ดู: 408|ตอบกลับ: 2
--My New School-- M.N.S
Chapter.2 ความปราถนา
  กริ้งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ........  เสียงกึกก้องของนาฬิกาปลุกผมตื่นขึ้นจากการฝันหวานยามราตรีบ่งบอกถึงช่วงเวลาการนอนที่สิ้นสุดลง  ผมยื่นมือที่ไม่ค่อยจะมีแรงไปปิดนาฬิกาที่หัวเตียง  พร้อมลุกขึ้นมานั่งสลึมสลือได้สักพัก  ก็ลุกออกจากที่นอนเตรียมตัวไปโรงเรียน วันนี้เป็นวันที่สองของการเรียน ม.ปลาย ของผมหลังจากเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย อาหารเช้าวันนี้เป็นเพียงขนมปังทาเนยสอดใส้ ใส้กรอกก็พอทำให้เช้านี้อยู่รอดไปได้ ผมเดินออกจากประตูพร้อมในมือมีขนมปังเดินตรงไปตามถนนเพื่อไปโรงเรียน   หลังจากเดินผ่านเข้าประตูห้องมาก็เห็นเพื่อนๆ อยู่กันเต็มห้องแล้ว  ผมเดินไปนั่งที่ประจำของผม และ หันไปมอง รูกะ ที่นั่งข้างๆผม  แต่ว่ามีเพื่อนๆผู้หญิงรายล้อมรัวคำถามใส่เธอ ผมแอบขำนิดๆดูเธอน่าจะตอบแต่ละคำถามไม่ทัน ไม่ทันไรเจ้ามาริโตะที่นั่งข้างหน้าก็ทักผมมาทันที
"เห้!! ซาคุโตะ ไงเช้านี้เป็นไงบ้างละ"
ผมก็เลยตอบไปว่า
"เป็นเช้าที่อากาศดีนะ แต่โคตรง่วงเลยละ ไม่รู้ทำไม" - -!!
หมอนั่นก็ถามว่า
"นี่ๆ เรื่องชมรมนะ นายจะเอาอะไรละ ฉันคิดว่าฉันจะเข้าชมรมดนตรีหละ"
ผมจึงถามกลับไปว่า
"นี่นายวันนี้เพิ่งเป็นวันหลังเปิดเรียนเองนะ อีกอย่างเค้าให้สมัครชมรมตั้งสัปดาห์หน้านู่น รีบจริงเลย"
หมอนั่นก็ตอบกลับมาแบบสีหน้า กระตือร้น
"ซาคุโตะ... ชมรมหนะมันเป็นจิตรวิญญาณแห่ง ม.ปลาย นายควรจะรีบคิดไว้แต่เนิ่นๆเลยนะ"
ผมแอบคิดในใจ ไอ้เจ้าชมรมที่หมอนี่จะเข้าเนี่ยต้องเพื่อให้สาวๆกรี๊ดแน่ๆ เลือกชมรมดนตรีนี่ก็หน้าจะเดาได้ถูกเลยละ แต่พูดไปเราจะเข้าชมรมอะไรดีนะ ไม่ค่อยจะรู้เลยว่าอะไรมันจะเหมาะกับเรา
ก็เลยตอบกลับไปก่อนว่า
"ฉันยังไม่ค่อยแน่ใจหนะ ขอเก็บไว้คิดก่อนละกัน"
