ดู: 385|ตอบกลับ: 4
โลก... เขตต่อต้านสงครามประเทศเบลเยี่ยม

                                “ตั้งแนวป้องกันภาคพื้นดินไว้ตามรูปแบบฟอเมชั่นหน่วยโมบิลสูทล่ะ!? ยังอีกเหรอ??”เสียงสั่งการของหัวหน้ากองหน้ารักษาอิสรภาพอาณานิคมตะโกนสั่งทุกเหล่าหน่วยอย่างแข็งขันพวกบลูเวิร์ลชิงลงมือยิงขีปนาวุธมาที่เขตของพวกเค้าแล้วเป้าหมายของพวกมันคือแร่ยูเรเนี่ยมในประเทศของเค้า
                             
            ยานบลูเวิร์ลที่โคจรอยู่เหนือชั้นบรรยากาศโลกส่งเสียงเตือนเหล่าทหารทุกคนว่าบัดนี้ สงครามได้เกิดขึ้นแล้ว รัสดีดตัวลุกจากเตียงนอนมิรอตี้ที่นอนอยู่ข้างๆลุกขึ้นตามอย่างงัวเงีย อีกห้องหนึ่ง ฟูจิวาระที่นั่งฟังประกาศภาวะสงครามได้มาพักหนึ่งยังคงนั่งอยู่ที่เตียงนอนของตนนิ่งๆ จอสื่อสารเปิดขึ้นมาเองเมื่อสัญญาณด่วนจากรูฟัสดังขึ้นมา               “...ออกมาได้แล้ว รีบไปจัดการซะ”“......”
                             “อีกฝ่ายมีแร่โบราซอน...มันฝังอยู่ในโมบิลอาเมอร์ของมัน ความแข็งแกร่งนั่นของมัน ชั้นคงต้องฝากนายอย่าใจอ่อนอีกล่ะ เราต้องการผลตอบแทนที่มากที่สุด”       ฟูจิวาระเคยเรียนมา แร่โบราซอน แร่ที่มีอยู่จริงบนโลก แข็งที่สุดบนโลก แม้แต่เพรชยังไม่สามารถทัดเทียมได้ ที่สำคัญ กระสุนบีมธรรมดาๆคงไม่ระคายเกราะบนโมบิลอาเมอร์ขนาดยักษ์นั่นฟูจิวาระยันตัวเองขึ้นมายืนอย่างนิ่งงัน และพาตัวเองไปที่โมบิลสูท


