ดู: 289|ตอบกลับ: 4

Exerline Code 00 โค้ดรัก พิทักษ์ฝัน : ตอนที่ 3 ความทรงจำ? Or ความคิด?

[คัดลอกลิงก์]
'' สวัสดีครับ ผมนาย คาตะสุระ คาวะ ครับ '' เสียงเด็กหนุ่มที่ฟังดูเย็นชาลอยเข้ามาในหัวของชายหนุ่มที่นั่งอยู่แถวหลัง ๆ ห้อง
  '' รู้จักกันดี ๆ ล่ะ เด็กคนนี้นักเรียนที่เข้ามาอย่างกระทันหันเพราะการงานของผู้ปกครอง '' อาจารย์ใส่แว่นวัยกลางคน ที่น้ำเสียงดูดุดันพูดต่อหลังจากที่คาวะพูดจบ
  '' แล้วความฝันของเธอคืออะไรเหรอ? '' อาจารย์ประจำชั้นถามต่อ
  '' ครับ? ''
  '' มันคือธรรมเนียมของห้องนี้น่ะ ''
  '' ครับ ความฝันของผมคือ การที่หาพวกพ้องที่สามารถเข้ากันได้ ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน รวมไปถึงตายแทนกันได้ด้วยครับ!! '' เด็กหนุ่มหัวขาวตะโกนออกไปอย่างไม่เป็นห่วงว่าเสียงที่เขาตะโกนออกไปนั้นดังแค่ไหน
  '' หืม? '' เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล ได้ลุกขึ้นจากการแอบหลับในห้องแล้วมองไปยังหน้าห้อง
  '' ...เอาล่ะเป็นความฝันที่ดีมาก ที่นั่งของเธอก็คงจะ...นั่นไง! ข้าง ๆ ฟุโดะน่ะ '' อาจารย์ประจำชั้นชี้ไปยังที่นั่งรองสุดท้ายที่ชิดกับหน้าต่าง ซึ่งอยู่ทางขวาของกระดานดำ
  '' ครับผม '' คาวะเดินตรงมายังที่นั่งของตัวเอง โดยท่วงท่าที่ดูเหมือนจะเก๊กมากกว่าเดินธรรมดาเสียอีก ส้นเท้าที่กระทบกับพื้นอย่างเบาบางเลยไปจนถึงปลายเท้าอย่างเรียบเนียนนั้น ทำให้เขาเป็นคนที่น่าจับตามองมากกว่าบรรยากาศของธรรมชาติเสียอีก
  ‘‘ หมอนี่? ทำไมท่าเดินถึงได้อยู่ในระดับสูงอย่างนี้ล่ะ? ส่วนใหญ่คนเรามักจะเดินลากเท้าไม่ก็ทิ้งน้ำหนักลงที่กลางเท้ามากกว่าซะอีก ’’ ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่นั่งอยู่ทางด้านขวาของที่นั่งคาวะได้คิดหลังจากที่มองท่วงท่าและบุคลิกของคาวะที่กำลังเดินมา

[ ตึก ๆ ๆ... ]
  คาวะเดินมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ตรงที่นั่งของตัวเอง และเขาได้หันไปทางตรงกันข้ามกับที่นั่งของเขา ซึ่งบุคคลที่เขาเห็นนั้นทำท่าสลึมสลือกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่
  '' สวัสดีครับผมคาวะครับฝากเนื้อฝากตัวด้วย '' คาวะได้โค้งให้กับชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่นั่งอยู่ตรงนั้น
  '' ฟ...ฟุโดะ!? ยินดีที่ได้รู้จัก? '' ใช่... คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือฟุโดะนั่นเอง...



