ดู: 165|ตอบกลับ: 0

Property of God สมบัติที่ 2 ห่ะ!!คลอดตอน2ออกมาไวไปแล้วเฟ้ย !! // เผ่น

[คัดลอกลิงก์]
สมบัติที่ 2
“รุ่นพี่วิภาสวัสดีครับ/พี่วิภาสวัสดีค่ะ” รินกับยูมาที่ห้องกิจกรรมเหมือนเคย
“สวัสดีจ๊ะว่าแต่ทำไมรินทำหน้าอย่างนั้นล่ะ”
“ก็ยัยเนี่ย อยู่ดีๆก็ลุกขึ้นมาเตะผมเข้าไป2ทีกลางห้องเรียนนะสิ”
“ช่วยไม่ได้นิก็นายอยากหลับในห้องนี่หน่าในฐานะหัวหน้าห้องจะปล่อยไว้ไม่ได้”
“แค่พักสายตาเฟ้ย!! พักสายตาหน่ะ!!”
“พักสายตาแต่น้ำลายไหลเชียวนะ”
“อึก !!”รินเถียงไม่ออก และ แสดงสีหน้าเขินอายอย่างเห็นได้ชัด
“เห เห รินหน้าแดงน่ารักจังเลย” รุ่นพี่วิภาพูดแล้วเข้าไปกอดคอรินจากข้างหลัง
รินหน้าแดงขึ้นไปอีกเนื่องจากหน้าอกหน้าใจอันมหึมาของรุ่นพี่แนบชิดติดกับต้นคอของตน
            “เย็นไว้ริน เย็นไว้” รินคิดในใจ แต่ก็ไม่สามารถสะบัดความคิดเกี่ยวกับหน้าอกรุ่นพี่ออกไปได้
            “นิ่มมากไหมค่ะคุณริน” ยูยิ้มที่มุมปากทำหน้าตาน่ากลัวสุดๆ แต่รินยังไม่ทันรู้สึกตัว
            “สุดยอดเลยครับนิ่มสุด ๆ ไป เล..เฮือกกก !! ” รินชะงักแล้วเหงื่อในมือก็ไหลออกมารินเริ่มรับรู้ถึงอันตรายที่จะเข้ามาหาตน
“เดียวก่อนมันไม่ใช่แบบทึ่คิ….ดมั้ง   น ะ ” รินจึงหันหน้าไปเพื่อแก้ต่างแต่ว่ารุ่นพี่ยังคงกอดคออยู่ทำให้หน้าไปซบหน้าอกพอดี รินซึ้งแพ้ทางผู้หญิงอยู่แล้วเลือดกำเดาพุ่ง
พรวดดดดดด !! “ตายแล้วรินไม่สบายตรงไหนรึเปล่าจ๊ะ?”  พี่วิภาตกใจเลือดกำเดาริน
“สูดยอดดสุดๆเลยก๊าบบบ” รินพูดพลางยกนิ้วโป้งขึ้นและพร้อมรับชะตากำของตัวเอง
            “งั้นจะช่วยเอาเลือดส่วนอื่นออกให้นะค่ะ” ยูแผ่รังสีอำมหิตใส่รินรินน้ำตาคลอหน้าซี๊ดเผือกเลยทีเดียว……..
ที่ห้องของริน “หนอยยัยนี่ไม่คิดจะยั้งมือป่าวเลยเหตุสุดวิสัยแท้ ๆ”
            “แต่ว่าก็นิ่มจริง ๆ นะ” รินทำหน้าตาเคลิบเคลิ้มมอย่างอัตโนมัติ
            “เห้ยไม่ได้ ๆ กลับมาก่อนตัวตูกลับมาก่อนเหตุผล” รินส่ายหน้าไปมาเพื่อสะลัดภาพรุ่นพี่ทิ้งพร้อมเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า……………
กริ๊งงงงง ง….!! เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น รินมองดูนาฬิกา 21.00 น. ใครกันนะโทรมาซะค่ำเชียว
            “อ่ะ!!แม่นิ  ฮัลโหลครับมีอะไรครับแม่”
            “ริน แม่มีเรื่องอยากจะบอกแล้วฝากบอกวิภา กับ ยูกิด้วยนะ”
            “เห๋ แม่รู้จักสองคนนั้นด้วยหรอ ?” จะว่าไปแม่เราก็วิจัยเรื่องสมับติของพระเจ้าอยู่นี่หน่าจะรู้จักสองคนนี้คงไม่แปลกมั้งรินคิด
            “เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง แม่มีเรื่องสำคัญจะบอก” รินเริ่มทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที
            “ริวกำลังจะกลับมา” รินหน้าซี๊ดขึ้นทันที
            “ว่าไงนะแม่ !! คนที่หายหน้าไป 10 ปีจู่ ๆก็โผล่มางั้นหรอ” รินตกใจเผลอเสียงดังโดยไม่รู้ตัว
            “การกลับมารอบนี้ดูเหมือนว่า ….” รินเริ่มซีเรียสขึ้นไปอีกเหงื่อกาฬรินเริ่มผลุดขึ้นมาบนใบหน้าแต่ก็ยังคงตั้งสติฟังที่แม่พูด
            “เขาจะได้มันมาแล้ว ดาบของพระเจ้านะ” รินถึงกับช็อคอ้าปากค้างง
            “งั้นหรอครับ” น้ำเสียงของรินสุขุมมากขึ้นคิ้วขมวดน่านิ่ง
“ไม่ว่ายังไงผมก็จะหยุดเขาเองคนที่ครอบครองสมบัติทั้งชอบชิ้นโล่ของพระเจ้าที่สามารถป้องกันการโจมตีได้ทุกอย่างและดาบของพระเจ้าแค่ตวัดทีเดียวภูเขาทั้งลูกยังขาดครึ่ง”
“แต่ว่าริน !!”
