ดู: 251|ตอบกลับ: 0
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
                             “ต้องขอโทษหลายๆอย่างด้วยนะคะ...”           “ไม่เป็นไรหรอก ลุงฝากไอ้นี่ด้วยนะ จากที่เจอเมื่อกี๊มันอาละวาดหนักกว่าเดิมอีก- -*”             (นินทาระยะเผาขนเนี่ย สนุกนักเชียว==;; ...)  อิสะกะบ่นในใจ  
           อิสะกะมองตาย่นอยู่ห่างๆ เค้าเลือกที่จะมาส่งแค่ที่สถานีเพราะสถานการณ์ในตอนนี้ เค้าอาจจะถูกใครที่ไม่รู้ฝ่ายตามเอาอีกก็ได้และพ่อแม่ก็อาจจะโดนลูกหลงไปด้วย แม้จะเหงาๆ แต่ก็คงดีกว่าต้องสูญเสียไป

                          “ว่าแต่...ไปแอบคบกันตอนไหนจ๊ะ?”        “ค...คะ?!”
                          “ว่าแต่ตกใจพอดูนะ...ทีแรกก็นึกว่าเป็นหัวหน้างาน แต่ตอนที่เดินมาเมื่อกี้เห็นจี๋จ๋ากันน่าดู-.-“
                         “เพ้อแล้วพ่อ=[]=**”   
                         “ทำไมล่ะ?แม่หนูคนนี้ แม่ก็ว่าน่ารักนะ จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องพามาให้พ่อแม่เจอด้วย-*-...”
                         “กับ...ยัยนี่เนี่ยนะ?”             อิสะกะกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ...ไอ้สวยน่ะสวยจริง... แต่เค้าไม่ใช่รสนิยมจำพวกยันเดเระรึรักต้องเชือดนี่สิ
                           “กับชั้นแล้วทำไม?-  -+”          “รถไฟมาแล้วแน่ะ มาๆ เดี๋ยวถือให้^O^;;”               ชิ่งเนียนๆ...



         




         พลาซ่า
               ชั้นเดินมาตามทางคนเดินเรื่อยๆหลังจากส่งพ่อและแม่ของตาบ้าเลือดนี่ขึ้นรถไฟ ก็เข้าใจน่ะนะ ว่าสำหรับเค้าแล้วคนสองคนนั้นสำคัญแค่ใหน แต่ไอ้นิสัยช่างทำลายเนี่ย แนะนำให้เพลาๆเหอะ- -;;
                            “เธอบอกว่าข้อมูลทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้จะถูกลบทั้งหมดสินะ”       “...อืม”
                           “.......”         “นายไม่เชื่อใจชั้นบ้างเลยรึไง?”
                            “ฟังดูประชดประชันใช้ได้”                อิสะกะทำท่าทางเหมือนไม่แคร์และก้มลงไปดูของที่วางขายข้างทางท่าทางนายนี่จะไม่มีทักษะมารยาทเรื่องการคุยกับผู้หญิงเลยสิ- -*
                          “...พวกเค้าคือสิ่งสำคัญที่สุดที่ชั้นจะต้องปกป้องชั้นจะเสียไปไม่ได้”       “นั่นคือเหตุผลที่นายไม่เชื่อใจใคร?”        ชั้นถามทวนอีกครั้ง...ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง คนที่ไม่อาจวางใจใครได้อย่างเค้า จะอยู่ยังไงในโลกที่ไม่มีที่ให้พึ่งพิงนี่กัน.......
                      “ชั้นเอง...ก็มีเรื่องที่อยากเชื่อเหมือนกันล่ะน่ะ...”                 “นี่คือคำพูดของคนที่ระแวงคนรอบข้างอย่างนาย”
                      “งั้น...ในเมื่อเธอเชื่อใจชั้นแล้วชั้นก็ควรเชื่อเธอมั่งสินะ”      “เอาอะไรมาพูดว่าชั้นเชื่อนาย - -+”
                      “นั่นสิเนอะ...เอาง่ายๆแค่ตอนเจอกันครั้งแรกมั้ง”         “ที่ชั้นไล่ยิงนาย?”
                      “ช่างน่าจดจำ=__=;;”        อิสะกะย่นจมูกทำท่าเหมือนเซ็งๆฮึ...ชั้นก็จำได้ล่ะ คนบ้าที่มีความหื่นเป็นอาวุธอย่างนั้น
                      “เอาเหอะ...ชั้นเองก็ไม่แคร์ว่านายจะเชื่อชั้นรึไม่เชื่อ แต่อย่าลืมคำที่อวดไว้ล่ะ”        ชั้นลองถามลองใจดูซึ่งอิสะกะก็ทำเหมือนคิดๆอยู่แวบนึงแล้วทำท่าเหมือนนึกออก...นี่ถ้าชั้นไม่ถามนี่ก็พร้อมจะลืมทุกเมื่อเลยสิ=____=**
                         “ยังจำได้อยู่...สัญญาน่ะ^[++]^y+”            “ฮึ...ดี”
                         “แล้ว...กลับกันเลยมะ?ยังเรื่องภารกิจ...”          ชั้นยื่นนิ้วชี้หน้าของคนไม่รู้กาลเทศะอย่างตำหนิอิสะกะทำหน้างงออกมาจนจับได้นี่ในสมองของเจ้าบ้าพลังนี่คิดแต่จะลุยอย่างเดียวเลยสิ...
                         “วันนี้เป็นวันของชั้นห้ามพูดเรื่องภารกิจ รึอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องเด็ดขาด ...เข้าใจนะ^=^”
          ชั้นจ่อปืนกระบอกเล็กเข้าที่ท้องของอิสะกะและถามเสียงนุ่มชั้นไม่ได้บังคับนะ แต่จะตอบอะไรดีล่ะ ตกลง รึตกลง^^                                      “ครับT^T...”          ดีมาก- -...