      สายลมที่พัดผ่าน สายน้ำที่ไหลไปอย่างเอื่อยเฉื่อยและแน่นิ่ง บวกกับกลิ่นของธรรมชาติที่มากระทบกับปลายจมูกชวนให้รู้สึกดี แต่ทว่ามีชายหนุ่มผมยุ่งเหยิงเพราะรีบวิ่งมาที่โรงเรียนอย่างหน้าตั้ง ในขณะที่เขาวิ่งนั้นเขาได้มองเวลาจากนาฬิกาของตัวเอง

  '' แปดโมงสินะ... อุตส่าห์รีบไปบอกกับเอมิเลียว่าเบื้องบนอนุมัติแล้วแต่ว่าก็ต้องไปซื้อชุดแถมเบื้องบนดันเรียกตัวด่วนอีกรอบ!! นี่มันอะไรกันเนี่ย!!! '' ฟุโดะที่วิ่งหน้าตั้งมาถึงหน้าโรงเรียนนั้นรีบเข้าไปในโรงเรียนแม้ว่าตัวเขาจะรู้ว่าสายแล้วก็เถอะ
  '' เดี๋ยวก่อนเธอน่ะ!! '' เสียงชายหนุ่มวัยกลางคนได้รั้งเขาเอาไว้ไม่ให้วิ่งต่อ
  '' เฮ้อ... โดนแล้วสินะ '' ฟุโดะที่ถอนหายใจพูดออกมาจากปากของเขาโดยตรง
  '' คิดยังไงมาสายล่ะเนี่ยฟุโดะ? ปกติไม่เคยมาสายนะเนี่ย? '' อาจารย์ใส่สูทสีเทาดำผูกเนคไทป์สีแดงเลือดหมู กางเกงขายาวสีดำ และรองเท้าหนังสีดำมันวาวได้เดินเข้ามาถามฟุโดะอย่างเป็นกันเอง
  '' ครูฮายาเตะเองเหรอครับ? คือเบื้องบนเรียกตัวด่วนน่ะครับเลยมาสาย '' ฟุโดะพูดกับฮายาเตะด้วยท่าทีที่ยังเร่งรีบอยู่
  '' งั้นเหรอ? ช่วงนี้เรียกด่วนบ่อยเหมือนกันทำเอกสารของนักเรียนแทบไม่ขยับเหมือนกัน '' อาจารย์ผมตั้งดูกระเซอะกระเซิง นัยตาที่เป็นสีดำมันวาวนั้นพูดกับฟุโดะพร้อมกับเกาหัวตัวเองไปด้วย
  '' ไม่ใช่ว่าอาจารย์ขี้เกียจทำจนมันล้นเหรอครับ? '' ฟุโดะพูดเหน็บแนม
  '' คิดว่าอาจารย์เป็นคนยังไงกันล่ะเนี่ย? แล้วก็หมอนั่นน่ะอธิบายเรื่องราวเพิ่มเติมรึยัง? เดี๋ยวจะยุ่งเอา '' ฮายาเตะที่มีท่าทีเฉื่อยชาพูดกับฟุโดะโดยที่ยังเกาหัวที่มีผมกระเซอะกระเซิงอยู่
  '' ยังเลยครับ ก็เพราะมาสาย- สายนี่ล่ะครับ!! '' เมื่อฟุโดะพูดจบก็โค้งให้กับฮายาเตะแล้ววิ่งขึ้นไปบนชั้นเรียนด้วยความรวดเร็ว
  '' วัยรุ่นนี่ดีจริง ๆ นะ... '' ฮายาเตะพูดกับตัวเองพร้อมกับมองไปที่ท้องฟ้า
  
  ณ ห้องเรียน...
ชื่อของผมคือ '' อายาเนะ ฟุโดะ '' ถึงนามสกุลจะดูหญิงไปหน่อยก็เถอะ ทุก ๆ วันผมจะนั่งคุยกับคาวะเสมอ ไม่รู้เพราะอะไรแต่ตั้งแต่มีหมอนั่นอยู่ตัวของผมก็เปลี่ยนไป...
  '' นี่ฟุโดะ นายมาสายเพราะเบื้องบนสินะ? '' คาวะเดินมาทักฟุโดะจากที่นั่งเหนือจากอาริสะมา 1 ที่นั่ง
  '' จะว่าใช่ก็ใช่นั่นแหละ เหนื่อยเอาเรื่องเลย '' ฟุโดะพูดในระหว่างที่กำลังนั่งพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีที่เหนื่อยล้า
  '' งั้นเหรอ? เดี๋ยวไปซื้อขนมปังมาให้แล้วกันยากิโซบะสินะ '' คาวะพูดพร้อมกับเดินไปหน้าประตูห้อง

