ดู: 265|ตอบกลับ: 0
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 8 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
EP.12 สหพันธ์ปลดปล่อยโลก   คำอวดอ้างของคนไร้ยางอาย






            ในเช้าวันใหม่หลังจากกระทืบเจ้าปลาช่อนคลองจนเละ ยานออสนิกส์ก็เข้าสู่ช่วงฟื้นฟูยุทโธปกรณ์ผมกัดขนมปังทาเนยอุ่นๆเข้าปากและเคี้ยวอย่างสบายอารมณ์  ตอนนี้เราลำเลียงคนไปได้เกินครึ่งแล้วอีกไม่นานคงเรียบร้อย ผมเอามือหยิบแผ่นเบคอนมาจ่อเข้าที่ปาก ดูกรอบๆกรุบๆดี            อา~-O-///

                 “เตรียมช้อนส้อมให้ทำไมไม่ใช่ห๊ะ!? มองนานแล้วนะ!>O<**”             ป้าบ!!!
           เรี่ยวแรงจากมือเล็กๆฟาดเข้าที่กลางหลังของผมความงัวเงียจากการตื่นนอนปลิวหายไปจนหมดสิ้น ใช่!...มันช่วยส่งเบคอนเข้าปากผมได้ไวกว่าเดิมแต่ผมไม่ได้ต้องการตัวช่วยเล้ยยย!!TT[]TT**
                            “จะฆ่ากันเรอะ!?ยัยซาดิสม์!!”         “เคี้ยวเบคอนนั่นซะ=___=;;”           ผมหันไปแหวใส่แพรทั้งๆที่เบคอนยังคาบเบคอนไว้=.,=;;
                            “งั่บ...(-)^(-)///”                “อิสะก่า~!!!TOT;;;”                 เอ๊อะ!!=[]=;;
                                                โครม!!!
            จินยองถลามาพุ่งใส่ผมที่นั่งเคี้ยวเบคอนอยู่จนปลิวไปตามแรงอัดอันมหาศาลของไอ้ตี๋นี่เพี้ยนบ้าอะไรของแก๊!!=[]=***
                             “อิสะกะ!!โลกใบนี้มันโหดร้ายเนอะ!โหดร้ายสุดๆเลยใช่ป่ะTTOTT”
                             “ขอภาษาไทยโว้ย!!ชั้นฟังภาษาเกาหลีไม่เก็ต=0=**”           ผมถีบเอาไอ้บ้าสติแตกนี่ออกไปหลังจากมันโวยวายเป็นภาษาบ้านมันเเล้วเริ่มเอาหน้ามาซุกๆที่หน้าอกผมแล้ว=O=;;
                             “แอ่ก!!p[]q;;”      ฟูจิวาระที่เพิ่งเข้ามาหลบร่างไอ้ตี๋ที่ปลิวไปถามแรงบาทาของผมปล่อยให้มันปลิวไปอัดกับกำแพงปึงใหญ่ฟูจิวาระหันไปมองด้วยหางตาก่อนถอนหายใจอย่างอนาถใจและลงไปนั่งที่โต๊ะใกล้ๆทางเข้า
                              “ไคจัง...ใจร้ายยยยTTOTT;;”        “คลุ้มคลั่งอะไรขึ้นมาอีกล่ะจินยอง=___=;;”
                  ผมลุกขึ้นปัดๆเสื้อและพิงโต๊ะที่ผมพึ่งร่วงมา...
