ดู: 264|ตอบกลับ: 4
          ชั้นเริ่มกวาดตามองไปเรื่อย รอบๆถนนที่ไม่คุ้นตาเอาซะเลย ชั้นในตอนนี้หลงทางโดยสมบูรณ์แล้ว= =;
มีนะ โทรศัพท์ แต่ชั้นไม่รู้จักเบอร์ใครซักคนถ้าเจ้าชิกิไม่มัวแต่อี๋อ๋อกับแฟนของมันและตามมาด้วยคงช่วยชั้นได้มากกว่านี้ หนอย~ เจ้าฮาโล่ขี้หลี=___=** คงไม่มีทางเลือก นอกจากจะกลับไปที่ยานแล้วให้คนที่นั่นติดต่อไปหาพวกนั้นทีหลัง แต่ว่า...ทางกลับมันทางใหนอีกล่ะ(- - )( - -);;
         จะว่าไป นี่มันไม่ใช่ถนนคนเดินแล้วมั้งเนี่ยคนไม่มีจนแทบจะร้างอยู่รอมริ่แล้ว-*-;; ถึงที่นี่จะเป็นโคโลนี่... แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีใช่มั๊ย?... ผีน่ะ=^=;;; ไม่น่า~... โลกยุคนี้ก็ไม่ได้อยู่ในสมัยที่ผีสางครองโลกซะหน่อย(ปลอบใจตัวเองสุดความสามารถ)
                       “มาทำซากอะไรที่นี่- -+”               ปั่ก!!O^O;;;                ชั้นฟาดกระเป๋าในมือใส่เจ้าปีศาจร้ายที่ทะลึ่งโผล่มาเอาดื้อๆ=___=;; อย่าโผล่มางี้นะ ถ้าปืนอยู่ในมือชั้นล่ะก็เมื่อกี๊ชั้นคงยิงจนหมดแม็กซ์ไปแล้ว
                            “เธอทำเหมือนชั้นมาแล้วจะตะครุบเธอลงข้างทาง- -#**”      “มันไปเองแน่ะ”
                                     “เชื่อเลย= =** ไม่น่าออกมาหาเล้ยยย”        อิสะกะบ่นอุบ หลังจากปล่อยมือที่กุมจมูกออกหมอนี่ตามหาชั้นแฮะ...(‘ ‘)///
                       “นายตามหาชั้นมาเหรอ?”          “เออสิ... ถึงได้โดนฟาดเอานี่ไง- -**”      
              เออ...ถ้าชั้นขอโทษจะจบมั๊ย แต่ไม่พูดหรอก เรื่องอะไร ทีหมอนี่ยังแกล้งชั้นเลยเมื่อตะกี๊นี้ ดังนั้น เมื่อกี๊ถือว่าล้างแค้นแล้วกัน=w=///
                       “หือ~♪ท่าทางจะตั้งใจน่าดู... เหงื่อโชกน่าดู^^”
                                      “ใช่ที่ไหนเล่า!?ชั้นก็แค่เดินหาไปเรื่อยๆ แต่อากาศมันร้อนชะมัด ก็เลย...”
                      “...ฮึๆ...อา~เชื่อค่ะเชื่อเชื่อแล้วค่า~”           อิสะกะปั้นหน้าหงิกหลังจากรู้ว่าชั้นจับไต๋ได้ เจ้าคนท่ามาก^^         “เอ้า...”        ชั้นมองมือที่เค้ายื่นมาอย่างสงสัยนิดหน่อย อะไร?(‘ ‘)
                                    “มาสิ...จะพากลับ จะได้ไม่หลงอีก หลงคราวนี้ชั้นคงหาไม่เจอแล้วแน่”
                                    “ช่างเหอะน่า...ชั้นไม่เซ่อขนาดนั้น(. .///)”        “หลงมาแล้วทีอย่าอวดเก่ง ขอร้อง”
                                    “ชั้นไม่ได้หลงซะหน่อย!!!”         ชั้นขึ้นเสียงสูงอย่างไม่ยอมคนปากเสียต่อหน้าอิสะกะทำหน้ายียวนวอนโดนฟาดอีกทีมากๆ หนอยยยยย...ขันติ(_ _)**o
                      “จ้า~...เชื่อจ้าเชื่อ^^”       ชั้นโดนเจ้าปีศาจร้ายนี่เล่นงานคืนเข้าให้แล้วT^Tมือของคนตัวสูงยื่นมาให้ชั้นอีกครั้ง และรอยยิ้มนุ่มๆ ชั้นถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้กับเค้า...สัมผัสที่อ่อนโยนของเค้าทำให้ชั้นเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง...ตั้งแต่เมื่อใหร่กันนะ... ที่ชั้นคล้อยไปตามรอยยิ้มง่ายๆแต่อบอุ่นนี่ของเค้าขึ้นมา  
                                                                                                                                                   
