ดู: 294|ตอบกลับ: 2
              ที่เส้นทางพิเศษผมบิดคันเร่งมอเตอร์ไซด์จนทะลุร้อยยี่สิบ   โซ่ของกุญแจมือสะบัดตามแรงลม  ถ้าไอ้โซ่นี่ไม่ยืดได้อีก ผมคงขับเร็วขนาดนี้ไม่ได้ ทำไมถึงต้องขับเร็วขนาดนี้?จะโชว์พาวว์? เปล่าเลย...นู่น - -**
           ไอ้รถกระบะสองคันที่ไล่กวดผมมานั่นบรรทุกชายฉกรรจ์กว่าสิบคนมาไล่ยิงผมได้มาพักนึงแล้ว=A=;;ถวายกระสุนผสมแกงฟักลูกชิดไม่อั้นและเมื่อไม่นานนี้ผมก็ได้รับสายจากวานิลลาว่า-*-...ว่ามีกลุ่มโจรที่รู้เรื่องกันดั้ม กำลังหมายหัวเรา เพราะถ้าผมตายกันดั้มจะลบข้อมูลคนขับคนเดิมโดยอัตโนมัติ พูดง่ายๆ ถ้าผมได้ พวกมันก็ได้กันดั้มว่างั้น=[]=;;;
                                  “..........”     “โว้ย!!!ปลดกุญแจซิ!!! ชั้นจะได้เอาลูกตะกั่วคืนมันบ้าง!!!”         มิอันที่นั่งซ้อนท้ายไม่ได้วี้ดว้าดอะไรเลยนี่เธอก็อยู่ในชะตากรรมเดียวกับชั้นนะโว้ย=___=**
                     “...ชั้นไม่ได้มีหน้าที่ฟังคำสั่งคุณ”    “โถ่เว้ย!!!ต้องไปให้ถึงที่นัดใช้มั๊ย!? ก็ได้!!!”
         ผมอัดความเร็วเข้าไปอีกและหักเลี้ยวลงจากทางด่วน ...พึ่งเคยขับรกครั้งแรกแท้ๆ ระห่ำไปมั้งเหมือนอยู่กึ่งๆระหว่างความเป็นกะความตายT^T
                                    “ข้างหน้าไฟแดง...”        “สนที่ไหนวะ!?!?=[]=**”        ผมเบรกเลี้ยวไปที่ย่านกลางเมืองทันทีเพราะป้ายบอกทางบอกว่าบริจด์ต้องตรงไปทางนั้น อย่างน้อยก็สลัดมันหลุดแล้วแต่ที่เหลือคือ ผมต้องสลัดออกจากยัยนี่ด้วย-___-*
                                    “รอดแล้วช้าลงหน่อยดีมั๊ย?”         “ทำไม?พึ่งมากลัวตายรึไง!?”
                                     “เปล่าในเมืองห้ามขับเร็วเกินแปดสิบ มันผิดกฎหมาย...”           ยัยนี่...กลัวตายเป็นรึเปล่าง่ะT^T;;*เพราะมัวแต่สนใจยัยข้างหลัง ทำเอาผมลืมมองข้างหน้า
                                    “เฮ้ย!!!???”








             รถบรรทุกคันใหญ่พุ่งตัดหน้าอิสะกะอย่างกะทันหันด้วยความที่ขับมาอย่างเร็วการเบรกกะทันหันก็ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตาย วินาทีเฉียดตายมิอันกำเสื้อของชายหนุ่มแน่น แม้ใบหน้าจะดูไม่รู้จักความกลัวตาย แต่จริงๆแล้วเธอเองก็ไม่ต่างจากคนอื่นที่เจ็บกลัวเป็น
           เสียงล้อครูดไถลกับพื้นและส่ายอย่างแรงทำเอาคนที่เดินข้างทางพากันมองอย่างหายใจไม่ทั่วท้องต้องได้มีเหตุการณ์สยองเกิดขึ้นแน่
                                  “จับไว้!!!”         
          อิสะกะตัดสินใจผละออกจากรถ และทิ้งตัวออกไปแรงอัดจากการชนซัดเค้าและมิอันออกจนกระเด็นขึ้นสูงภาพของคนสองคนลอยสูงกลางอากาศสร้างความตกใจให้คนทั่วไปอย่างมาก
            อิสะกะกระชากแขนของมิอันเข้ามาและเอาตัวกันไว้แขนข้างหนึ่งที่เป็นอิสระอยู่คว้าราวระเบียงของอพาร์ทเม้นต์ใกล้ๆไว้ได้ทันร่างของอิสะกะกระตุกอย่างแรงหลังยึดราวไว้ได้
             เสียงลมหายใจถูกปล่อยออกมายาวๆยังดีที่รอดมาได้... อิสะกะไม่ได้รู้ตัวเองเลย ว่าเสี้ยววินาทีที่จะกระโดดออกมาดวงตาของเค้าได้สะท้อนแสงออกมาและกระตุ้นพลังของเค้าขึ้นมาจนก่อปาฎิหารย์ขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจมิอันจ้องมองชายที่โอบเธอไว้โดยไม่ได้พูดอะไร...อิสะกะปล่อยตัวลงมาจากราวและลงสู่พื้น พร้อมๆกับบรรดาคนมุงทั้งหลาย

