ดู: 209|ตอบกลับ: 0

Exerline Code 00 โค้ดรักพิทักษ์ฝัน : ตอนที่ 4 ความเป็นไปได้ Or คาดเดาล่วงหน้า?

[คัดลอกลิงก์]
   
   ณ ตึกที่สูงขึ้นไปจนต้องแหงนหน้ามองตั้งจากกับตึกประมาณ 90 องศา ภายนอกบริษัทก็ดูธรรมดา ๆ ข้างในก็ดูธรรมดา ๆ มีชายหนุ่มผมสั้นสีดำนัยตาสีดำลูกวาวนั่งอยู่บนเก้าอี้เลื่อนซึ่งมีโต๊ะไม้และเอกสารอื่น ๆ ว่างไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะนั้น...

  '' ประธานครับประธาน!! '' เสียงตะโกนจากข้างนอกห้องดังเข้ามาในหูของชายหนุ่ม
  '' มีอะไร? '' ชายหนุ่มหันไปทางเสียงเรียกก็พบกับชายใส่แว่นคนหนึ่งถือเอกสารพะรุงพะรังแล้ววิ่งตรงมาที่ชายหนุ่ม
  '' ท่านประธานจะไปไหนเหรอครับ!? จองตั๋วเครื่องบินไปแบบนี้จะทิ้งหน้าที่เหรอครับ!? '' ชายใส่แว่นยังไม่วางแฟ้มลงและถามชายหนุ่มอย่างรีบร้อน
  '' อ๋อ!? นี่น่ะเหรอ? เดี๋ยวฉันจะต้องออกไปธุระนานหน่อยฝากหน้าที่ต่าง ๆ ไว้ให้นายด้วยแล้วกัน '' ชายหนุ่มลุกขึ้นไปหยิบเสื้อคลุมสูทแล้วเดินไปที่ประตูข้างหน้าห้อง
  '' จะทิ้งให้ผมทำอยู่คนเดียวงั้นเหรอครับ!!? '' ชายใส่แว่นทำท่าทางลุกลี้ลุกลน
  '' ก็นายน่ะคือคนที่ฉันไว้ใจให้ทำงานนี้นะ ขอตัวไปหาน้องชายก่อนล่ะมีอะไรก็โทรหาฉันแล้วกัน '' ชายหนุ่มเดินออกจากห้องไปอย่างสง่างามโดยทิ้งไว้เพียงชายใส่แว่นที่นอนสลบคากองเอกสารจำนวนไม่ถ้วนที่กองอยู่ตรงพื้น



  ถนนสีเทามีเลนอยู่ 2 เลนเล็ก ๆ ต้นไม้รมฟุตบาทที่ปลูกเอาไว้โดยเว้นระยะห่างเอาไว้อย่างดี รถลีมูซีนสีดำแล่นอยู่บนเลนด้วยความที่เป็นรถที่หายากและความสวยงามของตัวมันเองนั้นทำให้เป็นที่น่าจ้องมองอย่างยิ่ง...
  
  '' คาวะ ๆ !! รถนี่กว้างมากเลยอ่ะ!! '' เอมิเลียพูดพร้อมกับสำรวจภายในรถไปอย่างตื่นเต้น
  '' อืม! แต่ว่านั่งลงก่อนเถอะเดี๋ยวจะมีคนไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ '' คาวะพูดพลางหยิบชามาจิบ

รถลีมูซีนจะมีความยาวมากกว่ารถปรกติซึ่งทำให้สามารถนั่งได้หลายคน ในรถนั้นจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกตั้งแต่ทีวีขนาดเล็ก ๆ ที่ใส่แก้วน้ำ รวมไปถึงเบาะข้างหลังที่บรรจุคนได้ถึง 6 คน และสามารถหันเบาะเข้าหากันเพื่อคุยกันได้ รถลีมูซีนนั้นมีราคาที่สูงถึงสูงมากสำหรับคนที่สามารถนำมาโลดแล่นบนถนนได้ต้องถือว่าเป็นคนที่รวยมากไม่ก็เป็นคนมีเชื้อสายกษัตริย์อย่างแน่นอน

  '' แล้ว? เรียกไปทำไมเหรอ? '' ฮิเมะที่นั่งอยู่ตรงกลางของเบาะ ซึ่งฝั่งตรงกันข้ามฟุโดะและคาวะนั่งอยู่โดยที่เบาะของคาวะหันหน้าไปทางหลังรถ ส่วนฮิเมะหันหน้าไปทางหน้ารถ
  '' ไม่รู้สิ เรียกมาก็ต้องมีเรื่องทุกทีไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรอีกรึเปล่า '' คาวะพูดพร้อมกับทำหน้าปลง
  '' เอาเถอะ ปู่ของคาวะฉันไม่รู้จักท่านมากนักหรอก รู้เพียงแค่ว่าท่านชอบมาหาคาวะบ่อย ๆ และทำให้คาวะหยุดเรียนน่ะ '' ฟุโดะพูด
  '' ชั้นขอตัวอ่านโน๊ตที่เบื้องบนให้มาก่อนแล้วกันอีกเยอะเลย '' คาวะพูด
  '' งั้นขอสำรวจรถนะ! '' เอมิเลียพูดพลางสอดส่องสายตาไปรอบรถ
  '' ตามใจเถอะ '' คาวะพูดพร้อมกับเอาโน๊ตออกมาจากกระเป๋า

