ดู: 193|ตอบกลับ: 0
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
ที่พิกัดของเซ็ตไจแอนท์ จินยองมาถึงจุดที่กำหนดเพื่อรอรับเซ็ต ไจแอนท์แต่สิ่งที่มารอเค้ากลับไม่ใช่ไจแอนท์ แต่กลับเป็นแบล็คสูท... โมบิลสูทของริอัสตี้

                                  “อะฮะ...ซวยเช็ด... อุตส่าห์แว่บออกมาเพราะไม่อยากตายไวแท้ๆ-*-....”
                                  “อ่ะ...คู่ขาเก่าของฟูจิวาระ(‘O’)”                  “ไม่ใช่...!คู่หูเฟ้ย=__=**”
                                 “ไม่อยากสู้ใช่ป่ะงั้นทำเป็นไม่เห็นกันละกัน- -...”          “ไม่เห็นเลยแค่คาตาอยู่เนี่ย-*-...”
              รัสหยิบเอาบีมไรเฟิลออกมาตั้งลำถึงจะไม่มีกะใจสู้เท่าใหร่ แต่ถ้าศัตรูมาอยู่ต่อหน้าและปล่อยให้ทำตามใจชอบเค้าคงไม่ด้านพอจะทำอย่างนั้น
                                 “ชั้นจะไม่ฆ่านาย  แค่จะพังหุ่นของนายแค่นั้น”             “งั้นฆ่าเลยเหอะ=___=;;”

               จินยองคว้าดาบคู่ออกมาประจำมือทั้งสองข้างมือทั้งสองกระชับคันบังคับให้เข้าที่ พลันสัญญาณบางอย่างก็ดังขึ้นหนุ่มหน้าตี๋กระตุกยิ้มอย่างพอใจ และกดติดต่อไปหาใครบางคน
                                 “ช้าว่ะอายะ!”      ...พูดมากน่า...ไจแอนท์มันซิงโครนาน นายก็รู้=.=**...

                เสียงของน้องสาวไม่ได้ดังมาจากห้องสั่งการบนยานออสนิกส์ร่างของอายะอยู่ในห้องประหลาดที่เรืองแสงร่างของเธอลอยอยู่ในห้องและพริ้มตาราวหลับใหลแต่เสียงของเธอดังเข้ามาในโมบิลสูทของจินยอง ดวงตาของอายะค่อยๆเบิกขึ้นแสงสว่างม่วงพลอยส่องแสงออกมาพร้อมแสงวงจรบางอย่างวาดออกจากใต้เท้าของเธอ
                                  “อย่าบุ่มบ่ามนะอายะ... ถึงเธอจะเป็นโมบิลคอนโทรล แต่ก็เป็นจำพวกออลลิงซ์อย่าไปสู้กับพวกมันซึ่งๆหน้า เข้าใจนะ”        ทาลอสเตือนสาวน้อยในห้องลิงซ์แม้อายะจะไม่ได้เปิดปาก แต่เสียงพูดก็ดังออกมาจากเธอ
                                  ...เข้าใจแล้วชั้นจะไปเก็บพวกลิ่วล้อก่อนเข้าเซ็ตละกัน...
                                   “บอกแหม่บๆว่าอย่าสู้ เข้าใจจริง=___=”




                    “ซัพพอร์ตเซ็ต?พวกนายนี่มีอะไรที่อันตรายๆเก็บไว้เยอะกว่าที่คิดแฮะ”
           รัสฟาดบีมเซเบอร์ใส่จินยองบลัตลัสต์ยกดาบขวางไว้ก่อน แต่รัสใช้โล่ที่ติดแขนอีกข้างฟาดใส่ดาบที่จินยองใช้ป้องกันอยู่จนผละออกจากกันแบล็คสูทพุ่งใส่บลัตลัสต์ที่ถอยออกไป พร้อมจะกระแทกโล่ใส่แต่จินยองกลับตั้งหลักอย่างใจเย็นและเก็บดาบคู่ไว้ที่หลัง บีมเซเบอร์คู่ออกมาพร้อมศึกแต่ทว่า ดาบแสง กลับไม่ได้อยู่ที่มือของบลัตลัสต์
         ดาบแสงสีเขียวแผดแสงที่ขาทั้งสองของบลัตลัสต์   จินยองบังคับบลัตลัสต์ให้เตะขาฟาดเข้าที่โล่ของแบล็คสูทเข้าอย่างแรงโล่ของแบล็คสูทขาดวิ่นลงทันทีที่ลูกเตะของจินยองฟาดใส่ หลังจบดอกแรกบลัสลัสต์ก็หมุนตัวและแบ็คคิกใส่รัสอีกครั้ง โมบิลสูทของรัสที่เป็นฝ่ายรุกอยู่ดีๆถูกถีบอัดออกมาง่ายๆแถมยังเสียโล่ไปอีก