  หลังจากละบทสนทนาได้สักพักเสียงออดเรียนก็เริ่มขึ้น  แต่ผมสังเกตุเห็นเก้าอี้ตัวหนึ่งว่างอยู่ตรงข้างขวาริมประตู  แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่เลยสนใจกับอาจารญ์ที่เดินเข้ามาในห้อง  วันนี้รู้สึกว่าชัวโมงแรกจะเป็นวิชาประวัติศาสตร์ยุคเก่า  ผมก็นั่งคิดเล่นๆไปเรื่อยๆ  วันนี้ไม่มีโอกาศได้ทัก รูกะจัง เลยแหะ หลังจากคาปเรียนผ่านไปจนถึงช่วงกลางวัน  แน่นอนผมต้องรีบลงไปซื้อขนมปังใส้ไข่ ที่มีการล่ำลือกันมาตั้งแต่เมื่อกลางวันเมื่อวาน ว่าเป็นขนมปังที่อร่อยสุดๆ ผมคิดว่าวันนี้จะต้องได้ริ้มลองความรู้สึกนั่น  หลังจากที่ผมได้ลงมาหลังจากเสียงออดของโรงเรียนดังในยามบ่าย โอ้ว!!พระเจ้า แถวซื้อนี่มันจะยาวไปใหนฟระ!!  ผมตะลึงในความยาวของแถว  หลังจากที่ได้เห็นภาพโศกนาฎกรรมแย่งชิงขนมปัง
ก็เลยตัดสินใจเบี่ยงซ้ายไปมุมข้าวแกงธรรมดา  อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้  ในระหว่างที่ผมกำลังเดินเข้าไปซื้อ
นั้น รูกะก็เดินเข้ามาหาผมพร้อมขนมปังใส้ไข่ ประมาณสัก 3-4 ในอ้อมแขนของเธอ เธอเดินมาหาผมแล้วพูดว่า
"เน่ๆ  ซาคุโตะมากินขนมปังด้วยกันใหม" พร้อมส่งยิ้มออกมาน้อย
มีรึ ชายใดจะกล้าปฏิเสธ แต่ผมต้องพูดออกไปก่อนเพื่อเป็นการไม่ให้ดูน่าเกลียดจนเกินไป
"จะดีหรือครับ ขนมปังนั่นอร่อยมากเลยนะครับ"
เธอส่งยิ้มและบอกว่า
"ไม่เป็นไรหรอก เรามีตั้งหลายอันเรากินไม่หมดหลอก ถือว่าช่วยเรากินหน่อยละกัน"
ผมส่งยิ้มคืนไปบ้าง และคิดในใจว่าขนมปังเหล่านี้น่าจะเป็นขนมปัง ที่เหล่าหนุ่มๆพยายามซื้อมาเพื่อจีบเธอแน่ ซึ่งทำให้ผมคิดว่า เสน่ห์ของเธอนี่ก็ทำให้ผมได้กินของอร่อยๆ ที่เข้าล่ำลือกันด้วยแหะ  ผมแอบขำในใจ  หลังจากที่เรามานั่งกินขนมปังด้วยกันที่โต็ะ ผมสังเกตุเห็นสายตาของหลายๆคนมองมาที่ผมจนรู้สึกอึดอัดเลยทีเดียว ผมจึงรีบกินขนมปังให้หมดและรีบลุกออกจากเก้าอี้ เพื่อความปลอดถัยในชีวิต และทรัพย์สิน
เธอจึงถามผมว่า
"จะไปแล้วหรอ ซาคุโตะคุง"
ผมจึงตอบกลับไปแบบ เสียดายๆ ว่า
"พอดีมี ธุระนิดหน่อย ขอตัวก่อนนะ" พลางนึกในใจว่าทำไมถึงไม่มีโอกาศที่จะได้คุยกับเธออย่างจริงจังเสียที T-T
เธอก็ไม่เคยลืมที่จะส่งยิ้มให้ผมอีกครั้งพร้อมกับพูดว่า
"แล้วไว้มากินข้าวด้วยกันใหม่นะ" ^_^
