ดู: 273|ตอบกลับ: 0
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 8 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
           ผมเอาผ้าเย็นลูบๆตามแขนของตัวเองเบาๆ ชิ...ยังแสบอยู่เลย-___-; ที่ที่ผมใช้พักอารมณ์ให้หายเซ็ง ก็ที่เดิมๆ ก็บน
เบลด ซีโร่นี่ล่ะ- -+ ช่วยไม่ได้ ยานนี้กว้างก็จริงแต่ผมหาที่ที่เป็นที่ของตัวเองนอกจากห้องพักไม่ออกเลย=___= ผมเอนตัวลงนอน และลองกลับไปนึกดู... ครั้งสุดท้ายที่สู้กับคราเคน ที่ผมกลายเป็นเดสทรอยด์ได้อีกหลังจากหมดเวลาไปแล้ว... ผมเองก็ไม่รู้ ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง บางที พลังที่ผมมีมันก็ซับซ้อนกว่าที่คนหัวทึบอย่างผมจะรับรู้หรือเข้าใจ แต่พลังสุดท้ายนั่นฟูล
บลาสต์ ไรเซอร์ ผมใช้มันออกมาแบบกึ่งไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ
            นั่นคงเป็นครั้งแรกครั้งเดียว และอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย ที่ผมจะใช้มันได้เพราะเหมือนว่าผมจะจำอะไรเกี่ยวกับการใช้มันไม่ได้เลย แต่ก่อนหน้านั้น...เหมือนผมรู้สึกบางอย่าง... ผมรู้ ...ว่าหลังจากที่ฟูจิวาระและจินยองเล่นงานคราเคนไปมันเองก็ยังไม่หมดฤทธิ์ รู้กระทั่งว่าในตัวคราเคนมีโมบิลคอนโทรลคนนึงยังไม่ตายและขับมันขึ้นมาอีกครั้ง ...และมันก็เกิดขึ้นจริง
                                       
                                         “เฮ้ย... ใจเย็นจริงนะเอ็ง- -*”          ทาลอสเรียกผมที่เหม่อๆอยู่ให้หันไปหาเจ้าหนวดพาดแขนเข้ากับที่กั้นและทำหน้าบอกบุญไม่รับใส่
                                         “ช่วยลนลานให้เห็นทีเด่ะ ไม่น่ารักเล้ย แกนี่=___=”          “ลนลานอะไรล่ะ?”
                                        “ห๊ะ~? เฮ้ย ... อีกไม่ถึงครึ่งวันพวกเราจะได้ชื่อว่าเป็นอาชญากรแล้วนา~ ถ้าเราปฎิเสธที่จะรับใช้พวกมันมันก็จะตั้งหัวเราว่าเป็นบุคคลอันตรายเป็นอาชญากรแล้วไล่เราไม่ให้เข้าใกล้โลกอีกไง”
                                         “สรุปแล้วตอนนี้ใครครองโลกกันแน่... สหพันธ์? รึว่าพวกRuzon?”
                                          “เอาน่า พี่เค้าหญ่ายยย...ไม่ว่าจะยุคไหนมันก็เหมือนกันนั่นล่ะน่า มีอำนาจก็ได้ทุกอย่าง มีเงินก็ได้ทุกอย่างสหพันธ์ก็คือๆกัน มันมีตังค์ แต่เราจน Ruzonมันมีทั้งสองอย่างแต่เราแทบไม่มีอะไรเลย”
                                         “แล้วลุงจะเอาไง จะเปลี่ยนใจ ยอมมัน?”        “ยอมก็กลัวดิ ชั้นแค่จะมาถามแก”
                                        “ว่า...?”               “อยากลองปล้นธนาคารสหพันธ์โลกป่ะ=w=+*+”
              
             เฮ้ย!!=[ ]=นี่เข้าข่ายว่า ถ้าจะเป็นโจร ก็จงเป็นให้มันสุดๆว่างั้น งานนี้มีเฮแน่(_ _) แต่ก็เอาเหอะ... อยู่บนยานนี้ มันก็ต้องมีอะไรมันส์ๆเล่นบ้าง=W=/// ว่าแต่ ถ้าจะไปปล้นเค้า แผนน่ะ มีมั๊ย=____=;;ถ้าให้ไปตายเอาดาบหน้า ไม่เอานา~...