            อีเว้นต์ที่จินยองอยากให้มันเกิด เกิดขึ้นโดยที่เค้าเองก็ไม่รู้ตัวจินยองมองดูอิสะกะกลับมาพร้อมๆกับวานิลลาและก็มีท่าทีโล่งใจเผยออกมา ถ้าเป็นเค้าคงตามหาเธอไม่เจอง่ายๆแน่... แต่เค้าก็พอจะรู้ตัวว่าคนแรกที่เธออยากเห็นตอนที่เธอไม่รู้ว่าจะไปทางไหน คืออิสะกะ ไม่ใช่ตัวเองจินยองเอามือพาดหัวด้วยท่าทีสบายๆและเดินนำกลุ่มไปอายะที่เอือมระอากับความเฉื่อยชาของพี่ชายก็ได้แต่ถอนหายใจและเดินตามไปทั้งๆที่ตัวเองก็ชอบวานิลลาจริงๆเหมือนกัน ใจอยากจะเรียกรั้งไว้แต่ฟูจิวาระกลับเดินมารวมกลุ่มพอดี...
                                “หาเจอรึยัง?”          ไม่มีคำตอบจากอายะเธอเพียงหันไปมองแทนคำตอบ ฟูจิวาระเลิกดวงตามองอย่างนึกสนุกและพยักหน้ารู้คำตอบ
                            “คนที่ช่วยคนอื่นเสมออย่างพี่ชายชั้นน่ะ...ไม่เห็นจะเข้าใจเลย”         “............”     
             ฟูจิวาระหันมามองอายะที่พูดออกมาอย่างสงสัยในคำพูดแต่น้องสาวของจินยองกลับไม่หันมาอีก และเดินตามพี่ชายไป
                           “ช่วยแล้วก็แบกรับเรื่องเจ็บปวดไว้ แล้วยังตีหน้าระรื่นได้อีก... ไม่เห็นจะเข้าใจเลย...”
            อายะเดินสวนกับเร็นและแพรที่ตามมารั้งท้ายไปเงียบๆสาวร่างเล็กหันไปมองอายะที่เงียบจนผิดตาไปอย่างเป็นห่วงเร็นหันไปจ้องฟูจิวาระตาขวาง หนุ่มผมส้มถึงกับต้องแก้ตัวพัลวัน การพักผ่อนในวันนี้ถือว่าสำเร็จไปในความต้องการของจินยองแต่ใครมั่ง...ที่จะรู้ ถึงสิ่งที่หนุ่มคนนั้นทำไปบ้าง...





              ออสนิกส์...ประชุมรับภารกิจใหม่...

