ดู: 209|ตอบกลับ: 0

MS.gundam Vangeance EP.12 part.3 ขออภัยที่ช้าครับ><;;

[คัดลอกลิงก์]
                ชายแก่ปรบมือขึ้นมาก็จริง แต่ดวงตากลับดูแคลนออกมาจนชัดเจน แก้วบรั่นดีของตัวเองยกขึ้นกรอกเข้าปากและกลืนจนหมด
                                               “สวยงาม~... สวยงามจนน้ำตาจะไหล โลกของเธอมันสวยงาม”
                                               “ว่าไงนะ?!”        “โลกของเธอมันสวยงามสวยงามจน ไม่น่าจะเกิดมาได้”
                                               “อย่ามาดูถูกกันนะ...”         ฟูจิวาระพูดออกมาอย่างเริ่มมีแววเดือดไปพร้อมกับผมแล้วทาลอสยกมือปรามและซัดเหล้าจนหมดแก้วคริสตัลกระแทกกับโต๊ะทำงานจนมีเสียงกระแทกดังออกมา
                                                “ช่าย...งามจนไม่น่าเกิดมาได้... เพ้อเจ้อสิ้นดีเลย”          “ทาลอส...”
                                                “ไม่มีอะไรรับประกันซักอย่าง... ไม่เห็นทางชนะซักทางแล้วจะสู้ไปทำไม๊?”
                                                 “โฮ่~ ต้องขอบคุณจริงๆที่เข้าใจ”         “นั่นน่ะ... คือทั้งหมดที่ขี้เลื่อยในหัวแกคิดได้งั้นสิ... สวะเอ๊ยยย... เรียกตัวเองว่าเป็นผู้ชักนำโลกแต่ตัวเองมาเย่อผู้หญิง ดวดเหล้าบนเก้าอี้ในห้องทำงานสุดหรูบนตึกแสนอลังการที่เอามาจากเงินและความหวังของคนบนโลก ทุเรศว่ะ”
                                                    “.............”        ทาลอสยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนดัดคอจนมีเสียงกร็อบแกร็บดัง
ออกมา และหันไปพูดต่อ             “ถามยาวๆเลยนะสำหรับแก ทหารที่ต่อสู้ให้แกเป็นอะไร? เบี้ยลงทุน หมากที่เสียได้บนกระดานรึเป็นแค่อะไรที่แกไม่รู้จัก เสียรึตายก็ไม่สนใจ”
                                “ทหารก็คือทหารไง ผมไม่เคยบอกว่าเค้าต่ำกว่านั้นนี่”
                                                    “เค้าพวกนี้...โดยเฉพาะไอ้เด็กที่โวยวายอยู่นั่นและทุกคนในA.Dสำคัญกว่านั้น แกมองยังไงก็คงแค่จะเอาเค้าไปทำทหารเบี้ยล่างใช้แล้วทิ้ง ตายก็จบ งั้นบอกให้เอาบุญเลยนะ”
                                                     “...........”          “พวกเรารู้ตัวดีว่าสู้เพื่ออะไรมีความหวังอยู่กับอะไรและอยากจะบอกยัดกะโหลกเน่าๆและไอ้จ้อนอันเท่าไม่ขีดของแกไว้เลย...”
                                                      “.........”           “อย่ามาดูถูกหรือว่าหยามสิ่งที่เด็กพวกนี้จะทำต่อหน้าชั้นอีก แกอยากจะทำบ้าอะไรก็เชิญอยากลงทุนเล่นหุ้นอะไรต่อไปก็ทำ แต่ว่านะไม่ว่ายังไง สุดท้ายแล้วชั้นและพวกเราทุกคนจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเอง”            
                     ทาลอสเลื่อนแก้วไปต่อหน้าประธานสหพันธ์และรินเหล้าให้และหันหลังกลับออกมาพร้อมถือขวดเหล้าติดมือมาด้วย
                                    “คุณจะปฎิเสธข้อตกลงของเราและค่าตอบแทนมหาศาลจากเรา?”
                                    “เงินซื้อA.Dไม่ได้ว่ะแต่คิดดีๆ อาจจะได้กันฟลายด์ซักเครื่อง เดี๋ยวคิดดูก่อน”   
               เชื่อไอ้ลุงนี่เลย=___=**
                                     “งั้นเราจะปฏิบัติกับคุณอย่างที่เราควรทำและเพื่อความสงบสุขของเราทั้งสองฝ่ายผมอยากให้คุณส่งมอบโมบิลสูทที่ชื่อว่ากันดั้มของคุณมาให้เราดูแลแทนด้วย...”
                                     “โผล่หางมาแล้วสิ?”        วานิลลาเชิดเสียงถามบอดี้การ์ดจำนวนมากค่อยๆออกมาจากมุมห้องและค่อยๆขยับเข้ามาเรื่อยๆ อ่ะฮ้า~...
                                        “เฮ้ๆ...จะใช้กำลัง?”        ทาลอสแค่นเสียงถามอย่างไม่เดือดร้อนประธานสหพันธ์กระตุกยิ้มและยกแก้วบรั่นดีที่ทาลอสรินให้ขึ้นมาจิบ และชูให้เรา
                                       “เรามีวัฒนธรรม เรามีเอกสารส่งมอบ เราแค่ต้องการลายนิ้วมือรับรอง”
                                       “มันจะตัดมือพวกเราไปปั๊มพ์รอยนิ้วมือแฮะ”         ฟูจิวาระหันมาเฉลย เออ...รู้เก็ตตั้งแต่พวกมันชูเอกสารแล้วบอกจะเอารอยนิ้วมือแล้ว โคตรมีวัฒนธรรมเลย=A=**
                                       “ก่อนจะมาเอาไป ช่วยบอกชั้นทีสิ... ตึกนี่ สร้างนานแค่ใหน?”           ถามอะไรของเธอเนี่ยวานิลลา=____=?? จังหวะนี้จะไปอยากรู้ประวิติไอ้ตึกเวรนี่ทำอะไร?
                                        “อืม จำไม่ได้แฮะ... แต่คงราวๆหกสิบกว่าปีได้แล้วล่ะ”        “หืม~ ไม่นานเท่าใหร่”

