ดู: 210|ตอบกลับ: 0

Property of God สมบัติที่ 1 (เรื่องแรกครับยังไงก็ติชมด้วยนะ)

[คัดลอกลิงก์]

           ‘‘จงกลับสู่ความว่างเปล่า  !!’’ เสียงการต่อสู้ดังไปทั่วส่วนสาธารณะยามคำคืน ที่มีท้องฟ้าสีแดงฉาน ‘‘ช่างเป็นคืนที่เหมาะแก่การพบกันจังเลยนะ ริน’’ เขาพูดพร้อมแสยะยิ้มจนรู้สึกหน้ากลัว…


สิ่งเห็นเห็นตรงหน้ามีเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งรูปร่างสูงหน้าตาสวยจนคิดว่าเป็นผู้หญิง

ใช่แล้วตรงหน้าของรินก็คือพี่ชายของรินที่หายสาบสูญไปนานนับ 10 ปี แล้วจู่ ๆก็โผล่มาพร้อมพลังของพระเจ้าซึ่งรินก็มีพลังนี้มาแต่กำเนิด

พลังที่รินไม่ได้ต้องการ… ใช่แล้วพลังที่สามารถเปลี่ยนโลกทั้งใบได้พลังที่มีชื่อว่า

สมบัติของพระเจ้า !!



สมบัติที่ 1



ตึก ตึก ตึก ปัง !!! ‘‘รินนนนนนนนนน !!~~~~~’’



เสียงแสนหวานดังมาจากหน้าประตูห้องนอนของริน

เป็นเสียงที่คุ้นเคยดี และ ยังเป็นเสียงที่น่ารำคาญยามเช้าอีกด้วย



‘‘8โมงแล้วนายต้องไปโรงเรียนพร้อมฉันถ้านายไม่ลุกฉันจะลากนายลงจากเตียงเอง~~~’’




เจ้าของเสียงนั้นคือ ยู เพื่อนสาวข้างห้องของริน

ตั้งแต่ย้ายเข้ามารินก็ไม่รู้ว่าไปสนิทกับคุณเธอตอนไหนรู้สึกตัวอีกทีก็สนิทกันมากแล้ว




‘‘ขออีกซัก5นาทีแล้วไอมุข 8 โมงของเธอใช้กับฉันไม่ได้ผลแล้วล่ะ

ฉันเช็คนาฬิกาไว้ก่อนเธอจะเข้ามาแล้วอีกอย่าง ช่วยเข้ามาแบบเงียบๆได้ไหม’’



‘‘ขอโทษค่ะ”  ยูประกบมือทำท่าขอโทษท่าทางช่างน่ารักเหนือคำบรรยายใด ๆ



“ผมก็เป็นเด็กผู้ชายและอีกอย่างเช้าๆอย่างนี้จะให้ลุกพรวดพราดออกไปต่อหน้าสาวน้อยน่ารักอย่างยูได้ยังไงเล่าแต่ไหงเธอยอมขอโทษเราง่ายๆงี้ฟ่ะ แถมยังน่ารักซ่ะจนไม่กล้าดุต่อเลย” แน่นอนว่ารินพูดในใจ…



            5นาทีผ่านไป รินลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ส่วนยู เข้าครัวทำอาหารท่าทางมีชีวิตชีวาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ครัวห้องของรินกลายเป็นครัวของยูไป

ถ้าคนอื่นเข้ามาเห็นคงนึกว่าสองคนนี้เป็นสามีภรรยาในวัยเรียนอย่างแน่นอน…



            ภาพนี่อยู่ตรงหน้าของรินตอนนี้คือภาพที่ชายหลายคนปรารถนา

ภาพของสาวน่ารักกินอาหารเช้าด้วยกันกับตน ใส่เครื่องแบบนักเรียนกะลาสี สีดำแดง

เครื่องแบบนี้เป็นเครื่องแบบโรงเรียนนานาชาตินัยต์ตาสีแดงผมสีดำยาวสลวย มองภายนอกเป็นหญิงมาดเข้มสุขุมมาก