                              “ชั้นไปขอกัปตันมาว่าให้พวกเราลงไปเที่ยวบนโลกได้ป่าว แกว่าไงรู้มะ!?ไม่ได้ไงล่ะ!!อะไรกัน!?!อุตส่าห์อยู่บนโลกนะ!! ภารกิจก็สำเร็จแต่ไม่ปล่อยให้ให้เราลงไปรีแลกซ์เนี่ยนะ โหดร้ายมาก!!TOT”
                              “บนโลกไม่มีอะไรน่าเที่ยวขนาดนั้นเชื่อดิ ชั้นอยู่บนนี้มาก่อน”           ผมบอกออกมาตามตรง ขนาดที่ประเทศของผมคนยังเลือกจะไปอยู่บนโคโลนี่ซะมากกว่าอีก ถ้ามีเงินฟูจิวาระพยักหน้าเห็นด้วยและพูดออกมาเสริม
                                “ชั้นเองก็ไม่ค่อยรู้หรอกแต่ก่อนชั้นจะเข้ากองทัพ ที่ชิบุยะเองก็แย่สุดๆเพราะสงครามแล้วป่านนี้คงไม่เหลือที่เที่ยวหนุกๆแล้ว”
                                 “อ...อ...อะไรกัน?แล้ว...อาบอบนวด ชุดคอสเพลย์ สาวๆนุ่งสั้น แล้วก็หนังปั่มปั้มคลองถมที่ชั้นวาดวิมานไว้ล่ะ=[]=;;”               
                                 “ลืมมันไปซะ--;;”         ผม/ฟูจิวาระ

                                 “แต่ชั้นว่า...มันยังไม่แย่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ...”        
                  แพรพูดออกมาเหมือนจะลังเลว่าจะบอกดีรึเปล่าจินยองหันไปหาเธอด้วยความเร็วอันมหาศาล เผลอๆมากกว่าเบลด ซีโร่ด้วย= =;;
                                 “อากิฮาบาระไง...ชั้นพึ่งย้ายออกมาจากญี่ปุ่นแค่สองปีเอง ตอนนั้น ที่นั่นยังมีอะไรที่นายต้องการเต็มไปหมด ดูแทบไม่ออกเลยว่าเป็นโลกใบเดียวกันกับที่พวกเราอยู่รึเปล่า... คนที่นั่น แบบว่ายังใช้ชีวิตในแบบของเค้าอยู่เลย(‘ ‘);;”
                              “!!!???O____O;;;”        ผม/ฟูจิวาระ
                              “ว่า•ยัง•ไง•น้า~♥TOT///”
              แม่เจ้า!!ดินแดนศักสิทธ์ยังคงอยู่ได้ ในคราวที่โลกล่มสลาย!!=[]=;; ผู้คนที่นั่นอยู่ได้ไงกันวะ!?o[]o;
แต่นั่นก็ไม่ได้อยู่ในหัวจินยองเลยใบหน้าของไอ้หน้าตี๋เต็มไปด้วยแผนการ ผมว่ามันไม่ใช่แผนการดีๆแน่นอนล่ะ=___=;;
                             “บ...บางครั้ง...ลูกผู้ชาย ก็ต้องทำอะไร เพื่อเติมเต็มชีวิต แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต สินะ...”
              เฮ้ยๆๆ=^=;; แกคิดจะทำอะไรคิดจะทำอะร้ายยยยย?
                             “เธอปลุกผีร้ายขึ้นมาแล้วคุณหนู”      ฟูจิวาระบอกแพรเบาๆ และเอามือกุมขมับ เออ... เห็นด้วยเลย=___=...
                             “มินฮังจินยอง!!! ขอไปตามล่าไฟของลูกผู้ชาย เดี๋ยวเน้!!!*[]*\”
                             “ดับไฟของแกเลยไอ้ลูกเวร-_____-**”             พลั่ก!!!
          แขนของแม่จินยองยกขึ้นขวางไอ้ตี๋ผู้บ้าคลั่งไว้แขนที่ดูแข็งและเต็มไปด้วยมัดกล้ามของแม่ของจินยองอัดเข้าที่ลูกกระเดือกของจินยองจนหงายท้องผมมองดูแขนของตัวเองแล้วก็ได้แต่...
           = =;;; ช่างมันเถอะ...
                            “มีเรื่องใหญ่เข้ามาอีกแล้ว...”           เอาแล้วไงฟูจิวาระหันไปเท้าแขนมองดูป้าพิไรที่หยิบแผ่นแก้วบางอย่างออกมา ภาพของเอกสารบางอย่างฉายขึ้นมาฟูจิวาระพึมพำออกมาเบาๆเป็นภาษาของบ้านมัน เฮ้ย ขอภาษาไทยเด้=___=;;
                               “เฮ้...นั่น อะไรน่ะ...”      