             ทันทีที่จบบทสนทนาสปริงเกอร์ก็ฉีดน้ำลงมาแทบจะทันที บอดี้การ์ดที่ล้อมเราอยู่เริ่มกรูกันเข้ามาและหันไปเล่นงานวานิลลาก่อน เก่งกับผู้หญิงนะเอ็ง รนหาที่แล้ว=___=;;
            ดาบสองเล่มสะบัดออกมาจากหลังของวานิลลาและสกัดกระบองของบอดี้การ์ดร่างบึ้กสองคนไว้เท้าของวานิลลาเตะเข้าที่...=A=ของพวกมันคนหนึ่งจนทรุดลงและแทงเข่าใส่จนหงายท้องผมกระทืบหน้ามันที่ร่วงลงมาจนหลับยาว หลังเพื่อนหลับไปคนที่เหลือก็เริ่มจะเข้ามาหวดกระบองใส่เหมือนควายแตกคอกผมยกดาบสกัดไว้และชักดาบออกจากฝักและฟาดใส่บอดี้การ์ดต่อหน้าและถีบร่างมันออก
             ทันทีที่มันเห็นผมเล่นของหนักคราวนี้เริ่มมีพวกมันเริ่มคว้าปืนออกมามั่งแล้ว มันหันปากกระบอกมาที่ผมแต่มันอยู่ไกลเกินไป ดาบฟันไม่ถึงฟูจิวาระเตะเอากระถางต้นไม้ใส่มันจนปืนลั่นใส่เพดาน ทาลอสพุ่งเข้าไปมือเปล่าและคว้าคอไอ้ยักษ์ด้วยแขนข้างเดียวและเหวี่ยงอัดเข้ากับกำแพงจนหลับไปในทีเดียวเหวอ~=..=
                                       “อยู่ทำไมเล่า!? งานเข้าแล้ว!!”          ทาลอสร้องเรียกให้พวกผมหยุดมือและตามไป แต่ว่าถ้าไม่ได้เล่นกับไอ้ประธานนี่ ผมคงนอนไม่หลับ
                                          “การลงทุนมันต้องมีขาดทุนกับหมดตัวสินะ...?”         “จะ...จะทำอะไร!?”
                                         “งั้นก็ยินดีด้วย...แกหมดตัวแล้ว!!”              “หยา!!!!!”
              ผมฟาดดาบตัดเอาเสื้อและกางเกงของมันขาดร่วงลงกับพื้น แหวะ...มันกลัวจนฉี่ราดเลยอ่ะ- -p**
                                         “นายมันทรมาณคนแก่ซะจริงแล้วที่ทำไปเมื่อกี๊นายฆ่าไปแค่ใหน?!”        วานิลลาเอ็ดผมหลังจากทำเกินไปนิด แต่ผมมั่นใจว่าไม่ได้ฆ่าใครนะถ้ามันไม่ได้ดวงกุดจริงๆ