             คาตาพัลปล่อยตัวเหล่าช่างเทคนิคของกันดั้มพากันถอยออกไป เตรียมสำหรับการปล่อยตัว ชายผมสีส้มเอนตัวและพริ้มตาอย่างแสนจะเหนื่อยหน่ายกับสงครามที่พวกเค้าเป็นคนจุดมันขึ้นมา มุรามาสะ เร็น สาวน้อยช่างเครื่องอัจฉริยะ
ของกันดั้มของเค้า ลอยขึ้นมาตรวจสภาพและสถานะอาวุธเป็นครั้งสุดท้าย...ใบหน้าเธอดูนิ่งสนิท ฟูจิวาระมองเธอผู้นิ่งเงียบเฉยๆ เร็นเป็นช่างเทคนิคที่ถูกRuzonบังคับพามาจากศูนย์วิทยาการ ระบบต่างๆของกันดั้ม เธอรู้ดีที่สุด แต่เธอกลับไม่เคยจะพูดดีๆกับใครเลย...
                              “ถ้าทำหน้าอย่างเธอทั้งวันชั้นได้อึดอัดตายแน่ๆ...”       “...ถ้างั้นก็ไปตายซะ...”          น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เกลียดชังออกมาจากกลีบปากสวยของสาวน้อย เธอลอยออกไปหลังจัดการงานของเธอเสร็จ เธอเกลียดทุกคนบนยาน เกลียดทุกอย่างที่Ruzonทำเพราะเธอเป็นชาวพอร์นมาก่อน และถูกA.Dช่วยออกมาแต่แล้วก็ต้องกลับมาจมอยู่กับRuzonอีก เธอจึงเกลียดทุกคนที่พรากคนสำคัญของเธอไป...
                            “เฮอะ...อย่างกับชั้นอยากอยู่ตายล่ะ...”    “งั้นก็ตายซะนั่นแหละดี...แต่หุ่นของชั้น ถ้าพังไป ชั้นแช่งยันชาติหน้า จำไว้”         ฟูจิวาระทำหน้าเซ็งลับหลังเร็น สาวปากร้ายหันหลังไปจากฟูจิวาระอย่างไม่ใส่ใจเรือนผมม่วงชมพูปลิวอย่างอ้อยอิ่งในภาวะไร้แรงโน้มถ่วงส่วนหน้าของค็อกพิทปิดลงช้าๆ ระบบภายในโมบิลสูทสว่างขึ้นฟูจิวาระสับสวิตซ์ขึ้นเพื่อเปิดระบบเชื่อมต่อดวงตาเขียวสว่างของไนต์แมร์สว่างขึ้นมาเสียงเครื่องยนต์ทำงานแผ่ดังไปทั่วลานปล่อยตัว
                            -ระบบปล่อยตัวเซ็ท... ค่าแรงคันไฟฟ้าคงตัว กำหนดพิกัดเป้าหมายเสร็จสิ้น นักบินรับทราบภารกิจ...ขอคำยืนยันด้วยค่ะ ฟูจิวาระ ไค...-
                 “ฟูจิวาระ ไค รับทราบภารกิจ...”            –การปฎิบัติการ จะทำร่วมกันไปกับนักบินกันฟลายด์ แบล็คสูท ริอัสตี้
                   ลอเรียส อนุญาตการปล่อยตัว-        ฟูจิวาระสูดลมหายใจเข้าลึกๆและพริ้มตาลง สมาธิที่เริ่มคงตัว เค้าดันเปลือกตาขึ้นและพร้อมเข้าสู่การรบ
                            “ไนต์แมร์M-4 กันดั้ม!! ฟูจิวาระ จะไปตายล่ะนะ!!”        เสียงประกาศออกตัวอย่างประชดประชันดังขึ้นพร้อมเสียงส่งตัวดังสนั่นเท้าของโมบิลสูทถูกแท่นส่งตัวผลักอย่างแรง ตัวหุ่นพุ่งไปตามคาตาพัลและพุ่งทะยานลงสู่โลกอย่างเร็วโดยมีริอัสตี้ในโหมดฟลายอิ้งค์ทายป์พุ่งตามไป เร็นที่ยืนมองอยู่ที่ระเบียงจ้องมองไปที่โมบิลสูททั้งสองเครื่องและวกกลับไปที่ห้องพักโดยไม่ใส่ใจ



                     “จ...จ่าเอกครับ!!ตรวจจับสัญญาณความร้อนพิเศษได้ครับ!!”       “ขีปนาวุธเรอะ!?!”
                    “ไม่ใช่ครับ!!มันหลบการยิงสกัดได้การเคลื่อนใหวนี้... ม...โมบิลสูท!!!”         ภาพจากกล้องสังเกตุการณ์ฉายขึ้นบนห้องบัญชาการ เหนือแก่งหินที่ตั้งของคณะต่อต้านโมบิลสูทสองเครื่องแหวกชั้นบรรยากาศลงมา เมื่อพ้นเขตชั้นบรรยากาศ อนุภาคFull Burstของไนต์แมร์ก็แตกสลายตัวออกจ่าเอกที่ทำหน้าที่บัญชาการถึงกับลืมตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้บัญชาการและมองไปที่จออย่างตื่นตระหนก
                     “...นั่นมัน...”        อนุภาคแสงบางๆปลิวอย่างอ้อยอิ่งกลางอากาศและฝุ่นแห้งๆโมบิลสูทสีครามทะเลนิ่งค้างในอากาศราวจ้องมองผู้ที่จ้องมองมา

                    “ฝันร้าย...เมเทโอ บุลเล็ต?!...”
            ภาพในจอช่างเหมือนกับภาพที่เค้าเคยเจอโมบิลสูทกันดั้มสีครามส่องประกายฟ้าสว่าง และเงาแสงที่ส่องประกายเป็นปีกแห่งเทพเพียงข้างเดียว สมญานาม เทวดาปีกเดียว และฝันร้าย            
                    “ก...กันดั้มครับ!!!”

