ดู: 243|ตอบกลับ: 2
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
**เนื่องจากต้องออกไปทำงานที่ต่างจังหวัด นิยายที่จะอัพในวันที่1 เเละ3 ต้องงดไปหนึ่งสัปดาห์ เเละจะกลับมาลงให้อ่านกันอีกครั้ง หลังจากกลับลงมาเเล้ว ขออภัยผู้อ่านมา ณ ที่นี้ด้วยครับ      By.Isaga_Tameto**





EP.15 อะไรนะ!?กันดั้มพังงั้นเหรอ!?=[]=;;;






                               “ก็อย่างที่บอกมานั่นแหละ...-  -+”          “ไอ้ที่ว่าอย่างที่บอกนั่นมันอะไรมิทราบ!!?”
                                         “เพราะการต่อสู้กับรีเบลเลียนเราต้องรีบซ่อมบำรุงเมเทโอ บุลเล็ตที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ก่อน”
             ผมมองไปที่เมเทโอบุลเล็ตของฟูจิวาระ กันดั้มสีนำเงินเข้มของหมอนั่นโดนรูฟัสยิ่งจนช่วงล่างเสียหายไปไม่ระเบิดแหลกเป็นชิ้นๆก็ปาฎิหารย์แล้ว ผมถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆภารกิจเดี่ยวแรกของผม เอาเหอะ ถ้าเทียบกับบลัดลัสต์และเมเทโอ เบลดซีโร่แทบจะไม่เสียหายด้วยซ้ำ ยานออสนิกส์จะเคลื่อนยานไปซ่อมแซมที่เขตสงครามเก่าส่วนผมก็ต้องเอาเบลด ซีโร่ออกไปคุ้มกันหน่วยลำเลียงวัสดุสินะ
                                 “อืม...เข้าใจละจะเริ่มเมื่อใหร่..?”        “ฟื้นฟูเบลดซีโร่เสร็จ”
                                 “ตามนั้น...”       ผมเดินไปจากทาลอสรีเบลเลียนมันแข็งแกร่งจนไม่รู้จะเปรียบยังไงรูฟัสที่เป็นคนขับยิ่งเลวร้ายเข้าไปอีก ผมมองไปที่เบลด ซีโร่ และพูดออกมาเบาๆ
                                 “กันดั้มเดสทรอยเยอร์...งั้นเหรอ?”      นั่นหมายความว่านอกจากเบลด ซีโร่กับเมเทโอ บุลเล็ตแล้วยังมีกันดั้มเครื่องอื่นที่สมบูรณ์อยู่อีกเหรอ
               ในเงาของทางเดินที่มืดสลัวผมเอนหลังพิงกำแพงข้างทางและผ่อนลมหายใจที่เหนือยล้าออก ออกมาได้ไม่ถึงห้าชั่วโมงก็เจอศึกหนัก แถมกันดั้มก็เสียหายอีก ทั้งหมด เป็นเพราะผมไม่มีฝีมือพอสินะ...ไปเยี่ยมจินยองกับฟูจิวาระซะหน่อย จะได้ไปขอโทษมันด้วย
                                  “แก๊~!!!ฟูจิวาระ!!ใครใช้ให้แกมากินไอติมของชั้น=[]=**”
                                  “ของเยี่ยมคนไข้ชั้นก็เป็นคนไข้นะ”       “แกแค่มีแผลเท่าเล็บแมวได้ข่าว=___=”
                                 “คนเจ็บก็คือคนเจ็บน่า-  -*”         
                                  “ท่าทางแข็งแรงกว่าที่คิดนะนายสองคน”             “อิสะกะเหรอ?”       ผมเดินมาพิงชั้นวางหนังสือข้างเตียงคนป่วยและเลื่อนเก้าอี้ออกมานั่ง
                                   “ชั้นเป็นต้นเหตุ...ขอโทษนะ...”           “ตลกแล้วของพรรณ์นั้นมันควบคุมได้ที่ไหนกันเล่า? อย่าไปคิดมากเลยเพราะนายไง เราถึงรอด ไม่งั้นได้ดับไปพร้อมๆแม็คเน็ตสเปียร์ของเจ้าหน้ากากนั่นแล้ว”
                 จินยองพูดออกมายาวๆและกัดแอปเปิลและเคี้ยวอย่างไม่ใส่ใจและล้วงไปหยิบหนังสืออย่างว่ามาเปิดอ่านพลางทำหน้ากริ่มๆ ไม่ทิ้งลายเลยสินะ=___=;;
                                   “อย่างที่จินยองว่านั่นแหละแต่ชั้นเองก็สงสัย ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเรา”
                                   “ห๊ะ?นายก็ด้วย ใช่ม๊า ชั้นก็ว่ามันแปลกๆ”        
                                  “สถานะโมบิลคอนโทรลของเรามันไม่ตอบสนองเรา ทั้งๆที่ค่าอัตราสูงจนเกินแล้ว”
                  ฟูจิวาระพูดออกมาอย่างเท้าความผมเดินไปล็อคประตูและกลับมานั่งฟัง
                                  “ก่อนออกสงครามเราทุกคน เข้ารับการตรวจจากหมอของยานลำนี้ แต่มีแค่ชั้น นาย จินยองที่ได้รับอะไรบางอย่างมา ยาของหมอบาลัน...”
                                   “ก็ว่ามันแหม่งๆทุกทีที่ออกรบ ไม่เคยเห็นมีอย่างงี้”          “ไอ้บ้านั่น...!”
                                   “แต่เรายังไม่มีอะไรมาตัดสินข้อสงสัยนี่มีแค่พวกเรารู้ ต้องระวังเอาไว้”
                                  “เจ้านั่นจะชำแหละชั้นให้ตาย...”        “ก็โดนเหมือนๆกันล่ะน่าแต่เราจะวู่วามไม่ได้”
                                “เอาเป็นว่า...ตอนนี้ นายเป็นคนเดียวที่ยังพอทำอะไรได้และยังไม่ปลอดภัย อย่าประมาท”
                               “อา~...ชั้นรู้ นายสองคนด้วย”
             ผมลุกออกไปจากเก้าอี้และจะออกไปพักซักหน่อย  บาลัน... เจ้านั่นมีแผนอะไรกันแน่...
         
