ดู: 187|ตอบกลับ: 0
--My New School-- M.N.SChapter.3 ความาปราถนาที่กลายเป็นจริง
      งืมๆ งืม ................................. ผมลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย โดยที่พยายามใช้มือตะกุยตะกายหานาฬิกา อ้าก!!! ให้ตายสิ  10 โมงเช้าแล้ว
วันนี้โรงเรียนยังเปิดอยู่ด้วย ซวยแล้วผมรีบกระโจนลงจากเตียง เพื่อแต่งตัวไปโรงเรียน ใช่แล้วเมื่อคืนนี้ผมกลับบ้านดึกเพราะมัวไปนั่งคุยเป็นเพื่อนผู้หญิงคนนึง แถมยังรีบกลับมาทำการบ้าน และเผลอนอนบนเตียงจนหลับไป แย่แล้วแย่แน่ๆ การบ้านก็ยังไม่เสร็จเลย ชั่งเถอะไปโรงเรียนก่อน หลังจากแต่งตัวเสร็จผมรีบจัดแจงกระเป๋ายัดทุกอย่างที่มีเรียนลงไป แล้ววิ่งออกจากบ้านพร้อมขนมปังหนึ่งแผ่น หลังจากมาถึงหน้าห้องเรียนผมรีบเปิดประตูทันที
ปึ้ก!!! เพื่อนกว่า 40 คนมองมาที่ผมที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ผมจึงพูดว่า
"ขอโทษครับที่มาสาย"พร้อมกับก้มหัวขอโทษ
อาจารย์ ก็ไม่พูดอะไรมาก และถามกลับมาว่า
"ทำไมมาสายขนาดนี้ละ อิริกายะ "
ผมจึงตอบกลับไปว่า
"พอดีเมื่อคืนนอนดึกไปหน่อยครับ"ผมพูดไปพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
อาจารย์เลยพูดต่อว่า
"ไปนั่งที่ได้ละ มาเริ่มเรียนกันต่อได้"
ในขณะที่ผมกำลังเดินกลับไปนั่งที่เดิมนั้นผมสังเกตุเห็น รูกะ เธอส่งยิ้มเล็กๆให้ผมอีกตามเคย หลังจากที่ผมนั่งลง และนั่งเรียนต่อจนถึงพักกลางวันเสียงออดดังขึ้น เจ้ามาริโตะก็หันมาถามผมทันที
"เห้!! ซาคุโตะทำไมเมื่อเช้ามาสายนักหละ เดี๋ยวก็โดนทำโทษหรอก"
ผมก็เลยตอบกลับไปว่า
"พอดีมันหลับยาวนะ 555+ น่าวันแรกๆเค้าคงไม่ว่าอะไรหรอก"
หมอนั่นก็ถามต่อในทันทีเลยว่า
"แล้วนายได้ส่งการบ้านไปรึยังหละเค้าให้เก็บส่งไปเมื่อเช้านี้ นายมาสายนี่นา"
ผมถอนหายใจพร้อมบอกว่า
"ยังทำไม่เสร็จเลย แย่จริงๆ คงต้องเอากลับไปทำคืนนี้แล้วส่งสัปดาห็หน้าละนะวันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์นี่นา"
หมอนั่นเลยหัวเราะออกมา
"55555+ ระวังนะครูเค้าเขี้ยวนะ ระวังโดนลงโทษเถอะนายนะ"
ผมก็ตอบกลับไปว่า
"ก็คงต้องเลยตามเลยละนะ เฮ้อ!!!"