                                  “ยืนนิ่งทำไมล่ะคุณ...- - ชิ่งสิครับ”          เพราะอยู่เฉยๆคงมิวายโดนเรียกค่าเสียหายมหาโหดแน่ๆ อิสะกะจึงดึงกึ่งลากมิอันไปจากความซวยที่ย่างกรายเข้ามา
                                   “เห๊ย!!!จ่ายค่าเสียหายมานะโว๊ย!!!=[]=***”         ความซวยมหันต์เลยทีเดียว...









                                  “ชั้น...วิ่งไม่ใหวแล้ว”          เร็นเริ่มมีแววทรมาณขึ้นมาหลังจากออกวิ่งมานานเกินไป แต่ทำยังไงดี!?ถนนเดี่ยวไม่มีซอยให้เข้าไปซ่อนเลยอย่างนี้ ปืนที่มีก็กระสุนหมดไปแล้วแถมพวกมันยังมาเพิ่มกันอีก!!
                                 “ชั้นจะอุ้มเธอไปเอง!!”        “อย่ามาตลกหน่อยเลย...ได้ตายคู่สิ”        
         จะตายรอมร่อ ปากก็ไม่ได้น่ารักขึ้นเล้ย!!     ข้างหน้า ผมวิ่งผ่านร้านขายอาวุธเถื่อนข้างทาง และคว้ากล่องลูกปืนและมีดพกติดมือมาเสียงเจ้าของร้านตะโกนโวยวาย แถมจะยิงใส่ด้วย แต่ยังดีที่ฝูงควายข้างหลังช่วยบังกระสุนได้อย่างดี
                                 “จะวิ่งไปใส่กระสุนไปรึไง?พ่อคุณ”         ได้ล้มหัวฟาดพื้นตายก่อนโดนมันยิงตายสิ  คิดได้นะ=A=**                                     “เอามาไว้ก่อนไม่เสียหาย ข้างหน้าเป็นทางแยก ต้องมีซอยไว้หลบให้ตั้งหลักมั่งล่ะ!!”
              แต่โลกใบนี้กลับไม่ได้ง่ายอย่างที่หวัง ...ปรับปรุงถนน!?บัดซบตบชัก=[]=;;;ผมต้องเลือกไปทางที่อยู่นอกเป้าหมายแทนซอยมืดๆที่เหมือนจะเป็นช่องว่างคั่นตึกเป็นที่ซ่อนชั่วคราวสำหรับผมเสียงปืนนานาชนิดยิงใส่อย่างไม่อั้นเลยทีเดียวผมยัดกระสุนใส่แม็กกาซีนอย่างรวดเร็ว และยิงสวนทันที
                                “ทางนั้น!!ถ้าเข้าศูนย์การค้าและหนีจากสายตาพวกมันได้ก็พอ ชั้นจะถ่วงเวลาเอง”         เร็นพยักหน้าและแทรกตัวไปตามซอกตึกช้าๆ พวกมันก็เริ่มร่นเข้ามาเรื่อยๆ... ชิ!
                                “เร็น!!เร็วเข้า!!!”       ผมตะโกนบอกให้เธอเร่งฝีเท้า แต่ทว่า...
                                “...ไม่เอา...”       “เอ๊ะ?!”         ผมหันไปหาเร็นที่เธอตอนนี้กำลังยืนเกาะรั้วตาข่ายและสั่นกลัวอยู่... เกิดอะไรขึ้น!?     
                                “เร็น!!!”      “ม่ายยย~ยยย!!!!”                เร็นกรีดร้องหวาดกลัวบางอย่างและทรุดตัวลงไปร้องไห้ผมหันกลับไป พวกมันก็ยืนดักที่ทางออกแล้ว พร้อมกับ ...ระเบิดน้อยหน่าสองลูก!?!
                               “ชิ!!!”            ผมกระโดดออกจากซอกตึกทันทีแรงระเบิดแผดแรงออกมาจนอาคารโดนซัดทำลายจนแทบแหลก ผมเอาตัวป้องเร็นเอาไว้สะเก็ดหินและเศษของหลายอย่างกระเด็นมาโดนหลังผมอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บไปหมดเกิดอะไรขึ้นกับยัยนี่กัน!?