             ที่ห้องสั่งการหลังจากหมดสิ้นวันหยุดไปแล้ว ภารกิจใหม่ก็เข้ามาทันทีออสนิกส์สร้างชื่อไปทั่วโคโลนี่บนอวกาศ ถึงภารกิจต่างๆที่ไม่มีกลุ่มองค์กรใดกล้าทำทำให้เป็นเหมือนแสงไฟดวงเล็กๆที่เผยออกมาในคราวที่ความหวังดับไปแล้วหลายฝ่ายต้องการที่จะสู้ร่วมไปกับพวกเค้าและพร้อมจะลุกขึ้นเพื่อปลดปล่อยตัวเองจากการจองจำที่มีมาช้านาน
                           “กลุ่มของเราพร้อมที่เข้าสู่สนามรบที่แท้จริงแล้ว...ตอนนี้ เราจะเข้าสู่สงครามที่จะพาเราไปสู่การต่อสู้ที่ใหญ่หลวงกว่าทุกครานัก”            ทาลอสกล่าวออกมาให้ลูกยานทุกคนฟังก่อนจะออกไปสู่ห้วงอวกาศอีกครั้ง                     “คู่ต่อสู้ของเราครั้งนี้จะไม่ใช่กองทหารที่เฝ้านั่นเฝ้านี่รึอะไรอีกต่อไป...ครั้งนี้ เราจะเข้าไปท้าต่อยกับRuzonและพวกสหพันธ์แบบเต็มตัว”     ฟูจิวาระเดินออกมาจากห้องพักในชุดของยานออสนิกส์โดยมีจินยองที่ออกมาจากห้องตัวเองเดินตามมา
                              “การต่อสู้ครั้งนี้เราอาจจะต้องสูญเสีย รึตายกันหมดได้... แต่ถ้าเราไม่สู้เราก้ทำได้แต่รอให้มันนำพาความย่อยยับมาให้เราอยู่เรื่อยไป... ทางเดียวที่เราจะจบเรื่องทุกอย่าง... คือทำลายมันและปลดปล่อยเราทุกคนจากการจองจำที่มันทำมาตลอดกับเรา”        
                  “ในฐานะที่ชั้นเป็นผู้นำของยานลำนี้ชั้นจะไม่บังคับใครทั้งนั้น ใครที่ไม่เอาด้วย จะลงไปจากยานซะตอนนี้ก็ได้...ส่วนใครที่เอาด้วย และพร้อมจะสู้ไปกับเรา ก็ขอให้พวกนายทุกคนช่วยเป็นพลังให้เราด้วย”
             อิสะกะที่นั่งฟังอยู่บนใหล่ของเบลด ซีโร่เงยหน้าขึ้นฟังประกาศอย่างสนใจหลังงีบหลับไป ผู้คนบนยานออสนิกส์ออมารวมกันที่ลานเก็บหุ่นและฟังกัปตันของยานพูดอย่างตั้งใจ
                                “เราทุกคนจะไม่ยอมก้มหัวให้อำนาจของพวกมัน หมดเวลาของพวกมันแล้ว!! A.Dที่พร้อมใจจะสู้ไปกับเราทุกคน!! นี่คือเวลาล้างแค้นของเรา!!!เราจะทวงคืนโลก!!และชีวิตของเรากลับคืนมา!!!”
              เสียงโห่เฮดังขึ้นกระหึ่มไปทั่วยานออสนิกส์ชาวA.Dไม่มีใครที่จะถอยหลังไปรับการทารุณของRuzonหรือการกดขี่ของสหพันธ์อีกต่อไป อิสะกะลุกขึ้นยืนบนเบลดซีโร่และกวาดสายตามองไปทั่วลานเก็บโมบิลสูทอย่างพอใจ ทาลอส ถ้าจะทำก็ทำได้นี่นา...
                                 “อิสะกะ!!!ล้างแค้นให้เรา!! ทำลายพวกมันให้ราบเลย!!!”
                                 “ตะบันมันให้แหลก!!แล้วสร้างโลกใบใหม่ให้เราดูหน่อย!!!”
                                 “ช่วยส่งทุกคนที่ตายไปให้ได้ตายตาหลับที!!”       “ต้องชนะ!!!”
              อิสะกะเกาแก้มตัวเองอย่างไม่รู้จะตอบยังไงแต่เค้าก้จะรับมันไว้ ชายหนุ่มหันไปกระตุกยิ้มใส่กล้องวงจรปิด ที่ทาลอสมองดูอยู่
                          “ชั้นจะให้ลุงยืม...พลังของชั้น กับกันดั้ม...”            ทาลอสยิ้มออกมาอย่างพอใจ อิสะกะหันมามองที่ชาวA.Dที่ตั้งความหวังไว้กับโลกใบใหม่เบื้องล่าง
                         “ดี~ล่ะ~!!!กลัวอะไรมันเล่า!? ไปถล่มพวกมันเรียงตัวกันเลย!!!”
                         “โอ๊ว~!!!!!!”         ทุกคนพร้อมที่จะเป็นพลังให้แก่กัน เสียงโห่ร้องปลุกชาวพอว์นที่เข้ามาเป็นA.Dให้มีไฟลุกขึ้นสู้บัดนี้ ทุกอย่างไร้ข้อสงสัยแล้ว
                         “คึกคักน่าดูเลยนะคะ...เด็กนั่น”         “อา~...ก็ศัตรูคราวนี้ คือผู้ครอบครองโลกเลยนี่นา”         
            โรสเอ่ยขึ้นทาพลางอมยิ้มนานมากแล้วสินะ... ที่ไฟแห่งความหวัง ไม่ได้ลุกโหมขึ้นมาขนาดนี้แม้ความแค้นจะเป็นแรงขับเคลื่อนของอิสะกะ แต่มันก็ค่อยๆมีอย่างอื่นเข้ามาช่วยเสริมให้ความปรารถนานั้น ไม่ดำมืดจนเกินไป
                         “คนทุกคนมีความมืดเป็นของตัวเอง...แต่บางครั้ง ความมืดก็ต้องการแสงเพื่อนำทาง”
             ทาลอสเอ่ยเบาๆ และมองไปทางสาวสวยที่กอดเจ้าชิกิอยู่ห่างๆวานิลลามองอิสะกะที่อยู่ในจอภาพอย่างให้ความหวังเค้าคือคนที่พาเธอออกมาจากความกลัวได้ เธอมั่นใจ ว่าเค้าและคนเหล่านี้จะสามารถดึงโลกออกมาจากความหวาดกลัวได้เหมือนกัน
                          “ที่แสงสว่างต้องการเองก็เหมือนๆกันนั่นแหละ...”       จินยองแทรกทาลอสกับโรสขึ้นมากลางคันกัปตันยานหันมามาองหนุ่มหน้าตี๋อย่างอยากจะเข้าใจความหมาย
                           “แสงสว่างนั่นน่ะบางครั้งก็ต้องการความมืด เพื่อพักอิงให้มีแรงสู้ต่อเหมือนกันแหละ...”
                จินยองเหลือบมองไปที่แสงสว่างที่ยังคงมองไปที่ความมืดไม่วางตา และหันกลับมาพูดด้วยท่าทีสบายๆ
                           “เพราะงั้นถึงจะต่างหรือไม่เข้ากันยังไง ก็ขาดกันไม่ได้หรอก แสงสว่าง กับความมืดน่ะ...”
               โรสคลี่ยิ้มอย่างเข้าใจ สำหรับผู้หญิงรุ่นพี่อย่างเธอ มันฟังดูแล้วโรแมนติคแต่คนรุ่นลุงอย่างทาลอส กลับฟังแล้วงงๆชอบกล โรสประกาศออกไมค์ให้ทุกหน่วยบนยานที่ตัดสินใจจะไปด้วยเริ่มประจำตำแหน่งงานพร้อมจะนำยานขึ้น กลุ่มคนกระจายกันไปตามหน้าที่ของตัวเองและเริ่มเข้าสู่การเตรียมปล่อยยาน
                           “ปลุกใจคนบนยานนี้ก้ต้องแบบนักเลงๆสินะ”       “เรียกว่าแบบลูกผู้ชายคุยกันเวิร์คกว่า”
              ฟูจิวาระโผล่ออกมาและพูดกับอิสะกะทุกคนบนยานลำนี้ แม้จะมีกำลังพลน้อยกว่าRuzonอยู่อีกมาก แต่ฟูจิวาระเชื่อว่านั่นไม่ใช่อุปสรรคที่น่าหวั่นใจแม้แต่น้อย ทุกคนบนยานมีพลังที่มากมายกว่าที่ทหารRuzonมีมากนัก
                         “ศัตรูคราวนี้คือพวกของแก ทำใจได้รึเปล่าล่ะ?”        “...ไม่ใช่แล้ว...นั่นน่ะ...ศัตรูที่ฆ่าพี่ของชั้น”
                        “รูฟัสเอง...ก็ฆ่าคนสำคัญของใครหลายๆคนมามาก... ชั้นยอมรับ ว่าที่ชั้นสู้ ครั้งแรกก็เพื่อล้างแค้นกับรูฟัส...”          ฟูจิวาระหันมามองอิสะกะที่ทอดสายตามองออกไปข้างหน้าอิสะกะพริ้มตาลงและหวนคิด ก่อนจะลืมตาขึ้นและยิ้มออกมา...
                            “แต่เกลไม่ใช่คนที่จะต้องการเรื่องอย่างนั้น...ที่เกลต้องการ... คือปลดปล่อยทุกคนไปจากนรกนี่มากกว่า... ชั้นเชื่ออย่างงั้น”         
            ชายหนุ่มผมส้มหันไปมองที่เบื้องหน้ามองดูผู้คนที่ทุ่มเทให้กับความหวังที่มองเห็นมันและคลี่รอยยิ้มออกมา
                              “ชั้นเองก็คิดว่าพี่บ้าๆคนนั้น ก็คงคิดไม่ต่างกัน”        “ฮะๆ...ใช่...บ้าสุดๆเลยด้วย...”