Note 2 : Party
            สำหรับเพลเยอร์นั้นด้วยความที่ว่าคอมม่านั้นมีจำนวนมากและบางตัวเก่งเกินที่จะรับมือได้ทางเบื้องบนจึงได้ออกกฏ(Rules)มาว่าเพลเยอร์สามารถสร้างกลุ่มของตัวเองได้เพื่อที่จะทำลายคอมมารวบไปถึงสืบหาต้นตอของการที่คอมม่าหลุดออกมายังโลกนี้ด้วย สำหรับเพลเยอร์จะมีแรงค์(Rank)เป็นที่บอกระดับของตัวเองว่าอยู่ในระดับไหน ซึ่งเพลเยอร์จะมีระดับทั้งหมด 9 ระดับตั้งแต่ 0 - 9 โดยที่คอมม่านั้นก็มีแรงค์เช่นเดียวกันโดยคอมม่านั้นจะมีแรงค์ตั้งแต่ 1 - 10 ซึ่งในแต่ละแรงค์จะมีคอมม่าที่แข็งแกร่งที่สุดหรืออาจจะเรียกว่าลาสบอส(Lastboss)ก็ได้ เพลเยอร์ที่กำจัดลาสบอสได้จะได้ตำแหน่งของแรงค์นั้น เพลเยอร์ทุกคนต้องมาลงทะเบียนการยืนยันตัวเพื่อที่จะรับไอดีการ์ด(ID Card)และดูข้อมูลของตัวเองได้ ไอดีการ์ดจะบอกทุก ๆ อย่างตั้งแต่หลักฐานการยืนยันตัว อาชีพที่เรียกกันในหมู่เพลเยอร์ ฉายา ไปจนถึงอาวุธที่ใช้และสุดท้ายเพลเยอร์สามารถกำจัดเพลเยอร์ด้วยกันเองได้ แต่ห้ามทำการฆ่าเพลเยอร์ด้วยกันเองเด็ดขาด!

  '' อืม... '' คาวะที่อ่านโน๊ตอยู่ออกเสียงอืมออกมาทางปาก
  '' คาวะถึงแล้วล่ะ '' ฟุโดะสะกิดคาวะแล้วเปิดประตูออกไป
  '' อ้อ! เหรอ? งั้นไปกันเถอะ '' คาวะและพวกฮิเมะเปิดประตูออกไป
  '' มาแล้วเหรอครับ นายท่านรออยู่ด้านในครับผม '' ชายหนุ่มผมยาวสีดำมัดผมม้าใส่ชุดสูทพ่อบ้านโค้งตัวให้คาวะ
  '' ก็นะ ยินดีที่ได้พบแล้วกันเซบีรัส เอ..ชื่อจริง ๆ นายอะไรนะ? '' คาวะถาม
  '' เรื่องนั้นวางเอาไว้ตรงนี้ก่อนเถอะครับ ท่านปู่รออยู่ในบ้านแล้วครับ '' เซบีรัสพูดในท่าที่ยังยืนโค้งหัวอยู่
  '' งั้นเข้าไปกันเถอะ '' คาวะพูดพร้อมกับเดินเข้าไปในบ้าน

เมื่อเดินเข้าไปแล้วจากประตูหน้าบ้านจะมีที่ถอดรองเท้าก่อนที่จะขึ้นบ้านอยู่และเมื่อเดินไปข้างหน้าอีกนิดหนึ่งทางซ้ายก็จะเป็นห้องรับแขกและมีครัวเล็ก ๆ อยู่ด้านหลัง หากเดินตรงไปอีกจะเป็นห้องน้ำ

  '' นั่นไงปู่นั่งอยู่บนโซฟา ฟุุโดะฝากด้วยแล้วกัน '' คาวะพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาปู่ที่โซฟาโดยที่ปู่ของคาวะนั้นเป็นคนหัวล้าน ๆ มีหนวดและเคราสีเทาที่ยาวประมาณ 1 ฟุต( 1 ไม้บรรทัด)
  '' งั้นพวกเธอมานั่งตรงนี้ก่อนแล้วกันนะ '' ฟุโดะพามานั่งที่โต๊ะรับประทานอาหาร
  '' แล้วคาวะล่ะ? '' เอมิเลียถาม
  '' ปล่อยให้คุยกับปู่เขาไปเถอะน่ะ ไม่เป็นไรหรอก '' ฟุโดะพูดพร้อมกับนั่งที่โต๊ะอาหารโดยไม่มีอาการใด ๆ
  