หลังจากนั้นเราก็เดินลงไปซื้ออาหารกลางวัน หลังจากกินข้าวเสร็จผมเดินผ่านโต็ะกลุ่มที่พวกรูกะนั่งกินข้าวกลางวันกับเพื่อนๆ ดูเธอเป็นที่ชื่นชอบของทุกๆคนเหมือนเดิม เธอนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน ผมเดินผ่านไปโดยที่ไม่ได้ทักทายเธอ เพราะในหัวผมตอนนี้มีแต่การบ้านที่ยังค้างอยู่ มันชั่งน่าเศร้าเสียจริงๆ T T หลังจากที่เสียงออดโรงเรียนดังขึ้นอีกครั้ง การเรียนก็ได้เริ่มขึ้นและจบลง เสียงออดดังอีก เป็นการปิด
ปิดฉากการเรียนของวันนี้ ผมกลับไปถึงบ้านก็ไม่ได้คิดไรมากนั่งปั่นการบ้านที่ค้างไว้เพื่อที่จะได้ไม่เป็นพาละแห่งลูกหลานในคราวหลัง.........
วันนี้เป็นวันเสาร์!!   
ผมตื่นมาก็เป็นเวลาเกือบ 4 โมงเแล้ววันปิดนี่มันเจ๋งจริงๆ ได้นอนหลับสบายเสียจริงผมลุกขึ้นมาแล้วลงมานั่งดูทีวี ซึ่งไปมาๆก็น่าเบื่ออีกนั่นหละ เพราะตอนผมย้ายมาที่นี่ผมไม่ได้ย้ายเอาคอมพิวเตอร์มาด้วย เลยไม่ค่อยมีอะไรให้ทำเลย ก็มีแต่เครื่องเกมส์เก่าๆ ที่หยิบติดกระเป๋ามาด้วยก็น่าจะพอแก้เบื่อได้ หลังจากที่นั่งเล่นเกมส์จนเพลินจนตกเย็น ผมก็เลยออกไปเดินเล่นผักผ่อนเสียหน่อยพลางนึกไปเดินไปว่า ที่เมืองนี้มีที่ใหนให้ไปเดินเล่นบ้างเนี่ย ก็เลยพลางนึกขึ้นมาได้ว่า จริงสิ!!! ตอนที่เรามาครั้งแรกเราเห็นสนามกีฬานี่นา ผมเลยตัดสินใจเดินไปที่สนามกีฬา เมื่อเดินมาถึงผมเห็นสนามหญ้ากว้างยาว มีต้นไม้ล้อมอยู่รอบนอก หลังจากที่ผมทอดสายตามองดูรอบๆสนามนั้น ผมเห็นผู้หญิงคนเมื่อคืน เธอกำลังวิ่งรอบสนาม หลังจากที่ผมเห็นเธอวิ่งอยู่ได้ไม่นานเธอก็หกล้มลง ผมจึงรีบวิ่งลงไป
หาเธอแล้วถามเธอว่า
"นี่เธอเป็นไรหรือป่าวเนี่ย"
เธอหันกลับแล้วตอบว่า
"นายอีกแล้วหรอเนี่ย เห็นรึป่าวว่าฉันล้ม ยังจะถามอีก"
ผมจึงถามกลับไปว่า
"ให้ฉันช่วยใหม"
เธอตอบกลับมาว่า
"ไม่เป็นไรฉันลุกเองไหว"เธอลุกขึ้นมาแต่กลับ แสดงอาการเจ็บแล้วทำท่าจะล้มลงไปอีก
ผมจึงถามเธออีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
"นี่เธอไหวจริงๆหรือเปล่าเนี่ยให้ฉันช่วยเถอะ"
หลังจากนั้นผมเลยเข้าไปพยุงไหล่เธอขึ้นแล้วเธอหันมาว่าผม
"นี่นายทำอะไรของนายเนี่ย ปล่อยฉันนะ"เธอพยายามดิ้นและแสดงอาการเจ็บอีกครั้ง ผมเลยพูดต่อว่า
"นั่นไงเห็นเปล่าละ เจ็บอีกจนได้บอกมาสะ ว่าบ้านเธออยู่ใหนเดี๋ยวจะพาไปส่ง"