                                         “แผนล่ะ?”                 “แกนี่ ถ้าเป็นเรื่องความพินาศนี่เอาทุกอย่างเลยสิ”
                                        “...แล้ว”           “ตอนนี้เราต้องการเงินมากกกกก...ถ้าหากว่าใหนๆมันก็จะไม่ให้เราเข้ามาป่วน เราก็ขอเอาค่าทำขวัญไปปลอบใจเล็กน้อยเรื่องแผน ข้าจะให้จินยองเคลียล์เอง>w<”
               ถ้าผมไม่รีบทำให้ทุกอย่างกลับเป็นเหมือนเดิมผมคงโดนพวกมันตราว่าเป็นโจรปล้นธนาคารไปยันตายแน่ๆ... เอาวะ ท่องให้ขึ้นใจ        เ – งิ – น ...(_ _)+





              ราวๆบ่ายสองยานก็ออกไปจากเขตมาเรียน่า และตรงไปยังที่ตั้งของสหพันธ์โลก... ระยะทางไกลพอตัวแต่ไอ้ลุงโม้ว่าถ้าเป็นยานของแก ราวๆชั่วโมงกว่าๆก็ถึงครั้งนี้เราจะไม่ได้นำโมบิลสูทออกไป แต่ไปถึงที่นั่นถ้าไม่มีอะไรติดตัวนอกจากมือกับเท้า ผมว่า มีกี่ชีวิตก็ไม่พอ=___=ว...
                                         “เธอต้องไปด้วยสินะ”           ผมหันไปถามวานิลลาที่ทำท่ารำคาญเสื้อรองกัปตันนี่เข้าไส้คงคับสินะ...ตรงหน้าอกน่ะ=///=
                                         “อืม... ช่วยหน่อยสิ...”      วานิลลาหันหลังมาให้ผมและดันผมสีเหลืองเงาของเธอขึ้นจะให้รูดซิป? ชุดนี้ไม่มีซิปหลังนะ- -?? ผมขยับเข้าใกล้วานิลลาแล้วถึงกับจะผงะออกมาทันที!=[]=;;
                                         “มานี่แป้บซิ=[++]=**”        ผมตะครุบตัววานิลลาที่ยังงงๆอยู่มาหลบมุมและกระซิบถามอย่างปวดหัวสุดขีด...
                                          “เธอจะบ้าเรอะ!!? ดาบคู่!? ระเบิด!? แล้วนี่อะไร!?=[ ]=;;”
                                          “ตะปูเรือใบ... แล้วก็มีสนับมือด้วยนะ นายเก็บไว้สองอันนะ(‘ ‘)”
                ยัยนี่เข้าโหมดคลังแสงเดินได้แล้ว ทราบแล้วเปลี่ยน=[]=!! ผมมองอย่างเหนื่อยใจ บ่นไปคงไม่ค่อยมีประโยชน์ เอาวะ!!คงต้องเลยตามเลย จะถึงอยู่แล้วด้วยผมยัดดาบขนาดกลางสองเล่มที่ด้ามโผล่ขึ้นมากลับเข้าไปในเงาเสื้อของแม่คลังแสงและเลื่อนแขนเสื้อมาปิดซองปืนกระบอกเล็กที่ต้นแขนของเธอไว้ ถ้าให้เดานะ...ในร่างเล็กๆนั่น มีอีก...เยอะ=A=;;;
                                            “ชั้นจะให้ชิกิไปกับนาย”         “ไม่เอาได้มั๊ย?”
                                            “ได้ถ้านายฉลาดพอจะแฮคระบบรักษาความปลอดภัยในเซฟของพวกนั้นได้- -+”
                ใช่...เรื่องเรียกตัวอะไร แม่สาวคนนี้ไม่สนอยู่แล้ว เป้าหมายหลักของวานิลลาคือเงินนี่ล่ะ=^=;;
                                             “นายไม่ต้องทำอะไรถ้าพวกมันไม่ทำอะไร แต่ถ้ามันคนใดควักอะไรแผลงๆออกมาก๋ช่วยอาละวาดให้วินาศที่สุดทีละกัน- -+”         วินาศแน่...ถ้าพวกมันรู้ล่ะก็วินาศทั้งมันทั้งเราแน่...