                                 “...กะ...”        
              เจ้านั่น คิดจะทำอะไรกับพวกเรากัน ...
                                “...สะกะ...!”         บางทีที่มันทำอาจะไม่ใช่แค่การทดลองของมัน!...
                                “อิสะกะ!!!”        “เหวอ!!!=O=;;;”           ผมผงะทันทีเมื่อแพรโผล่หน้ามาในระยะประชิด เล่นเอาผมใจเต้นไม่เป็นส่ำเลยนึกว่าบาลันจะปรี่เข้ามาลากผมไปชำแหละเอาซะแล้ว=___=;;
                                  “โธ่...เหม่ออะไรอยู่ล่ะ...คนเค้าเรียกนานแล้วนะ”         “ขอโทษพอดี คิดอะไรเพลินไปหน่อย...ก็เลย”           “สีหน้าของนายไม่ได้ดูเพลิดเพลินอะไรซักนิดออกจะเครียดจนรู้สึกได้ เป็นอะไรรึเปล่า?”
              ตัวป่วนต่อหน้าผมมีสีหน้าเป็นห่วงมาอย่างเห็นได้ชัดผมอมยิ้มออกมาและลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ แพรทำหน้ายู่หลังจากผมถือวิสาศะลูบหัวเธอเล่น
                                    “ไม่เป็นไรน่า...เธอล่ะ?กลัวรึเปล่า...”          “อื้ออื๋อ~...การที่จริงก็กลัวหรอกนะ...”
                                   “.......”        “แต่ว่า...นายก็ปกป้องพวกเราไว้ได้นี่...”           รอยยิ้มของแพรเผยออกมาผู้หญิงที่สดใสอย่างเธอ มักมีรอยยิ้มที่ทำให้ผมผ่อนคลายเสมอๆแม้จะชอบทำตัวยั่วโมโห แต่อยู่กับเธอ ผมกลับสบายใจอย่างบอกไม่ถูกแฮะ
                                      “ดีใจนะ...”         “หึ?เรื่องอะไรล่ะ?”       แพรวาดเท้าไปมาเหมือนลังเลว่าจะพูดดีรึเปล่า แต่สุดท้ายเธอก็พูดออกมา
                                      “ที่นายบอกว่ารักษาสัญญาแล้วน่ะ...ดีใจนะ ที่นาย ใส่ใจและรักษามันด้วย”
                                     “ชั้นไม่ผิดคำพูดหรอกตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว^^”           “นั่นสินะนายก็คือนายล่ะนะ”
                                     “อ่ะฮ่ะๆๆเหมือนก้ำกึ่งระหว่างชมกับด่าแฮะ ชั้นที่ว่าของเธอน่ะ เป็นยังไง?”
                                     “ฮืม~....”        แพรทำท่าอมยิ้มและมองมาที่ผมก่อนกลั้นหัวเราะไว้ เฮ้ยๆ... อย่าพิเรนท์นักนะ=___=;;                                        “ดูร้ายกาจไม่น่าคบ บ้าระห่ำ ชอบพูดจาโผงผางเพื่อนไม่คบ ใช้กำลังมากกว่าสมองแล้วก็ทึ่มปนซื่อ                                             บื้อ”       ด่าเลยสิ...ขอร้อง ด่าตรงๆเลยTT[]TT**
                                      “...แต่นายน่ะ...อ่อนโยน...แม้จะชอบวางมาดร้ายๆก็เหอะ อบอุ่น เพราะเข้าใจว่าความว้าเหว่เป็นยังไงถ้าพูดออกมาจะรักษามันสุดกำลัง และนาย...ให้ความสำคัญกับคนรอบข้างมาก่อนเสมอ...ชั้นเลยคิดมาตลอด ว่านั่นคือความใจดีของนาย...”              
                                       “ชั้นดีขนาดนั้นเลย?”          ผมหรี่ตาถามแพรอย่างลองดีแต่เธอกลับส่ายหน้าแย้งคำพูดของผม
                                       “ใครก็มองนายเป็นปีศาจที่ร้ายกาจที่คอยนำพวกเค้า แต่สำหรับชั้น นายเป็น...อืม~”