เธอหันมาแล้วก้มหน้าทำหน้าอายๆ แล้วพูดว่า
"ถ้างั้นช่วยก็ช่วยหน่อยละกัน บ้านฉันเดินตรงออกไปทางขวาผ่านตรอกตรงนั้นก็ถึงแล้วไม่ไกลหรอก"
หลังจากที่ผมพยุงเธอมาจนถึงบ้านของเธอบ้านของเธอเป็น อพาทเม้นสองชั้น ผมจึงถามเธออีกครั้ง
"บ้านเธอเป็นอพาทเม้นหรอเนี่ยแล้วอยู่ชั้นใหนละ"
เธอจึงตอบว่า
"อยู่ชั้นสอง ห้องสุดท้ายของทางเดิน"
ผมพยุงเธอขึ้นไปและไปส่งเธอหน้าห้อง หลังจากผมปล่อยเธอ เธอเดินไปเปิดประตูและก่อนปิดประตูเธอบอกผมว่า
"ขอบใจนะที่พามาส่ง"
ผมจึงตอบกลับไปว่า
"ไม่เป็นไรหรอก แล้วก็อย่าหักโหมมากนักละเดี๋ยวจะเป็นหนักกว่าเดิม"
หลังจากนั้นเธอก็ปิดประตู  ผมก็เดินกลับบ้าน หลังจากเดินมาถึงบ้านผมก็นั่งดูทีวีต่อจนดึกและก็นอนหลับไป วันเวลาก็ผ่านมาสองวัน......
ผมมาถึงโรงเรียนวันนี้เป็นวันอังคารสินะ ผมเดินมาถึงโรงเรียนในเวลาเช้า วันนี้ผมมาค่อนข้างเช้าหน่อย เพราะเมื่อวานนี้ผมมาสาย เลยโดนคุณครูว่าสะยกใหญ่เลย 555+ ผมนึกขำตัวเอง หลังจากนั้นคาปเรียนก็ได้เริ่มขึ้นจนถึงคาปบ่ายในระหว่างที่ผมกำลังเดินลงไปกินข้าวกับเจ้ามาริโตะ อาจารย์ประจำชั้นก็เดินเข้ามาหาผมและให้ผมเดินตามไปที่ห้องพักครู ผมแอบคิดในใจ ซวยละเราไปทำอะไรไม่ดีไว้หรือป่าวเนี่ย พลางเดินกังวลต่อไปจนถึงห้องพักครู ครูสั่งให้ผมนั่งลงตรงโซฟารับแขก ครูประจำชั้นผมเป็นผู้หญิงชื่อว่า อาจารย์มาซามูระ จิโดกะ เธอแต่งงานแล้วแต่ก็ยังค่อนข้างสาวอยู่ ครูจึงเริ่มเข้าเรื่องเลยทันที
"เธอชื่อ อิริกายะ ซาคุโตะ สินะ"
ผมจึงตอบว่า
"ครับผม เอ่อ ที่เรียกผมมา มีอะไรหรอครับ"
อาจาร์ ตอบผมกลับมา
"เธอเมื่อครั้งที่แล้วเธอส่งการบ้าน ช้าสินะ แถมยังมาสายติดต่อกันสองสามวันอีก เพราะฉนั้นครูต้องลงโทษเธอสักหน่อยแล้วละ"
ผมพลางนึกในใจ ว่า นั่นไงว่าแล้วผมได้แต่ต้องนั่งก้มย้อมรับชะตากรรมอันแสนเจ็บปวดนั้นไว้ อาจารย์กล่าวกลับมาพร้อมหัวเราะเบาๆ
"ครูล้อเล่นจ้ะ 555+ ที่จริงครูอยากวานอะไรเธอหน่อย ช่วยไปพาเด็กผู้หญิงคนนึงมาโรงเรียนหน่อย เค้าอยู่ห้องเดียวกันกับเธอนะ ถือว่าเป็นบทลงโทษในการส่งการบ้านช้านั่นหละ 555+ "
ผมคิดในใจ สุดท้ายก็โดนลงโทษนั่นหละ - -
อาจารย์ขำออกมาได้อย่างทำร้ายผม ผมจึงถามต่อ
"เค้าอยู่ห้องเดียวกับผมด้วยหรอครับ ไม่เห็นสังเกตุเห็นเลย"
อาจารย์ตอบผม