                                          

                          ...กัปตัน... พวกนั้นส่งหุ่นเฝ้าระวังออกมาแล้ว...
                          “ใจเย็นอายะ ... เอาล่ะ ลดเพดานบิน เตรียมลงจอดเราจะไปเยี่ยมเยียนอย่างอบอุ่นกันแล้ว~... พร้อมนะพวกเรา~(-O-)”              ยานค่อยๆลดระดับลงเบื้องหน้าคืออาคารสูงใหญ่และดูอลังการแบบตึกขององค์กรระดับโลกรันเวย์ทอดยาวไกลสุดตาอยู่ข้างๆโรงเก็บโมบิลสูทของพวกมันแรงสั่นสะเทือนเกิดขึ้นทันทีที่ออสนิกส์แตะพื้น และไม่นานทุกอย่างก็หยุดนิ่ง
                                          “ลงจอดสำเร็จ เจ้าหน้าที่ทุกตำแหน่ง ขอให้กลับเข้าสู่ตำแหน่งงาน”
                โรสประกาศให้คนบนยานเริ่มกลับเข้าสู่งานของตัวเอง ทาลอสปลดเข็มขัดออกและยืดเส้นยืดสายคลายความเมื่อยล้าเสียงประตูเลื่อนออกมาเผยให้เห็นกลุ่มคนชุดดำเข้ามากรูกันในห้องสั่งการ           ศัตรู!?
                                                 แกร็ก!!!
                ผมสะบัดมือไปคว้าดาบยาวที่พิงไว้อยู่มาและกะฟาดใส่ถ้าหากไม่มีเสียงร้องโวยวายดังขึ้น
                                         “แว้กกกกก!!! อย่าฆ่าชั้นนะ>___<ชั้นอาจจะเคยกวนแกไว้มั่ง แต่ชั้นไม่ใช่คนเลวหรอก จริงๆนะที่สำคัญชั้นยังโสดยังซิง อนิเมที่ยังดูไม่จบก็ยังมีอีกเยอะ!!เมตตาชั้นเหอะน้าTOT”
                                        “จินยอง=____=;;;”          “ฮี่~เค้าเองล่ะตัว^[++]^y+”
                                        “จินยองมันจะทำหน้าที่เปิดหีบสมบัติและลากมันมาประเคนเราเราแค่ทำงานของเรา”
                                        “เรื่องงานอย่างงี้ ไม่อยากจะคุยเล้ยยย แต่คุยซะหน่อยชั้นมันสวดยวด!!”         ฮะ!?