  '' เดี๋ยว ๆ! ยังไม่ได้บอกห้นายซื้อให้เลยนะ? '' ฟุโดะพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้
  '' เอาน่ะพักผ่อนเถอะน่า เดี๋ยวจะไปซ์้อมาให้ส่วนน้ำเอาเป็นชาเขียวธรรมดาแล้วกันนะ '' แล้วคาวะก็เดินออกจากห้องไป
  '' เฮ้อ... '' ฟุโดะถอนหายใจพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้
หมอนี่ชอบทำอะไรแบบแปลก ๆ ไม่รับฟังคนอื่นและเชื่อมั่นในความคิดของตัวเองเสมอ มันคือสิ่งที่ทำให้ผมเปลี่ยนไปรึเปล่านะ?

  '' นี่ฟุโดะ? '' ฮิเมะเดินมาหาฟุโดะหลังจากที่ไปส่งสมุดที่ห้องพักครู
  '' มีอะไรเหรอ? ''
  '' เห็นคาวะรึเปล่า? '' ฮิเมะพูดพร้อมกับนั่งประจำที่ตัวเอง (ด้านหลังคาวะ)
  '' ไปซื้อขนมปัง เดี๋ยวก็คงจะกลับมาล่ะมั้ง? ''
  '' งั้นเหรอ? '' ฮิเมะพูดด้วยท่าทีที่ผิดหวัง
  '' เห็นคาวะกันไหม? '' เอมิเลียที่เดินมาจากหน้าห้องได้เข้ามาถามฟุโดะและฮิเมะ
  '' ไปซื้อขนมปังเดี๋ยวคงจะกลับมา '' ฟุโดะพูด
  '' งั้นเหรอ? อุตส่าห์รีบมาคุยด้วยแท้ ๆ... '' เอมิเลียพูดกับตัวเองเบา ๆ
  '' นี่มีใครเห็นคาวะบ้าง? '' อาริสะเดินมาแล้วถามคำถามเดียวกันกับฟุโดะ
  '' ไปซื้อขนมปัง... '' ฟุโดะพูดพร้อมกับท่าทีที่เหนื่อยล้า
  '' หมอนั่น ไม่รู้จะจำได้รึเปล่านะ? '' อาริสะบ่นพึมพำกับตัวเองแล้วนั่งประจำที่ของตัวเอง (ด้านหน้าของที่นั่งคาวะ)
นายนี่มันสเน่ห์แรงจริง ๆ นะคาวะ แต่ดูท่าจะคงไม่รู้ตัวเหมือนเคยสินะตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วนะที่ไม่เข้าใจระหว่างล้อเล่นกับการสารภาพรักน่ะ