  ผมรู้สึกเสียดายที่มีโอกาศจะได้คุยกับเธอแต่ว่า การที่มนั่งคุยกับเธอแบบสองต่อสอง นี่ก็เป็นฉากที่เป็นอันตรายต่อตัวผมอย่างมาก เพราะคงจะมีเหล่าชายหนุ่มหลายคนที่่คิดจะตื้บผมได้ หลังจากที่ผมลุกและเดินออกมา  เข้ามาในห้องและนั่งเรียนตามปกติจนหมดเวลาเรียน เสียงออดดังอีกครั้งในคาปสุดท้าย  ผมเดินออกจากห้องพร้อมกับเจ้าซาคุโตะ หมอนี่มันชักชวนผมขณะเดินตามทางลงบันได
"เห้ยนี่นาย วันเสาร์นี้ช่วยเข้าเมืองไปเลือกกีตาร์กับฉันหน่อยได้ใหม นายว่างหรือเปล่า"
  ผมคิดในใจทันทีเลยว่า หมอนี่คิดจะพรากวันหยุดสุดแสนจะมีค่าของผมเสียแล้ว แล้วก็ยังไม่ทันจะเข้าชมเลยหมอนี่มันจะตื่นตัวไปใหนนักหนาฟระเนี่ย ผมจึงตอบกลับไปว่า
"เอาไว้หลังจากเข้าชมรม ไม่ได้หรือไงฟระ.. รีบร้อนจริงเชียว"
หมอนั่นก็บอกว่า
"นั่นสินะ สงสัยฉันจะตื่นเต้นมากไปหน่อย 5555+ งั้นเอาไว้หลังจากเข้าชมรมได้ก่อนละกัน"
เห้อ.... ผมถอนหายใจออกมา เกือบจะสูญสิ้นวันหยุดไปเสียแล้ว แล้วหลังจากนั้นก็โบกมือลากัน หมอนั่นเดินแยกออกไป รู้สึกว่า รูกะจะกลับออกไปก่อนนะ วันนี้เลยไม่ได้โบกมือลาเธอเลยแหะแอบเสียดายนิดๆ
  หลังจากที่ผมกลับถึงบ้าน จัดแจงตัวเองเสร็จแล้ว ก็ลุกมานั่งดูทีวี พร้อมนั่งทำการบ้าน ซึ่งท่านอาจารญ์ได้สั่งไว้เป็นที่ละลึกในวันที่สองของการเปิดเรียน หลังจากทำการบ้านจนตกดึกผมก็เดินออกไปที่ร้านสะดวกซื้อ เพื่อหาอะไรถ่วงท้องซักหน่อย  หลังจากซื้อเสร็จระหว่างทางที่ผมเดินทางกลับบ้านนั้น  ผมเดินผ่านสนามเด็กเล่น  เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผิวขาวมัดทรงผม หางม้าคู่ สลวยยาว เธอนั่งหันหลังบนชิ่งช้าเหม่อมองดู
ดวงจันทร์ ความรู้สึกของผมที่เห็นเธอแล้วก็รู้สึกขึ้นว่าตัวเธอนั้นต้องการใครสักคุยด้วย ผมจึงเดินเข้าไปทักทายเธอก่อน
"นี่ทำไมเธอมานั่ง ที่นี่ในเวลามืดค่ำแบบนี้ละ"
เธอหันมาแล้วตอบว่า
"ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับนายเลยนี่ แล้วก็นะ กรุณาแนะนำตัวเองก่อนที่จะทักคนอื่นสิ"
โอ้ว ดูเธอน่าจะโกรธผมเสียแล้วและผมก็ดันลืมแนะนำตัวเองไปเสียได้ ผมจึงรีบแนะนำตัวเองทันที