                                        “ฮะ!?”      เหมือนเดจาวู ผมกับวานิลลาเคยเจอเรื่องทำนองนี้มาก่อนใช่ป่ะ=___=;;


                 ทันทีที่เราลงมาจากออสนิกส์ ผมก็เจอไอ้แก่พุงพลุ้ยเดินเข้ามาหาพร้อมบอดี้การ์ดหนึ่งกองพัน อื้อหือ
และที่เดินขนาบข้างมันมา คือไอ้หน้าแหยที่ดูทำอะไรไม่ได้นอกจากม่อหญิงมันมองมาทางวานิลลาแบบวอนทีนสุดๆ ซักป้าบมั๊ยห๊ะ!?=A=**
                                        “เป็นยานที่สุดยอด...เราเห็นผลงานอันทรงเกียรติของพวกคุณแล้ว”
                                        “เรอะ!? นั่นยังน้อยๆว่ะ ก๊ากๆๆๆ!!!”         ทาลอสหัวเราะอย่างพึงพอใจผมเห็นไอ้หน้าแหยทำหน้าเหมือนรังเกียจแทบดิ้นด้วยเหอๆ...ชักเหม็นขี้หน้ามันแล้วแฮะ
                                       “สุดยอด~... ผมอิรัลเดล... อิรัลเดล มิเซอโอ อาจินีเอโล่...ผมเป็นคนสนิทของรองประธานปกครองสหพันธ์ ต้องขอ...กล่าวต้อนรับพวกคุณขอพระเจ้าทรงมอบความสูงส่งแก่พวกคุณ”
                                         “พระเจ้า...?ในโลกใบนี้มันมีด้วยเหรอ?”         ผมแทรกออกมาดื้อๆ
                                        “อิสะกะ...”         วานิลลาหันมาจิกสายตาใส่ผมแต่ผมไม่ค่อยจะแคร์เท่าใหร่- -*
                                       “ไม่เป็นไร~ อย่าใส่ใจไปเลยผมว่า เรามาตกลงเจรจากันอย่างสันติดีกว่า คุณว่า...จะดีมั๊ย?”                                                “ก่อนอื่นชั้นคงต้องขอทราบชื่อของคุณ...และต้องเตือนไว้ด้วยความหวังดี อย่ามารุ่มร่ามกับชั้น”          วานิลลาบอกนิ่งๆขณะที่ไอ้แหยเดินเสยผมสีเหลืองไม้กวาดเน่าของมันเข้ามาพลางมือไม้จะมาแตะใหล่ของวานิลลาแกยุ่งผิดคนแล้ว... ไอ้แหยเสียเส้นเล็กน้อยและจำใจชักมือออกและแสร้งล้วงกระเป๋าแก้เก้อ                                
                                        “ผม...อัลกริต...อัลกริต J. รีเบล พ่อของผมส่งผมมารับรองพวกคุณ”
                                         “โอ้~!! ดีเลยตอนนี้เราหิวมากกก พอจะมีอะไรมาต้อนรับเรามั๊ย!? ที่นี่เจริญพอจะรับแขก ชั้นรู้>____<”      
          ทาลอสดี๊ด๊าเข้าไปถามเอาตรงๆบอดี้การ์ดของพวกไอ้แหยเริ่มมีท่าทีตึงๆจะควักอะไรออกมาทาลอสทำท่าทีเล่นทีจริงยกมือสองข้างเป็นเชิงยอมแล้ว และถอยออกมาอัลกริตยกมือปรามลูกกระ
จ็อกและหันมาชายตามองอย่างลำพองในพวกเนื้อด้านหลัง เฮอะ...
                                        “ไม่เอา เด็กๆ... อย่าเสียมารยาทกับแขก”         อัลกริตหันหลังไปและเดินนำกลุ่มออกไปทาลอสหันมายักใหล่เล่นและยิ้มยียวนออกมาให้ผม ผมยักใหล่ตอบและออกเดินตามไปโดยมีวานิลลาเดินมาข้างๆ มีอะไรจะมาโวยผมอีกล่ะ?- -*
                                       “เมื่อกี๊ตอนหมอนั่นจะจับใหล่ชั้น นายคิดจะตัดแขนหมอนั่นชั้นรู้= =**”
                                       “มีตั้งสองข้าง ขาดไปข้างจะเป็นไรล่ะ?”      “ชั้นบอกให้นายอาละวาด?”
                                      “ถ้าชั้นอาละวาดคอมันปลิวไปแล้ว=___=”      “เชื่อเค้าเลย...”
                                       “ชั้นเชียร์ให้อิสะกะตัดคอมันนะ...”      ฟูจิวาระเดินมาออกความคิดเห็นและเดินนำผมและวานิลลาไปผมชี้ไปทางเจ้าหัวส้ม อย่างน้อยผมก็มีพวก=v=+
                                       “พวกเลือดกรุ๊ปบีสินะ- -*”             “หา?”             ผมหันไปขึ้นเสียงสูงถามวานิลลา
                                       “นายพวกเลือดกรุ๊ปบีสินะ เลือดร้อน โลกส่วนตัวสูง- -*”               “อา ก็ใช่...”