“ไม่เป็นไรครับต่อให้ตายก็ต้องหยุดไว้ให้ได้ตัวอันตรายที่หมายจะครองโลกพี่ชายแท้ ๆ ของผม ริว!!” รินกำหมัดแน่น
“ระวังตัวด้วยนะรินถึงเขาจะอันตรายแค่ไหนแต่นั้นก็พี่ชายรินเขาแข็งแกร่งมากนะ”
            “ครับ แค่นี้นะครับ” ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด !!~ รินรีบโทรบอกรุ่นพี่วิภาตามที่แม่ขอไว้เป็นคนแรกและวิ่งออกจากห้องไปบอกยู ที่อยู่ห้องข้าง
และรินก็เพิ่งได้รู้ว่า รุ่นพี่วิภาเป็นพี่น้องพ่อเดียวกันกับยูกิถึงจะคนละแม่แต่สองคนนี้ก็สายเลือดพ่อคนเดียวกันซึ่งแน่นอนว่าวิภาทำงานให้แม่ของรินอยู่ด้วย
            “ถ้ายูก็พอรู้อยู่หรอกว่าแม่รู้จัก แต่ว่าช็อคเรื่องพี่สาวเธอเลยแฮะ”
            “จริง ๆ ก็ไม่ได้จะปิดบังหรอกแต่นายไม่เคยถามก็นึกว่ารู้อยู่แล้วอะ ขอโทษทีนะ”
            “บ้าน่ะขอโทษชั้นทำไมเล่า เธอไม่ได้ทำไรผิดนิ” รินเห็นท่าทางของยูจึงรีบบอกปัดไปเพื่อยูจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิด
            “แต่ฉันก็ยังไม่ได้ลืมเรื่องเมื่อตอนเย็นนะเจ้าหมาติดสัตว์” ยูหรี่ตาแล้วมองหน้ารินแบบขยะแขยง
            “อึก !!! ช่วยลืมๆไปด้วยเถอะครับผมผิดไปแล้ว” แล้วไงตูถึงเป็นคนผิดขึ้นมาทันทีฟ่ะไม่น่าหลงกลใบน่าอันแสนน่ารักน่าเอ็ดดูของยัยนี้เลย
พอคุยไปคุยมายูก็นึกขึ้นได้ว่ารินนั่งอยู่ในห้องนอนของเธอสองต่อสองแถมเธอเองก็ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวเดียวอยู่ด้วยพอคิดแล้วยูก็หน้าแดงแจ๋ขึ้นมา
            ถึงรินจะซื่อบื้อแต่เค้าคงสังเกตเห็นท่าทีของยูได้
            “เฮ้ ยูเป็นอะไรหรือเปล่าหน้าแดง ๆนะ”
            “ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” ยูเอาปิดปากแล้วเขยิบไปเอาผ้าห่มบนเตียงมาห่มไว้
            “ไม่เป็นไรได้ไง ร้อนขนาดนี้แอร์ก็ไม่เปิดแถมเอาผ้าห่มมาห่มอีก ไม่สบายแน่เลยไหนดูสิ”รินลุกขึ้นไปเอามือแตะหน้าผากยูดู            “เห~~~~~ ตัวก็ไม่ได้ร้อนนนี่”
รินพยายามเข้าไปใกล้ๆยู เพื่อจะเช็คว่าไม่มีไข้แน่ๆ
            “ถะถะ ถอยออกไปนะไอหมาหื่น ตุ้บบ!!” ยูถีบไปที่รินรินหลบพ้นก็จริงแต่ ก็ไม่สามารถทรงตัวให้ยืนอยู่ได้
            “เหวอออออออ” แต่เดียวนะคำพูดคุ้นๆแฮะเหมือนการ์ตูนที่ LC ไปแล้วเลย
            ตุบ!!  “ว๊ายยยย !!”