      และหลังจากเตร็ดเตร่ในพล่าซ่าได้ราวๆชั่วโมงกว่าชั้นและเค้าก็ได้รู้ถึงความจริงอันน่ากลัว...ของที่ตั้งขายรอบๆนี่มันกรรโชกเงินในกระเป๋าชั้นไปได้ง่ายกว่าโดนพวกวิ่งราวมาเอาไปซะอีกเจอนู่นเจอนี่ล่อต่อก็แทบหมดแล้ว
                                    **วานิลลานั่นอะไรอ่ะ? นั่นอะไร?**
            พอเถอะชิกิ...เกือบหกสิบเปอร์เซ็นที่ทำให้ชั้นเกิดกิเลสคือแกรู้ตัวมั๊ย?TT__TTพอหันไป ชั้นก็เจอซุ้มขายพวกเรื่องปั้นเซรามิค และสินค้าแฮนด์เมดเรียงเป็นพรืดถ้าชั้นเดินดูทั้งหมด ได้มีหมดตัวล้านเปอร์เซ็น...
            ชั้นมองดูรอบๆตัวแล้ว...อิสะกะหายไปไหน- -;อย่าบอกนะ ว่าตานั่นหลงทาง- -!? ขอโทษนะ คุณผู้ชาย... แต่ซีนนั้นเค้าต้องให้ผู้หญิงเล่นสิคะ=^=;;
                                    **นั่นอะไรนั่นอะไร**     “ชิกิ...!”            ชิกิลอยเข้าไปในกลุ่มคนและหายเข้าไปในร้านบางอย่างชั้นเดินตามเข้ามาก็เจอ...
                                                               ม๊าว~♪
         แมว!?O///O!!??ลูกแมวห้าหกตัวยองอยู่เต็มตัวของตาผู้ชายหน้ามึนต่อหน้าตัวนึงที่ขนฟูๆสีขาวกำลังปีนป่ายบนหัวอิสะกะอย่างสนุกและไม่รู้เรื่องระ...ระวังถูกหมอนั่นกินเอานะ!!
                                     “เธอทำหน้าเหมือนชั้นจะกินแมว=___=”          “นายไม่กินดิบๆแน่ ชั้นรู้=O=;;”
                                    “สติแตกได้อีก=A=;;”        “นายเอาออกมาเล่นอย่างนี้เดี๋ยวได้โดนด่าหรอก”
                                      “เธอว่าตัวใหนน่ารักสุด?”            “ห๊ะ?”        อิสักะหันมาถามชั้นโดยไม่สนใจว่าเจ้าของร้านจะมาบ่นเลยนี่นาย คาแรคเตอร์ไม่น่าจะชอบแมวนะ=O=!?
                                       “งงอะไรล่ะ?ชั้นว่าตัวสีเทานี่น่ารักนะ แต่เจ้าสามสีนี่ขี้อ้อนดีแฮะ”       ชั้นเท้าเอวอย่างเซ็งๆและลองมองดูเหล่าลูกแมวตัวจิ๋วที่ปีนป่ายไปตามตัวของอิสะกะตัวใหนๆก็เหมือนๆกันนี่นะ...
                                       “แล้ว...เจ้าตัวสีขาวนั่นทำไมมีแค่ตัวเดียวล่ะ?”     
                                      “จะไปรู้เรอะ เห็นเหลือตัวเดียวในกรง”
             ชั้นช้อนเจ้าเหมียวตัวเล็กสีขาวขึ้นมาดูเลาๆชั้นชอบตาสีฟ้าๆของเจ้านี่แฮะ...
                                        “เจ้าตัวนั้นตามันเสียไปข้างนึงน่ะคุณหนู...ถ้าอยากได้สีนี้ ลุงจะหาตัวใหม่มาให้”
            เสียงเจ้าของร้านเรียกชั้นที่มองดูเจ้าตัวเล็กในมือ ให้เปลี่ยนไปมองเค้าแทนชั้นเปลี่ยนกลับมามองเจ้าตัวเล็กอีกทีหนึ่ง ตาซ้ายแปลกจริงๆด้วย ยังเด็กแท้ๆตาบอดเหรอ?...
                                      “มันเป็นพันธุ์ผสมยังไงก็คงขายไม่ออก ลุงแนะนำตัวอื่นให้ดีมั๊ย?”              ...ชั้นมองดูเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน ทั้งๆที่ไม่น่าจะรู้เรื่องแต่ชั้นรู้สึกว่ามันหงอยๆลงไปนะ...
                                      “ถ้าจะให้แนะนำล่ะก็นะ...”            “ไม่ล่ะครับ... เราอยากได้เจ้าตัวนี้มากกว่า คิดเงินด้วยฮะ”
            ชั้นหันมามองอิสะกะที่ยื่นขึ้นมาและเอามือมาจับหัวชั้นเบาๆ
                                      “เจ้าพวกเมื่อกี้ก็แข็งแรงแล้วก็ซนระเบิดขนาดนั้นไม่นานก็ต้องมีคนมาเอาไปแน่...”
                                    “.......”           “อยากได้ไม่ใช่เหรอ?”
       เค้ายิ้มออกมาบางๆและถามชั้น เอกลักษณ์ของนายเลยสินะ... บทจะอ่อนโยนก็อ่นโยนเนี่ย...
                                      “...อืม”