                                 “อะไรเนี่ย?...”                   “ถึงจะชื่อบลัตลัสต์แต่ที่ถนัดกว่าดาบคู่ ก็เห็นจะเป็นท่าเตะเนี่ยล่ะ อย่าดูถูกโมบิลสูทสายระยะประชิดของชั้นเครื่อง  นี้ดีกว่า...”
                    ...ได้ทีโม้ไม่ยั้งอ่ะจินยอง=___=...          อายะทำเสียงเอียนๆเข้ามาในจิตประสาทของจินยอง                                                “จุ้น=___=**”           รัสเริ่มรู้แล้ว ว่าก่อนนี้ที่จะมีกันดั้มพวกออสนิกส์อยู่รอดมาได้ยังไง ด้วยทัพโมบิลสูทเพียงหยิบมือเป็นเพราะกำลังรบที่พร้อมด้วยประสิทธิภาพมากกว่าจำนวนอย่างนี้นี่เองโดยเฉพาะชายที่เค้าสู้ด้วยอยู่
                                 “...เข้าใจละ...ชั้นผิดเองล่ะ ที่คิดว่านายเป็นพวกบ้าๆบอๆ เหลาะแหละ ไร้สมอง เบาปัญญา”
                                “พูดงี้ขอเตะปากทีได้ป่ะ=___=***”  
                                “ขอรู้ชื่อหน่อยได้มั๊ย?”         “จินยอง...มินฮัง จินยอง”
                                “ริอัสตี้รอเลียส... ช่วยแสดงฝีมือของนาย ให้ชั้นได้เห็นทีเถอะ”
                                “อา~จัดให้!!”
              บลัตลัสต์พุ่งเข้าหาและเตะใส่อย่างรวดเร็ว การเคลื่อนใหวและยืดหยุ่นบวกกับขอบเขตการเคลื่อนใหวของบลัตลัสต์ทำให้การสะบัดขาแต่ละครั้ง ราวกับไม่ใช่การขยับเคลื่อนใหวของโมบิลสูท แต่เป็นการเคลื่อนใหวของมนุษย์เลยทีเดียวรัสที่โดนไล่ต้อนจากลูกเตะที่หนักหน่วงได้แต่ป้องกันอย่างหาทางสวนคืนไม่ได้เมื่อเห็นศัตรูตั้งการ์ดได้ระยะหนึ่งขาข้างหนึ่งของบลัตลัสต์ก็สะบัดเตะขึ้นใส่แขนทั้งสองข้างที่ตั้งดาบป้องกันอยู่ของแบล็คสูทแขนของแบล็คสูทผละออกจากกัน เผยให้เห็นช่องว่างให้โจมตี
               ลูกเตะของบลัตลัสต์ระดมซัดใส่ร่างของแบล็คสูทไม่ยั้งรัสที่ไม่อาจป้องกันได้แต่โดนไล่ต้อนอย่างไม่อาจจะต่อกรกับความเร็วและหนักหน่วงของลูกเตะได้
                                “ชิ!!!”           รัสกัดฟันไล่ระบบลงมาเปิดโหมดฉุกเฉินไฟฟ้าแรงสูงแผดพลังงานออกมาจากร่างของแบล็คสูทและผลักบลัตลัสต์ออกไป
                                “หยา~เกือบโดนช็อตแล้วมั๊ยล่า~?=[]=;;”
                                “น่าเสียดายที่คนสร้างฟูลบลาสต์ของเราไปอยู่กับนาย แต่เราก็ยังมีอะไรไว้ฉุกเฉินเหมือนกัน”      
                                “ขอให้โดนไฟช็อตตาย=.=;;”
                                “อย่าแช่งเสียวเป็นนะโว๊ย=A=;;;”                         คราวนี้รัสเริ่มที่จะมีอะไรไว้รับมือกับความเร็วของจินยองแล้ว ถึงไวแค่ใหนก็คงไม่ไวเท่าสายฟ้าหรอกมั้ง...
              โมบิลสูททั้งสองของรัสและจินยองพุ่งเข้าหากันและเริ่มฟาดแรงใส่กันกลายเป็นศึกที่ประชันความเร็วทั้งหมดที่มีใส่กันเลยทีเดียว