เมื่อเวลาผ่านไปซักพักคาวะก็เดินเข้ามาในห้อง...
  '' ขอโทษที่ทำให้รอนะขนมปังได้แล้ว! '' คาวะเดินมาจากหน้าห้องพร้อมกับหิ้วน้ำและขนมปังพะรุงพะรังเต็มแขนไปหมด
  '' ซื้อมาทำไมเยอะแยะล่ะยะ!!? '' ฮิเมะที่เห็นคาวะถือขนมปังเยอะเต็มมือได้ลุกจากที่นั่งและเดินเข้าไปช่วยถือ
  '' 1..2..3..4..5.. นายกินไหวเหรอขนมปัง 5 ถุงกับน้ำ 5 กระป๋องน่ะ '' เอมิเลียพูด
  '' ไม่ได้ซื้อมากินเองหรอกนะ '' คาวะนำขนมปังมากองอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง
  '' แล้วนายซื้อมาให้ใครเยอะแยะล่ะ? '' เอมิเลียพูดด้วยความสงสัย
  '' ก็ทุกคนนี่ไง เอาไปเลยไม่ต้องเกรงใจ '' คาวะพูดพร้อมกับหยิบขนมปังยากิโซบะและน้ำ 1 กระป๋องแล้วนั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง
  '' เฮ้อ...นายนี่นะ '' ฟุโดะพูดพร้อมกับหยิบขนมปังยากิโซบะและน้ำ 1 กระป๋อง
  '' ถึงจะเอาข้าวกลางวันมาแต่ก็ขอบใจแล้วกัน '' ฮิเมะพูดพร้อมกับหยิบขนมปังและน้ำไปเช่นกัน
  '' อันที่จริงก็ไม่ได้หิวเท่าไหร่แต่ก็ขอบคุณนะคาวะ '' เอมิเลียก็หยิบขนมปังและน้ำไปนั่งที่นั่งของตัวเอง
  '' แล้วอีกอันนึงล่ะ? '' ฟุโดะถาม
  '' ก็ของอาริสะไง หยิบไปสิ '' คาวะพูดพลางแกะถึงขนมปังไป
  '' ของฉันด้วยเหรอคะ? '' อาริสะถาม
  '' ใช่น่ะสิ เธอบอกเป็นคนรู้จักชั้นสินะ ก็หยิบ ๆ ไปเถอะถึงจะจำไม่ได้ก็เถอะ '' คาวะพูดพร้อมกับกินขนมปังด้วยใบหน้าที่มีความสุข
  '' ข..ขอบคุณค่ะ '' อาริสะหยิบขนมปังและน้ำไปเช่นกัน
  '' แล้วเงินของนายล่ะ? '' ฟุโดะถาม
  '' หืม? อะไรเหรอ? ชั้นทำอะไรงั้นเหรอ? '' คาวะทำเป็นไม่รู้เรื่องและมองไปนอกหน้าต่าง
  '' นายนี่นะ!- หืม? '' ในขณะที่ฟุโดะพูดนั้นก็ได้เหลือไปเห็นคน ๆ หนึ่งแต่งชุดพ่อบ้านเดินลัดลานกว้างของโรงเรียนมา
  '' มีอะไรงั้นเหรอ? '' คาวะถามในขณะที่เห็นฟุโดะพยายามเพ่งออกไปนอกหน้าต่าง
  '' นั่นมัน? พ่อบ้านของนายนี่ชื่ออะไรนะ?? '' ฟุโดะพูดพร้อมกับทำท่าคิด
  
[ พรูดดดด!!! ] คาวะที่สำลักชานั้นได้พ่นชาออกมาจากปาก
  '' นายหมายถึงเซบีรัสย่ะเหรอ!!? '' คาวะพูดด้วยท่าทีที่ตกใจ
  '' อ้อ! ใช่ ๆ นั่นล่ะ '' ฟุโดะพูด
  '' หมายถึงใครกันน่ะคาวะ? '' เอมิเลียถามด้วยความสงสัย
  '' เอ่อ... '' คาวะที่ลุกจากเก้าอี้แล้วยืนขึ้นอยู่นั้นได้แต่ยืนแน่นิ่งและไม่มีปฏิกิริยาต่อสิ่งเร้า (ไม่ขยับ)...


ผมที่อยู่ในองค์กรและรับคำสั่งจากเบื้องบนนั้นได้รับคำสั่งมาว่าให้จับตาดูคาวะเอาไว้เพื่อรอวันที่เขาจะรู้ตัวว่าเขาคือเพลเยอร์ ซึ่งผมก็รู้ดีอยู่แล้วว่านามสกุล '' คาตะสุระ '' ที่คาวะบอกนั้นคือนามสกุลปลอมที่คาวะสร้างขึ้นมาเพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าคาวะนั้นมาจากตระกูลอะไร แต่ทว่ามีเหตุการณ์ที่ผมไม่เคยลืมว่าคาวะนั้นเป็นคนช่วยชีวิตผมไว้ ซึ่งทำให้ผมเกิดความไว้ใจตัวหมอนี่ตั้งแต่ตอนนั้น ตัวของผมน่าจะเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้นล่ะมั้ง?