                                     “เราจะตั้งชื่อเจ้านี่ว่าอะไรดี(. .)?”         หลังจากเดินออกมาจากร้านสัตว์เลี้ยงชั้นก็อุ้มเจ้าตัวเล็กนี่และโยนกล่องลังที่ใส่อยู่ทิ้งถังขยะทันทีขนาดชั้นเป็นคนยังไม่อยากอยู่ที่มืดๆแคบๆเลย นับประสาอะไรกับแมว            
                                    “แมวเธอเธอก็คิดสิ”         อิสะกะที่เดินตามตอบมาอย่างหิวลูกตะกั่วมากถ้าไม่กลัวเจ้าเหมียวนี่ตกใจจะฟาดให้ซักนัด- -* ชิกิเองก็ลอยวนไปวนมาได้พักนึงแล้วท่าทางจะถูกใจเจ้าเหมียวนี่น่าดูแฮะ
                                   **เจ้าสาวของชิกิ เจ้าสาวของชิกิ**
                                    “อะไรนะชิกิ!?=O=;;”           ชั้นยกเจ้าเหมียวขึ้นและพบกับความจริงที่ไม่ทันสังเกต...!
                                   “ต...ตัวเมีย=____=;;”         ท่าทางชั้นจะบังเอิญหาแฟนให้ชิกิโดยไม่รู้ตัวT*T;;




---------------------------------------------------------------------------------------------------------**
จบไปเเล้ว ที่มาที่ไปของพลังของโมบิลคอนโทรล เเล้วเราจะมาลงสงครามจริงกันตอนต่อไป
ศัตรูคราวนี้เเน่นอนเเล้วว่าเป็นโมบิลอาเมอร์ยักษ์คราเคน
...เเต่นอกเหนือจากนั้น ต้องติดตามต่อในวันอาทิตย์เน้อ>w<

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 6-12-2016 12:44 , Processed in 0.031307 second(s), 16 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้