          ดวงตาเขียวสว่างขึ้นพร้อมพุ่งเสียดอากาศลงมากระสุนต่อต้านอากาศยานสาดออกมา แต่สัมผัสได้เพียงเงา
         พลาสม่าแม็กนั่มฟาดลงมาที่พื้นแรงระเบิดรุนแรงซัดเอากองทัพภาคพื้นดินถูกทำลายไปต่อหน้าต่อตาจ่าเอก ฟูจิวาระบังคับหุ่นบินหลบกระสุนมิซไซส์อย่างช่ำชอง  การเคลื่อนใหวในรูปแบบเดียวกับเบลด ซีโร่ฉายอยู่บนแววตาของเหล่าทหารA.D  พลาสม่าแม็กนั่มถูกสะบัดทีหนึ่งและมีใบมีดอานุภาพพิเศษเลื่อนขึ้นมาดาบอัศวินถูกฟาดใส่จรวดมิซไซต์ลูกหนึ่งจนขาดเป็นสองซีกและระเบิดอย่างรุนแรงฟูจิวาระบังคับกันดั้มเข้าไปฟันใส่เครื่องบินรบเหนือหัวแย่งงานรัสเอาดื้อๆ แสงแดดจ้าส่องสะท้อนเงาสีฟ้าจนแสบตา ควันไฟของเครื่องบินรบร่วงลงสู่พื้นดินจ่าเอกกัดฟันอย่างไม่นึก ว่าเหตุการณ์จะเลวร้ายจนไม่เห็นทางชนะอย่างนี้กำปั้นทุบลงที่ข้างเก้าอี้อย่างอัดอั้นในใจ
                “...หยุดการต่อต้านซะ...สลายตัวไปเดี๋ยวนี้...”       ฟูจิวาระประกาศออกไมค์ แต่จ่าเอกที่รับฟังอยู่กลับทวีความเดือดดาลเค้าสั่งให้กองทัพโมบิลสูทระดมยิงจู่โจมไม่ยั้ง ฟูจิวาระกัดฟันอย่างเจ็บเคือง ทำไม!ทำไมถึงไม่ยอมถอยกันซะ!? เลือกที่จะตายให้ได้อะไรขึ้นมา!!?