                              “ยานออสนิกส์จะเข้าสู่สงครามในแปดชั่วโมงขอให้ทุกทีก ตั้งเขตเฝ้าระวังเยลโล่โซนและเปลี่ยนเข้าสู่เรดโซนทันทีที่ตรวจพบศัตรู หรือเข้าสู่เขตสู้รบ ย้ำ...”         
           ยานออสนิกส์พร้อมจะออกไปสู่อวกาศแล้วฟูจิวาระผละออกไปจากที่ยืนพร้อมๆกับอิสะกะที่แยกไปอีกทางเพื่อเตรียมลงสงครามอย่างเต็มรูปแบบกับRuzonเป็นครั้งแรก
             ทาลอสมองดูเวลาปล่อยตัวที่ควรแก่เวลา แล้วร่างสูงของกัปตันยานลุกขึ้นและสะบัดมือสั่งการเจ้าหน้าที่ทุกคนในห้องสั่งการพร้อมสำหรับการปล่อยตัว
                              “สงครามเริ่มขึ้นแล้ว!! ออสนิกส์!!ออกปฎิบัติการ!!”          ยานรบลำยักษ์ที่จอดอยู่กลางท้องทะเลแผ่แรงดันออกมาทรัสเตอร์เร่งพลังงานรุนแรงออกมาและเคลื่อนยานไปข้างหน้าช้าๆ  และทวีความเร็วขึ้น  ระดับยานค่อยๆเชิดขึ้น และลอยจากผืนน้ำกว้าง การลอยตัวยานสำเร็จไอพ่นหยุดการทำงานลง พลังงานขับเคลื่อนด้วยเตาปฏิกรณ์ถูกนำมาใช้แทนเชื้อเพลิงดวงแสงฟ้าสว่างมารวมตัวกันที่ทรัสเตอร์พลังงานขับเคลื่อนของออสนิกส์พร้อมจะพาตัวออกไปสู่อวกาศสมบูรณ์
                               “   ออกตัวได้!!”              สิ้นเสียงประกาศดวงแสงสีฟ้าสว่างก็ส่งแรงดันมหาศาลออกมาจนแผ่เป็นวงแหวนแสงออกมาออสนิกส์ทะยานสู่ท้องฟ้าและพุ่งออกไปจากโคโลนี่ โดยมีเจ้าหน้าที่และทหารA.Dบนฐานยืนวันทยาหัตส่งพวกเค้าสู่สงคราม
              