ทางด้านคาวะที่เห็นปู่นั่งอยู่บนโซฟานั้นก็ได้เริ่มทักทายปู่ก่อน
  '' ปู่ครับ มีอะไรงั้นเหรอครับ? ถึงได้มาที่นี่ '' คาวะถามปู่ของเขา
  '' คาวะ มาแล้วล่ะอันตรายน่ะ '' ปู่ของคาวะพูดด้วยสำเนียงของคนแก่
  '' ครับ? '' คาวะทำท่าสงสัย

[ ตูม!!!!! ] เสียงระเบิดดังมาจากหน้าบ้านต่อด้วยประตูบ้านที่กระเด็นไปทางห้องน้ำ
  '' .... อย่าลืมซ่อมล่ะคนที่ทำน่ะ.. '' คาวะมองด้วยสายตาที่เสียดาย(ประตู)
  '' เอรีส! เจ้าอยู่ที่ไหน!!? '' เสียงที่ดังสนั่นจากหน้าบ้านของคาวะนั้นดังก้องไปทั่วทั้งบ้าน
  '' เสียงนั้นมัน? ท่านพ่อเหรอ? '' เอมิเลียพูดกับตัวเอง
  '' เอรีสเจ้าไปอยู่ที่ไหนมา!! '' เมื่อรูปร่างปรากฏ ก็เผยให้เห็นร่างที่กำยำรวมไปถึงกล้ามเนื้อที่เห็นได้ชัดว่าฝึกมาอย่างดีผมตั้งสีขาวกับตาที่แดงก่ำแสดงให้เห็นถึงความโกรธที่มีออกมาอย่างน่ากลัว ทั้งยังมีหูที่ตั้งและเขี้ยวที่ยาวทำให้ทุกคนสามารถรู้ได้ด้วยตัวเองว่านั่นคือแวมไพร์
  '' ท..ท่านพ่อ คือ.. '' เอมิเลียพูดโดยที่ไม่สบตา
  '' คุณนั่นแหละเป็นใครบุกรุกมาถึงบ้านคนอื่นเนี่ย!? '' ฮิเมะถือเรเปียพร้อมกับตั้งท่าต่อสู้
  '' ข้าไม่ได้มีธุระกับพวกเจ้า! '' แวมไพร์ใช้มือขวาทำท่าปัดออกไปทางขวาทำให้เกิดลมปริศนาพัดพวกฟุโดะกระเด็นไปติดกำแพง

[ ตึง!!!! ] ฟุโดะ ฮิเมะและอาริสะกระเด็นไปติดกำแพง
  '' กลับกันได้แล้วไอรีส! '' แวมไพร์พูดอย่างเย็นชาและจับแขนเล็ก ๆ ขอเอมิเลียเอาไว้อย่างแน่นหนา
  '' ค..คือว่าท่านพ่อ! '' เอมิเลียพยายามจะพูดอะไรซักอย่างแต่ทว่า..

[ เพี๊ยะ!!! ] เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าของเอมิเลียดังลั่นซึ่งแรงตบนั้นทำให้หน้าเอมิเลียมีแผลเป็นรอยมีดบาดเลยทีเดียว
  '' รีบกลับกันได้แล้ว! '' แวมไพร์กระชากแขนของเอมิเลียอย่างรุนแรง
  '' นี่แกน่ะ '' คาวะที่มองอยู่นานนั้นเอ่ยปากพูดออกมา
  '' มีอะไร! ข้าไม่มีธุระกับแก! '' แวมไพร์ยังพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง
  '' ทำประตูพัง แถมยังทำร้ายเพื่อน ๆ ต่อหน้าชั้นอีกกล้ามากสินะ? '' คาวะพูด
  '' แล้วเจ้าจะเอายังไงล่ะ? สู้กับข้างั้นเหรอ? มนุษย์ต่ำต้อยอย่างเจ้าจะสู่อะไรข้าได้!? '' แวมไพร์พูดด้วยเสียงที่ดุดันและสายตาที่เหยียดหยาม
  '' ปู่ ส่งผมไปที่โลกปิศาจกับหมอนี่ที '' คาวะพูด
  '' จะดีเหรอหลาน? '' ปู่ของคาวะพูด
  '' เอาเถอะครับผมต่อให้ '' คาวะพูด
  '' งั้นก็ไปดีมาดีเน้อ! '' ปู่ของคาวะยกมือขวาขึ้นและเหตุการณ์ที่ต่อจากนั้นคือคาวะและแวมไพร์ตัวนั้นหายไป