            อัซไก พุ่งขึ้นมาจากพื้นหิน และแทงมือมีดหวังจะทะลวงร่างของไนต์แมร์ แต่ฟูจิวาระตวัดตาไปทางด้านขวาที่คมมีดเข้าใกล้มากที่สุดและฟาดดาบตัดแขนอัซไกจนขาดและเหวี่ยงตัวหลบไปข้างหลังอัซไกเครื่องที่ถูกฟันไป ฟูจิวาระชักA.D waveขึ้นและปรับเข้าสู่โหมดกระสุนแรงอัดไฟฟ้า อานุภาพกระสุนไม่ได้มีไว้ฆ่า อัซไกถูกกระสุนผลักออกอย่างแรงและวงจรภายในก็เริ่มรวนเพราะกระแสไฟเริ่มลัดวงจรอัซไกเซไปชนกับเครื่องอื่นๆจนล้มลง
           จินที่ถลาลงมาจากท้องฟ้ากราดยิงกระสุนปืนกลใส่ไม่ยั้งมือ ฟูจิวาระตั้งโล่ขึ้นปัดป้อง และฉากหลบ
                 “เฮอะ!!ก็ไม่เท่าใหร่นี่หว่า!! รุมเลยพวกเรา~!!!”       จินจำนวนมากทำท่าจะบุกใส่ฟูจิวาระพร้อมๆกัน แต่ถูกรัสยิงสกัดเอาไว้ก่อนทหารจินเบนสายตาไปหาโมบิลสูทฟลายอิ้ง ทายป์ที่บินโฉบไปอย่างรวดเร็วและสาดกระสุนใส่
                 “ฟูจิวาระ!!บนท้องฟ้าให้เป็นงานของชั้นแกจัดการฐานมันซะ!!”          “รัส!!การเจรจาก่อน มัน...”
                “โถ่เว้ย!!!นี่มันสงคราม!!ไม่มีการเจรจาอะไรทั้งนั้น!!!ฟูจิวาระ!!!ยิงสิโว้ยยยย!!!”          ฟูจิวาระกำคันบังคับอย่างข่มใจ สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้ง... ทำไมการต่อสู้ ทำไม่ถึงไม่ยอมจบซักที!! เค้าเหนื่อยหน่ายเต็มทีแล้ว!!
          รัสยิงกระสุนบีมใส่จินเครื่องหนึ่งที่อยู่ในเป้า กระสุนพุ่งไปอย่างรวดเร็ว แต่กลับมีโล่ห์ของใครบางคนมารับมันแทน                                  “ฟูจิวาระ!!?!!?”        ฟูจิวาระโผมารับกระสุนบีมแทน แต่จินที่รอดตายกลับไม่ปล่อยโอกาสหลุดลอยคว้าดาบเหล็กขึ้นมาง้างใส่
          คมดาบอัศวินฟาดใส่อย่างรวดเร็วราวสายลมพัดจินหัวขาดสะบั้นพร้อมแขนข้างที่ถือดาบ ไนต์แมร์พุ่งเข้าหาจินเครื่องใกล้ๆเป็นรายต่อไปเท้าของกันดั้มกระแทกเข้าที่หัวของจินจนระบบเครื่องช็อคและดับไปรัสจ้องมองการกระทำของเพื่อนและหัวเสีย เอาอีกแล้ว!!
                            “โว้ยยย!!!ใจคอแกคิดจะทำตัวเป็นพ่อพระมือสะอาดรึไง?!”       รัสกลายสภาพโมบิลสูทเป็นกันฟลายด์ แบล็คสูทเข้าฟาดบีมเซเบอร์ใส่ศัตรูเมื่อเห็นความตั้งใจที่จะไม่ฆ่าใครโดยไม่จำเป็นของเพื่อนรัก รัสจึงต้องร่วมลงเรือลำเดียวกัน
            กระสุนต่อต้านอากาศยานยังคงยิงขัดจังหวะอยู่เรื่อยๆฟูจิวาระจึงผลักตัวหุ่นขึ้นเพื่อหลบจากคมกระสุน เมื่อการยิงสกัดเว้นช่วงไปพริบตาที่กระสุนขาดช่วง ไนต์แมร์ก็ทิ้งตัวลงมาสู่พื้นเบื้องล่างมุ่งสู่ที่ตั้งของป้อมยิงและสะบัดดาบตัดทำลายป้อมปืนทั้งสองแท่นที่อยู่ใกล้ๆกัน
                              “เยอะชะมัดทั้งๆที่ไม่ได้เจ๋งอะไรแท้ๆ แต่ดันมาไม่หมดซะที!!”
                              “...กำลังเสริม?ไม่ใช่...”            ฟูจิวาระหันไปหากลุ่มกองทัพโมบิลสูทที่ไม่รู้ที่มาอย่างสงสัย แต่แล้วสิ่งที่ตาเห็นกลับกลายเป็นความยุ่งยากที่น่ารำคาญที่สุด
                              “กองทัพสหพันธ์โลก?”       ฟูจิวาระพูดออกมาเบาๆ ในวัฎจักรสงครามนี้พวกสหพันธ์เป็นเหมือนไฮยีน่าที่คอยลอบฉวยชิงเอาผลประโยชน์โดยอ้างความถูกต้องของตัวเองอย่างหน้าด้านๆ  รัสทำหน้าไม่สบอารมณ์กับการมาของพวกนั้น
                                             “เอาไงดีฟูจิวาระ? หมาล่าเนื้อมันแห่กันมาแล้ว”     “...ช่างเหอะ เราเองก็รีบไปจัดการเหอะ...จะ
                                              ได้ไม่ต้องมีปัญหาถึงพันเอก...”
                                             “รีบ...?โมบิลอาเมอร์ตัวเป็นก็อตซิลล่าอย่างนั้นอ่ะนะ=___=;;”
                                            “จะเมินๆแล้วข้ามไปไม่ได้ซะด้วย...”       ฟูจิวาระเปลี่ยนสายตาไปมองโมบิลอาเมอร์รูปร่างม้าศึก ทรอยด์มันยังยืนอยู่อย่างนิ่งสงบ ราวกับรอให้ศัตรูฝั่งใหนบุกเข้ามา ร่างอาชาเหล็กถูกกำบังด้วยกำแพงของชะง่อนหินน้อยใหญ่ แทนบังเกอร์ซึ่งข้างหลังของมัน คือกองบัญชาการ ถ้าเค้าไม่เข้าไปทลาย ภารกิจก็จะถือว่าไม่สำเร็จ                                                                           “รัส...”        “เอาละไง?”
                                          “ชั้นจะจัดการเจ้าม้านั่นเองส่วนนาย...”           “สกัดมันไว้...ทั้งสองฝ่าย= =”
                                         “ถูก...”          “ชั้นไม่ใช่ยอดมนุษย์ และก็ไม่ใช่ไอ้Die Hardอย่างแก”       ฟูจิวาระปล่อยลมหายใจอย่างปลงตก มันก็จริง แม้รัสจะเก่งกว่านักบินทั่วๆไปพอตัว แต่ก็เจอจำนวนที่มากขนาดนั้น เป็นใคร ใครก็ไม่ใหว... จะทำยังไงดี?ยังไม่ทันจะคิดหาทางออก สัญญาณจากรูฟัสก็ตรงเข้ามาหาชายทั้งสองสั่งให้ถอยเพราะมันเกินกว่าที่เค้าคำนวณไว้ เค้าจะเสียไม่ได้...ทั้งนักบิน ทั้งกันดั้ม...
                                          “ถอยอย่างพันเอกว่าเหอะฟูจิวาระ!! ฝั่งนั้นมียานผจญศึกเต็มอัตรามาด้วย!!”    ชายหนุ่มจ้องมองอย่างนิ่งๆ ไม่มีความกลัวตายในสมอง เพราะเค้าตอนนี้ก็เหมือนเป็นแค่หมาก หมากบนกระดานที่เหมือนไม่มีลมหายใจถ้าสิ่งเดียวที่ทำให้เค้ายอมสู้ต่อคือการทำภารกิจให้สำเร็จ แค่นั้นก็คุ้ม
             ทุกๆภารกิจที่สำเร็จคือสงครามที่ใกล้สู่วันสิ้นสุด นี่คือเหตุผลที่เค้าไม่ยอมปล่อยให้ภารกิจต้องล้มเหลว รัสออกมาจากจุดรบแล้ว แต่เพราะเอาแต่พุ่งออกมาจากจุดทำการต่อสู้ กว่าจะหันไปสังเกตฟูจิวาระก็พุ่งเข้าไปหากองทัพสหพันธ์แล้ว