               หลังจากพ้นออกมาจากเขตชั้นบรรยากาศของโคโลนี่ แรงสั่นสะเทือนก็สงบลงอิสะกะปลดเข็มขัดนิรภัยออกและกลับมาลอยตัวในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วงแทนอีกราวๆเกือบแปดชั่วโมง เค้าก็จะต้องลงสงครามแล้วเค้าคิดจะมางีบหลับเอาแรงที่ห้องของตัวเองซะหน่อย แต่ทันทีที่เค้าจะรูดคีย์การ์ดปรากฏว่าห้องของเค้ามันไม่ได้ล็อคอยู่ เค้าคงลืมไปเอง
                              “อิสะกะ?”                            “แพร?”
               คนตัวเล็กยิ้มให้อิสะกะบางๆก่อนวางชุดนักบินของเค้าไว้ และทำท่าจะเดินออกไป
                              
                               “เธอ...ซักมัน?”         “ชั้นเห็นนายถอดมันทิ้งไว้หลังจากครั้งสุดท้าย...ชั้นทำให้รำคาญ?”
                               “จะเป็นอย่างงั้นได้ไงเล่า?ขอบใจซะอีก...”        รอยยิ้มของแพรวาดบนใบหน้าหวานสวยของเธอ  อิสะกะเดินไปที่เตียงและถือเสื้อนักบินมาดูรอบๆ
                               “ชั้นได้คีย์การ์ดมาจากคุณโรสน่ะ...ชั้นจะเอาเสื้อมาให้ แต่ไม่มีการ์ดก็เลย...”
                               “เรื่องเล็กน้อยนี่...อย่าใส่ใจน่าชั้นไม่ได้ว่าซะหน่อย”     
         อิสะกะยิ้มและบอกให้คนตัวเล็กต่อหน้าคลายความกังวลว่าเค้าจะโกรธ   อิสะกะยื่นมือมาลูบหัวของสาวน้อยต่อหน้าเล่น เหมือนอย่างที่เคยทำแพรพริ้มตายิ้มอย่างโล่งอก แต่เพียงครู่เดียว ความกังวลก็เข้ามามอบคำถามให้เธอ
                                “นายจะกลับมาใช่มั๊ย?จะไม่ทิ้งชั้นไปสินะ...”         “นั่นสิ...ไม่รู้สินะ...”
                                “อย่าตายได้มั๊ย?...นายต้องกลับมานะ! กลับมา...แล้วก็ไม่ทิ้งชั้นไว้คนเดียว...”       ดวงตาของแพรสั่นใหวเมื่อภาพที่หมอโอเอดะลุงของเธอส่งยิ้มให้เธอก่อนจะจากเธอไปและจมลงสู่ท้องทะเลตลอดกาล เธอแค่ไม่อยากสูญเสียใครไปอีก
                                “ชั้น...”           “สัญญาสิ!!ตอนนั้น...นายบอกว่า...จะรักษาสัญญา”           น้ำตาของเพื่อนสาวเริ่มรินออกมาจากดวงตาคู่สวยของเธอ  สัญญาที่เค้าให้ไป ทุกครั้งที่ออกไปต่อสู้ ตอนที่เกลยังอยู่เค้ามักจะบอกเธอว่าจะกลับมา และกลับมาทุกครั้ง ...มีเพียงครั้งสุดท้ายเท่านั้นที่เค้าต้องจากเธอมาโดยไม่ได้ล่ำลา
               ใหล่บางและนวลเนียนของแพรสั่นใหวด้วยแรงสะอื้น  เธอกลัว ที่จะสูญเสียเค้าไปอีกคน ถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริง โลกใบนั้น ที่โหดร้ายก็จะมาพาเธอกลับไปอีก โลกที่มีแต่สงครามและการสูญเสียเกิดขึ้นตลอดเวลา
                             “ถ้าเป็นอย่างงั้นชั้นไม่เอานะ...ไม่เอา...ไม่เอาเด็ดขาด...”          “ให้ตายสิ...เธอมันยัยตัวป่วนจริงๆ”
               แพรหันมามองหนุ่มปากร้ายที่ทำเสียงเหมือนจะตำหนิเธอ แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นรอยยิ้มที่เธอมักจะเห็นมันเสมอๆของเค้า  อิสะกะเอาหน้าผากของตัวเองมาชนที่หน้าผากของเพื่อนสาวเบาๆ สาวน้อยยังไม่ทันตั้งตัวได้แต่ประหม่าและเผยใบหน้าแดงเรื่อขึ้นมาอย่างทำตัวไม่ถูก  ตกใจว่าตัวเองจะถูกเพื่อนหนุ่มชิงจูบแรกไปแล้ว
                              “อ..อ...อิสะกะ!”        “ยังอุ่นอยู่ใช่มั๊ย?”
                              “ห๊ะ?”         “ทั้งตัวของชั้น มือของชั้นและหน้าของชั้น ยังอุ่นอยู่ใช่มั๊ย?”       อิสะกะมองดวงตาหวานคู่นั้นของเพื่อนสาว แพรเริ่มสังเกตเห็นใบหน้าของอิสะกะเองก็แดงเรื่อไม่ต่างจากเธอ แพรยิ้มให้อย่างอบอุ่นและตอบ                                   
                              “อืม...”        “ชั้นยังมีชีวิตอยู่...และจะอยู่กับเธอตลอดไป ชั้นสัญญา...”          ดวงตาของแพรเบิกโพลง  เค้าคนนี้ไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่พูด ไม่เจตนา ไม่ได้หมายความอย่างนั้นรึว่าจงใจบอกอะไรกันแน่
                  