  ณ ตอนเย็นที่โรงเรียนของคาวะ

  '' เฮ้อ!? ทำเวรเสร็จซะที! '' คาวะที่ลบกระดานเสร็จตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง
  '' ..... '' ฟุโดะที่เก็บของเสร็จนั้นกำลังจะเดินออกจากประตูห้องโดยที่ไม่พูดอะไร
  '' นี่ฟุโดะ! กลับบ้านด้วยกันมั้ย? '' คาวะที่กำลังเก็บของบนโต๊ะอยู่ได้พูดชวนฟุโดะ
  '' นายพูดว่าอะไรนะ? '' ฟุโดะถึงกับหยุดชะงักหลังจากที่ได้ยินคำพูดของคาวะ
  '' ชั้นถามว่ากลับบ้านด้วยกันมั้ย? '' คาวะเก็บของเสร็จก็สะพายกระเป๋าเตรียมตัวที่จะออกจากห้อง
  '' ทำไมนายถึงชวน? '' ฟุโดะหันมาพูดกับคาวะ
  '' ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษนี่? ก็แค่ทำเวรเสร็จก็จะกลับด้วยกันรึเปล่า? ถ้ารีบกลับก็ไม่เป็นไร? '' คาวะพูด
  '' ยังไงก็ได้ '' ฟุโดะพูดพร้อมเดินออกจากห้องไป
  '' งั้นก็เดินกลับบ้านพร้อมกันแล้วกันนะ! '' คาวะพูดพร้อมกับเดินตามฟุโดะไป
  
ณ ที่แห่งหนึ่ง ซึ่งมีแสงอาทิตย์ส่องถึงร้านค้าต่าง ๆ ได้ออกมาเตรียมของเพื่อที่จะขายของในช่วงตอนกลางคืน วัยรุ่นชาย 2 คนได้เดินผ่าแสงอาทิตย์ที่ส่องหน้ามา
  '' แล้วบ้านนายอยู่ไหนล่ะ? '' คาวะถาม
  '' หักเลี้ยวซ้ายข้างหน้า '' ฟุโดะพูดพร้อมกับเดินต่อไป
เมื่อทั้งสองเดินตรงมาก็จะพบกับถนนสำหรับรถวิ่งผ่านซึ่งมีไม่มีรั้วกันต่างจากที่อื่น ๆ ทั้งคู่ได้เดินหักไปทักซ้าย คาวะได้เปิดประเด็นคุยกับฟุโดะต่อ
'' นี่ ๆ แล้วปกตินายเดินมาโรงเรียนเหรอ? '' คาวะยังคงเดินไปถามไปต่อ
'' ก็ใช่อยู่ '' ฟุโดะพูดโดยที่ไม่มองมาทางคาวะเหมือนเดิม
'' งั้นเหรอ? '' คาวะหยุดพูดแล้วเดินต่อไป

[ บรืนนนนน!!!! ] รถบรรทุกที่ขับมาตามถนนด้วยความเร็วสูงนั้นได้ขับมายังถนนอีกเลนหนึ่งซึ่งอยู่ทิศตรงข้ามกับที่พวกฟุโดะและคาวะยืนอยู่
  '' นั่นมัน? '' ฟุโดะที่เดินมาจนเกือบจะถึงทางม้าลายนั้นได้มองไปตรงทางม้าลาย
  '' มีอะไรเหรอ? '' คาวะที่ได้ยินฟุโดะพูดออกมาได้มองไปยังที่ ๆ ฟุโดะกำลังมองอยู่เช่นเดียวกัน

มีเด็กคนหนึ่งกำลังเดินข้ามทางมาลายโดยที่ไฟสัญญานจราจรนั้นกำลังจะเปลี่ยนเป็นสีแดง และรถบรรทุกนั้นก็ยังไม่ลดความเร็วลง
'' นี่เธอน่ะ!!! ถอยออกมาก่อน!! '' ฟุโดะตะโกนออกไปหาเด็กหญิงคนนั้น
'' โห? '' คาวะอมยิ้มเล็กน้อย
เด็กคนนั้นได้หันมามองฟูโดะโดยที่ยังยืนอยู่ตรงทางม้าลาย

[ บรืนนนนน!!!! ] รถบรรทุกไม่ลดความเร็วลงและวิ่งมาด้วยความเร็วสูง
'' ไม่ทันแล้ว!! '' ฟุโดะวิ่งเข้าไปหาเด็กคนนั้นด้วยความเร็วสูง ในจังหวะที่รถกำลังเคลื่่อนเข้ามาฟุโดะได้ทิ้งกระเป๋าลงแล้ววิ่งอย่างสุดแรงและผลักเด็กคนนั้นไปฝั่งตรงข้ามได้อย่างปลอดภัยแต่ทว่าฟุโดะในตอนนี้เขาไม่สามารถหลบออกจากระยะของรถบรรทุกไปได้
'' ชีวิตของฉันจบแค่นี้สินะ... '' ฟุโดะพูดกับตัวเอง
'' คาวะคิ๊ก!! '' คาวะที่พุ่งเข้ามาจากข้างหลังของฟุโดะนั้นได้กระโดดถีบฟุโดะอย่างสุดแรงซึ่งทำให้ฟุโดะกระเด็นออกมาจากระยะของรถบรรทุกได้อย่างเฉียดฉิว
'' คาวะ!! '' ฟุโดะที่กระเด็นออกมานั้นได้ตะโกนเรียกชื่อของคาวะแต่ทว่า...