ให้ความรู้สึกเหมือนเจ้าหญิงที่ยากจะเข้าหาได้ ผิวขาวบริสุทธิ์ราวกับปีกของพระเจ้าเลยก็ว่าได้

ยูเป็นลูกครึ่ง แม่ยูเป็นชาวญี่ปุ่นส่วนพ่อเป็นคนไทย

ซึ่งสองคนนี้มีอะไรหลายๆอย่างคล้ายกันจึงสนิทกันก็ว่าได้ ส่วนริน นั้นก็เช่นกันแต่เพียงสลับกัน

คือพ่อรินเป็นคนญี่ปุ่นส่วนแม่นั้นคนไทย



“มองภายนอกไม่รู้เลยแฮะว่าเธอเป็นคนยังไง”

รินถอนหายใจ



“ฉันก็เป็นฉันนิมีอะไรไม่เข้าใจยังไงหรอ?”

ยูเอียงคอถามด้วยท่าทางสงสัย



“เปล่าครับๆ แค่คิดว่าบางทีเธอก็มีส่วนที่เพี้ยนเหมือนกันแค่นั้นเอง”



“นายอยากจะตายซัก10รอบไหม ?” นัยต์ตาสีแดงเพลิงจ้องรินอย่างไม่วางตา



“ผมขอโทษครับผมกี้ผมพูดผิดไป”

สัญชาตญาณของรินบ่งบอกไว้ว่าคำพูดคำนั้นเธอเอาจริงแน่หากเขาก้าวผิดไปแม้แต่ก้าวเดียว….



รินมาถึงที่โรงเรียนก่อนยู เพราะยูบอกว่าจะแวะไปซื้อของนิดหน่อยก่อนเข้าโรงเรียน



เขามองดูนาฬิกา เป็นเวลา 06.45

น.



            “ยังพอมีเวลาอีกเยอะแฮะ แวะไปที่นั้นดีกว่า” รินเดินเข้าไปชั้น3 ห้องในสุดของอาคารกิจกรรม ที่นั้นเป็นห้องกิจกรรมนวนิยายซึ่งรินโดดมานั่งดื่มชาที่นี้เป็นประจำ

ภายในห้องมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องคนเดียว เธอคือ รุ่นพี่วิภา รุ่นพี่ที่โรงเรียนเธอมีสมบัติของพระเจ้าเหมือนริน

ความสามารถของเธอคือการวิเคราะห์ และความรอบรู้ ที่เปรียบเสมือนสมองของพระเจ้า

แต่ความสามารถของรินคือ หัตถ์พระเจ้าซึ่งสามารถสร้างคลื่นอากาศหรือแม้แต่แหวกทะเลออกเป็นสองซีกก็ยังได้แล้วยังสามารถสลายพลังที่มีเป้าตรงตัวได้อีกด้วยถือว่าเป็นพลังที่มีอณุภาพร้ายแรงที่สุดของในบรรดาผู้มีพลังของสมบัติพระเจ้าเลยจึงไม่สามารถใช้สุ่มสี่สุ่มห้าได้



            “มาแต่เช้าเลยนะคิดจะโดดเรียนทั้งวันเลยหรือไงจ๊ะ’’ เธอขยับแว่นแล้วทักทายริน



            “วันนี้ผมไม่คิดจะโดดหรอกครับ แต่รุ่นพี่พูดมาอย่างนี้มันก็น่าโดดนะ” รินหัวเราะแหะๆ


            “หึหึ วันนี้เอาอะไรหล่ะ”



            “อ่ะ.. วันนี้ขอเป็นกาแฟละกันครับ”



จริงๆ รุ่นพี่ก็เป็นคนสวยมาก

รู้สึกว่าจะสนิทกับยูมากกว่าใคร ผมก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากแต่ก็บ่อยครั้งที่เห็นยูคุยกับรุ่นพี่อย่างสนุกสนานซึ่งต่างจากที่คุยกับผม

เธอทำตัวกับผมประมาณว่า นี่แหล่ะ เดเระ ของคำว่า ซึนเดเระ เลยทีเดียว



            “อ้าวแล้วยูกิจังหล่ะ”