                                       “ชั้นก็บี แต่ไม่เห็นเหมือนนายเลย-___-+”              ไม่เหมือนตรงที่ผมซ่อนคลังแสงไว้ในตัวไม่ได้นี่ล่ะ=___=;;


             ด้านในตัวตึกว่ากันตามตรงว่ามันเหมือนโรงแรมหรูๆที่ผมเคยทำงานพาร์ทไทม์อยู่เลย ต่างกันเล็กน้อยแค่หรูกว่ากันซักแปดเท่าหน่อยๆ ให้ตาย ทำไมไอ้ตึกพวกนี้พอมีแชนเดอร์เลีย(โคมแก้วคริสตัสที่แขวนบนเพดานเหมือนโคมไฟ) แล้วมันอัพเกรดความน่าหมั่นไส้ได้ขนาดนี้กันฟะ!=_____=**อาคารโถงกว้างเผยให้เห็นผู้คนในชุดสูททำงานหรูหราเดินนวยหน้าไปมากันให้ควั่กพนักงานสาวยกถาดเครื่องดื่มมาบริการ ทาลอสแทบจะคว้ามาทั้งถาดแต่เสียทีที่สาวบริกรสวยพอดู เลยต้องมีมาดทาลอสเก๊กหน้าและหยิบแก้วบรั่นดีมาดื่มบางๆก่อนส่งยิ้มให้...ท่าทางเจ๊แกจะถูกใจเฮียเค้าว่ะ=___=;;
                                         “ถามจริง...ถ้าไม่มีชิกิคอยแปลให้ นายจะพูดกับเค้ารู้เรื่องมะ?”         วานิลลาเหน็บผมที่คว้าแก้วกาแฟร้อนมาจิบอ้าวๆ...เห็นงี้ผมก็พอรู้ภาษาปะกิดน้า... อย่างน้อยก็abcล่ะ=..=d+
                                        “เรื่องโง่ๆตอบง่ายๆ ...ไม่ได้อยู่แล้ว-[++]-...”       “ขอบคุณเชื่อเลย”
               ผมมองไปที่ลิฟท์กระจกต่อหน้า คงไม่ได้จะอัดกันขึ้นไปทั้งหมดนี่นะ- -;;
                                         “ลิฟท์ไปได้ไม่หมด ถ้าไงผมกับลูกน้องจะขอเสียมารยาทขึ้นไปก่อน ถ้าไง เชิญคุณผู้หญิงมากับเราได้นะครับ^^”
                                          “ขอบคุณ... แต่ชั้นอยู่กับบอดี้การ์ดของชั้นจะสบายใจกว่าเชิญคุณเถอะ”       วานิลลาปฎิเสธและเดินมาดึงแขนเสื้อผม อัลกริตทำหน้าเสียดายปานโลกจะแตกเลยผมสาบานได้=___=;**
                                            “อิรัล...พาพวกเค้าไป”      หลังเขมือบแห้วคำโต อัลกริตก็ทนเสียหน้าไม่ใหวและโยนให้อิรัลโดรับหน้าแทนมีคนรับมือรับเท้าแทนมันดีงี้สินะ ไอ้คุณชายแหยเอ๊ย...
                                            “เชิญที่ลิฟท์อีกตัวทางนี้ได้เลยครับ”         อิรัลโดใช้การ์ดรูดเปิดประตูลิฟท์อีกตัวให้เปิดออกทาลอสเดินเข้าไปและมีพวกผมตาม ตลอดเวลาที่อยู่ในลิฟท์เจ้าอ้วนเตี้ยนี่ก็เอาแต่พล่ามถึงสรรพคุณและความสูงส่งขององค์กรของมันซะเหมือนเป็นพระมาโปรดก็มิปานเท่าที่ฟังๆ ไอ้ที่มันพล่ามมามันเหมือนว่าสหพันธ์เนี่ยเป็นพวกการกุศลมากกว่าหน่วยงานการรบซะอีกอะไรจะพ่อพระซะจริง ผมต้องทนรำคาญและยั้งบาทาไว้อยู่นานพอตัวก็ไอ้ตึกบ้านี่มันมีตังเกือบสองร้อยกว่าชั้นTT[]TT
             ทันทีที่ประตูลิฟท์เปิดพวกผมแทบจะไม่สนใจจะเดินไปที่ห้องของนายใหญ่พวกมันอีกแล้วอา~ออกซิเจนๆ=..=;;
                                               “รู้อะไรมั๊ย?...ห้องน้ำของห้องชั้นยังไม่อึดอัดเท่าเมื่อกี๊= =;;”       ฟูจิวาระบ่นออกมาหลังอยู่ในสภาพเดียวกับผม
                                               “เออ... ชั้นก็ว่างั้น=____=;;”        กลายเป็นว่าผมกับฟูจิวาระเป็นพันธมิตรกันตอนใหนไม่ทราบ แต่ช่างมันเหอะ  อากาศๆ=O=   สำคัญกว่าคือวานิลลา...