               กลับมาที่เบลด ซีโร่หลังจากซัดคราเคนด้วยเดวิลอาร์มไปแล้ว ดูเหมือนผลจะเป็นที่น่าพอใจเกราะฟูลบลาสต์ของคราเคนที่โดนชกใส่แตกกลับบ้านเก่าไปซะเยอะพอตัวแต่กลายเป็นไปกดสวิตซ์เดือดให้คราเคนหันมาเหวี่ยงใส่ขีปนาวุธหลากหลายชนิดพุ่งเข้าใส่เบลด ซีโร่อย่างไม่หมดไม่สิ้นลำแสงขนาดยักษ์ก็ยิงใส่มา ไม่ให้ได้มีโอกาสได้เข้าไปโจมตีจุดอ่อนเลย
                                   “หาทางขึ้นไปข้างบนใช้ม่านควันจากระเบิดที่มันทำหนีก่อน”         วานิลลาบอก เพราะขืนหลบต่อไปเรื่อยๆต้องโดนเข้าจนได้อิสะกะพยักหน้ารับและพุ่งเข้าไปในควันฝุ่นที่คละคลุ้งอยู่โดยมีตอร์ปิโดของคราเคนยิงไล่หลังมาสี่ลูก
               อิสะกะอัดความเร็วของฟูลบลาสต์เข้าเต็มที่พาเบลดซีโร่ขึ้นจากทะเลหวิดจากแรงระเบิดอันรุนแรงของตอร์ปิโดทั้งสี่ที่ระเบิดอัดน้ำทะเลขึ้นมา
               หลังจากหลบขึ้นมาได้อิสะกะก็เริ่มส่อแววอาการไม่ดี ความเจ็บแปลบพุ่งตรงมาที่สมองเค้าอย่างรุนแรงวานิลลาที่ตกใจกับอาการของอิสะกะพลางค้นหายามอร์ฟีนมาให้เค้าระงับความเจ็บปวดแต่อิสะกะกลับไม่รับมันไว้ และลุกขึ้นมาสะบัดหัวเหมือนกับงงๆเพราะจู่ๆความเจ็บปวดก็หายไปซะเฉยๆ
                                             “เมื่อกี๊...?”                 “กลับเป็นเหมือนเดิมก่อนดีมั๊ย?ถ้าฝืนใช้เดสทรอยด์ต่อ คงไม่ดีแน่”
                                            “มันมีสวิซต์ที่ไหนเล่า-*-ชั้นเปิดปิดมันตามใจชอบไม่ได้...”                  “งั้นก็ฉีดนี่กันไว้”
                                            “ไม่เอาชั้นเกลียดพวกยาระงับประสาท-*-...”          “อย่าเรื่องมากได้มั๊ย=[]=”
                คราเคนพุ่งขึ้นมาอีกครั้งจะลากพวกเค้าลงไปในทะเลอีกแต่คราวนี้อิสะกะไม่หลงกลเดิมๆ จึงใช้ฟูลบลาสต์พุ่งหลบไปบนฟ้า คราเคนพุ่งลมไปเผยช่องว่างให้เค้าได้ฟาดคริเซเออร์ใส่จุดอ่อนไปงามๆหนึ่งที แต่เค้าพึ่งมาคิดได้หลังคราเคนกลับลงน้ำ
                                             “ชั้นน่าจะเอาพลาสม่าแม็กนั่มให้มันกิน-*-...”      “ช้าไปแล้วค่ะคุณ=___=”
                           ...อิสะกะซังได้ยินรึเปล่า?...             คนที่พึ่งเคยได้ยินเสียงที่จู่ๆก็ดังมาในจิตประสาทครั้งแรกอย่างเค้าถึงกับเหวอแต่ก็จำได้ ว่านั่นคือเสียงของน้องสาวของจินยอง อายะ
                                            “อ...อายะเธอตายไปเมื่อใหร่อ่ะ มาขอส่วนบุญจากชั้นสินะ ไม่เป็นไรนะ ชั้นจะกรวดน้ำไปให้ แต่อย่ามาหลอกมาหลอนชั้นเลยTOT”
                           ...ช่วยใจเย็นลงด้วยค่ะไม่งั้นชั้นจะตบให้เย็นลงนะคะ=____=***...
                                           “ครับTTOTT!!”         
                          ..เอาเป็นว่าชั้นจะช่วยคุณจำกัดการเคลื่อนใหวของคราเคนแต่ชั้นจำเป็นต้องให้คุณมาช่วยชั้นกับจินยองเดี๋ยวนี้...
                          “พูดง่ายดีแต่จะลองดู”          “นายพูดอยู่กับใครประสาทหลอนเหรอ?”         
                อิสะกะหันไปทำหน้าหงิกใส่วานิลลา ท่าทางเค้าจะได้ยินเสียงนี้คนเดียวแฮะแต่คงไม่มีเวลาอธิบายเค้ากดติดต่อไปหาจินยอง แต่ไม่มีการตอบรับเลยเป็นไปได้ว่าจะกำลังต่อสู้อยู่ คราเคนที่โดนไปเต็มๆทีนึงเมื่อกี๊คงเสียหายพอตัวคงไม่ออกมาวุ่นวาย อิสะกะปลีกตัวไปหาจินยองทันที
                                            “ท่าทางจะวุ่นวายกว่าที่คิดเราต้องไปคุ้มกันจินยองกับอายะก่อน ไม่งั้นคงต้อนไอ้ปลานั่นขึ้นจากน้ำไม่ได้”