ณ โลกที่มีแค่ท้องฟ้าสีดำรอบ ๆ มีแต่พื้นและไม่มีแม้กระทั่งสิ่งมีชีวิต มองไปทางไหนก็เจอแต่ดินที่แห้งแล้งคาวะและแวมไพร์ตัวนั้นก็ได้มายืนอยู่ที่ใจกลางของโลกนี้
  '' เอาล่ะมาสะสางกันเลยดีกว่า '' คาวะพูด
  '' เจ้า? เป็นใครกันแน่? ทำไมถึงพาข้ามาที่นี่ได้? '' แวมไพร์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
  '' ไม่ใช่ฝีมือชั้น นี้ฝีมือของปู่ชั้น '' คาวะพูด
  '' งั้นเหรอ? แสดงว่าเจ้าก็ยังคงกระจอกอยู่สิ....นะ... ''

[ฉึก ๆ ๆ !!!! ] หอกปริศนาจำนวนมากแทงไปที่ตัวของแวมไพร์อย่างนับไม่ถ้วน
  '' ไม่ได้อยากฝังเพราะงั้นรีบ ๆ ตายไปซะ '' สายตาของคาวะที่แปรเปลี่ยนจากสายตาที่อ่อนโยนและเป็นมิตรโดยที่คาวะได้ทิ้งออร่าของจิตสังหารและสายตาที่พร้อมจะฆ่าฟันได้ทุกเมื่อเอาไว้
  '' นี่แก!? '' แวมไพร์พูดพร้อมกับจับออกเอาไว้
  '' .... ''
  '' แกสร้างภาพลวงตาได้ด้วยยังงั้นเหรอ? ''

[ เพล้ง!!! ] ภาพที่แวมไพร์ถูกแทงด้วยหอกนั้นถูกทำลายออกเป็นชิ้นส่วนของกระจกชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจายออกไปในอากาศ
  '' รู้ด้วยเหรอ? '' คาวะถาม
  '' แค่ระดับต่ำ ๆ แค่นี้ข้าไม่พลาดท่าหรอกนะเจ้ามนุษย์ '' แวมไพร์พูด
  '' ชั้นไม่ชอบการทำร้ายใคร ตอนที่ฮิเมะบอกให้สร้างภาพสกิล(Skill)ออกมาชั้นก็เลยนึกสกิลนี้ขึ้นมาได้ '' คาวะพูด
  '' งั้นเจ้าก็หมดมุขแล้วสินะ? '' แวมไพร์พูด
  '' ก็คงงั้น '' คาวะพูด
  '' งั้นตาข้าบ้างล่ะ!! '' แวมไพร์เคลื่อนไหวด้วยความเร็วทสูงำให้คาวะมองไม่เห็น

[ เปรี้ยง!!! ] คาวะโดนชกไปที่หน้าท้องอย่างจัง
  '' อั่ค!!! '' คาวะเอามือมากุมที่ท้องเอาไว้
  '' ยังไม่จบหรอกนะ ''

[ ตูม!! เปรี้ยง!! ] คาวะถูกเตะเข้าที่ท้องหลังจากนั้นก็โดนทุบไปที่หลังอย่างจัง
  '' อ้ากกก!! '' คาวะลงไปนอนกับพื้น
  '' สงสัยเจ้าคงจะมีแค่ราคาคุยแล้วล่ะมั้ง? '' แวมไพร์พูด
  '' ยังหรอก ๆ แค่ก ๆ ! '' คาวะลุกขึ้นโดยที่ปาดเลือดที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก
  '' ดีเลย! ข้าต้องการกระสอบทรายพอดี '' แวมไพร์พููดจบก็ซ้อมคาวะด้วยการเตะ ต่อย เข่า ทำซ้ำไปเรื่อย ๆ ที่ได้ยินนั้นก็มีแค่เสียงของการถูกเตะต่อยและเสียงร้องของคาวะเท่านั้น
[ตุบ ๆ พลั่ก ผัวะ!! ] คาวะยังคงถูกแวมไพร์ซ้อมอยู่อย่างนั้นแต่ทว่าคาวะก็ยังไม่ล้มลง
  '' เป็นแค่มนุษย์ริอาจจะมาสู้กับเผ่าแวมไพร์ งี่เง่าสิ้นดี '' แวมไพร์พูดพร้อมกับที่กระทืบคาวะอยู่
  '' งั้นสินะ...แต่ว่า...ชั้นน่ะเก่งกว่าพวกแกทุกตัว... '' คาวะพูด
  '' ฮ่า ๆ ๆ !!! แล้วสภาพที่น่าอนาจอย่างนี้มันคืออะไร!!? '' แวมไพร์หัวเราะดังลั่นพร้อมกับกระทืบคาวะต่อ
  '' เพราะว่าพวกแกทำได้แค่นี้น่ะสิ...ถึงได้อ่อนและมีหมัดที่กระจอกแบบนี้น่ะ.. '' คาวะพูดโดยที่ยังคงโดนแวมไพร์กระทืบอยู่แต่ก็ยังไม่ล้ม
  '' ปากดีอย่างนี้ข้าขอดูหน่อยแล้วกันว่าเจ้าจะทนได้สักเท่าไหร่!! '' แวมไพร์ใช้เท้าเตะไปที่คาวะแต่ทว่า
  '' พอแล้วล่ะ '' คาวะพูด
  '' หมายถึงชีวิตแกใช่ไหม!? ''
  '' เปล่าการอ่อนข้อให้ต่างหาก '' คาวะจับขาของแวมไพร์ที่เตะมาพร้อมกับใช้ศอกขวาซอกไปที่หัวเข่าของแวมไพร์