                               “คำสั่งเรียกตัว ของสหพันธ์โลก...”
              วานิลลาเข้ามาในห้องและเดินมากลางห้อง สหพันธ์โลก... พวกที่ขับเทรด ตอนที่เราไปสู้กับทรอยด์ตอนนั้นที่เบลเยี่ยม? จำได้ละ...
                               “พวกมันต้องการอะไร?”         จินยองลุกขึ้นมาและทำท่าทางเหมือนเกลียดชังพวกสหพันธ์ขึ้นมา                    
                              “ในใบเรียกบอกว่าพวกเราละเมิดสิทธ์ในการรักษาความสงบสุขของพวกนั้นเข้า”       ป้าพิไรพูดออกมาอย่างเหนื่อยใจก่อนวางแผ่นฉายภาพไว้กลางวง
                              “เชิญค่ะท่านรอง...”         นี่ให้ยัยนี่เป็นรองแล้วจริงๆดิ=___=;;
                               “สิ่งที่พวกนั้นต้องการแน่นอน ว่ามันของตาย...”
                              “ให้พวกเราไปทำงานเป็นมือเท้าให้มัน...”         จินยองบอกออกมา เฮ้ย ไหงงั้นล่ะ?
                              “วิธีการทุเรศเหมือนเคย...”       ฟูจิวาระเปรยออกมาและหันมาหาผมที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เท่าใหร่
                           “สหพันธ์โลก เป็นศูนย์รวมของพวกผู้มีอำนาจทั้งหลายที่อยู่บนโลกองค์กรทหาร หน่วยงานหลักทรัพย์ทวีปกลาง รึอำนาจทหารของพวกประเทศมหาอำนาจที่อยากเป็นเอกราชจากRuzonพวกมันวางตัวเป็นนักบุญที่อวดอ้างว่าตัวเองกำลังทำสงครามเพื่อกอบกู้โลกจากพวกRuzon ทำทุกอย่าง รีดภาษี บังคับเกณฑ์ทหาร กวาดล้างคนที่ไม่เข้าพวกยึดกำลังรบที่มันสนใจมาเป็นของตัวเอง ปากบอกทำเพื่อชาวโลกแต่ปกป้องแต่พวกที่มีเงินให้มัน ส่วนคนธรรมดาไม่มียศอำนาจมันเอาไว้แค่เป็นทหารชั้นต่ำและเป้าไว้ตายแทน”
           เออ... เอาให้ชัดพวกเลวๆที่อวดอ้างว่าตัวเองดี แล้วคุ้มกะลาหัวพวกเดียวกันเองสินะมันอยากได้พวกเราไปเป็นเบ๊งั้นสิ
-___- เมินเถอะ ไอ้สก๊อยต์...
                           “แล้ว...จะเอายังไง...”       ผมถามออกไปง่ายๆแต่ถ้าเราต้องยอมเป็นเบ๊ให้มัน ผมคงไม่ยอมชัวร์ๆ วานิลลากอดอกและหันมาหาผมอะไรอีกล่ะ- -...
                          “มีอะไรแปลกๆอยู่...พวกนั้นสั่งให้ออสนิกส์เข้าเขตสหพันธ์ก็จริง แต่สั่งห้ามเอาเบลดซีโร่เข้าเด็ดขาด...”                                  “มันต้องการกำลังรบของเราแต่กลับไม่เอาเบลด ซีโร่เนี่ยนะ...?”      “สมมุตินะถ้าเราจะไปตามที่มันเรียกจริงๆ เราก็ต้องทิ้งเบลด ซีโร่ไว้นี่เหรอ?”          จินยองถามออกมาอย่างต้องการความเห็นผมเองก็สงสัยเอาเรื่องแล้วนะ= =;;
                             “เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นแล้วเบลด ซีโร่พร้อมรบเสมอละก็... สหพันธ์เองก็ไม่กล้าจะลุยกับกันดั้มสองเครื่องซึ่งๆหน้าหรอก... แต่พลังงานของเบลดซีโร่ตอนนี้ก็ฟื้นขึ้นมาแล้วล่ะ... ถ้าคำสั่งแปลว่าห้ามเอาไปด้วยกับออสนิกส์ก็หมายความว่า เราต้องให้เบลด ซีโร่อยู่ที่นี่...”