"จ้า!! ความจริงแล้วเธอนั่งอยู่ตรงหลังห้องนะไกล้ๆกับเธอแต่เธอไม่ได้มาตั้งแต่วันแรกก็เลยไม่เป็นที่สังเกตุนะ"
ผมนึกขึ้นได้ว่าจริงๆแล้วมีเก้าอี้ว่างข้างๆผมตัวนึงนี่นา ผมถามกลับอีกครั้ง
"แล้วเธอชื่ออะไรหรอครับ แล้วเธอพักอยู่ที่ใหน"
อาจารย์ตอบผมกลับว่า
"เธอชื่อ  คิซาเนะ มานะ พอดีครูเป็นเพื่อนกับแม่ของเขา เธอไม่ไปโรงเรียนมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้นแล้วละ"
ผมจึงถามกลับด้วยความสงสัยอีก
"แล้วเธอขึ้นมาเรียนในมัธยมปลายได้อย่างไรครับในเมื่อเธอไม่เคยไปโรงเรียน"
อาจารย์ตอบกลับว่า
"เธอจะมาเข้าห้องสอบทุกครั้งเวลามีการสอบแถมยังทำคะแนนได้ดีมากอีกด้วย เลยได้เลื่อนขึ้นมาเรื่อยๆแต่ครูคิดว่าถ้าเป็นอย่างงี้ต่อไปเธอจะมีปัญหาในอนาคตได้นะ ช่วยเป็นเพื่อนให้เธอหน่อย"
ผมตอบกลับและถามอีกหนึ่ง คำถาม
"ครับผมจะพยายามเท่าที่ทำได้ แล้วเธอพักอยู่ที่ใหนละครับ"
อาจารย์บอกว่า
"เธอพักอยู่ที่ อพาทเม้นไกล้กับ สนามกีฬา อยู่ชั้นสองห้อมริมสุด"
ผมเอะใจขึ้นมาทันที
"อ้าว!! นั่นมันห้องของคนที่ผมเคยเจอนี่ครับ"
อาจารย์พูดต่อว่า
"เธอเคยเจอเค้าแล้วหรอ ดีเลยละได้ง่ายขึ้น ฝากด้วยนะว่างๆช่วยไปหาทางพาเค้ากลับมาเรียนหน่อย แค่นี้หละจ้ะ"
ผมพยักหน้า และเดินออกนอกห้องพร้อมเดินกลับมาที่ห้องเรียน เจ้ามาริโตะ รีบถามผมทันทีเลยว่า
"เป็นไงบ้างละโดนอะไรมาบ้าง"
ผมเลยตอบกลับว่า
"ก็นิดหน่อยนะ เรื่องเรียนๆนี่หละ555+"ผมขำออกมา เพื่อปกปิดว่าผมกำลังได้รับภารกิจให้ไปพาสาวที่หน้าตาดีพอสมควรกลับมาเรียน ถ้าเกิดผมบอกเจ้านี่ไปละก็ได้มีปัญหามีตัวตามมาคอยขัดขวางการทำงานของผมกันพอดี คิดแล้วเหงื่อตกจริงๆ - -!! หลังจากนั้นเสียงออดก็ดังขึ้นคาปเรียนบ่ายได้เริ่มขึ้นผมนั่งที่เรียนจนช่วงเวลาคาปบ่ายก็ได้จบลงเป็นเวลาหลังเลิกเรียน เจ้ามาริโตะวิ่งกลับบ้านแบบเดิมตามเคยแต่หมอนั่นตะโกนบอกว่า
"อย่าลืมเลือกชมรมหละ เค้าจะให้เริ่มเลือกในอีกสองวันข้างหน้าละนะ" หลังจากตะโกนเสร็จหมอนั่นก็วิ่งหายไปหน้าโรงเรียนอย่างรวดเร็ว
ผมคิดว่าผมคงยังไม่เลือกชมรมที่จะเข้าในสัปดาห์นี้หรอกเพราะผมมีเรื่องที่จะต้องทำมากมายเลย ผมกลับถึงบ้านและวางแผนทันทีว่าวันเสาร์นี้หละเราะจะไปหาเธอแล้วคุยกับเธอถึงสาเหตุที่เธอไม่ไปโรงเรียนมันเป็นเพราะอะไรกันแน่
วันเวลาผ่านไปจนเป็นวันเสาร์......!!!!