                                    “เชอะ...ทำเอาวุ่นไปหมด เปรตเอ๊ย...”         หนึ่งในกลุ่มของพวกมันเดินเข้าพร้อมจ่อปืนใส่...ปืนของผมก็กระเด็นออกไปตอนโดนแรงระเบิดไปแล้ว... ผมดึงมีดพกออกมา อย่างน้อยก็คงสร้างโอกาสได้ ไม่มากก็น้อย...                                                    “ต้องการอะไร?”            “ให้แกตาย...”             เหมือนไม่ต้องการจะคุยมากกว่านี้พวกมันทุกคนยกปืนขึ้นมาพร้อมๆกัน... เยอะขนาดนี้ จะหลบยังไง?!?!!




                                “อ้าก!!!!”           “อะ...อะไรวะ!?เฮ้ย!!!”        เกิดอะไร...ขึ้น?
                               “อะไรวะ!?!”          ไอ้หัวโจกหันไปตะคอกลูกน้องแต่คำตอบยังไม่ทันออกมา ร่างของลูกน้องมันคนหนึ่ง ก็ปลิวเข้ามากระแทกใส่มันอย่างแรงจนล้มลงที่ผมเห็นในกลุ่มคนที่ยืนถือปืน คือเงาดาบเล่มเรียวที่ถูกสะบัดอย่างรวดเร็วดวงตาสีเหลืองของคนคนหนึ่งที่ไม่เคยเห็นสะท้อนแสงจ้าสว่างแม้ตอนกลางวันอย่างนี้ราวกับเป็นปีสาจที่อยู่ในฝนเลือดคมดาบที่ฟาดเลือดของกลุ่มคนที่ไล่ล่าผมถูกคมดาบในมือซัดจนกลายเป็นละอองในอากาศใบหน้าที่ไม่มีแววความลังเลในการฟาดฟันดูไร้ความรู้สึกราวกับเป็นเพียงจักรกลที่สร้างมาเพื่อสังหารคนด้วยคมดาบนั่น...
                               “แก...เป็นใครวะ!?”         ไอ้หัวโจกยกปืนขึ้นแต่ไม่ไวเท่าเท้าเร็วๆของคนเบื้องหน้าที่เตะฟาดเข้าที่ข้อมือของมันจนมีเสียงหักออกมา
                               “อ้ากกกกกก!!!!”    มั่บ!!!             มือเปล่าๆตะครุบเข้าที่หน้าของมันร่างกายของคนคนนั้นดูไม่น่าจะสูงกว่าผมเท่าใหร่ แต่เรี่ยวแรงที่มีนั้นกลับมากขนาดยกร่างของคนขึ้นได้ง่ายๆร่างของไอ้หัวโจกถูกซัดเข้ากับข้างกำแพงอย่างแรงและหมดสติลงไป ผมลองมองๆดู...ม...มีรอยมือด้วย... แรงคนเหรอวะนั่น=O=;;
                             “...ฟูจิวาระไค...สินะ”         “...อืม”           ดวงตาของผู้ยื่นมือมาช่วยหม่นแสงลงกลับเป็นสีน้ำตาลดำ...หมอนี่?               
                           “ชั้นอิสะกะ...เบลด ซีโร่...”        “...นายสินะ”             ดาบถูกเลื่อนเก็บเข้าปลอกช้าๆดวงตาของอิสะกะมองมาที่เร็น ที่ยังคงหวาดกลัวบางอย่างอยู่...
                             “เธอคนนั้นไม่ใหวแล้วล่ะ...ไปที่A.Dก่อน และค่อยว่ากัน”