           แต่ทันทีที่เข้าโซนการปะทะวานิลลาก็เริ่มเข้าใจแล้ว ว่าที่ว่าวุ่นวายกว่าที่คิดคืออะไรทั้งจินยองและฟูจิวาระกำลังรับมือกับโมบิลสูทของRuzon ACE อยู่มองขึ้นไปเหนือท้องฟ้าก็เห็นโมบลิสูทของจินยองกำลังสู้กับเครื่องเฉพาะของคนอื่นอยู่
                             “ถึงว่าจู่ๆหายไป ที่แท้มาวุ่นอยู่นี่เอง?”        “อิสะกะเหรอ?ช่วยไม่ได้นี่นา”     ฟูจิวาระพูดตอบ ก่อนฉากหลบดาบเลื่อยของเนเมอา และหันไปสะบัดดาบใส่ซันเซสเบนสายตามามองก่อนระเบิดหัวเราะอย่างนึกสนุก
                                “กันดั้ม!!กันดั้มๆ!!!มาให้เชือดถึงที่เลยเหรอ?รอแป้บนะ ชั้นจะควักไส้แกเอง!!”
                                “ทำไมมีแต่คนจ้องจะชำแหละชั้นนักวะไม่ชอบเลย-*-+...”
                                    “ไปช่วยจินยองเหอะปล่อยให้งานมากกว่านี้ไม่ได้ เรือลำเลียงทาสใกล้เข้ามาทุกที!”
                                  “งั้นชั้นไปทำลายเรือนั่นทิ้ง...”       “ได้เกิดสงครามรอบด้านกับA.Dแน่-*-...”
                                   “เอาเป็นว่าตอนนี่ไปช่วยจินยองกับอายะก่อนเรื่องเรือค่อยว่ากันทีหลัง”         วานิลลาแจงก่อนจะกดตัดสายเอาง่ายๆอิสะกะหันมาถอนหายใจกับความห้วนๆของสาวที่นั่งข้างๆอย่างหน่ายใจ แต่ก็ไม่มีเวลาบ่นจึงพุ่งขึ้นไปหาจินยองก่อน
                  สัญญาณเตือนดังในห้องบังคับของรัสทันทีที่มองมาก็ถึงกับตกใจ เบลด ซีโร่พุ่งขึ้นมาด้วยความเร็วสูงพร้อมปีกแสงรัสผละออกจากจินยองและใช้บีมไรเฟิลยิงสกัดแต่กลับเจอการเคลื่อนใหวที่เป็นไปตามการสั่งการด้วยสมองของอิสะกะพลิกหลบเข้ากระสุนแสงจึงพลาดไปเอาง่ายๆ คริเซเออร์ฟาดคมใส่บีมเซเบอร์ของแบล็คสูทเต็มแรงแรงกระแทกรุนแรงส่งแรงเข้ามาในห้องบังคับจนรัสรู้สึกถึงเรี่ยวแรงมหาศาลของเบลดซีโร่ แขนของแบล็คสูทต้านแรงไม่ใหวและเริ่มเสียหาย