               คิดหนักอีกรอบ อย่าพิเรนท์นะบอกแล้วนะ เอาล่ะ ชั้นเป็นอะไร? กาเมร่า?จัมโบ้เอ? รึอุลตร้าแมนดี?(_ _)                                                           “สำหรับชั้นนายเป็น... ปีศาจน้อย^O^”             อะไรวะนั่น!?!แบ๊วได้อีก!! ไม่อ๊าวววว!!!ชั้นไม่ยอมรับชื่อเล่นแบ๊วๆนั่นเด็ดขาดTT_____TT;;;
                                        “ไม่เอาเด็ดๆ=___=**”              “เห~!!??ทำไมอ่ะ!? เหมาะดีออก>O<;;”
                                        “เหมาะตรงใหนมิทราบยัยสติแตก=O=**”        “ใจร้าย!ไหงว่ากันอ่ะ!?TOT”
                                       “ไม่เอาๆ!!เธอเอาแต่ใจไม่เรียกชื่อจริงชั้นแล้ว คราวนี้จะมาตั้งฉายาอะไรอีกห๊ะ!?=[]=”
                                       “ชิ~!เพราะเป็นปีศาจปากร้าย เอาแต่ใจอย่างงี้ไงถึงได้ไม่รู้จักโต เรียกย่อๆว่าปีศาจน้อย”
                                      “ยัยเปี๊ยกนี่!ถ้าเรียกชั้นว่าปีศาจน้อยอีกครั้งล่ะก็!!=[]=***”
                                   “อ๊าย!!!อย่าน้า~!! ปีศาจน้อยจะตีเค้าล่ะ>O<!!”            แพรวิ่งหนีมะเหงกของผมไปและหัวเราะไปตามทางอย่างแสนจะพอใจกับฉายาที่เธอตั้งให้ ขอล่ะ อย่าให้มีใครรู้จักมันอีกเลยผมด้านไม่พอจะถูกเรียกด้วยชื่ออย่างนั้นT____T;;


                ผมเลื่อนคีย์การ์ดเปิดห้องของตัวเองออกและลากสังขารอันเหนื่อยล้าไปนอนซักงีบเตียงนุ่มๆของห้องพักจะแบกรับสังขารอันใกล้ดับของผมไว้ตลอดกาล หลับ~ คร่อก(_ _);;z...Z...z