            “อ่อถ้าขานั้นเธอบอกว่าจะแวะไปซื้อของน่ะครับ” รินจิบกาแฟที่รุ่นพี่ชงให้



            “แต่น่าแปลกน่ะ ทั้งๆที่รินเป็นหัวโจกขาใหญ่ชื่อเสียงดังซ่ะขนาดนี้แต่กลับไม่กล้าต่อกรสาวน้อยตัวเล็กอย่างยูได้เนี่ย”



            “รายนั้นผมขอผ่านล่ะครับ ผมรู้ได้ว่าถ้าไปต่อกรหล่อนยังไงผมก็คงไม่สามารถชนะสัตว์ประหลาดในคราบสาวน้อยน่ารักนั้นได้หรอก”


            “นายว่าใครเป็นสัตว์ประหลาดน่ะ” รินสะดุ้งเฮือกเพราะรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตจากข้างหลัง

ราวกับว่าถูกดวงตาของผู้ที่เป็นใหญ่เหนือมนุษย์ทั้งปวงจ้องเขม็งจนไม่สามารถขยับตัวได้



ตอนนี้รินรู้สึกหนาวจับใจ  แต่ไม่สามารถอ้าปากพูดต่อไปได้


            “นายคงอยากตกอยู่ในห่วงเวลาไรสิ้นสุดสินะ”



            “ถ้าจะสู้กันล่ะก็ ช่วงกางเขตแดนได้ไหมจ๊ะ” รุ่นพี่วิภายิ้มหัวเราะอย่างสดใส



            “จงตราตรึง !!” ทันใดนั้นห้องกิจกรรมถูกเป็นให้เป็นพื้นที่

ที่ไม่มีพื้นโลกทั้งโลกกลายเป็นสีเทามืดมน เห็นเพียงแต่นาฬิกาอยู่รอบตัว

ยูเองก็เป็นผู้ครอบครองสมบัติของพระเจ้าเช่นกัน อาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้ทั้งสองสนิทกันก็ได้

ความสามารถคือ นัยน์ตาพระเจ้า พลังที่สามารถสร้างเขตแดนไรที่สิ้นสุด ภาพลวงตา

ความบิดเบือนของเวลา พูดได้ว่าเป็นผู้ควบคุมห้วงเวลาไว้เลยก็ได้



เช้าวันนี้เป็นวันที่เสียงร้องของรินดังก้องกังวานไปทั่วทั้งโรงเรียน….....................................................



            “หน่อย ยัยซึนเดเระทำกับเราได้นึกว่าจะตายซะแล้วรินพรึมพรำกับตัวเองระหว่างทางเดินกลับบ้าน

จริงๆ แล้วรินกับยูมักจะกลับบ้านพร้อมกันเพราะห้องติดกันแต่วันนี้ด้วยความเหนื่อยล้าของรินเนื่องจาก


เขาตกอยู่ในเขตแดนของยู จนหมดราบเรียนที่ 1 ไปนั้นทำให้พลังชีวิตของรินลงฮวบเลยทีเดียว





            “ตกอยู่ในเขตแดนของยัยนั้นทีไร สภาพร่างกายแย่ทุกทีถ้าหล่อนเอาจริงขึ้นมามีกี่ชีวิตก็คงไม่พอแน่เลยฟร่ะ” รินยังคงเดินไปบ่นไป


ตึก ตุ้บ !! รินล้มลงเพราะแรงกระแทกจากข้างหน้า



“โอ้ย เจ็บเฟ้ย” รินกำลังพยุงตัวเองในลุกขึ้น



“เห้ยชนคนอื่นไม่คิดขอโทษหรือไงฟ่ะ”

เสียงมาจากด้านบนของรินเป็นชายรูปร่างท้วมเหมือนจะเป็นหัวโจกของแถวนี้ซะด้วย



“หะ!! ว่าไงนะลุงผมหูไม่ค่อยดี” รินตอบกลับด้วยท่าทียี้ยวนกวนประสาท



“เองอยากจะไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรง’บาลนักใช่ไหม” หมัดขวาตรง ตรงเข้ามาที่ใบหน้าของริน