ผมเดินมาถึงบ้านเธอในเวลา ประมาณ 9 โมงเช้าผมเคาะประตูไป สองครั้ง ผมยืนรอสักพักนึงผมได้ยินเสียงกลอนประตูถูกเปิด ประตูเปิดออกมาผมเห็นเธอในชุดนอน  ไม่ได้มัดผมทรงtwin tailแบบครั้งแรกที่เจอผมเธอยาวสลวย น่ารักไปอีกแบบเลยละ ผมแอบนึกในใจเมื่อได้เห็นเธอ เธอเอ่ยขึ้นถามผมว่า
"นายอีกแล้วหรอเนี่ยมีธุระอะไรหรอ ถ้ามีอะไรก็เข้ามาก่อน"
ผมเดินเข้าไปในอพาทเม้นของเธอ ซึ่งข้างในแบ่งออกเป็นห้องๆ ซึ่งเธอให้ผมนั่งพักอยู่ห้องรับแขกตรงกลาง เธอเดินกลับมาหาผมพร้อมกับถ้วยน้ำชา มาเสริฟให้ผม เธอเอ่ยขึ้นว่า
"มีธุระอะไรหรอ ถึงได้มาหาฉันแต่เช้าเลยเนี่ย"
ผมจึงตอบกลับไปว่า
"เธอชื่อ คิซาเนะ มานะ สินะ"
เธอหันมาแล้วทำหน้าตกใจ
"นายรู้จักชื่อฉันได้อย่างไงเนี่ย ฉันจำได้ว่ายังไม่ได้บอกนายเลยนี่นา"
ผมจึงถามต่อไปว่า
"ทำไมเธอถึงไม่ไปโรงเรียนละ คุณครูและทุกคนเค้าเป็นห่วงเธอกันอยู่นะ"
เธอหันกลับมาโดยแสดงอารมณ์โกรธ
"อีกแล้วหรอเนี่ย นายเองก็ถูกคุณแม่ฉันวานให้มาพาฉันกลับไปเรียนอีกสินะ ไม่มีทางหรอกฉันจะไม่กลับไปอีกแล้วฉันเกลียดทุกคนที่อยู่ที่โรงเรียนรวมถึงนายด้วย ถ้าหมดธุระแล้วก็กลับไปสะ" แว้วตาเธอดูเศร้าขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงโรงเรียน
ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดีผมพยายามอธิบาย โน้มน้าว ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็ปฎิเสธและไม่รับฟัง สุดท้ายผมก็ต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้ถอยออกมาก่อน ผมออกจากบ้านของเธอ ก่อนกลับผมบอกทิ้งท้ายเธอไว้
"อย่าเก็บมันไว้คนเดียวเลย ถ้าเธอมีอะไรฉันจะรับฟังมันเอง พรุ่งนี้ถ้าเธอว่างตอนเย็นมาเจอฉันที่สนามเด็กเล่นที่เจอกันครั้งแรกฉันจะรอเธออยู่ที่นั่น" ผมพูดทิ้งท้ายก่อนปิดประตูและเดินกลับบ้านไป
วันอาทิตย์ก็มาถึง.......!!!!!!