                              “ปล่อยไว้ที่นี่แล้วมันจะได้เข้ามาปล้นเอาหุ่นของชั้นไปน่ะสิ- -**”
                              “ไม่มีทางเราจะวางกำลังไว้...”      
                               “เท่าใหร่ก็ไม่พอ ดูไม่ออกรึไง...มันจะล่อพวกเราและออสนิกส์ไป เราเองก็ตายใจ คิดว่าวางคนไว้แล้วจะคุ้มกันหุ่นได้ แต่เปล่าเลยพวกมันต้องวางแผน ให้พวกของมันเล่นบทกองโจรที่โผล่มาถูกเวลาขับโมบิลสูทแก๊งค์ใหญ่มาถล่มยามที่เฝ้าจนเรียบ และเอากันดั้มไป โดยพวกมันที่เป็นตัวการแค่ตีหน้าเซ่อบอกว่าเราไม่เกี่ยวด้วย เป็นคราวซวยของพวกคุณเอง และก็The end กันดั้มก็ล่องจุ๊น วิธีหน้าด้านๆงี้ดูกันไม่ออกเลย- -**”     
           ผมร่ายแผนออกมายาวๆหลังจากฟังสรรพคุณของพวกมันจากฟูจิวาระก็พอจะเก็ตวิธีที่พวกมันจะทำ เอาสิ...ใครจะเถียงล่ะ- -+
                                “คิดเหมือนชั้นเป๊ะเลยว่ะ-O-...”          “กัปตัน...”         ทาลอสเดินเข้ามาพลางเกาหัวยุ่งๆให้มันยุ่งเข้าไปอีก เอาล่ะ ขอดูทีซิว่ากัปตันยานนี้คิดจะทำอะไร...
                                 “ชั้นคุยกับประธานสหพันธ์โดยตรงมันบอกทุกอย่างอย่างสวยหรูเลย แต่ว่า คำเดียวที่ย้ำจนน่าจับผิดคือ เบลด ซีโร่อันตรายเกินกว่าจะเข้ามาในสหพันธ์ เราขอให้พวกคุณช่วยนำกันดั้มเครื่องนั้นอยู่ให้ห่างจากเราและคุณเพื่อความสบายใจของเราทั้งสองฝ่าย”
                                 “แล้วลุงตอบว่า?”       “ตอบว่าOKแบบแมนๆ-^-+”           ชะ!...ไอ้หนวดดดด=[ ]=**
                                “นี่ล้อกันเล่นลุงจะบอกว่าให้เราเอากันดั้มใส่พานแล้วประเคนมัน?!”
                                 “ใครจะเอาให้มันล่ะให้ก็ฟายดิ=^=++”         “อ้าว...ยังไง?”
                                 “ก็มันบอกว่าให้กันดั้มอยู่ห่างๆจากมันนี่ข้าก็จะเอามันจอดไว้ในยานอย่างเดิมไง! ไม่ได้เอาไปจอดข้างๆมันนี่หว่า-[]-+มาคิดอะไรให้ยุ่งยาก”           เยี่ยม ...ง่ายแบบเกรียนๆแต่ยอมรับวิธีคิดแบบหมอนี่เลยแฮะ                     
                               “กัปตันของเราเห็นอย่างนี้น่ะ เป็นถึงเป็นถึงนักวางแผนระดับเอสเลยนะแต่แกชอบใช้ลูกบ้ามากว่าสมอง”         จินยองเองมากระซิบบอก ผมแค่นหัวเราะอย่างเห็นด้วย แต่ยังไม่จบน่ะสิ...