                                         “ไอ้!!!โง่!!!”         รัสตะโกนออกมาอย่างหัวเสียและกลายเป็นฟลายอิ้งค์ ทายป์พุ่งตามฟูจิวาระลงมา รูฟัสเห็นท่าไม่ดีจึงย้ำคำสั่งอีกครั้งแต่ไม่มีการตอบรับจากนักบินทั้งสองชายในหน้ากากทิ้งตัวลงบนเก้าอี้สั่งการอย่างช่วยไม่ได้ แต่ความวุ่นวายยังไม่จบสิ้นลง
            ทรอยด์แสดงปฎิกริยาออกมาทันทีที่เห็นไนต์แมร์พุ่งเข้าหากองทัพสหพันธ์ บีมฟันเนลจากบังเหียนพุ่งออกมาระดมยิงใส่ฟูจิวาระ ไนต์แมร์สะบัดตัวหลบม่านฟันเนลที่พุ่งเข้าหาอาชาเหล็กยืนขึ้นพัดป่ายขาหน้าอย่างคลุ้มคลั่ง จ่าเอกที่อยู่ข้างหลังก็ตกใจที่จู่ๆมีการจู่โจมที่เค้าไม่ได้สั่งเผยออกมา  จ่าเอกกระแทกเสียงใส่ไมค์เพื่อสั่งให้นักบินหยุดการโจมตีลงแม้มันจะเป็นโอกาสที่ดีที่จะกำจัดโมบิลสูททั้งสองเครื่องแต่การกระทำที่เสมือนหมาลอบกัด ไม่ใช่พิสัยของA.D
                                         “หัวหน้ากองสั่งโมบิลอาเมอร์!!หยุดการโจมตี!!นี่เป็นคำสั่ง!”       หลังสิ้นคำสั่ง ฟันเนลก็หยุดลงสร้างความประหลาดใจให้แก่รัสและฟูจิวาระทรอยด์หันหน้าไปหาอาคารสั่งการดวงตาเขียวมรกตของทรอยด์สว่างขึ้นเป็นสัญญาณล็อคเป้าหมายใบหน้าของทหารในตัวอาคารและจ่าเอกถึงกับซีดขาว
                                         “จ...จะทำอะไรของแกน่ะพลทหาร!!!”        ไม่มีเสียงตอบให้หายข้องใจ กระสุนแสงฟาดออกจากปากของทรอยด์ลำแสงบีมแคนน่อนพุ่งทะลุอาคารสั่งการดับชีวิตของนายทหารในตัวอาคารจนหมดสิ้นด้วยการจู่โจมเพียงครั้งเดียว
                                         “...ฆ่า...พวกเดียวกัน!?!?”      รัสเอ่ยออกมาอย่างไม่เชื่อในตาของตัวเอง ม่านไอร้อนแผดกล้าแผดพุ่งขึ้นมาจากซากอากาศที่เหลวแดง อาชาศึกเตรียมยิงนัดที่สองดวงแสงสว่างขึ้นที่ปากของอาชาเหล็ก ดวงแสงสีเขียวฟาดออกมาเป็นกระสุนทำลายอีกนัดลำแสงเส้นยักษ์ฟาดไล่ตามกันฟลายด์ของรัส หวังจะเอาให้ตายในทีเดียว แต่ไนต์แมร์กลับพุ่งมาตั้งโล่ป้องกันให้ได้อย่างทันท่วงที
                                        “รัส!!!ตามมาทำบ้าอะไรของแก!!??”          “แล้วแกล่ะลงมาทำบ้าอะไรของแก!?”
                                        “โถ่เว้ย!!!ระวัง!มันมาข้างหลังแกแล้ว!!”        ฟูจิวาระตะโกนเตือนรัส ว่ามีโมบิลสูทกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาพร้อมทวนในมือรัสกลายเป็นกันฟลายด์ฟาดบีมเซเบอร์สกัด  แต่อีกสองเครื่องที่ไม่รู้ว่าเป็นรุ่นอะไรก็ฟาดทวนใส่ทีเผลอฟูจิวาระยิงพลาสม่า แม็กนั่มสกัดจนทวนของโมบิลสูทแตกระเบิดออกเป็นชิ้นๆ
                                       “พวกสหพันธ์สกปรกที่สุด!!”   ฟูจิวาระหยิบเอาใบมีดสนับสนุนออกมาฟาดออกไปใบมีดแสงฉาบอนุภาคFull Burstหมุนเป็นบูมเมอแรงพุ่งเข้าใส่ทหารสหพันธ์ แต่การโจมตีถูกสกัดไว้เคเบิลช็อคกระแทกเข้าที่ใบมีดจนกระเด็นออกไป แต่ที่น่าประหลาดใจ คือเคเบิลช็อคนั่นมาจากตัวของทรอยด์
              โมบิลสูทพุ่งเข้ามาหลังการโจมตีขาดช่วงทวนแหลมคมพุ่งเข้าที่ไนต์แมร์โล่ที่ถูกตั้งขึ้นมาอย่างไม่ทันระวังจึงปัดคมทวนออกไปได้แต่โล่ก็หลุดออกจากแขนของไนต์แมร์ไป  ฟูจิวาระหันไปหารัสที่ยังติดพันอยู่กับโมบิลสูทไม่ระบุรุ่นอีกสามเครื่องไม่ไกลจากตัวเค้า
                                       “นิ่งทำบ้าอะไรฟูจิวาระ!?ไปเลย แค่นี้ ชั้นใหว!!ไปเล่นไอ้ม้านั่น!!”        รัสตะโกนบอกพร้อมฟาดบีมเซเบอร์ตัดแขนโมบิลสูทตัวหนึ่งทิ้งและถอยออกจากวงล้อมเมื่อเพื่อนรับว่าใหว เค้าก็ผละออกไปกำจัดทรอยด์การจะเข้าถึง
ทรอยด์ให้ได้ช่างยากเย็น
                คุ้งหินที่ขึ้นขวางการเข้าถึงทางพื้นดิน  ฟันเนลที่สกัดการเข้าประชิดกลางอากาศ ท่าทางจะเป็นงานหินแฮะ...ทันทีที่ฟูจิวาระเลือกใช้เส้นทางผ่านชะง่อนหินทรอยด์ดูท่าจะไม่ปล่อยศัตรูให้เข้าประชิดเอาง่ายๆทรอยด์ยืนขึ้นและกระแทกเท้าอย่างแรง แรงสั่นสะเทือนจากโมบิลอาเมอร์ขนาดยักษ์เลื่อนเอาหินก้อนมหึมาร่วงลงมาขัดขวาง  ฟูจิวาระเบรกเครื่องและพุ่งขึ้นด้านบนแทนแต่ฟันเนลกลับพุ่งตามมาอย่างไม่ปล่อยให้ได้พักหายใจ กรงแสงสว่างขึ้นทันที  ขังไม่ให้ฟูจิวาระเคลื่อนไปใหน ทรอยด์สะบัดหน้าขึ้นและยิงกระสุนบีมใส่ฟูจิวาระคว้าพลาสม่าแม็กนั่มขึ้นมายิงใส่ฟันเนลตัวหนึ่ง จนระเบิดออก
การสกัดการเคลื่อนใหวด้วยฟันเนลมีช่วงว่างเกิดขึ้นทำให้เค้าพุ่งออกไปและหลบกระสุนบีมได้หวุดหวิด  กระสุนปืนกลที่ข้างหัวของไนต์แมร์ซัดใส่ทรอยด์ ทุกคมกระสุนเข้าเป้าอย่างแม่นยำแต่ไม่อาจทำอันตรายใดๆแก่เกราะเหล็กเสริมแร่โบราซอนได้เลย
              ในห้องควบคุมของทรอยด์ นักบินของโมบิลอาเมอร์สองคนนอนจมกองเลือดอยู่ที่หัวมีร่องรอยกระสุนคาอยู่  ชายในชุดทหารสหพันธ์สามคนเข้าควบคุมโมบิลอาเมอร์อย่างสนุกสุดเหวี่ยง  ไม่เคยได้ขับหุ่นที่มหาประลัยอย่างนี้มาก่อนเลย มือซนๆกดยิงโน่นนี่อย่างสนุกมือ  อีกคนนั่งพาดขาดไปที่คันบังคับอย่างแสนสบายใจการเฝ้าดูโมบิลสูทที่ใครๆก็หวาดผวามาวิ่งหลบกระสุนต่อหน้านี่มันช่างให้ความรู้สึกที่สุดยอดจริงๆอาวุธที่บรรจุอยู่ก็เหลืออีกมากมายมหาศาลลำบากหน่อยก็เป็นตอนที่แอบลอบขึ้นมาลอบสังหารนักบินนี่แหละ  ต้องขอบคุณระบบรักษาความปลอดภัยที่ไร้ประโยชน์ของA.D
                                               “เฮ้ยๆ...ทางขวาๆ...ชั้นว่ามันต้องหลบไปทางขวา ยิงดักเลย”
                                               “โง่รึเปล่า? ใครๆก็ดูออก ข้างบนด้านขวาเด่ะ  พอมันอ่านทางแกออกก็มาเจอกระสุนของชั้นเข้า                                                  โป้ง!!ร่วง...”            ทหารสองนายที่เข้ายึดโมบิลอาเมอร์โต้เถียงกันพลางวางเงินพนัน ทั้งสามคนบนทรอยด์สนุกกันจนลืมตัวลืม... แม้แต่จะมองที่จอตรวจจับระยะไกล