             ดึ๋ง... ดึ๋ง... ดึ๋ง...
             ...- -... เสียงอะไรหว่า?ผมพลิกตัวขึ้นมานอนหงาย และมองบนเพดาน ห้องนอนที่มืดสลัวผมค่อยๆกระพริบตาถี่ขึ้นเพื่อคลายความงัวเงีย นาฬิกาที่ข้อมือขึ้นตัวเลขดิจิตอลว่านี่ปาไปสิบโมง=^=;;; แม้จะอยู่ในอวกาศไม่มีกลางวันกลางคืน แต่ด้วยเวลานี้ แถวบ้านผมนี้เค้าว่าสายจนไม่ต้องทำอะไรแล้ว  แต่เอาเหอะ=___=
         ผมเอามือขึ้นมาก่ายหน้าผากอย่างไม่อยากลุกไปจากเตียงห้องนอนติดแอร์เย็นๆอย่างนี้ ผมแทบจะใช้ชีวิตที่นี่ไปได้ยาวๆเลย~___~///

         พรืด~...           (- -)?
           อะไรบางอย่างคลึงไปมาบนหน้าท้องผมมันเล็กๆ และเย็นๆ อะไรหว่า...? ไปมๆมาๆมันเริ่มเปลี่ยนเป็นเด้งแล้วอ่ะ ชักแปลกๆแล้วหนาเนี่ย=____=;;;
                                 “หือ~?”               งั่ม...                  ง่ะ!?!=[]=;;;
                    “ชิกิ!!ปล่อย!!โว๊ยยยย!!!=[]=***”         ผมยื้อแรงผลักเจ้าฮาโล่ที่งับหน้าผมอยู่ให้ออกไปจากหน้าผม  ไอ้กลม
ดิ๊กนี่!!??แกเข้ามาได้ยังง้ายยยยย=[]=;;;
                                 **สายแล้วอิสะกะ สายแล้วอิสะกะ**           “รู้แล้ว!!!ตื่นแล้ว ตื่นยันชาติหน้าแล้วโว๊ย!!”
                                 **เช้านี้กินไรดี?เช้านี้กินไรดี?**          “ออกไปจากหน้าช้านนน!!เจ็บๆๆๆ!!TTOTT;”
         เจ้ากลมดิ้กนี่จะฆ่าโผ้ม!!!ใครก็ได้ช่วยผมด้วย!!!p[]q;; อ้ากกกก!!!มันเพิ่มแรงกัดมาอีกแล้ว!!
                                        ป็อก!!!                  ในที่สุดผมก็ผลักเจ้ากลมดิ๊กนี่ออกไปได้แสบแก้มชิบเป๋งเลยT____T;;ผมมองชิกิในมือที่ทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรที่ทำลงไปเลย แกอยากโดนแงะมั๊ยเจ้าลูกบอลสีฟ้าสยองขวัญ=____=***
                                   “นอนตื่นสายชะมัด...นายน่ะ”           เฮือก!!!O^O;;;
                                   “ว...วานิลลา?=O=;;”        “นายทำเหมือนชั้นมาแล้วจะฆ่านาย--+”
                                   “เปล่า...แต่ เธอเข้ามาได้ไง?”         “นายเปิดประตูทิ้งไว้ทั้งคืน...”
              เอ๊อะ...=[]=;;;เออ... จำได้ มาถึงผมก็พุ่งเข้าที่นอนเลย ลืมจริงๆนั้นล่ะ...
                                   “อ่าอืม... ว่าแต่ มีอะไรเหรอ? ภารกิจสินะ?”           ผมคงถามอะไรผิดไปจู่ๆวานิลลาก็เข้มตาใส่ผมอ่ะTOT;; อะไรกันเล่า?
                                   “นึกออกแค่นั้นสินะ...เสียดายที่ไม่ใช่...”         “งั้นเธอ...”
                                   “แค่มาดูนาย!!ว่าเป็นตายยังไง ไม่ได้อีก?”        “จู่ๆโกรธอะไรเนี่ย=O=?”
                                  “ฮึ!!!”        แกร็ก!!!
         อะไรวะเนี่ย!?p[]q;;จู่ๆท่านเธอจะหยิบเอาปืนที่เอวมายิงใส่ผมซะงั้น เดี๋ยว!!!ใจเย็นๆเซ่!!!
                                 “เหวอ!!!ใจเย็นๆเซ่!! ชั้นขอโทษ ขอโทษ อย่าฆ่าชั้นเลยTOT”            ผมหลบเข้าข้างเตียงแม้จะรู้ว่าเจ้าที่นอนนุ่มๆนี่มันจะกันกระสุนไม่ได้ก็ตามTOT
                                 “.........”           “ว...วานิลลา...”           ผมโงหัวมามองเธอที่ยืนนิ่งก่อนทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้เบาๆ ค่อยๆนะใจเย็นๆนะ...
                                 “ชั้นแค่เข้ามาดูว่านายเป็นไงบ้าง...ทำไมต้องทำท่าเหมือนนายไม่อยากเจอชั้นนัก...”