                           “กันดั้ม...กันดั้ม... กันดั้มตั้งสองเครื่องแน่ะ กัปตัน สุดยอด~!!!”       จินยองทำปากหวออย่างอดอาการตื่นเต้นไม่ได้เมื่อหายนะของสงครามทั้งสองเครื่องมาอยู่ที่ฐานของA.Dพร้อมๆกันอย่างนี้
                           “จะลองขับมั๊ยล่ะ?”           ฟูจิวาระถามหยั่งเชิง จินยองทำปากยู่อย่างเซ็งๆก็ใช่ว่าจะไม่อยากลองนะ
                           “อยากสุดๆเลย...แต่เห็นว่าอัตราซิงโครโหดถึงตายT^T”     ฟูจิวาระหัวเราะในลำคอแหยงๆ ก็จริงถ้าเป็นไปได้ จะไม่ขอซิงโครกับเมเทโออีกแล้วเป็นอะไรที่ทำให้รู้สึกทรมาณจนอยากตายจริงๆ
                            “นั่นก็จริง...”        “พวกกันดั้มเนี่ยถ้าจะขับได้เนี่ย ต้องมีตู๊กตาหน้าหุ่นด้วยใช่ป่ะ?”
                            “ห๊ะ!?”         “ก็อิสะกะตอนมาพร้อมกันดั้มครั้งแรก ก็มาพร้อมสาวสวยของมัน...”
                            “......= =”       “ส่วนของนายก็มาพร้อมแม่สาวสุดCoolนั่น...อ๊า~*O*///”       ชักเลอะไปใหญ่- -...
                             “แล้วนายทำไมถึงออกมาจากRuzonเอาวะงั้นล่ะ?ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีพวกมันคิดจะเข้ากับเราเลยนา มีแต่นายนี่ล่ะ ประหลาดดีแฮะ”        
                           “โทดละกันนะที่ประหลาด- -*”           ฟูจิวาระเบนความสนใจจากอายะและจินยองไปสนใจกันดั้มอีกเครื่องที่อยู่ข้างหน้าเค้าแทน...
                              “...จะขับปีศาจก็ต้องให้ปีศาจขับ...สินะ”





                              “ฟูจิวาระไคครับ... ตั้งแต่นี้ ขอร่วมสู้กับRuzonไปด้วยคนผมไม่ใช่สปาย ยินดีทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้ร่วมสู้กับพวกนั้น”      สิ้นเสียงแนะนำตัวทาลอสก็เบิกตาเล็กน้อยก่อนผิวปากออกมาเป็นเชิงเล่นดวงตาหันไปหาวานิลลาที่ยืนกอดชิกิอยู่ข้างๆอิสะกะ
                               “มามองอะไรชั้นล่ะคุณเป็นกัปตัน ไม่ใช่ชั้น”      “แต่วานิลลาจังบัญชาการรบเก่งกว่า-*-...”
                               “แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าชั้นจะตัดสินใจทุกอย่างได้”          **คุณกัปตัน คุณกัปตัน**
                               “เฮ้อ~...ก็ตามนั้น...เพราะถึงขนาดให้เอาหุ่นมาไว้ที่ฐานแล้วนี่นะ”      “ขอบคุณครับ”
             ฟูจิวาระตอบขอบคุณอย่างเบาใจลงแต่เค้าก็ยังพอจะรู้ตัว ว่ายังไม่ได้รับการยอมรับเต็มที่ตั้งแต่แรกมันพึ่งจะเริ่มเท่านั้น
                               “เอาล่ะมาที่ภารกิจต่อไป”          “เผื่อเธอจะไม่รู้ชั้นยังไม่ได้พักเลยนะ=O=;”           อิสะกะหันไปแหวใส่วานิลลาเธอถึงกับง้ำหน้าเซ็งขึ้นมาทาลอสหัวเราะออกมาและลุกจากเก้าอี้กัปตันมาลูบหัววานิลลาเล่น
                               “ไม่ต้องรีบร้อนน่ะวันนี้พักกันแค่นี้ดีกว่า... เพราะงานที่จะมา มันหนักพอดู”
                                “ที่ว่าหนักน่ะคือ...”        ทาลอสหันไปมองฟูจิวาระ...ในฐานะที่เค้าก็ฝากตัวเป็นนักบินของยานแล้ว เค้าก้จำเป็นต้องรู้ภารกิจต่อไปด้วย...
                                  “เราจะช่วยตัวประกันทั้งหมด ของอัลคาทรัซ มาเรียน่า”




--------------------------------------------------------------------------------** End EP.7
จบพาทเจ็ดเเบบสั้นๆ(_ _) ตอนหน้าเรามารู้ต้นกำเนิดวิถีเกรียนเเบบอิสะกะกัน
คนอ่านน้อย เเต่ก็จะสู้ต่ออย่างน้อยก็ยังมีผู้อ่านเเวะมาดูผลงานมั่งT^T///
วันที่โพสตอนนี้ ผมคงเขียนต้นฉบับ ซีซั่น1จบไปเเล้ว รวมเเล้วยี่สิบเอ็ดตอน=[]=;;;(ตายจมคีย์บอร์ด)
ฝากติดตามจนถึงตอนจบss1ด้วยเน้อ>w< จะสปอยด์ss2นิดนึง


เจอกันตอนต่อไปครับ^w^\=/

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? ลงทะเบียน

x
โพสต์ 23-8-2013 14:19:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

ขอบคุณมากครับบบ
 เจ้าของ| โพสต์ 23-8-2013 14:29:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย SwordSS เมื่อ 23-8-2013 14:19
ขอบคุณมากครับบบ

ครับผม^w^
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 9-12-2016 14:45 , Processed in 0.036336 second(s), 24 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้