                                        “รายงานสถานการณ์ซิ...”       “เอ๊ะ...เอ่อ ป้อมปราการหลักที่เบลเยี่ยมโดนทำลายมีการบุกจากทางสหพันธ์โลก และจากรายงานสุดท้าย... กันดั้ม”
                                        “โหว~...”         ชายหนุ่มทิ้งตัวลงที่เบาะของโมบิลสูทและขึ้นเสียงสูงอย่างสนุกในใจ
                                       “งานของนายคือป้องกันสถานะทางสงครามของเบลเยี่ยมให้เป็นประเทศที่ไม่ได้อยู่ใต้อำนาจสงคราม  ทำลายกองกำลังโมบิลสูท และทำลายโมบิลอาเมอร์”       วานิลลากรอกเสียงใส่อุปกรณ์สื่อสารหน้าที่โอเปอเรเตอร์ของกันดั้มตกเป็นหน้าที่ของเธอ  นิ้วเรียวกดไล่ระบบขนส่งเปิดคาตาพัลด์ออก ยานออสนิกส์ประจำการอยู่เขตดาวอังคารได้รับคำขอร้องจากกองกำลังA.Dให้ช่วยป้องกันประเทศเบลเยี่ยมและประชาชนในเขตเสี่ยงภัย ร้อนถึงอิสะกะและจินยอง ที่เป็นไพล็อตของโมบิลสูทบนยาน
                                        “แรงดันไฟฟ้าคงที่  กำหนดพิกัดเสร็จสิ้น DS-669 เบลด ซีโร่ พร้อมออกตัว”        สายลำเลียงพลังงานปลดออกจากทั่วตัวของกันดั้ม ดวงตาสีเหลืองจันทราสว่างขึ้น
                                        “หวังว่าการบังคับรอบนี้คงไม่ต้องเจ็บแบบรอบแรกนะ-*-...”      “อืม...หายห่วง”        วานิลลาตอบสั้นๆให้อิสะกะที่อยู่บนกันดั้มถอนใจลง แฟลชไดรฟ์กุญแจของเบลด ซีโร่เสียบเข้าไปที่คอนโซลพลันเบาะก็เอนลงปรับนักบินเข้าสู่สภาพที่เหมาะสมม่านแสงสแกนม่านตาฉายผ่านดวงตาของอิสะกะที่ยังเลิกลั่กอยู่  คันบังคับเลื่อนขึ้นมาประจำที่มือของชายหนุ่มระบบต่างๆสว่างขึ้นเป็นสัญญาณว่าพร้อมสรรพทุกอย่างแล้ว
                                      “ถึงทุกอย่างจะพร้อมกว่าศึกแรกแต่ตัวแปรของสงครามคือมนุษย์ อย่าหลงระเริงในหุ่น”
                                      “อิสะกะ ทาเมโตะ เบลด ซีโร่... ความกลัว จะไปล่ะน่ะ”