[ปึ่ก!!! กร๊อก!!!] เสียงศอกของคาวะและกระดูกของแวมไพร์ที่หักไปนั้นดังก้องไปทั่วพื้นที่นั่น
  '' อ้ากกก!! นี่แก!! '' แวมไพร์ตะโกนดังลั่น
  '' เสียงหลงแล้วนะ ชั้นแค่เริ่มเบื่อแล้วนะอยากเข้ามาก็มา ชั้นจะซัดกลับเดี๋ยวนี้ล่ะ '' คาวะพูดพร้อมกับตั้งท่าสู้
  '' ไอเด็กปากดีเอ้ย!! '' แวมไพร์ปล่อยหมัดขวามาที่คาวะ
  '' กระจอก '' คาวะเอียงคอหลบไปทางขวาหลังจากนั้นใช้มือซ้ายจับที่แขนขวาของแวมไพร์แล้วดึงมาหาจากนั้นคาวะก็พุ่งเข้าไปใช้แขนขวาศอกเข้าที่หน้าแวมไพร์อย่างจัง ในขณะนั้นคาวะได้ใช้เท้าขวาลงส้นไปที่ขาอีกข้างของแวมไพร์
  '' อ้ากกกกก!! '' เสียงของแวมไพร์ดังลั่นไปทั่วพื้นที่นั้น แสดงถึงความเจ็บปวดของแวมไพร์ออกมา
  '' จะเอาอีกไหมล่ะ? '' คาวะพูด
  '' ..... '' แวมไพร์ไม่พูดพร้อมกับก้มหน้า
  '' ว่ายังไงล่ะ ? '' คาวะถาม
  '' หึ ๆ ๆ เจ้าเป็นคนที่น่าสนใจจริง ๆ แต่ว่าข้าคงต้องเอาจริงแล้วสำนึกในบุญคุณนี้ไว้ด้วยล่ะ '' แวมไพร์ชูมือขึ้นแล้วร่ายเวทย์

  พื้นที่ในบริเวณนั้นเปลี่ยนจากพื้นที่ของดินแห้งแล้งเป็นห้วงอวกาศที่ไม่มีพื้นดินและมีแต่ดวงดาว
  '' ที่นี่มัน!!? '' คาวะตกใจมากจนถึงขั้นมองรอบ ๆ อย่างลุกลี้ลุกลน
  '' มิตินี้เป็นมิติที่ข้าสร้างขึ้นเองเจ้าไม่สามารถทำลายมันได้และข้าจะมีพลังมากขึ้นอีกในมิตินี้ '' แวมไพร์ลอยตัวขึ้นจากพื้นและดูเหมือนกระดูกที่หักและบาดแผลที่เกิดจากคาวะจะหายไปหมด
  '' โกงดีนี่ '' คาวะพูด
  '' เจ้าน่ะเตรียมตัวตายเถอะ '' แวมไพร์พูดพร้อมกับทำท่าจะปาอะไรมาทางคาวะ
  '' หืม? '' คาวะมองด้วยความสงสัย
  '' รับไปซะ!! ''
[ เฟี้ยว!!! ตูม!!! ] ในจังหวะที่ปามานั้นมีวัตถุปริศนาพุ่งเข้ามาหาคาวะด้วยความเร็วสูง
  '' อ้ากกก!! '' คาวะกระเด็นออกจากพื้นที่ที่ยืนอยู่
  '' เป็นยังไงล่ะยังจะมีอะไรมาสู้กับข้าอีกหรือเปล่า? '' แวมไพร์พูด
  '' ถ้าคิดว่าเก่งก็ปามาอีกสิ ! '' คาวะลุกขึ้นพร้อมกับเริ่มวิ่งไปรอบ ๆ
  '' ได้เลยถ้าเจ้าต้องการอย่างนั้น!! ''
[ เฟี้ยว!!! ตูม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!!!!!!!! ] ลูกบอลเวทย์สีดำทมิฬพุ่งเข้ามาหาคาวะอย่างไม่หยุดสายแต่ทว่าคาวะก็หลบได้ทุกครั้งที่ปามา
  '' ทำได้แค่นี้เองเหรอ!? '' คาวะพูด
  '' เดี๋ยวก็รู้! '' แวมไพร์พูดพร้อมกับปาบอลเวทย์มาเรื่อย ๆ
  '' งั้นก็จัดมา!! ''
( แต่ทว่าตอนนี้แรงเราก็เหลือไม่มากซะด้วย แถมภาพลวงตาก็ใช้ไม่ได้ เวทย์อะไรนั่นก็ใช้ไม่เป็น ต้องทำยังไงนะ? )
'' ถึงเวลาตายของเจ้าแล้วล่ะ!! '' แวมไพร์นำมือทั้งสองชูขั้นเหนือหัวแล้วเกิดเป็นบอลพลังเวทย์ขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาหาคาวะ
  '' เฮ้ย ๆ ๆ!! ใหญ่ไปแล้ว!! '' คาวะมองพื้นที่รอบ ๆ เพื่อที่จะหลบแต่ทว่าไม่มีที่ไหนเลยที่จะสามารถหลบได้
  '' รับไปซะ !! '' ลูกบอลไวทย์ขนาดใหญ่พุ่งเข้าหาคาวะด้วยความรวดเร็วแต่คาวะไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเอามือมากันพลังนั้นไว้