                                          “เซฟกลางโดนปล้น!! ส่งหน่วยสวาทเข้าไป!!”            พวกจินยองได้เงินแล้ว!!เราเองก็รีบไปจากไอ้ตึกน่าแขยงนี่ดีกว่าผมที่วิ่งมาจนถึงลิฟท์และกำลังจะลงไปจากตึกวานิลลาที่อยู่ห่างจากผมแค่นิดเดียวกลับถูกใครบางคนพุ่งมาล็อคตัวไว้!!
                                          “วานิลลา!!!”               “โอ๋ว... ไอ้พวกอาชญากรจะรีบไปใหนล่ะ”
                                   “อัลกริต...”           “ท่านอัลกริตโว้ยยยย!!!อย่ามาเรียกกันห้วนๆนะ!! ไอ้พวกชั้นต่ำ!!”
                                   “ปล่อยชั้น!”         “ดิ้นอีกซิจ๊ะ~...ซู้ดดดด อา~ ตัวหอมจริงๆว่ะ”         
         อัลกริตทำท่าสูดดมกลิ่นของวานิลลาก่อนจะเอาจมูกถูไปตามใหล่ของเธอผมวางมือไปที่ดาบ กะจะฟันให้คอขาด ไอ้สารเลวเอ๊ย!!
                                     “อย่าน่า~ แกจะฟันโดนแม่นี่มากกว่าน้า~”           วานิลลาพยายามจะหยิบมีดออกมาจากข้างเอวแต่อัลกริตก็ไม่ได้โง่พอจึงลดมือลงไปรวบมือวานิลลาไว้
                                      “ชอบเล่นของเหรอ!? อยู่นิ่งๆ!!”        อัลกริตกระชากมีดออกมาจากมือของวานิลลาแต่มือของมันสะบัดออกมามากเกินจนเกิดเป็นช่วงว่างสวยๆขึ้นมา
             ผมฟาดดาบใส่ข้อมือของอัลกริตสุดแรงเสียงคมดาบตัดมือของอัลกริตส่งเสียงออกมาพร้อมเลือดกองโตที่กระฉูดออกจากปากแผล

                                        “อ๊า~!!!!!!!! มือ!!!มือช้านนนนนนน!!!!”              อัลกริตทรุดลงกับพื้นและดิ้นทุรนทุรายผมลากคมดาบลงที่พื้นและเดินเข้าหามันสีหน้าหวาดกลัวของมันและความเจ็บปวดแค่นั้นที่ผมมอบให้มัน มันยังไม่พอ...

                อิสะกะลากคมดาบเดินเข้าหาอัลกริตราวกับว่าตอนนี้ เงินที่เคยคุ้มเงาหัวเอาไว้จะไม่มีประโยชน์อีกแล้ว ดวงตาของอิสะกะเริ่มเปลี่ยนจากดำน้ำตาลไปแผดแสงเหลืองจันทราขึ้นมาวานิลลาสะดุ้งทันทีที่เห็นและรู้สึกถึงบางอย่าง ราวกับอิสะกะตอนนั้นที่ดูไร้หัวใจและความรู้สึกได้กลับมาแล้ว ปลายดาบของอิสะกะยกขึ้นและค่อยๆกดลงที่ขาของอัลกริต
                                    “เฮ้ยๆ...พอเถอะนี่มันไม่ดีแล้วนา~”       ทาลอสส่งเสียงห้าม แต่บัดนี้สุรเสียงใดๆก็ไม่อาจเข้ามาหยุดอิสะกะได้แรงที่กดค่อยๆมากขึ้นมากขึ้น อัลกริตร้องขอให้หยุดอย่างขอความเมตตา แต่อิสะกะตอนนี้เป็นเหมือนจักรกลสังหารเท่านั้น
                                     “อย่า...ขอร้อง... ได้โปรด!!”              ฉึก!!!
                                     “อ้ากกกกกก!!!ขาชั้น!!ขาช้านนนน!!!”           อิสะกะกระแทกคมดาบลงไปและเฉือนมันจนเป็นแผลฉกรรจ์ ทาลอสเห็นท่าไม่ดีกลัวว่าจะได้มีการฆ่ากันเกิดขึ้นเอาจึงเข้ามาดึงตัวอิสะกะไปแต่ว่าราวกับเรี่ยวแรงของทาลอสไม่มีประโยชน์เลย เค้าไม่อาจถอนคมดาบออกไปได้เลยอัลกริตยังคงโหยหวนอยู่
              อิสะกะหันกลับมาอย่างเร็วและซัดเข่าเข้าที่ท้องของทาลอสจนถึงกับทรุดและกระอักออกมา
                                     “ค่อก!!!โขลก!!โขลก!!!”             “อิสะกะ!!!”
              ดวงตาเหลืองจันทราไร้ความรู้สึกเบนมาที่อัลกริตอีกครั้งชายผู้กลัวตายพยายามจะคลานหนี แต่ขาข้าง
นึงกลับไม่อาจขยับได้แล้วมือของอิสะกะตะปบใบหน้าของอัลกริตและชูขึ้นด้วยแรงของแขนเพียงข้างเดียวอิสะกะสะบัดคราบเลือดที่เกาะดาบอยู่ออก และหันมาพร้อมที่จะบั่นคออัลกริตเรี่ยวแรงมหาศาลกดใบหน้าไว้จนไม่อาจกรีดร้องได้ คมดาบค่อยๆเลื่อนเข้าหาร่างของอัลกริตช้าๆน้ำตาของคนกลัวตาใหลทะลักออกมาจนแยกไม่ออกระหว่างน้ำกับน้ำตา
                                    