               ปีกใบมีดกางสยายออกและผลักอนุภาคFullBurstเหลืองทองออกมา ประกายไฟสีแดงร้อนประดับเข้าที่ใบปีกเหลืองอร่ามพาให้บรรดาช่างเทคนิคข้างล่างพลอยมองตาค้างไปตามๆกัน  ทรัสเตอร์เร่งความแรงจนเปลี่ยนแรงดันลมเป็นเปลวเพลิงสีน้ำเงิน ขืนมัวแต่ทัศนาได้โดนย่างแน่ๆ คิดได้อย่างนั้นจึงพากันหลบออกไปห่างจากตัวหุ่นกันทันที  อิสะกะกดปุ่มเร่งเครื่องที่คันบังคับซ้าย เบลด ซีโร่ก็เปล่งแรงดันมหาศาลออกมา
             เส้นทางส่งตัวโมบิลสูททอดทางกว้าง  เบลด ซีโร่พุ่งไปอย่างรวดเร็วเท้าที่ยังอยู่กับที่ยึดเคลื่อนไปด้วยแรงดันไฟฟ้าจนสุดทางกันดั้มเครื่องหนึ่งลอยออกมาจากยาน ปีกสีเหลืองอร่ามเผยแสงออกและโผบินไปสู่สงครามพร้อมกันฟลายด์ บลัตลัสต์ โมบิลสูทดาบคู่ของจินยอง