[ เปรี้ยง!!!! ] คาวะที่หลบไม่ทันนั้นได้กระเด็นออกไปเพราะถูกรถบรรทุกชน คาวะได้กลิ้งลงไปนอนกับพื้นในระยะห่างจากตรงนั้นประมาณ 80 เมตร ซึ่งทำให้ฟุโดะต้องวิ่งไปหาตรงที่ ๆ คาวะนอนอยู่
'' คาวะ!? เป็นอะไรมากรึเปล่า '' ฟุโดะที่วิ่งมาถึงตัวคาวะได้ถามคาวะที่นอนจมกองเลือดอยู่
'' เจ็บ.. '' คาวะตอบฟุโดะด้วยเสียงที่แหบและอ่อนแรง
'' คาวะ! อย่าเพิ่งตายนะ! เดี๋ยวจะเรียกรถพยาบาลมาให้! '' ฟุโดะพูดพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาโทรเรียกรถพยาบาล
ในตอนนั้นคาวะได้หลับตาลงและไม่รู้สึกตัวตั้งแต่ตอนนั้นจนกระทั่งเข้าการรักษาทั้งหมด และใช้เวลาพักฟื้นตัวทั้งหมด 3 วัน จนกระทั่งตอนนี้คาวะได้รู้สึกตัวขึ้นแล้ว
  '' อ..อืม ๆ... '' คาวะได้ลืมตาขึ้นในขณะที่นอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมือง
  '' ตื่นแล้วเหรอ? '' ฟุโดะที่กำลังนั่งปลอกผลไม้อยู่นั้นวางมีดลงแล้วเดินเข้ามาหาคาวะ
  '' ก็ใช่อยู่... '' คาวะตอบโดยที่ใช้เสียงเพียงน้อยนิด
  '' เอ่อ..หมอบอกว่า..จะผ่าตัดนายน่ะ..เพื่อให้นายรอด '' ฟุโดะพูด
  '' งั้นเหรอ? ตอนนี้ยังไม่รอดดีสินะ '' คาวะพูด
  '' หมอบอกการผ่าตัดของนายความเป็นไปได้คือ 5 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นน่ะ '' ฟุโดะพูดในขณะที่น้ำตาคลอ
  '' งั้นสินะ? งั้นก็ฝากด้วยแล้วกันนะ '' คาวะพูดพร้อมกับหลับตาลง
  '' เดี๋ยวสิ!? ทำไมนายถึงไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยล่ะ!!? ตั้งแต่ตอนที่กระโดดเข้าไปช่วยแล้ว!!? นี่นายไม่ห่วงชีวิตเลยใช่ไหม? '' ฟุโดะพูด
  '' .... ก็ชั้นมีชีวิตอยู่แล้วยังไงล่ะตอนนี้ตรงหน้าของนาย... แล้วถ้าชั้นไม่ผ่าตัดชั้นก็ตาย โอกาสเพียง 5 เปอร์เซ็นก็คือทางรอดสุดท้ายของชั้น ชั้นขอเดิมพันไว้กับเปอร์เซ็นเพียงน้อยนิดอันนี้ '' แล้วคาวะก็หลับตาลง
  '' นายนี่มัน... '' ฟุโดะที่ยืนน้ำตาไหลอยู่นั้นได้ปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อย ๆ อย่างไม่หยุด...
หลังจากนั้นเปอร์เซ็นต์ของหมอนี่ก็เป็นผล คาวะนั้นรอดจากการผ่าตัดที่มีความเป็นไปได้เพียงแค่ 5 เปอร์เซ็นต์มาได้ ซึ่งหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลมานั้นแขนขวาของคาวะก็ได้เกิดอาการ โนคอนโทรล { No Control } ซึ่งทำให้ไม่สามารถควบคุมได้ และความจำของคาวะนั้นได้หายไปบางส่วนเพราะเกิดจากแรงกระแทกของรถบรรทุกนั้นเอง หลังจากเหตุการณ์นั้นผมก็คอยช่วยเหลือหมอนั่นมาตลอดโดยที่ไม่รู้ตัวเองเลย จนกระทั่งตอนนี้ ผมมั่นใจแล้วว่าผมสามารถเรียกหมอนั่นว่า '' เพื่อน '' ได้อย่างเต็มปากแล้ว...