                                    **โมบิลสูทของศัตรู!!!นักบินและเจ้าหน้าที่ประจำตำแหน่งรบเดี๋ยวนี้!!**

                                    “พวกมันมาแล้ว!!”         “.......!!”          แพรมองดูอิสะกะที่พร้อมจะไปสู่สงครามแล้ว แววตากังวลยังคงอยู่ในดวงตาของเธออิสะกะเข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดนักบินในห้องน้ำ เสียงเตือนภัยดังขึ้นมา หลังจากศัตรูเริ่มเปิดฉากยิงกระจกที่เปิดให้เห็นภาพการต่อสู้ด้านนอกค่อยๆปิดลง แต่ที่แพรเห็นคือกองทัพโมบิลสูทพร้อมยานรบของRuzon อิสะกะออกมาจากห้องน้ำและมองดูแพรที่ยืนมองสิ่งที่เห็นด้วยความหวาดกลัว อิสะกะดึงม่านมาปิดมันไว้  แพรหันมามองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างหลัง นิ้วเรียวยาวของอิสะกะเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาหวานของเพื่อนสาวอย่างเบามือและส่งยิ้มให้
                             “ชั้นจะกลับมา...เธอจะรอชั้นใช่มั๊ย?”      อิสะกะถามอย่างเว้าวอนในคำตอบสาวน้อยต่อหน้า เธอก้มลงเช็ดน้ำตาและหันมาส่งยิ้มให้เค้าได้หัวใจพองโต อิสะกะคว้าหมวกและวิ่งออกไปจากห้องเพื่อตรงไปที่กันดั้มของตน


              ทันทีที่มาถึงอิสะกะก็กระโดดเข้าไปในเบลด ซีโร่และปิดค็อกพิท  แฟลชไดรฟ์เสียบเข้าที่ช่องเปิดการทำงาน
ของกันดั้มขึ้น  จอติดต่อเลื่อนขึ้นมาพร้อมเสียงของทาลอสที่ดังออกมา
                              “ช้าโว๊ย!! ทำอะไรอยู่!?”          “ไว้บ่นหลังจากเสร็จเรื่อง!! ปล่อยตัว!!!”
                             “เออๆ!! โรส!! ส่งเบลดซีโร่ได้เลย!!”              เครื่องส่งโมบิลสูทล็อคที่เท้าของเบลด ซีโร่ และพาไปที่จุดส่งตัว  อิสะกะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ดวงตาจ้องมองที่สงครามเบื้องหน้าที่เกิดขึ้นมาเร็วมาก
                            “เบลด ซีโร่พร้อมออกตัวค่ะ!!”   
         
