้ของตาลุงพร้อมมันฝรั่งในมือ ทุกคนเงียบไม่ออกความคิดเห็นวานิลลาเอามันฝรั่งแผ่นหนึ่งวางที่กระดานและเริ่มแสดงความคิดเห็น
                           “ตรงนี้คือทุ่งระเบิดน้ำ...สินะอะไรที่จะกระตุ้นให้มันระเบิดได้มั่ง?”     จินยองทำหน้าเหรอหราก่อนขยับแว่นก้นขวดฝ่าวงเข้ามาอธิบาย
                          “ระเบิดถูกกระจายเอาไว้ที่ความลึกต่างๆกันการจะกระตุ้นให้ระเบิดได้ ต้องมีคลื่นสัญญาณแปลกปลอมที่ไม่ใช่ของกองทัพเข้าไปโดนตัวรับของมัน โซนาร์ คลื่นความถี่ วิทยุ อะไรก็ตามที่ไม่ใช่ของพวกมันเองถ้าอยู่หรือสัมผัสในระยะผิวน้ำถึงบนอากาศระยะยี่สิบหกเมตร ชนวนระเบิดจะจุดตัวเองทันที” วานิลลากัดแผ่นมันฝรั่งและเอานิ้วเคาะจุดที่เป็นทุ่งระเบิดสองทีก่อนกลืนขนมลงไป
                          “สามารถยิงทำลายมันทิ้งได้มั๊ย?”“ก็ได้...แต่อย่าคิดว่ามันจะระเบิดใส่กันเป็นห่วงโซ่ดีกว่าเพราะลักษณะเฉพาะของระเบิดนี่คือแม่เหล็กไฟฟ้า ไม่ใช่ดินระเบิดถึงเราจะถล่มมันด้วยมิซไซส์ แต่ก็ทำได้แค่กรุยทางแคบๆเท่านั้น”  
            วานิลลาเลิกคิ้วอย่างลองดีก่อนลากนิ้วไปที่ฐานรอบนอกของคุก
                          “แล้วที่ว่างที่ไม่มีการป้องกันอะไรนี่ล่ะ?ใกล้คุกที่สุด แต่กลับไม่มีทุ่งระเบิดเลย”
                          “เพราะมีโมบิลอาเมอร์คุมวงในอยู่ไง ตรงจุดนั้นเลยต้องเว้นที่ว่างไว้สำหรับจุดที่พวกมันอยู่ด้วย”
                         “ถึงจะคลื่นลักษณะเดียวกันแต่ถ้าไปกระทบถูก มันก็จะระเบิดได้เหมือนกัน งั้นสินะ”        จินยองพยักหน้า ตาลุงทาลอสแววตาเหมือนเริ่มเห็นทาง แต่ก็ยังติดๆขัดๆอยู่
                           “นังหนู...รึว่าคิดจะ”      “ก็ดี...ไม่ต้องไปสนระเบิด... บุกมันเข้าไปเลย!- -...”
                           “หา!?!?”           “ถึงจะบอกอย่างงั้นก็เถอะ แต่ก็คงต้องมีขั้นตอนนิดหน่อย...”               วานิลลาลอยกลับไปที่ที่นั่งของตาลุงก่อนคาบมันฝรั่งไว้อีกแผ่น



          พัก...