[ ตูม!!!!! ] แรงระเบิดมหาศาลที่เกิดขึ้นนั้นครอบคลุมไปทั่วบริเวณนั้นแรงระเบิดนั้นแรงมากจนทำให้แวมไพร์นั้นเกือบจะปลิวออกไปด้วย

เมื่อควันจางลกก็ได้ปรากฏร่างของคาวะที่ลงไปนอนกองกับพื้นอยู่ในสภาพคว่ำหน้า
  '' คงจะทำได้แค่นี้จริง ๆ สินะ น่าผิดหวังจริง ๆ '' แวมไพร์พูด
  '' น้องของฉันไม่ได้อ่อนอะไรขนาดนั้นหรอกนะ '' เสียงปริศนากระทบเข้ากับหูของแวมไพร์
  '' น...นี่เจ้า!!? เรียว!? '' แวมไพร์ทำท่าทางตกใจหลังจากที่รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ในมิตินั้นคือเรียวพี่ชายของคาวะ
  '' ไม่ต้องห่วงฉันไม่ได้มาเพื่อสู้ แค่เอาของมาให้คาวะเท่านั้น '' เรียวเดินไปทางที่คาวะนอนอยู่
  '' จะทำอะไรน่ะ !? '' แวมไพร์พูดด้วยท่าทีที่หวั่น ๆ
  '' เอาของมาให้ไงบอกไปแล้ว นี่ ๆ คาวะลุกได้แล้วจะนอนไปถึงไหน '' เรียวได้ถีบคาวะที่กำลังนอนคว่ำอยู่
  '' โอ้ย ๆ !! เจ็บนะเนี่ย! '' คาวะพูดในขณะที่นอนคว่ำหน้าอยู่
  '' นี่คาตานะที่ยืมมา เวลาเราไม่มีมันพี่ว่าเราคงจะลำบากมากสินะ '' เรียวพูดพร้อมกับวางคาตานะไว้ข้าง ๆ ตัวของคาวะ คาตานะที่ฝักดาบนั้นไม่มีลวดลายอะไรเลยนอกจากสีดำเท่านั้น
  '' ขอบคุณแล้วกันนะช่วยได้พอดีเลย '' คาวะกระโดดสปริงตัวขึ้นมา
  '' นี่เจ้าไม่ได้ปางตายเหรอ!!? '' แวมไพร์ถาม
  '' ไม่นี่? ก็แค่เจ็บนิดหน่อย '' คาวะหยิบคาตานะขึ้นมา
  '' เอาล่ะเดี๋ยวพี่จะไปพักบ้านเราซักพักแล้วกันนะ '' เรียวพูด
  '' อ่อดีเลย ๆ ปู่มาด้วยล่ะ แต่ก่อนอื่นขอเคลียตรงนี้ให้จบก่อนแล้วกัน..กำลังโกรธเรื่องนั้นอยู่ '' คาวะพูดพร้อมกับมองไปที่แวมไพร์
  '' ฮ่า ๆ ๆ !!! เจ้าเด็กปากดีแค่มีดาบมาช่วยนิดหน่อยทำเป็นเบ่ง! งั้นข้าจะทำให้เจ้าขึ้นสวรรไปจริง ๆ ให้ดู!! '' แวมไพร์ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า
  '' นี่ลอร์ดแวมไพร์บอกอะไรไว้อย่างนะ น้องฉันน่ะเก่งกว่าฉันอีก '' เรียวเอามือล้วงกระเป๋าแล้วเดินไปจากบริเวณที่คาวะอยู่
  '' มันจะแน่ซักแค่ไหนเชียว!! เมื่อกี้ยังเจ็บเหมือนหมาถูกน้ำร้อนลวดเลยหายไปซะ!! '' แวมไพร์สร้างลูกบอลเวทย์ขนาดใหญ่อีกครั้ง
  '' เพลงดาบ... '' คาวะย่อตัวลงแล้วตั้งท่าจะชักคาตานะออกมาจากฝัก
{ เพลงดาบเล่มเดี่ยว! : ตราประทับแห่งฝันร้าย! } คาวะดึงคาตานะออกจากฝักอย่างรวดเร็วและ..