                                “แรงบ้าอะไรกัน!?เจ้านั่น!!! ปีศาจชัดๆ!!”           รัสสบถออกมาและใช้ความเร็วของสายฟ้าหลบจากคมดาบ      
                                “มาขัดซะได้อิสะกะ=O=*”     “นี่แกลืมงานแล้วใช่มั๊ย?จินยอง=___=**”
                                 “เปล่าลืมแต่มันติดพันบวกมันส์ไปหน่อย=*=;;”     “ตรงนี้ชั้นเอง ไปจัดการซะ”
                                “เยส!!มายลอร์ด!!(-[]-)\”                (เดี๋ยวโดนฟ้องลิขสิทธ์นะท่าน-*-...Byคนเขียน)  

        จินยองถอยไปรับอายะปล่อยให้อิสะกะรับมือกับรัสแทนดวงตาเหลืองสว่างของอิสะกะมองไปที่คู่ต่อสู้อย่างไร้ความรู้สึก
                               “คิดจะทำอะไรกับโมบิลอาเมอร์นั่นอย่าบอกนะว่าจะเอามันขึ้นมาและทำลาย ไม่ใหวมั้ง”
                              “ชั้นไม่สนด้วยซ้ำว่าไอ้ปลานั่นจะตายยังไง ชั้นสนแต่ผู้คนที่แกจองจำไว้”
                               “นายเลย...เข้าร่วมสงคราม เพื่อช่วยคนกลุ่มนั้น?”        “ไม่ใช่เลย”
                               “งั้นทำไม?”
                               “...ไม่ใช่เพื่อเอาสิ่งที่เราสูญเสียให้กับแกไปคืนมาเพราะมันได้ถูกทำลายไปแล้ว...”
                               “.........”     “ที่ชั้นจะทำคือปกป้องทุกคนที่ยังมีความหวังและเชื่อ ในโลกใหม่ที่เราจะช่วยกันสร้างเพื่อปกป้องความหวังนั้น และสร้างมันขึ้นมา ชั้นจึงสู้...”
                                “......”                        “และชั้นจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายมันไม่อยากให้ใคนสูญเสีย หรือกลัว...”
                               “นายคนเดียวเปลี่ยนมันไม่ได้...”              “พลังที่จะเปลี่ยนแปลงน่ะมันไม่ต้องมากมายมหาศาล”
                               “......”                        “แค่รู้ว่ามีนั่นมันก็พอแล้ว!!”




------------------------------------------------------------------------------------------------------------**Next part
อา...จบไปอีกพาท อย่างเหนื่อยทั้งกายเเละใจ อาทิตย์หน้าต้องเข้าคลาสเรียนมั่งละ(_ _);;
ไม่มีใครเม้นต์ให้เล้ย ทั้งEP9กะ10T^T** เเต่ก็จะอัพให้อ่านต่อเรื่อยๆจนกว่าจะจบss1ล่ะครับ
ถ้ามีเด็กรามอ่านด้วย ก็หลังไมค์ได้เน้อ^O^ เจอกันวันอาทิตย์ครับ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 11:41 , Processed in 0.029333 second(s), 19 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้