                                “ไม่ใช่ซะหน่อย...”         “งั้นแล้วทำไมนายถึงทำหน้าอย่างนั้นประจำเวลาเจอชั้น...”
                                “ชั้นแค่แปลกใจ...ที่เธอสนใจคนอื่นด้วย...”            แคร่ก!!!= =**
                               “ม...ไม่ช้ายยยยย!!แค่แปลกใจ เธอชอบทำโมโหใส่ชั้น ชั้นแค่หลงนึกว่าเธอเกลียดชั้นไปแล้วซะอีกแล้วเธอก็ยอมมาเยี่ยมชั้น ชั้นก็เลย!!!”         ปากหนอปาก!!ถ้าไม่แถ มีหวังได้ตัวเป็นรูแน่TT___TT
                                “แล้วมันน่าโมโหมั๊ยล่ะ?!นายฟังอะไรที่ไหน? ฝืนตัวเองตลอด ถ้าทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ...ซักวัน นายต้อง... ตายแน่ๆ”
                 วานิลลาดูเป็นทุกข์พอพูดถึงเรื่องที่เธออาจเห็นผมตายไป เธอมีแรงลุกขึ้นมาเพราะผม  แต่เธอก็ยังไม่เข้มแข็งพอจะยืนเองได้ผมยืนขึ้นมาและเดินมาหาสาวผมเหลืองที่ปั้นหน้ายากอยู่ที่เก้าอี้ ผมคุกเข่าลงและมองหน้าของวานิลลา
                                   “อ...อะไรล่ะ?”          “ชั้นน่ะ...ไม่ทิ้งเธอไว้คนเดียว...”
                                   “เอ๊ะ?”         “ชั้นจะอยู่ด้วย ไม่ปล่อยให้เธอหวาดกลัว ไม่ให้เธอต้องเจอฝันร้าย ชั้นบอกแล้วไม่ใช่
                                   เหรอ?”          “ม...มาพูดอะไรตอนนี้ล่ะ!?”          มือของผมเลื่อนไปบีบกุมมือของวานิลลาเบาๆ สำหรับใคร คงคิดว่าผมคงฉวยโอกาสแต่ผมแค่อยากจะทำมันเพียงเพื่อให้เธอมั่นใจมือของวานิลลาเลื่อนมาสอดนิ้วเข้ากับมือของผม เธอดูเย็นลงแล้ว...
                                    “จะอยู่ด้วย...ตราบเท่าที่เธอต้องการชั้นวานิลลา...”            “ห...เห๊ะ!!?O///O;;;”
                                     “...?”                                            
                                   “อ...อย่ามาทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่องว่าพูดอะไรออกมานะเจ้าเสือผู้หญิงนี่!!”
                                    “เสือผู้หญิง!?=O=;;;”      
                                   “น...หนอย!!คิดจะมั่วมาพาชั้นเข้าฮาเร็มงั้นสิ!?”
    ปึง!!!
                                     "เอ้ย!!!=[]=;;"                     เจ้า!!!! เกิดอะไรขึ้น จู่ๆยัยนี่ก็ตีหน้ายักษ์เอาปืนมาจ่อหัวผมอ่ะ!! ลั่น!!ลั่นนะเฮ้ย!!!p[]q;;
                                    “เฮ้ย!!!ไม่ใช่ เธอไปไกลถึงใหนแล้วนั่น!!??”          “คิดอยู่แล้ว!!ว่าคนอย่างนายนี่!!”
             คุณเธอคว้าดาบของผมออกมาจากฝักและสะบัดมาหาผม เว้ยยยย!!มันคมนะ=O=;;; โดนทีไม่ใช่แผลเล็กๆเลยนะ!!                                        “วานิลลา!!ไอ้นั่นน่ะ ถ้าพลาดมานี้ถึงกับขาดเลยนะO[]O;;”
                                     “อ๋อเหรอ~!?ดี!! งั้นชั้นจะตัดให้ขาดเลย!!!จะได้ไม่ไปตัณหากลับไปทั่วอีก!!!”
               ตัด!?เธอจะตัดอะไรช้าน!!??TTOTT;; ไม่น้า!!!ที่เธอจะตัดน่ะ ชั้นยังไม่เคยใช้เลยนะ!!T___T;;
                                     “หยุดนะ!!!เลิกแกว่งดาบนั่นเหอะ!! อันตรายนะ!!”           อันตรายต่อผมตัวน้อยด้วยT^Tแต่วานิลลาเองก็ใช่ย่อย ผมเลยต้องเสี่ยงชีวิตพอสมควร
                                     “อย่ามาแตะตัวชั้นนะ!!ปล่อยนะ!! เจ้าสัตว์ป่ากระหายเลือด!!”
                                     “ใครกันแน่ที่กระหายเลือดน่ะ!!เฮ้ย!!อย่าดึงผมชั้นเซ่=[++]=;;”
                                              ตุบตับ!!!ตุบตับ!!!