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------***Next part
หยา~ ตอนนี้ยาวกว่าปกติใช่มั๊ยล่า คำตอบคือใช่ครับ สังเกตุกันป่าวหว่า-*-
เเจงกันให้เข้าใจนะครับ โมบิลสูทตัวประกอบในเรื่องส่วนใหญ่เป็นหุ่นที่มีอยู่จริง ยกเว้นหุ่นออริของผม ที่ผมวาดมันขึ้นมาเเละเอากันดั้มหลายๆตัวมารวมกัน
บางอย่างที่อ่านพบจึงมีส่วนคล้ายเเต่ก็ไม่ได้ลอกเลียน เพราะส่วนใหญ่ผมนำมันมาเปลี่ยนเเปลงรายละเอียดให้เข้ากับหุ่นของผม
ช่วงนี้กำลังเขียนเรื่องราวไปอยู่เรื่อยๆ ได้16ตอนละ หวังว่าจะมีคนอ่านติดตามถึงตอนนั้น
เจอกันอีกทีวันศุกร์ครับ นักอ่านสุดloveทุกท่าน^w^


โพสต์ 7-8-2013 13:23:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +1

๕๕๕๕๕ อ่านแล้วก็สนุกมาก

แสดงความคิดเห็น

ไม่เป็นไรครับ  โพสต์ 8-8-2013 20:32
ขอบคุณคร้าบที่ติดตามเน้อ ^^  โพสต์ 7-8-2013 14:29
โพสต์ 9-8-2013 19:01:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนุกๆๆๆๆๆๆ
โพสต์ 11-8-2013 17:56:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกมากครับ

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณจ้าู^w^  โพสต์ 11-8-2013 19:54
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 19-11-2017 15:29 , Processed in 0.089899 second(s), 29 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้