             ผมมานั่งเช็คระบบการต่อสู้ของเบลดซีโร่อยู่พลางๆ ว่ามีอะไรเด็ดๆมั่ง เพราะตอนที่ออกตัวครั้งแรกพลังงานของอาวุธบางอย่างมันถูกตัดไปเพราะไม่มีพลังงาน แต่ตอนนี้ทุกอย่างปกติแล้วไหนดูซิ...ปืนสองกระบอกไว้ใช้ตอนฉุกเฉิน A.D Waveพลาสม่าแม็กนั่มสองกระบอก... การที่จริงก็กระบอกเดียวนั่นแหละแต่ผมหยิบของเก่าของผมมาด้วย เลยมีเพิ่มมาอีก... ดาบยาวอานุภาพพิเศษคริเซเออร์ แล้วก็...แขนข้างขวาที่ชื่อว่า...                 
                                 “Devil Arm...?”              จะว่าไป ตอนหยู่บนโคโลนี่ ผมก็ใช้แขนข้างนี่หยุดกระสุนของสไนเปอร์ด้วยนี้ทั้งๆที่ผมทำไปตอนจวนตัวแท้ๆ แต่แขนนี่ กลับไม่เป็นอะไรซะอย่างนั้น
            แล้วก็... ผลึกที่กลางอกของเบลดซีโร่... อินฟินิต แคนน่อน?มีอาวุธอะไรอยู่หน้าห้องคนขับวะเนี่ย-*-...เกิดมันขัดข้องและตู้มต้ามขึ้นมาผมคงจะรอดหรอก... แล้วก็มีระบบอาวุธอัตโนมัติ วิงค์เบลดอาทีมิส ดาบพิเศษทั้งแปดเล่มที่หลังของเบลดซีโร่ ...เจ้านี่ใช่แทนฟันเนลได้ด้วย!? ชักอยากเอาเจ้านี่ไปเตะตูดไอ้หน้ากากโรคจิตรูฟัสแล้วว่ะ= =(ชักเกรียน)
                               “นึกว่าหายไปร้องไห้เพราะกลัวสงครามแล้วซะอีก...”        วานิลลาลอยขึ้นมาเหน็บแนมผม ผมเองก็ไม่ได้อยากจะต่อปากต่อคำกับยัยนี่นัก เกรงใจปืนที่เอวเพรียวๆของเธอ=^=;;; ผมพับแล็ปท็อปลงและหลีกให้เธอไปนั่งอยู่ตรงข้างหลังเบาะนักบิน
                                “ถามหน่อย...”      “หืม...?”         วานิลลาเอียงคอมาหาผมที่หันไปหาเธอ
                                “ภารกิจนี่เธอเป็นคนคิดแผน แต่แค่ให้ชั้นทำแค่นั้นน่ะนะ?มันจะไปทำอะไรได้?”             วานิลลายิ้มมุมปากอย่งาลองดีและยกเจ้าชิกิขึ้น... ผมมองเจ้าสีฟ้าอย่างสงสัยเจ้าบอลลูกเล็กค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้...ใกล้...ใกล้...                                                                  งั่บ...   และงับเข้าที่หน้าของผม=[]=**
                               “ปล่อยโว๊ย!!!ชิกิ!ปล๊อย~!!!=[++]=”ผมยื้อยุดกับเจ้าลูกบอลสีฟ้าจนห้องบังคับสั่นในที่สุดผมก็เอาเจ้าหุ่นโรคจิตนี่ออกไปจากหน้าผมได้วานิลลาก้มหน้าวาดอะไรซักอย่างอยู่ และยื่นมาให้ผมดู มันดูเหมือน...               
                                “เกมเขาวงกต?”        ปั่บ!!              ครับ...หนึ่งทีคุณเธอเอาสมุดโบกเข้าที่หัวผมหนึ่งที=_,=
                               “นี่คือแผนผังของการบุกในอีกสองวันข้างหน้า...นี่ คือทุ่งระเบิด”          ไอ้ขีดๆหยุกๆนี่อ่ะนะ เอาวะเข้าใจหน่อย...                  “โมบิลสูทของRuzonที่ประจำการอยู่ไม่ไกลจะบุกเข้ามาตามเส้นทางนี้”             วานิลลาวาดเส้นลูกศรง่ายๆมาที่ใบหน้า ☺ แทนตัวพวกเรา
                               “ซึ่งนายจะเป็นฝ่ายบุกเอาดื้อๆโต้งๆที่ตรงนี้ หลังการบินเล่น”         “แล้วไอ้การบินเล่นเนี่ยเพื่ออะไร? เธอคงจะไม่บอกว่าจะให้ชั้นเป็นตัวล่อพวกมันนา”                วานิลลายิ้มออกมาอย่างน่ามองและบีบจมูกผมที่ปั้นหน้าเหวออยู่เล่น                          “ฉลาดมาก...พ่อเหยื่อล่อ” รื่นหูซะไม่มี=____=**  
                                   “เออ...แล้วยังไงแล้วไอ้ทุ่นระเบิดนี่ล่ะ?” วานิลลาเอนตัวลงพิงขอบห้องและเชิดหน้ายิ้มอย่างมีแผน                   “ชั้นก็คงไม่ปล่อยให้กันดั้มของชั้นไปโดนกับดักระเบิดพังเอาดื้อๆหรอกน่ากลัวไปได้”         ครับ...ของคุณ ผมไม่เถียง(_ _);; เฮ้อ...นี่ผมต้องทำตามเกมของวานิลลาอ่ะนะเพราะถ้าให้ผมลุยตามใจตัวเอง คงทำได้อย่างมากแค่เข้าไปตาย=___=



---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------**
มาเเล้วจ้า~>O<  อัพเช้าหน่อยวันนี้ เเมวมันปลุกขึ้นมาอัพให้ไว้อ่ะนะ(กัดซะนิ้วเท้าเเทบขาดT*T;;)
คิดไว้ที่เเรกกะอัพสัปดาห์ละตอน เเต่ไปๆมาๆ รู้สึกจะพิมพ์ไวกว่าตอนเขียนเเรกๆซะอีก ดังนั้น
จึงขอเปลี่ยนวันอัพเป็นทุกวันพุธ กับวันศุกร์ เเทนนะครับ><//
ตอนต่อไป     ฟูจิวาระ ไค     ไนต์เเมร์... ไปล่ะนะ!!


ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? ลงทะเบียน

x
โพสต์ 2-8-2013 14:02:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

สุดยอดครับ

แสดงความคิดเห็น

จำได้เลย จากตอนที่เเล้ว คนเเรกเเละคนเดียวเหมือนเคย ขอบคุณคร้าบ  โพสต์ 2-8-2013 14:18
โพสต์ 3-8-2013 14:18:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกดีน่ะ

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณจ้า^w^ ติชมได้นะ  โพสต์ 3-8-2013 15:58
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 4-12-2016 23:23 , Processed in 0.046562 second(s), 26 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้