                                        “อย่านะ!!!”                แขนบางๆของหญิงสาวรั้งอิสะกะเอาไว้วานิลลาสลัดความกลัวออกและเข้ามาหยุดอิสะกะไว้แต่ปลายดาบยังกดลงที่คอของอัลกริตจนเลือดสายเล็กๆรินลงมา

                                     “ชั้นไม่เป็นอะไร... เพราะงั้นหยุดเถอะ อิสะกะ”        “............”
                      “นายไม่อยากทำแบบนี้...ชั้นรู้หยุดเถอะนะ”        “...............”
                                     “ชั้นขอร้อง...อิสะกะ!!!”              
            ดวงตาของอิสะกะกลับเป็นอย่างเดิมพร้อมสติที่กลับมา แต่เค้าจำทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้ อิสะกะผลักอัล
กริตออกไปห่างตัวอย่างขยะแขยงและจูงมือวานิลลาไป และพยุงร่างทาลอสช่วยฟูจิวาระ
                                     “โทดทีนะลุง...”             “เออ...เหล้าที่กินไปแทบขย้อนแน่ะเอ็ง- -**”  
                                     “.......”               วานิลลาไม่ได้พูดอะไรออกมาเธอแค่เพียงก้มหน้าซ่อนคราบน้ำตาไว้ ปล่อยให้น้ำจากสปริงเกอร์ชะล้างมันไปเอง
                                     “ชั้นขอโทษ...”        เสียงพูดออกมาเบาๆของอิสะกะทำให้วานิลลาแปลกใจเล็กน้อย แต่เธอก็ได้ยิ้มออกมางบางๆโดยที่อิสะกะไม่ได้หันกลับมามอง สัมผัสอุ่นๆของมือของอิสะกะยังคงสื่ออกมาวานิลลาบีบกุมมือของชายหนุ่มมากขึ้นอีกนิด
                  อิสะกะและกลุ่มเข้าไปในลิฟท์และกดลงไปชั้นล่างอุปกรณ์สื่อสารของทาลอสติดต่อไปหาใครบางคน ปลายสายกดรับ เจ้าของเสียงเอ่ยขึ้นมาอย่างปากมากตามสไตล์
                                         “จ๋า...กัปตันรูปหล่อ^3^”           “ถ้าทางจะไปได้สวย แกยังมีปากอยู่”
                                         “โหย~ ทั้งเงินทั้งทองล่ะท่านยามกับหน่วยสวาทที่นี่ใช้ปืนเก่งกว่ากันหน่อยนึง”
                                        “แกอยู่ไหน?”        “พวกเฮียเหละอยู่ไหนหนูชิกิส่งแผนที่พาเราออกมาตั้งนานแล้ว”
                   ชิกิที่ลอยอยู่ข้างๆอิสะกะย้ายไปกลิ้งบนหัวของอิสะกะแทนแต่ท่าทางเค้าจะไม่ปลื้มเท่าใหร่ กับเจ้ากลมดิ๊กบนหัวอิสะกะส่ายหัวไปมาหวังจะให้เจ้สลูกบอลฮาโล่บนหัวยอมลงไปจากที่สิงสถิตถูกใจอะไรหัวเค้านักก็ไม่รู้=A=
                                          **ศัตรู!!รึ่มเลย รึ่มเลย**       “ขอบใจที่บอกชิกิ ลงไปจากหัวของชั้น=[]=*”
                                          “ได้เวลาแล้ว!! เริ่มเลยจินยอง!!”         “Yes!!!Boss!(- -)\+”
                           