ผมไปรอเธอตอนเย็นที่สนามเด็กเล่นที่เจอกันครั้งแรก ผมรอเธอเป็นเวลานานเวลาก็ได้ผ่านไปเรื่อยๆผมรอไปจนเป็นเวลา 3 ทุ่มผมรอเธอเป็นเวลา 3 ชัวโมงได้แล้วผมคิดว่ายังไงเธอก็ต้องมาเธอต้องการแน่นอน คนที่จะรับฟังเธอ ผมเชื่อมั่นแบบนั้น ในขณะที่ผมกำลังจะเพลอหลับไปบนเครื่องเล่น ที่ผมนั่งรอ ผมได้ยินเสียง
"นี่นายยังอยู่อีกหรอเนี่ยฉันคิดว่านายน่าจะกลับไปแล้ว"
ผมหันกลับไปหาต้นเสียง เธอมาจริงๆด้วย ผมรู้สึกดีใจที่เธอมา
"ในที่สุดเธอก็มา รอสะตั้งนาน"
เธอทำหน้าเศร้าอีกครั้ง
"นี่นายนะจะรับฟังฉันจริงๆหรอ นายจะฟังจริงๆนะ"
ผมรีบตอบกลับทันทีแบบไม่รีรอ
"แน่นอนผมจะรับฟังเอง"
เธอเริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆ ว่า
"ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วฉันไม่เป็นที่ยอมรับของเพื่อนๆ เป็นคนที่ถูกเมิน ไม่มีใครคุยด้วย ไม่มีใครยอมเล่นกับฉัน เพราะว่ามีผู้หญิงคนนึงตั้งตนเป็นที่ตั้งของห้องถ้าใครไม่ยอมทำตามที่เธอสั่งก็จะโดนเมิน กีดกันออกจากเพื่อนๆ และพยายามชักชวนคนอื่นๆให้เกลียดคนๆเดียวกับที่ตนเองเกลียด และฉันก็เป็นเด็กคนนั้น ฉันไม่ค่อยถูกคอกับผู้หญิงคนนั้น ฉันไม่ชอบการกระทำของเธอคนนั้น ฉันเลยไม่ทำตามที่เธอสั่ง ไม่นาน
สายตาของเพื่อนคนอื่นๆ ก็เริ่มที่จะเย็นชากับฉัน มีเสียงซุบซิบอยู่ตลอดว่า อย่าไปเล่นกับผู้หญิงคนนั้นนะไม่งั้นจะถูกเกลียด ฉันได้ยินคำพูดแบบนี้ทุกวัน จำทำให้ฉันไม่อยากไปโรงเรียน ไม่อยากไปเจอเพื่อนๆที่เชื่อฟังผู้หญิงคนนั้น" ทุกคน!! ฉันเกลียดที่สุด" เธอตะโกนพร้อมร้องให้ออกมา แล้วก็อธิบายต่อ
"ในระหว่างที่ฉันนั่งอยู่คนเดียวในตอนเย็น  มีเด็กผู้ชายคนนึงเดินเค้ามาหาฉัน เค้ามักจะมาทำอะไรตลกๆให้ดูเสมอๆ เค้าพยายามทำให้ฉันยิ้ม เพราะเค้าเห็นฉันนั่งเศร้า ทั้งๆที่ไม่รู้จักกันเลยแท้ๆ เค้ามักจะบอกเสมอว่า
"ถ้าเธอไม่มีเพื่อนเล่น มาเล่นกับฉันใหมละ"
เค้าคอยเล่นกับฉันตลอด ไม่ว่าจะเป็น ซ่อนแอบ หรือ ไล่จับ 5555+ ฉันไม่เคยจับเจ้าหมอนั่นได้สักครั้งเลย แต่หมอนั่นมักจะแกล้งทำเป็นโดนจับและเป็นฝ่าย ไล่จับฉันบ้าง ช่วงเวลาเหล่านี้ผ่านไป อยู่มาวันหนึ่งหมอนั่นไม่มาเล่นกับฉันอย่างทุกที หมอนั่นเพียงเดินมาบอกว่าตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปหมอนั่นต้องย้ายไปเรียนในเมือง ฉันร้องให้ออกมาอีก หมอนั่นก็เข้ามาปลอบฉันอย่างอ่อนโยน