                                               “เอ้า...ชั้นลืมไปว่ามันอยู่ในกระเป๋า ...เอาไป”         ผมยื่นพิมเสนของตัวเองที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อให้วานิลลาที่ตอนนี้ดูหมดคราบแม่สารพัดพิษไปแล้ว แรกๆก็มองๆแบบลังเลว่าจะรับดีมั๊ยแต่สุดท้ายก็หยิบไป ยัยท่ามาก- -
                                              “ดูเหมือนเครื่องปรับอากาศของลิฟท์พนักงานจะเสียน่ะครับ”       อิรัลโดพูดเหมือนจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นแต่โทดทีว่ะ ไม่ช่วยเลย...
                                              “ไหนพาพวกชั้นไปหานายแกซะ จะได้รีบกลับ”        ผมตะคอกเสียงอย่างเริ่มมีแววอารมณ์เสียอิรัลทำท่าเลิ่กลั่กก่อนพาร่างอ้วนๆเดินไปทางของห้องนายมันอย่างกลัวโดนกระทืบ
                                              “นายมันไม่รู้กาลเทศะ”
         วานิลลาบ่นออกมาอีกครั้งหลังพิมเสนของผมได้ผลเออ ไม่น่าช่วยนะ น่าปล่อยให้หายใจไม่ออกตายมันข้างทางเนี่ยแหละ=___= ทาลอสออกเดินตามทางที่ปูพรมไว้สองข้างทางมีรูปของศิลปะจิตรกรรมต่างๆติดไว้ตลอดทางเดิน ทางเดินดูกว้างขึ้นเมื่อมาถึงหน้าห้องของประธานสหพันธ์ประตูไม้ราคาแพงถูกอิรัลโด ดันเปิดออกเปิดทางให้พวกผมเข้าไปพบไอ้หัวหน้าของพวกพ่อพระผู้ทรงคุณธรรม
                    ชายวัยห้าสิบกลางๆนั่งหันหลังอยู่ที่สุดห้องทำงานที่ผมเห็นคือหญิงสาวที่น่าจะเป็นพนักงานของพวกมันเองนั่งคร่อมมันอยู่และขย่มร่างของมันอย่างเมามันไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทำอะไร=____=;;
                                               “นาย...นายท่านครับ!!”            คนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้นำของการปลดปล่อยโลก กำลังเสพผู้หญิงอยยู่เนี่ยนะ!?หลังจากอิรัลโดเรียก มันเพียงแค่หันมามองและดันพนักงานสาวที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยออกมาและหันมาหากลุ่มพวกผม
                                               “ขออภัย ที่เสียมารยาท... และยินดีต้อนรับ A.Dทุกท่าน”
                                               “ให้...เสร็จกิจแล้วค่อยเรียกได้นะ ท่าทางจะอารมณ์ค้างพอตัว- -;;”          ทาลอสเอ่ยขึ้นมาแปร่งๆ เออนั่นดิ แต่เฮียแกก็ไถซะลื่นเลยว่ะ=O=;;
                                               “ไม่เป็นไร~? เรามันเจ้าสำราญ แต่ก็สนใจงานที่เข้ามา”
                                               “ที่เรียกพวกเรามา คุณต้องการอะไรช่วยบอกเราตรงๆเลยได้มั๊ย?”         ฟูจิวาระพูดออกมาหลังไม่อยากให้อีกฝ่ายพูดชักแม่น้ำทั้งห้าให้มันมากความ