  '' ถ้าเซบีรัสมาก็แสดงว่าท่านปู่ก็ต้องมาสินะ '' คาวะพูดกับตัวเอง
  '' หมายถึงคุณจิโรยะสินะ '' ฟุโดะพูด
  '' นี่หมายถึงใครกันเหรอ? '' เอมิเลียถามด้วยความสงสัย
  '' อ้อ! พวกเธอคงยังไม่รู้จักกันสินะ เดี๋ยวจะพาไปรู้จักนะเดี๋ยวก็คงจะเรียกตัวไปกันแล้วล่ะ '' คาวะพูด

[ คาตาสุระ คาวะจาก Class F โปรดมาพบผู้ปกครองด่วนครับผม ] เสียงประชาสัมพันธ์ดังขึ้นเพื่อเรียกตัวคาวะไป

  '' เห็นมั้ยล่ะ? '' คาวะพูด
  '' แล้วจะไปกันหมดนี่เลยเหรอ? '' ฮิเมะถาม
  '' ไม่เป็นไรหรอก แต่เป็นเฉพาะคาวะคนเดียวนะ '' ฟุโดะพูด
  '' แล้วก็รวมถึงเธอด้วยนะ อาริสะ '' คาวะหันไปพูดกับอาริสะ
  '' ดิฉันด้วยเหรอคะ? '' อาริสะพุดกับคาวะ
  '' ใช่เพราะงั้นรีบลงไปกันเถอะ อ้อเก็บของให้หมดแล้วเก็บลงไปด้วยนะ '' คาวะพูด
หลังจากนั้นทั้ง 5 คนก็ได้เก็บกระเป๋าแล้วลงมาเปลี่ยนรองเท้าตรงตู้เก็บรองเท้า จากนั้นทั้ง 5 คนก็เดินไปยังลานกว้างของโรงเรียนซึ่งมีรถลีมูซีนจอดรออยู่
  '' นั่นมัน? '' เอมิเลียถามคาวะ
  '' เดี๋ยวจะอธิบายทีหลังขึ้นรถแล้วไปกันเถอะ '' เมื่อคาวะพูดจบทั้ง 5 คนก็ได้ขึ้นรถที่เตรียมไว้แล้วขับออกนอกโรงเรียนไป

  ‘ มันจะมีอะไรรึเปล่านะ? มาทุกทีก็มีแต่เรื่องตื่นเต้นแบบแปลก ๆ ทุกทีสิน่า ’  คาวะคิด

.... To Be Continued..........

Exerline Code 00 : ความแปลกประหลาด (บทนำ)

  1. http://www.anime-thai.net/bbs/Exerline+Code+00+%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%94-13587-1-1.html
  2. คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด
คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด

Exerline Code 00 : ตอนที่ 1 พันธสัญญา Or สัญญา

  1. http://www.anime-thai.net/bbs/Exerline+Code+00+%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88+1+%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B2+Or+%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B2-13905-1-1.html
  2. คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด
คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด
Exerline Code 00 : ตอนที่ 2 ความฝัน Or เพ้อฝัน
  1. http://www.anime-thai.net/bbs/forum.php?mod=viewthread&tid=13972
คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด

คุยกันท้ายบอร์ด!! : งานช่วงนี้เยอะนะครับช่วงนี้ผมคิดพล๊อตเรื่องกับนิยายไม่คอยออกใครมีไอเดียอะไรดี ๆ บอกได้เลยนะครับผม


โพสต์ 6-8-2013 16:46:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณคับ
โพสต์ 9-8-2013 18:58:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ดีๆ เเเบ้ววววววววววววววววววว
โพสต์ 9-8-2013 19:08:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนุกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 4-12-2016 23:22 , Processed in 0.038026 second(s), 23 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้