"นี่ไม่เป็นหรอกน่า เดี๋ยวเราก็ได้พบกันอีกอย่างแน่นอน ฉันจะเป็นเพื่อนเธอตลอดไป"
"แล้วหมอนั่นก็จากไป ไม่มีใครเล่นกับฉันอีกในยามเย็น ไม่มีเพื่อนคนนั้นคอยทำให้ฉันยิ้มแย้ม และคอยให้กำลังใจฉันในเวลาที่ฉันร้องให้" หลังจากนั้น ฉันก็ไม่ไปโรงเรียนอีกเลยฉันจะไปเฉพาะตอนที่มีสอบเท่านั้น จนถึงตอนนี้
ผมยิ้มออกมา แล้วมองไปที่เธอ เธอหันมามองผมทั้งๆที่ยังน้ำตาไหล แล้วพูดว่า
"ยิ้ม อะไรของนายเล่า" เธอพูดออกมาแล้วก้มหน้าลงไปอีก
ผมพูดขึ้นมา
"งั้นก็ดีเลยสิ นั่นมันก็หลายปีมาแล้วสินะ มาเล่นไล่จับกันอีกใหมละ เธอในตอนนั้นนะ 5555+ ตลกมากเลยนะ พยายามวิ่งไล่จับฉันด้วยละแต่ก็เหนื่อยหอบล้มไปอยู่เรื่อย แถมตอนเล่นซ่อนแอบก็ยังหาฉันไม่เจอจนร้องให้ออกมาอีก ไงละสนใจจะมาเล่นกับฉันอีกรอบใหมละ"
เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองผม อย่างตกตะลึง และพูดขึ้นว่า
"นี่นาย หรือ...ว่า... คือเด็กผู้ชายในตอนนั้น" สีหน้าเธอดูเปลี่ยนไป
ผมพยักหน้าเพื่อเป็นการยืนยัน ผมนึกในใจใครจะไปคิดว่าจะมาเจอผู้หญิงผู้โดดเดี่ยวในที่แบบนี้ ผู้หญิงที่ฉันไปเล่นอยู่ด้วยทุกเย็น ผู้หญิงที่ขี้แยคนนั้น จะคือผู้หญิงคนนี้ในเวลานี้ที่โตขึ้นจนผิดหูผิดตาไปเลย 55555+ ผมขำในใจ
ผมจึงพูดต่อไปว่า
"มาเล่นกันอีกสิ ไล่จับนะ คราวนี้ฉันมั่นใจว่ายังไงเธอก็จับฉันไม่ได้เหมือนเดิม" ผมตีไหล่เธอเบาๆพร้อมวิ่งหนีออกไป เหมือนกับเด็กๆ ผมตะโกนส่งท้าย
"ถ้าไม่ตามมาระวังจะจับไม่ทันนะ"
เธอก็ลุกขึ้นมา และเธอก็ยิ้มออกมา พร้อมกับวิ่งตามผมออกมาและพูดว่า
"นายไม่มีทางหนีรอดเหมือนคราวก่อนหรอกนะ"เธอยิ้มและเพิ่มสปีดตามผมออกมาอย่ารวดเร็ว
เวลาผ่านไปไม่นานผมก็โดนเธอจับได้ เรามานั่งหอบอยู่ที่ข้างสนามกีฬา ผมเลยพูดไปว่า
"ไวจริงๆ ไม่เห็นเหมือนเมื่อก่อนเลยแหะ แห่กๆๆ" ผมพูดไปพร้อมนั่งหอบออกมา
เธอก็ตอบกลับมาอย่างเป็นกันเอง
"ฉันไม่เหมือนฉันในตอนนั้นแล้วนะ ฉันซ้อมวิ่งทุกวันเพื่อวันที่เราได้เล่นไล่จับกันอีก เพื่อที่ฉันจะสามารถไล่จับนายได้ยังไงละ"