                          “อิสะกะ  ทาเมโตะ!!! เบลด ซีโร่! ไปล่ะนะ!!!”
             กันดั้มพุ่งไปด้วยความเร็วสูงและพุ่งสู่สงครามปีกใบมีดกางออกพร้อมปีกแสงที่กระพือสะบัด พาร่าง
เบลด ซีโร่พุ่งไปสู่สงครามเบื้องหน้า
              ที่ออสนิกส์ ประตูยานเลื่อนออกมาเปิดทางให้รองกัปตันสาวเข้ามาทาลอสมองดูวานิลลาที่เงียบกว่าเคยมองดูสงครามผ่านจอโดยไม่พูดอะไรออกมา
                                “พวกมันกะเล่นทีเผลอ...ทหารกองโจรของRuzon แย่หน่อย คาดการณ์ผิดไปหน่อย...”
                               “ให้ทหารของเราระวังทางขวาสามสิบเก้าองศาอีก  ส่งบลัตลัสสต์ไปสกัดกองโจรที่ใช้เกราะหนักข้างหน้า
                                  วิงค์ฟลายด์กองเจ็ด แปด สิบสอง สิบสามกระจายกันไปโจมตียานรบทั้งสองลำ”
               วานิลลาสั่งการออกมาและมองดูรูปแบบการรบที่เปลี่ยนไป  เร็นหันมารายงานการเคลื่อนใหวของศัตรูที่เหมือนจะเปลี่ยนแผนรบ
                                “ยานรบลำที่สองเคลื่อนหลบห้าสิบเจ็ดองศาความเร็วสองสามหกหก!!”
                               “ฟูจิวาระ...ต้อนศัตรูกลับเข้าไป...”       --รับทราบ—
             เมเทโอ บุลเล็ตพุ่งไปสกัดและยิงพลาสม่า แม็คนั่มใส่ ยานของศัตรูหักหลบเต็มที่ แต่ก็ไม่พ้นพลาสม่า แม็คนั่มระเบิดใส่ตัวยานจนเสียหายออกมา ปืนต่อต้านอากาศยานสาดกระสุนออกมาและยิงกระสุนลำแสงออกมาเสริม โมบิลสูทเจกันสองเครื่องทะลุแนวป้องกันเข้ามาใกล้ออสนิกส์อย่างรวดเร็วและยิงบีมไรเฟิลใส่
                               “อิสะกะ...”             เส้นแสงสีเหลืองวาดในความมืดและพุ่งมาสกัดลำแสงด้วยเดวิลอาร์ม  เบลด ซีโร่พุ่งเข้ามาป้องกันบีมไรเฟิลไว้ได้  อาทีมิสพุ่งออกไปและระดมยิงใส่เจกันทั้งสองเครื่อง  ลำแสงจากอาทีมิสยิงทะลุร่างเจกันทั้งสองจนระเบิดออก เบลดซีโร่ผละออกไปจากออสนิกส์และเข้าไปรับมือกับกองทัพโมบิลสูทต่อ      
                              “ยิงเอนิสซัสต์ออกไปที่โมบิลสูทกลุ่มที่บุกเข้ามาและยิงมิซไซส์แจ็คเก็ตตามไป”   
             ทาลอสออกคำสั่งทันทีที่มีโมบิลสูททะลุแนวป้องกันมาอีกกระสุนบีมแคนน่อนที่ข้างยานสาดลำแสงออกไป จิมหลายเครื่องที่ฝ่าเข้ามาสลายตัวหลบแต่ก็มีอีกส่วนเหมือนกันที่ไม่อาจหลบได้ทันจิมส่วนที่รอดมาได้คว้าบีมเซเบอร์มาจะฟาดใส่                                     “ยิงแจ็คเก็ต!!”       มิซไซส์จำนวนมากพุ่งออกมาจากออสนิกส์และตรงเข้าหาเป้าหมายมิซไซส์เข้าเป้าอย่างแม่นยำและระเบิดออกมา
                ยานฝั่งศัตรูไม่มีท่าทีร้อนใจและส่งโมบิลสูทออกมาอีกเรื่อยๆจำนวนที่มากกว่าของRuzonเริ่มผลักการบุกของA.Dกลับไป แต่บลัตลัสต์ที่อยู่แนวหน้ายังไม่ยอมสลายแนวบุกง่ายๆจินยองฟาดดาบใส่โมบิลสูทเครื่องใกล้ๆจนตัวขาดออกจากกัน ทหารA.Dบุกเข้าสู้กับโมบิลสูทศัตรูอย่างเต็มที่และหาทางทำลายยานธงของศัตรู แต่จำนวนของศัตรูมีมากเกินไป
                                   “ฟันเนล!!!”          ฟูจิวาระปล่อยบีมฟันเนลออกไปทำลายโมบิลสูทของศัตรูทีละหลายๆเครื่อง แต่ถึงอย่างนั้นแล้วศัตรูกลับไม่ได้ลดลงเลย
                                  “จำนวนขนาดนี้มัน...!!!”       โมบิลสูทศัตรูกรูกันเข้ามาล็อคบลัตลัสต์ไว้จินยองที่ถูกต้อนจนมุมพยายามจะหาทางเอาตัวรอด แต่ด้วยจำนวนขนาดนี้!!
              อาทีมิสพุ่งมาและกรีดเข้าที่หลังของกลุ่มโมบิลสูทที่ล็อคจินยองอยู่จนอุปกรณ์ที่หลังระเบิดออกกลุ่มโมบิลสูทผละออกจากจินยอง เบลด ซีโร่ฟาดดาบใส่จิมและเจกันที่ล็อคจินยองไว้ทันทีที่หลุดจากการจับกุม บลัตลัสต์ก็แกว่งดาบคู่ใส่ศัตรูจนหมดไปแต่ก็ยังมีกลุ่มใหม่บุกเข้ามา
                                   “อย่างกับฝูงแมลง!!ทำไมมันเยอะขนาดนี้กัน!!”
                                  “หลังจากที่มาเรียน่าดูเหมือนพวกมันจะเพิ่มจำนวนทัพไว้รับมือเราเพิ่มขึ้น!!”  
               ฟูจิวาระตอบออกมาและพยายามหาโอกาสเล่นงานยานของศัตรู แต่มันยากกว่าที่คิด หาจังหวะเผด็จศึกไม่ได้  จิมพุ่งมากระแทกโล่ใส่เมเทโอ ฟูจิวาระพุ่งหลบ แต่ก็เจอเจกันดักอยู่ข้างบน  A.D Waveยิงใส่เจกันจนร่างทะลุ เหลือรอดอีกเครื่อง ฟูจิวาระถีบร่างออกไปและยิงพลาสม่าแม็กนั่มใส่จนระเบิดออกอย่างรุนแรง  
               โมบิลสูทอีกกลุ่มที่มาเสริมพุ่งผ่านม่านไฟมาโจมตีใส่ฟูจิวาระจนต้องโต้กลับระยะประชิดและยกโล่ขึ้นป้องกันเป็นระยะ ทหารA.D เห็นท่าไม่ดีจึงกรูกันเข้ามาช่วยฟูจิวาระ
                                  “ยังครบสามสิบสองนะไอ้หนุ่ม!!”        “ครับ!ยังอยู่ดี!!”
                                  “ก็ดี มันยกโขยงมากันอีกแล้ว!!!”         แม้กำลังรบจะเป็นรอง แต่A.Dกลับแทบไม่สูญเสียกำลังพลเลยนี่สินะ ความต่างชั้นของคนที่เป็นทหารเพราะการฝึกกับคนที่เป็นทหารด้วยจิตวิญญาณ