                                                “ก็อาจได้... แต่การพูดโดยไม่บอกเล่าเจตนาอันดีของเรามันอาจทำให้ทุกท่านไม่พอใจกับข้อตกลงของเรา”    “ฟังดูสมเหตุสมผล เจตนาอันดี... ตอนที่พวกเราสู้กับทรอยด์พวกคุณก็มาตลบหลังเรา ผมเพิ่งรู้ว่าเจตนารมณ์อันดีของสหพันธ์คือการลอบเล่นงานคนอื่นข้างหลังอย่างไม่อายในศักดิ์ศรี”
                              “เราแค่ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ผลที่น่าพอใจที่สุดวิธีแบบนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาของสงคราม มันมีมาก่อนที่เราจะรบแบบใช้โมบิลสูทซะอีก”
                                                “แต่A.DและRuzonไม่ทำ!!”    ฟูจิวาระกดเสียงพูดอย่างเคืองแค้นผมก็รู้สึกว่าไอ้บ้านี่มันจะหน้าด้านไปแล้ว
                                                 “คุณไม่ทำแล้วไง ตอนนี้ไม่ทำ ต่อไปไม่ใครก็ใครก็ทำ เลือกวิธีแบบพระเอกเราอาจหมดสิ้นทุกอย่าง เราแค่ทำสิ่งที่ลงทุนน้อย แต่ได้ผลกำไรมาก มันก็แค่นั้น”

                                                 “คุณจะบอกว่า สำหรับคุณ สงครามมันเป็นเรื่องของการลงทุนและผลตอบแทนงั้นสิ?”     
               วานิลลาพูดออกมาหลังตีความของสิ่งที่ประธานสหพันธ์พูดชายแก่เบื้องหน้าไม่มีท่าทีปฎิเสธและยิ้มออกมาอย่างยียวนทาลอสที่เงียบอยู่ได้พักนึงเดินเข้าไปที่โต๊ะของประธานสหพันธ์และรินบรั่นดีใส่แก้วอย่างไม่รู้มารยาทเฮ้ยๆ ซีเรียสกันอยุ่นา~=___=**
                                                “มันเป็นเรื่องจริง เรื่องจริงที่ใครก็บอกว่ามันไม่ใช่แปลกตรงไหน? เราทำสงคราม ลงเดิมพัน ลงทุนด้วยคน ทหาร ประชากรและอิสรภาพ สิ่งที่ได้มา คือของเดิมพันที่มากกว่า ของฝ่ายตรงข้ามที่ลงทุนมากกว่า”
                                               “ลงทุนกับสงคราม มันเสียอย่างเดียว...ไม่ใช่รึไง!?คนที่ได้รับอะไรจากมันไม่มีเลย!! เราสูญเสียทุกอย่าง!! จะสร้างสิ่งๆใหม่เพื่อชดเชยยังไงสุดท้ายสงครามก็ทำลายมัน!! นี่เหรอ? ผลตอบแทนที่คุ้มกว่าน่ะ!”             ผมถามกับชายเบื้องหน้าสีหน้าดูไม่สำนึกในสิ่งที่ผมพูดไปเลย
                                                “เธอจะสร้างอะไร? งั้นถามหน่อย? ที่เธอสู้คืออะไร? หวังอะไรจากสงคราม?”
                                                “ให้มันหายไป...โลกที่แหลกเหลวนี่ ชั้นจะทำให้มันหายไป และพาทุกคน ไปสร้างโลกใหม่ ไม่มีสงครามไม่มีการสูญเสีย ไม่ต้องถูกจองจำ ไม่ต้องสิ้นหวัง ที่ที่เราเป็นตัวเรา!!”
---------------------------------------------------------------------------------------**Next Part.
วันที่1-8 งดอัพชั่วคราวนะครับ ต้องออกต่างจังหวัด ขออภัยผู้อ่านด้วย เเล้วหลังจากวันที่8 จะกลับมาตามปกติครับ

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 9-12-2016 14:43 , Processed in 0.043435 second(s), 19 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้