ผมยิ้มและก็พูดออกมา
"เธอนี่ละก็น้า!! 5555+ บ้าจริงเชียว"
เธอก็ตอบกลับมาพร้อมกับทำสีหน้า งอล
"ทำอย่างกับว่านายไม่บ้างั้นแหละ มีผู้ชายสักกี่คนที่เข้ามาคุยกับผู้หญิงนั่งเศร้าอยู่คนเดียวบ้างเล่า"
ผมขำและตอบกลับไปว่า
"5555+ นั่นสินะ"
และผมก็พูดต่อ
"งั้นพรุ่งนี้เรามาเจอกันอีกนะแต่ไม่ใช่ที่นี่ในเวลานี้แต่เป็นทุกเวลา ไม่ใช่แค่ตอนเย็น โรงเรียนไงละโรงเรียนแห่งใหม่ที่เธอเลือกมาเรียนเพราะคิดว่าจะได้ไม่เจอเพื่อนแย่ๆแบบนั้น แม้ว่าเธอจะมาที่โรงเรียนนี้แล้วจะไม่มีใครเป็นเพื่อนกับเธอเลยก็ตาม ฉันนี่แหละจะเป็นเพื่อนของเธอเอง ฉันสัญญาเลยละ และจะไม่มีทางทิ้งเธอไว้แน่นอน ไม่ปล่อยให้เธอต้องโดดเดี่ยว และต้องร้องให้อีก"
เธอนั่งยิ้มและน้ำตาไหลออกมาอีก แต่ว่าน้ำตานั้นผมรู้ได้เลยว่ามันไม่ใช่น้ำตาแห่งความโศรกเศร้าแต่มันเป็นน้ำตาแห่ง ความสุข ผมได้ช่วยผู้หญิงคนนี้ ไว้ได้อีกครั้งหลังจากที่เคยจากเธอไป เธอพยักหน้าอีกครั้งและพูดว่า
"อื้ม!! แล้วเจอกันนะ ที่โรงเรียน และอย่าปล่อยให้ฉันต้องอยู่คนเดียวแบบเมื่อก่อนอีกนะ"
ผมสัญญากับเธอ
"แน่นอน!! ฉันสัญญา"
หลังจากที่พวกเรานั่งคุยเรื่อยเปื่อยจนดึก ผมก็เดินมาส่งเธอที่อพาทเม้นก่อนโบกมือลากัน หลังจากนั้นผมก็เดินกลับบ้าน ในระหว่างทางที่เดินกลับมันทำให้ผมนึกถึงอะไรหลายๆอย่าง ว่าในเวลาหนึ่งคนเราก็ต้องการเพื่อนซึ่งเป็นที่พึ่งได้ คนที่คอยจะคุยกับเราได้อย่างเปิดใจ และไม่ทำให้เราต้องเสียใจ จนมาถึงบ้านผมก็เดินขึ้นไปนอนด้วยความเหนื่อยล้าและหลับไป -------
เช้าวันต่อมา!
ผมนั่งอยู่ในห้องขณะครูเดินเข้ามา คุณครูเอ่ยขึ้นมา
"วันนี้เรามีนักเรียนมาเพิ่ม เข้ามาสิ"
เสียงเปิดประตูดังขึ้น และปิดลง ปึก!
"ฉัน คิซาเนะ มานะ วันนี้ฉันมาโรงเรียนเป็นวันแรกฝากตัวด้วยนะ"...................................!!!!!

END...........................Chap
The.....next....Chapter.....ไอ้สิ่งที่เรียกว่าชมรมนี่มัน น่ารำคานชมัด!!


"ติชมกันตามสบายนะครับ"   555+ ^0^



ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 8-12-2016 14:58 , Processed in 0.032512 second(s), 14 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้