"ขอโทษทีนะ เราชื่อว่า อิริกายะ ซาคุโตะ"
เธอก็ตอบผมกลับมาว่า
"งั้นหรอ แต่ว่านายนี่ก็แปลกคนนะ มาทักคนแปลกหน้าในเวลากลางคืนแบบนี้ไม่กลัวหรือไง"
ผมก็เลยตอบกลับไปอีกว่า
"ก็มีกลัวหน่อยๆนะ แต่เห็นเธอแรดูเหงาๆหนะ เธอมานั่งทำอะไรหรอ ดูเธอเศร้าๆนะ"
เธอก็ตอบกลับมาว่า
"คนเราก็ต้องมีเรื่องที่กังวน และบอกคนอื่นไม่ได้อยู่เหมือนกันนั่นแหละทั้งฉันและก็นายด้วย"
ผมคิดว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นปัญหาใหญ่เกี่ยวกับตัวเธอแน่นอน เหมือนกับว่าเธอกำลังผิดหวังในสิ่งที่เธอต้องการจะทำ เป็นสิ่งที่เธอทำพลาดไป ผมเลยยื่นชอกโกแลตที่ผมซื้อมาให้เธอ และบอกเธอว่า
"นี่ฉันให้เธอ ปัญหาของเธอนะต้องแก้ไขได้อย่างแน่นอน เพราะฉนั้นกินชอกโกแลตที่ฉันให้ แล้วอารมณ์ดีไว้เถอะนะ"
เธอยื่นมือออกมาแล้วรับไว้ แล้วก็พูดว่า
"ฉันไม่ขอบใจนายหรอกนะเพราะนายเป็นคนให้ฉันเอง"
ผมก็เลย หัวเราะเสียงเบาๆออกไปเล็กน้อย
เธอจึงหันมาถามผม
"หัวเราะอะไรของนายเนี่ย"
ผมจึงตอบว่า
"ดูเธออารมณ์ดีขึ้นแล้วเนี่ย"
เธอแสดงอาการเขินอายนิดๆแล้วพูดว่า
"งั้นฉันขอตัวก่อนละนี่ก็ดึกมากแล้ว แล้วก็ขอบคุณนะที่วันนี้คอยอยู่คุยเป็นเพื่อนฉัน"
หลังจากนั้นเธอก็เดินจากไป หลังจากที่เธอเดินหายไปจากสายตาผม ผมก็เริ่มนึกคิดแล้วว่าทั้งๆที่เจอเธอครั้งแรกแต่ทำไมมันรู้สึกเหมือนเคยคุยกันมานานเลยแหะแต่คงแค่รู้สึกไปเองนั่นแหละ
และผมก็เริ่มนึกขึ้นอีกว่า ผมนั้นลืมสิ่งใดไปหรือปล่าวและ คำตอบที่ได้ ก็ได้ย้อนมาทำร้ายผม การบ้านของผมนั่นเอง นี่มันก็ดึกมากๆแล้วด้วยการบ้านก็ยังไม่เสร็จ ผมรีบวิ่งกลับไปบ้าน ด้วยความไวสูง พร้อมคิดว่าวันนี้มีเรื่องให้ปวดหัวเยอะจริงๆ แหะแต่ก็สนุกมิใช่น้อยเลยละ แต่จะว่าไปเราลืมถามชื่อเธอนี่นา?   - -!
5555+..........................END...chapter
The next chapter .... ความปราถนาที่กลายเป็นจริง!!!!! จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณครูประจำชั้นวานให้ผมต้องไปตามผู้หญิงคนนึงกลับมาโรงเรียนอีกครั้ง......!!!!!