            “โชคดีนี้ล้มมาทางที่นอนแฮะ ถ้าล้มลงพื้นนี่หลับแหง เอ๋..ว่าแต่สัมผัสที่นุ่มมือนี่มันอะไรกัน” รินลองขยำ ๆแล้วรินก็คิดถึงได้ “หรือว่า…” รินที่อยู่ในท่าค่อมยูอยู่มือขวาจับไปที่หน้าอกน้อยๆ ของยู หน้าอยู่ห่างจากยูแค่ไม่กี่เซนต์  ขนาดรับรู้ถึงลมหายใจอีกฝ่ายได้
            “เอ่อออออ…….ขอโทษครับ” ยูน่าแดงสุดขีดดดดดดส่วนรินเองก็พยายามตั้งสติเพื่อขอโทษ
            “บังอาจมาทำกับน่าอกฉันได้นะ ตาบ้ารินลามก !” ยูหันหน้าหนีรินที่หน้าห่างกันแค่คืบ
            รินรู้ตัวว่าหลังบรรยากาศอันแสนจะวาบหวิวนี้จบไปเมื่อไหร่กี่ชีวิตก็ไม่พอแน่นอน
            “ใจเย็นๆ ก่อนยู” รินพูดด้วยสีหน้าจริงจังน้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวลฟังดูแล้วใจแทบจะละลายหายไปตรงนั้นด้วยใบหน้าอันหล่อเหลาด้วยแล้วยิ่งชวนจิ้นเสียจริง
            “ใจเย็นอะไรกันหล่ะ” ยูหลบหน้ารินเพราะสีหน้ายูตอนนี้กลายเป็นสีมะเขือเทศไปแล้ว
            “ฟังฉันให้ดีๆนะ เรื่องทั้งหมดในวันนี้ฉันจะรับผิดชอบยูเอง” ไหงนิยายไซไฟร์กลายเป็นนิยายรักคอมเมดี้ฟร่ะ
            “นายพูดเรื่องน่าอายออกมาได้เฉยเลยนะ” ยูยิ้มเล็ก ๆรินคงสังเกตไม่เห็นแต่แววตาสีแดงเพลิงของยูนั้นสดใสแบบทำให้หัวใจชายหนุ่มหลายคนกระเด็นออกมาได้เลย
            “ฉันจริงจังนะ !” เอาละเว้ยมาถึงขั้นนี้จะถอยก็ไม่ได้แล้วยัยนี่ก็สเป็กเราอยู่ด้วยไม่มีไรจะเสียละเฟ้ย
            “ถ้านายว่าอย่างนั้น ฉันก็จะไม่โกรธนาย” เห้ย ๆไหงมันง่ายอย่างงี้ฟร่ะเนี่ย
            “แต่ว่านายช่วยเอามือออกจากหน้าออกฉันได้ไหม” รินรู้สึกตัวได้จึงรีบลุกออกจากยูทันทียูพยุงตัวเองให้ลุกนั่งได้แล้วแต่ก็ไม่กล้าสบตาริน
            “โทดที”รินน่าแดงพูดพร้อมก้มหน้าเหมือนหลบสายตายูเหมือนกัน
            “อื้ม” แย่ละสิ่เราน่าแดงมากไหมนะ อยู่ดีๆตานี่ก็มาเข้าโหมดคอมเมดี้ซะงั้น เรา เราจะทำยังไงดีตอบตกลงไปแล้วด้วยสิรินชอบเราจริงๆ หรออร๊ายยย~~ อายจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
            “ที่นายพูดไว้นายพูดจริงหรอ”ยูพยายามถามรินเพื่อความมั่นใจ
            “ฉันพูดจริงๆนะ ฉันนะชอบยูมานานมากแล้ว” แล้วไงตูถึงไปสารภาพรักเอาดื้อๆเลยฟร่ะไหนๆก็พูดไปแล้วยูจะทำหน้ายังไงนะ
            ภาพที่รินเห็นคือยูช็อคจนน็อคไปแล้วหน้าแดงแปร๊ด รินเห็นท่าทางที่น่ารักของยูแล้วก็อดขำไม่ได้  รินเดินไปห่มผ้าให้ยูแล้วเดินกลับห้องของตัวเองก่อนปิดประตูรินก็พูดเขิน ๆ
“ ฝันดีนะยูกิ คงดีแล้วสินะที่เป็นเธอ”
คืนนั้นยูคงเป็นคืนที่มีความสุขที่สุด  ก่อนที่เรื่องวุ่นๆจะถ้าโถมเข้ามา ……………………………………………………………………………………………….

แค่ตอน 2 ก็เหมือนจะหลุดทะเลไปล้ะ(ฮา) ตอนต่อไปฉันจะเป็นราชาโจรสลัดให้ได้เลย////ไม่ใช่ล้ะเฟ้ยยย

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 8-12-2016 21:12 , Processed in 0.150198 second(s), 13 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้