[ ตูม!!!!! ] คาวะได้ลอยอยู่ในอากาศข้างหลังของแวมไพร์ทิ้งไว้เพียงรอยฟันที่เป็นแสงทอดมาจากตรงที่คาวะลอยอยู่
  '' อ่อยังไม่หายแค้น '' คาวะพูดพร้อมกับกลับตัวหันหน้ามาหาแวมไพร์อีกครั้ง
  { Dark Hole! } คาวะฟันอีกครั้งเป็นแสงทอดไปถึงพื้นที่คาวะยืนอยู่ในตอนนั้น แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปตรงที่คาวะฟันแวมไพร์นั้นได้เกิดหลุมดำปริศนาดูดแวมไพร์เข้าไปทั้งร่างกายและหายไปในที่สุด
  '' เฮ้อ... จบซักที ''
[ เพล้ง!!! ] มิติที่แวมไพร์สร้างนั้นได้พังทลายลงมาเป็นชิ้นส่วนของกระจก
  '' ไม่ร้องซักแอะ '' คาวะพูด
  '' คาวะ? สกิลคาดเดาของเรานี่เลเวลอัพขึ้นมาอีกแล้วรึเปล่า? '' เรียวพูด
  '' ก็นะครับ ปู่มาทีไรเกิดเรื่องทุกทีเดี๋ยวแวมไพร์ก็คงไปนั่งจิบชาอยู่ที่บ้านของเราแล้วคุณปู่ก็คงส่งเราไปที่บ้านเองล่ะครับ พี่ก็รู้เรื่องนี้ใช่ไหม? '' คาวะพูด
  '' อะไรกัน? สกิลติดตัวของเราเลเวลอัพขึ้นเรื่อย ๆ เลยไม่ใช่เหรอไง? '' เรียวพูดหยอก ๆ กับคาวะ
  '' ก็นะครับ..เจอะจนชินเรียกอย่างนี้ก็ได้ งั้นกลับกันเถอะครับ ''

[ ฟุ่บ !! ] คาวะถูกวาร์ปกลับมาเพียงชั่วพริบตา
  '' นั่นไง '' คาวะเห็นแวมไพร์ที่ถูกส่งไปในช่องว่างของมิติกลับมานั่งจิบชาอย่างสบายใจ
  '' ข้าคงต้องขอโทษเจ้าเรื่องกิริยาที่ไม่เหมาะสมของข้าด้วย ข้าใจร้อนเกิดไปหน่อย '' แวมไพร์พูด
  '' ผมเข้าใจครับฝีมือปู่ผมนั่นล่ะ คุณชื่อดุคก์ลาสบอสแรงค์ 5 ใช่ไหมครับ? '' คาวะถาม
  '' นี่เจ้ารู้ถึงขนาดนี้เลยหรือนี่? '' ดุคก์พูด
  '' ก็รู้มาตั้งนานแล้วครับ แต่ผมก็เข้าใจว่าใคร ๆ ก็หวงลูกแต่ที่ทำมันไม่ถูกครับ ต้องคุยกันดี ๆ สิครับอย่าทำร้ายร่างกายกัน แล้วเอมิเลียล่ะ? '' คาวะมองซ้ายมองขวา
  '' อยู่ชั้นบนน่ะหลานเอ้ย! '' ปู่ของคาวะพูด
  '' งั้นผมขึ้นไปดูก่อนนะครับ พี่ก็คุยกับปู่ไปก่อนแล้วกันนะ '' คาวะโค้งตัวแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน
  '' ได้เลย '' เรียวพูด