            ตึกสหพันธ์ระเบิดลงมาทีละชั้นไล่ลงมาคนงานภายในตัวตึกกรีดร้องละวิ่งหลบหันจ้าละหวั่น ทาลอสพากลุ่มแฝงเข้าไปในฝูงชนหลบสายตาของหน่วยสวาทที่ไล่ล่าเค้าอยู่ ทาลอสวิ่งนำไปทางโรงเก็บโมบิลสูทถนนทอดยาวไปจนถึงรันเวย์ ที่ยานออสนิกส์จอดอยู่
                                              “มันอยู่นั่น!!!”          เสียงทหารร้องบอกกันและกรูเข้ามาใส่กลุ่มของอิสะกะทาลอสพุ่งเข้าหาและตะบันแรงที่มีถีบใส่ทหารที่ตะโกนอยู่จนปลิวไปกระแทกกันพลปืนเล็งมาที่กลุ่ม อิสะกะพุ่งเข้าหาและฟาดปลอกดาบใส่กลางหน้าและหันไปฟาดใส่อีกคนที่ยืนข้างๆ
                                               “อายะ!!”           ...รออยู่เลย...               วิงค์ฟลายหลายเครื่องพุ่งออกมาจาก
ออสนิกส์และระดมยิงใส่พื้นไม่ยั้ง บนโมบิลสูทกลุ่มนั้นไม่มีคนขับอยยู่เลยทั้งหมดถูกบังคับด้วยอายะที่อยู่ในห้องลิงซ์เพียงคนเดียว
                                               “โมบิลสูท!!!”            วิงค์ฟลายยิงกระสุนบีมใส่โรงเก็บโมบิลสูทของสหพันธ์จนโมบิลสูทที่อยู่ข้างในพังไปตามๆกันอิสะกะและพวกวิ่งขึ้นไปบนยานทันที ทันทีที่ขึ้นมาบนยานต่างก็รู้หน้าที่อิสะกะขึ้นไปบนเบลด ซีโร่ โดยมีฟูจิวาระขึ้นไปรอก่อนอยู่แล้วหน่วยของจินยองทิ้งกระเป๋าเงินลงกับพื้นและโดดเข้าไปในบบลัตลัสต์ทันที
                                               “อิสะกะ เบลดซีโร่!!”         “ฟูจิวาระเมเทโอ!!”
                                               “จินยองบลัดลัสต์!!”
                                               “จะออกไปอาละวาดล่ะนะ!!!”                    


-----------------------------------------------------------------------------------End EP.12
กลับมาหลังจากงานที่เชียงราย เเทบตายเพราะนั่งรถ กลับมาอัพตามปกติเเล้วครับ ขออภัยที่ล่าช้าเน้อ>w<;;;


        เมื่อเสียงปืนเเละละอองเลือดตองเเสงจันทร์ เงาประกายจากผืนปีกสีฟ้าครามที่กางสยาย สุดท้ายเเล้ว โมบิลสูทเป็นเเค่อาวุธที่สร้างมาเพื่อความพินาศเท่านั้นหรือ? เเล้วโมบิลคอนโทรลนั้นคืออะไร เป็นเพียงอมนุษย์ที่ถือกำเนิดมาอย่างผิดเเปลก หรือนั่นคือวิวัฒนาการเเละชะตากรรมให้ต้องต่อสู้ เค้าเเละเธออาจไม่ใช่อาวุธที่ไร้หัวใจ เเต่กลายเป็นสองขั้วต่างที่เพรียกหากัน
          ตอนต่อไป โมบิลสูท กันดั้มเวนเจี้ยนต์       แสงจันทร์กับละอองเลือด    เทวากับอัศวิน
  
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 6-12-2016 09:59 , Processed in 0.065786 second(s), 18 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้