รินก้มหลบแล้วสวนหมัดซ้ายเข้าที่ปลายคางของพี่บิ๊กนี่



            “อึก !!.. ไอเด็กเวรนี่ ตายซ่ะเมิงงงงงงง” แล้วก็ตามสูตรของพวกลูกกระจ๊อกหมาหมู่สิครับ


            “จริงๆ ก็ไม่ได้อยากใช้พลังนี่นะแต่ตอนนี้ตูกำลังยั่วอยู่ด้วย เละไปซะพวกเมิงงงงงง !!!  จงกลับสู่ความว่างเปล่าไปซะ”


     ทันใดนั้นแรงอัดอากาศทั้งหมดก็มารวบอยู่ในตัวรินทำให้ความรู้สึกเฉียบคมขึ้นจากสัมผัสของลมรินอ่านการเคลื่อนไหวของพวกนี่จากการสังเกตุแรงกระเพื่อมของลม แล้วหลบไปคนแล้วคนเล่า


            “ไวเป็นลิงเลยนะ ชึบ !!



            “ทีนี้เองก็ขยับไปไหนไม่ได้แล้ว” รินถูกพวกของมันล็อคไว้จากข้างหลัง



            “บอกลาม่าม๊าได้แล้วไอหนู”

คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวโจกหยิบกระบองเล็กมาหวดไปที่หัวของริน



            “พวกเมิงต่างหากละที่ต้องไปบอกลาม่าม๊า” รินกระโดดกลับหลังสะบัดตัวเองหลุดจากการล็อคของศัตรรวบรวมแรงอัดอากาศที่หมัดทั้งสองข้าง แล้วกระแทกออกไปทางพวกศัตรู


ตู้มมมม !!!!!!!  “อิ๋บอายละออกแรงมากไปหน่อยอย่าเพิ่งตายน่ะพวกเองตูไม่อยากติดคุก”


รินรีบออกจากที่เกิดเหตุทันที โดยไม่สังเกตเลยว่ามีเงาดำจ้องมองอยู่จากซอยตรงข้าง


            “โตขึ้นเยอะเลยนะริน 10 ปีแล้วสินะหึหึ ” เสียงพรืมพรำออกมาจากเงามืดซอยตรงข้าม …………………



ทางด้านของ ยู  “เสียงเมื่อกี้คงเป็นหมอนั้นแน่ๆ ทั้งๆที่จัดหนักไปขนาดนั้นแล้วยังมีแรงไปมีเรื่องอีกสินะ” ยูยิ้มและพรืมพรำกับเองระหว่างทางซื้อของ


            “อย่างรินน่ะไม่รู้จักเข็ดหลาบหรอกยูกิจัง ฮิฮิ” พี่วิภาหัวเราะ



            “ทั้ง ๆ ที่หมอนั้นก็มีพลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นแท้ ๆแต่กลับไม่เคยต่อสู้กับหนูจริงๆจังๆเลยนะพี่วิภา”


            “แหมยูกิจังก็ ไม่มีหนุ่มๆ คนไหนอยากทำร้ายผู้หญิงที่ตัวเองชอบหรอกจ่ะ”



            “เมื่อกี้ พี่ว่าอะไรนะหนูไม่ค่อยได้ยินอ่ะ” ยูเอียงคอถาม

(เอียงคอนี่มันเป็นแฟชั่นไงฟร่ะ)



            “ป๊าววววว”



            “เสียงสูง ต้องมีอะไรแน่ๆบอกมานะ” ยูทำแก้มป่อง……



ฮัดชิ้ว !! เอ๋.. สงสัยจะเป็นหวัดมั้งเรา” รินจามขณะกำลังวิ่งกลับบ้าน

..........................................................................................................................................................



     ผิดพลาดประการใดขออภัยครับ ผมพยายามพิมพ์ให้ถูกแล้วนะแต่อาจมีพลาดอะไรไปบ้าง -/\-


ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 5-12-2016 17:33 , Processed in 0.041687 second(s), 14 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้