                                   




                               “เห๊ย~...เสียงดังชะมัด ดังไปยันทางเดินเลยนะ พวกนาย...”          ฟูจิวาระเดินหาวเข้ามาที่ห้องของอิสะกะและมองดูข้างของที่กระจัดกระจายเต็มห้อง และเลื่อนไปมองในห้องอย่างใจคอไม่ดี
             วานิลลาและอิสะกะที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยกองกันอยู่บนเตียงพาให้จินตนาการเตลิด ฟูจิวาระคิดอย่างที่เห็น ...สองคนนี้ไปไกลกว่าที่คิดแฮะ... หนุ่มผมส้มที่เข้าใจผิดค่อยๆแง้มประตูปิดอย่างเงียบๆ

                                “ม...ม...ไม่ใช่ไม่ใช่=[]=;;;... ยัยนี่ ...ชั้น ห้อง... ....เรา... ก็เลย... ง่า....p[]q;;”
                                “บ..บ้า!!พูดภาษามนุษย์สิ!! แล้วก็ลุกออกไปจากตัวชั้นนะ!!!”
            ฟูจิวาระที่ชะงักฟังได้ไม่ทันจบก็ปิดประตูอย่างไม่รีรอและเดินออกไปจากห้องของอิสะกะทั้งภาพที่เห็น
                               “ก็ไม่รู้จะสื่ออะไรน่ะนะ...แต่ก็พยายามเข้าน้า...”
                                “เข้าใจอะไรของแกก๊านนนนน!!!TT[]TT;;”




--------------------------------------------------------------------**Next Part.
ไม่รู้จะทิ้งท้ายยังไง หยุดไปบ่อยเลยอ่ะ ขอโทษจริงๆครับ เเถมรูปประกอบก็ไม่ค่อยมี ต้องขออภัยด้วย
จะกลับมาอัพให้อ่านเป็นการด่วนเเน่ครับ ขอเเค่อย่าทิ้งกันน้าTOT*+*

โพสต์ 1-11-2013 12:51:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

ขอบคุณครับบ
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 1-11-2013 14:07:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

กันดั้มพังแล้วค่ะ

แสดงความคิดเห็น

พังชั่วครเเค่เมเทโอครับ เเต่บลัตลัสต์ตายตาหลับไปเเล้วT__T;; //me. ไว้อาลัย[/b  โพสต์ 4-11-2013 18:56
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 4-12-2016 23:18 , Processed in 0.062826 second(s), 26 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้