------------------------------------------------------------------------------**End Ep.13
สองพาทจบเเล้วเหรอ?สั้นไปมั๊ย? ไม่สั้นนะครับ=____= เเต่เเต่เนื้อหาพาทเเรกมันกินไปเกินครึ่ง เลยเเบ่งเป็นสามพาทเหมือนทุกทีไม่ได้
เเต่ตอนหน้า คงเจอของเเข็งกันมั่งเเล้ว


              สีเเดงคล้ำที่เเลดูอำมหิตเหมือนเลือดที่เจิ่งนอง ชายผู้ออกมาเพื่อเดินหมากในเกมของตัวเอง ไม่มีความปราณี ไม่การอ่อนข้อ ไม่มีพี่น้อง เเละไม่มีความเป็นคน     รูฟัส ซิมม่า ชายผู้เป็นดั่งดาบที่เด็ดขาดของRuzonมาพร้อมหายนะที่จะมอบให้เเก่ทุกคนที่ขวางหน้า
     ตอนต่อไป โมบิลสูทกันดั้ม เวนเจี้นยต์                  Rebellion การปฎิวัติที่ข้ามพ้นหายนะ

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? ลงทะเบียน

x
โพสต์ 17-11-2013 11:13:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

อ่านแล้วดีมากค่ะ ชื่นชม
โพสต์ 22-12-2013 19:19:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

สู้ต่อไป ^__^

แสดงความคิดเห็น

สู้ต่อไป คาเมนไรเดอร์!![ผิดเรื่องเเล้ว=[]=;!!] อิๆ ขอบคุณครับ  โพสต์ 22-12-2013 20:47
โพสต์ 27-12-2013 10:37:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

ก็ดีนะ

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณจ้า>w<  โพสต์ 27-12-2013 22:04
โพสต์ 16-1-2014 15:42:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

หนุกดีนะพยายามล่ะจะรอ

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? ลงทะเบียน

x

แสดงความคิดเห็น

ตาซาอิจะฆ่าหมกโซ้ยผมรึเปล่าเนี่ยถ้าอัพช้า=..=;;  โพสต์ 18-2-2014 14:09
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 7-12-2016 21:28 , Processed in 0.063593 second(s), 33 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้