                                  “แล้วมันเรียกใครไปมั่ง?”        “ชั้น กัปตันและก็นักบินทั้งสามคน พวกนาย- -+”
                วานิลลาบอกออกมาและชี้เรียงคน
                                   “บรรลัยแล้วอย่างงี้ก็ต้องห่วงเรื่องมันบุกยานเอาอีก”       “อายะอยู่ หายห่วงชั้นจะให้เด็กนั่นไปลิงซ์อยู่ จนกว่าเราจะออกมา และกลับขึ้นยานหลังจากปฏิเสธข้อเรียกร้องของมัน-v-...”
               นับว่ายังดีที่หมอนี่รู้จักคิดจะปฎิเสธข้อเสนอโง่ๆของพวกมัน
                                   “เอาล่ะ...อีกสองสามชั่วโมงเราจะเคลื่อนยานไปตามหมายเรียก ส่วนเรื่องพอว์น A.Dที่นี่จะจัดการต่อเอง”      
                หลังทาลอสสั่งสลายตัวผมก็กลับไปมองหาแก้วกาแฟของตัวเอง แต่มันหายไปอ่ะ(. .);;ร่วงแตกป่าวหว่า ก็ไม่มี...
                                   “อ่ะ นี่...เห็นมันเย็นแล้ว ชั้นเลยไปเอามาให้ใหม่ น้ำตาลสองช้อน น้ำครึ่งแก้ว ไม่ใส่นมสดค่ะคุณผู้ชาย^^”     แพรยกแก้วกาแฟมาส่งให้ผมกลิ่นหอมอ่อนๆของกาแฟลอยมาแตะปลายจมูก ยัยนี่ จำเก่งชะมัดผมยิ้มให้แล้วก็รับแก้วกาแฟมาจิบ
                                    “วี้ดวิ้ว~♪มีคนรู้ใจด้วย...”           ไอ้จินยอง สงครามหน้าชั้นจะทำปืนลั่นใส่แก=___=*
             ผมหันไปหาวานิลลา แต่... ไม่อยู่แฮะ... รอดไป =o=;;
                     “ขอโทษนะ...นมสดอยู่ไหน พอเห็นมั๊ย?”          เฮือก!!!=^=;;
                                  “เอ๊ะ อ๋อ~ เดี๋ยวชั้นไปเอามาให้^^”        แพรผละออกจากผมและไปหยิบนมสดมาให้วานิลลา แต่ผมว่าคราวซวยคงคืบคลานเข้ามาแล้ว
                                   “ไม่เป็นไรๆชั้นหยิบเอง...อ๊ะ...!”         พลั่ก!!          ซ่า!!!
                                   “แย้กกกกกกกกกกก!!!p[]q;;;”            ยัยสารพัดพิษนี่เอาน้ำร้อนราดโผ้มมมม!!!T[ ]T
                                 “ทำอะไรน่ะ คนจะเดิน จู่ๆมาขวางทำไม ดีนะน้ำไม่ร้อนเท่าใหร่(. .)”
                                 “ร้อนน้อยกว่าไฟนิดนึง...จะบ้าเรอะ!!! เธอจงใจใช่มั๊ย!!TT[]TT#”       ผมเอาน้ำเย็นมาลูบๆตามแขนแล้วก็เอวที่โดนน้ำร้อนลวกเอานี่ยัยนี่เล่นแรงไปรึเปล่าTOT;;
                     “วานิลลา...! เธอไม่โดนลวกเอานะ><;;”           แพรออกมาจากเคาท์เตอร์แล้วมาดูวานิลลา ห่วงชั้นสิ!ชั้นเนี่ยโดนเต็มๆ!!แถมติดคริติคอลดาเมจอีกTT[++]TT**
                     “ไม่หรอกไม่เป็นไร เพราะมันหกไปโดนที่อื่นหมด^=^**”


--------------------------------------------------------------------------------------**์ำNext part


ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 7-12-2016 19:31 , Processed in 0.046061 second(s), 16 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้