"ติชมกันตามสบายนะครับ"   555+ ^0^  



โพสต์ 14-9-2013 11:48:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แง่บ ๆ ๆ (มาอีกล่ะ) ตรงประโยคของรูกะน่ะครับแล้วก็ประโยคของซาคุโตะนั้นตอนที่กินขนมปังด้วยกันจนหมดประโยคที่พระเอกบอกว่า

'' พอดีมีธุระน่ะ '' แล้วรูกะก็ดันถามต่ออีกว่า '' จะไปแล้วเหรอ '' ประโยคนี้ผมว่าน่าจะปรับนิดนึงให้ประโยคคำถามเริ่มก่อนเช่น

ผมจึงรีบกินขนมปังให้หมดและรีบลุกออกจากเก้าอี้เพื่อความปลอดถัยในชีวิตและทรัพย์สิน เมื่อผมลุกออกจากเก้าอี้เธอจึงถามผมว่า
'' จะไปแล้วเหรอ? ''
ผมจึงตอบเธอไปว่า
'' พอดีมีธุระนิดหน่อย ขอตัวก่อนนะ ''  น่าจะเป็นแบบนี้มากกว่าเพราะว่าถ้าซาคุโตะบอกไปแล้วแต่รูกะถามอีกรอบก็เหมือนกับว่าเธอไม่ได้ฟังที่ซาคุโตะพูดเมื่อกี้เลย หรือไม่ก็อาจจะวางประโยคเดิมไว้แต่ว่าเสริมไปอีกนิดด้วยคำตอบของซาคุโตะอีกครั้งว่า

"จะไปแล้วหรอ" เธอมองผมด้วยสายตาที่ขี้อ้อนเต็มที่ แต่เพื่อชีวิตและทรัพย์สินของผมก็เลยต้องตอบไปว่า
'' ครับ...''

ที่เหลือผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ปล่อยปายยย แต่เนื้อเรื่องออกมาดีครับเรื่องนี้แสดงถึงชีวิตของวัยรุ่นได้เป็นอย่างดี ผมว่ารวม ๆ แล้วก็ดีมาก(เพราะผมแต่งแนวนี้ไม่ได้ 555+)

* ความเห็นส่วนตัวเหมือนเดิมนะครับ ไม่พอใจก็ไม่เป็นไรครับ = =''

ขอบคุณสำหรับนิยายดี ๆ ครับผม!
 เจ้าของ| โพสต์ 14-9-2013 17:08:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย Kawa เมื่อ 14-9-2013 11:48
แง่บ ๆ ๆ (มาอีกล่ะ) ตรงประโยคของรูกะน่ะครับแล้วก็ประโยคของซาคุโตะนั้นตอนที่กินขนมปังด้วยกันจนหมดประโยคที่พระเอกบอกว่า

'' พอดีมีธุระน่ะ '' แล้วรูกะก็ดันถามต่ออีกว่า '' จะไปแล้วเหรอ '' ประโยคนี้ผมว่าน่าจะปรับนิดนึงให้ประโยคคำถามเริ่มก่อนเช่น

ผมจึงรีบกินขนมปังให้หมดและรีบลุกออกจากเก้าอี้เพื่อความปลอดถัยในชีวิตและทรัพย์สิน เมื่อผมลุกออกจากเก้าอี้เธอจึงถามผมว่า
'' จะไปแล้วเหรอ? ''
ผมจึงตอบเธอไปว่า
'' พอดีมีธุระนิดหน่อย ขอตัวก่อนนะ ''  น่าจะเป็นแบบนี้มากกว่าเพราะว่าถ้าซาคุโตะบอกไปแล้วแต่รูกะถามอีกรอบก็เหมือนกับว่าเธอไม่ได้ฟังที่ซาคุโตะพูดเมื่อกี้เลย หรือไม่ก็อาจจะวางประโยคเดิมไว้แต่ว่าเสริมไปอีกนิดด้วยคำตอบของซาคุโตะอีกครั้งว่า

"จะไปแล้วหรอ" เธอมองผมด้วยสายตาที่ขี้อ้อนเต็มที่ แต่เพื่อชีวิตและทรัพย์สินของผมก็เลยต้องตอบไปว่า
'' ครับ...''

ที่เหลือผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ปล่อยปายยย แต่เนื้อเรื่องออกมาดีครับเรื่องนี้แสดงถึงชีวิตของวัยรุ่นได้เป็นอย่างดี ผมว่ารวม ๆ แล้วก็ดีมาก(เพราะผมแต่งแนวนี้ไม่ได้ 555+)

* ความเห็นส่วนตัวเหมือนเดิมนะครับ ไม่พอใจก็ไม่เป็นไรครับ = =''

ขอบคุณสำหรับนิยายดี ๆ ครับผม!

ขอบคุณมากๆครับผม ที่แสดงคำแนะนำครับผม  ^ ^    

ผมแก้ไขในบางส่วนแล้วนะครับ ขอบคุณมากๆครับผม ^0^  
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 8-12-2016 11:05 , Processed in 0.048218 second(s), 25 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้