  ชั้นบนก็อย่างที่รู้ ๆ กันว่าห้องของคาวะไม่กว้างมานักคาวะจึงเริ่มสงสัยและเปิดประตูเข้าไปแล้วก็พบกับอาริสะที่ยืนดูของในห้องของคาวะอยู่ ฟุโดะและฮิเมะเล่นไพ่อีแก่ ส่วนเอมิเลียนอนคลุกอยู่บนที่นอนของคาวะ
  '' ไม่เป็นห่วงกันบ้างเลยเหรอ?.. '' คาวะไหล่ตก
  '' ก็ปู่นายเล่าให้พวกเราฟังทุกอย่างแล้วนี่ '' ฮิเมะพูด
  '' ไม่คิดว่าชั้นจะบาดเจ็บเลยเหรอ? '' คาวะถาม
  '' ก็นายชอบเสี่ยงอันตรายอยู่แล้วนี่ '' ฟุโดะพูด
  '' ไม่คิดว่าชั้นจะไม่ได้กลับมาบ้างเรอะ? '' คาวะเริ่มเกาหัว
  '' ไม่เป็นไรค่ะดิฉันเชื่อว่าท่านเป็นคนที่รักษาสัญญา '' อาริสะพููด

  '' แล้วนี่ไม่กลัวว่าชั้นจะไปทำร้ายใครเขาบ้างเลยเหรอ? '' คาวะเริ่มทรุด
  '' ก็นายน่ะใจดีจะตายไปไม่ทำหรอก '' เอมิเลียที่เอาหัวซุกกับหมอนของคาวะอยู่นั้นพูด
  '' พวกเธอนี่นะ? เอาเถอะเรื่องจบก็โอเคแล้วล่ะนะ เข็มกลัดอันนั้นชั้นให้นะอาริสะ ไพ่อีแก่ชั้นก็อยากเล่นด้วยนะ แล้วเอมิเลียเธอทำยับแล้วพับเป็นเรอะ!!? '' คาวะเริ่มนั่งและพูดคุยกับพวกเอมิเลียอย่างเคยโดยที่ไม่รู้ตัวว่าหายนะกำลังจะคืบคลานเข้ามาทุกที ๆ...

ที่หน้าบ้านของคาวะ.....
  '' นานแล้วนะที่ไม่ได้มา! หวังว่าท่านพี่คงจะเปลี่ยนไปเยอะนะเนี่ย! ''
เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไว้ผมทรงทวินเทลสีเหลืองที่ยืนอยู่หน้าบ้านของคาวะนั้นเป็นใคร? แล้วต่อไปจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกไหม? เรื่องนี้จะเป็นอย่างไร? อนาคตนั้นตอบคุณได้แน่นอน...

.... To Be Continued..........


* คุยละเมอท้ายตอน! : หลังจากที่ผมแต่งโปรเจคนี้มาก็กะจะเอาซักอาทิตย์ละตอนเอาตอนแบบยาว ๆ เพราะช่วงเวลาของปีที่ผ่านมานั้นงานน้อยและเวลาว่างเยอะมาแต่มาปีนี้งานซึ่งเยอะมาก ๆ ทำให้ผมไม่มีเวลาลงซักเท่าไหร่ ก็ต้องขออภัยในความล่าช้าด้วยครับ แต่ปิดเทอมได้เจอกันแน่นอน!! ช่วงนี้ไม่ว่างจริง ๆ นะครับผม จะเห็นได้ว่าผมแต่งให้รวบรัดนิดนึงและตอนสั้นลงครับผม พอหมดอาทิตย์หน้าไปผมรับรองเลยว่าต้องออกมาอีกตอนแน่นอน!!

Exerline Code 00 โค้ดรักพิทักษ์ฝัน : ความแปลกประหลาด (บทนำ)
  1. http://www.anime-thai.net/bbs/Exerline+Code+00+%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%94-13587-1-1.html
คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด


Exerline Code 00 โค้ดรักพิทักษ์ฝัน : ตอนที่ 1 พันธสัญญา Or สัญญา
  1. http://www.anime-thai.net/bbs/Exerline+Code+00+%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88+1+%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B2+Or+%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B2-13905-1-1.html
คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด


Exerline Code 00 โค้ดรักพิทักษ์ฝัน : ตอนที่ 2 ความฝัน Or เพ้อฝัน?
  1. http://www.anime-thai.net/bbs/forum.php?mod=viewthread&tid=13972
คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด
Exerline Code 00 โค้ดรักพิทักษ์ฝัน : ตอนที่ 3 ความทรงจำ Or ความคิด?
  1. http://www.anime-thai.net/bbs/Exerline+Code+00+%E0%B9%82%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%94%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81+%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B9%8C%E0%B8%9D%E0%B8%B1%E0%B8%99+%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88+3+%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B3+Or+%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%84%E0%B8%B4%E0%B8%94-14342-1-1.html
คัดลอกไปที่คลิปบอร์ด


ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 5-12-2016 17:31 , Processed in 0.187552 second(s), 14 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้