ดู: 281|ตอบกลับ: 3

เรื่องราวของเเสงจันทร์เเละนภา (เรื่องสั้นลองเขียนเล่นๆ>w<)

[คัดลอกลิงก์]
                                                          ทำไมกันนะ... ตั้งแต่เมื่อใหร่
                                                     ตั้งแต่เมื่อใหร่ที่เริ่มเกลียดชังผู้คน
                                             ตั้งแต่เมื่อใหร่ที่ไม่แม้แต่จะคิดยุ่งด้วยกับใครก็ตาม
                                            แล้วมัน...ตั้งแต่เมื่อใหร่ ที่ชั้นได้โดนโลกใบนี้ทิ้งไป
         
         
                                                “ซา~เนีย~จางงงงง>w<”
                                                 “...ฮึ?”
                                                “หว่ะ=___=;;มืดมนเกิ๊น~ออกจะน่ารักแท้ๆยิ้มสิ ยิ้มมมม...”
                                               “(‘[++]’)...”
                                               “ถ้าลำบากขนาดนั้น ก็ทำหน้าหงิกอย่างเดิมเถอะ=___=;;;”

                     เปิดเรื่องมาแล้วสินะถึงจะยังไม่รู้ว่าเกี่ยวกะอะไรก็เหอะ แนะนำตัวก่อน มินาซากิ ซาเนีย คาเรน อายุ16...เมื่อสองวันก่อน(. .) ส่วนผู้หญิงผิวสีแทนที่ลุคเหมือนสาวนักกีฬาผมซอยนี่คืออิคุชิ โย ลูกพี่ลูกน้องของชั้น ที่อยู่ห้องเรียนข้างๆและมักจะมาเล่นกับชั้นบ่อยๆในตอนที่เธอว่างๆ ต้องยอมรับล่ะนะ ถึงจะน่ารำคาญไปบ้างแต่นั่นก็ทำให้ชั้นหายเหงาไปเยอะเลย... ในห้องเรียน... ในโรงเรียนแห่งนี้ไม่มีใครยอมคุยกับชั้นเลย แม้แต่คนเดียว นอกจากโย...
                                            “โย...บางที ชั้นน่าจะอยู่คนเดียวได้...”
                                            “ชั้นอยากอยู่กับเธออ่ะแกล้งซาเนียน่ะสนุกนะขอบอก^w^”
                     เออ...ขอบคุณรู้สึกดีขึ้นเยอะ- -*
                                              “เอาน่าชั้นน่ะไม่อะไรมาก ไม่ใช่ประเภทเพื่อนไม่คบแบบซาเนียซะหน่อย(. .)”
                     พูดใส่กันอย่างนี้ยกมือมาตบหน้าชั้นเลยสิ รึไม่ก็เอามีดมาปักคอชั้นไปเลยดีมั๊ยT___Tแต่ก็จริง แม้โยจะไม่ขาวผมยาวแบบนางเอกทั่วไปแต่เธอกลับดูดีด้วยรอยยิ้มที่ร่าเริงเกินความจำเป็นมากกว่าซึ่งมันต่างจากชั้น...ชั้นที่มืดมน น่าอึดอัดและสมควรถูกทอดทิ้ง...
                                               
              ครืด~...
                      ประตูห้องเรียนถูกเปิดออกด้วยมือที่ดูซูบจนไม่น่าจะมีผิวหุ้มของอาจารย์โยเนคาว่าอย่าได้คาดหวัง... โรงเรียนเก่าๆบ้านนอกอย่างแสนสาหัสอย่างที่นี่ไม่มีนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่แน่ๆ- -*
                                           “อ...อิคุอินาอิชิคูง~...[email protected]@;;”
                                           “ใครล่ะนั่น?อิคุชิค่ะ จารย์=O=;;”
                                           “อื่อ...ชื่อเธอนี่เรียกยากจริงแฮะ(.___.);;”
                                           “ที่ยากกว่าชื่อหนูก็ความทรงจำของอาจารย์นั่นแหละ=___=*”
                       ชั้นว่าไอ้ที่ยากกว่าก็คือชื่อที่อาจารย์แกคิดนั่นแหละ อิคุอินาโออิชิ...รึเปล่านะ- -?;;และโยก็ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนพยักหน้าให้ชั้นเป็นเชิงขอตัว ชั้นพยักหน้าตอบและหยิบหนังสือวิชาฟิสิกส์ออกมาวางไว้บนโต๊ะ แต่ว่ากลับมีบางสิ่งตกลงมาจากหนังสือของชั้นซะก่อน
                       กระดาษยับๆที่พอคลี่ออกมาดูก็เห็นเป็นใบสมัครงานพิเศษที่ชั้นรับมาตอนไหนไม่รู้เมดคาเฟ่=___=?!ในที่แบบนี้ก็ยังมีใครกล้ามาเปิดอีกนะ ร้านพิซซ่า...ลุงๆป้าๆที่นี่แกคงกินเป็นใบปลิวเงินกู้...แล้วก็
บลาๆๆ... เอาเป็นว่าเยอะ...        
                  ที่รับมาขนาดนี้ เพราะชั้นต้องหางานพิเศษใหม่ทำเพราะร้านสะดวกซื้อที่เคยทำ เจ้าของร้านก็ปิดไปแต่งงานกับผู้ชายในเมืองชั้นเลยต้องระเห็จออกมาหางานใหม่ เหอะๆ... แล้วในเมืองอย่างนี้ ช่างน่าศิวิไล
    .....
........
........
               
                  หลังจากฟังสูตรฟิสิกส์ที่วิบัติได้ที่จากอาจารย์โยเนกาว่าเวลาก็ผ่านไปอย่างแสนยากเข็ญ ในยามบ่ายสามกว่าๆแสงแดดจ้าเหมือนจะเผานักเรียนและทุกสิ่งมีชีวิตสาดออกมาจนจ้าตา  ชั้นค่อยๆเดินออกไปจากโรงเรียนช้าๆและอาศัยเงาต้นไม้ที่ขึ้นข้างรั้วโรงเรียนเดินหลบแดดไปเรื่อยๆ  เสียงล้อจักรยานของนักเรียนคนอื่นๆปั่นใกล้เข้ามา และนำหน้าชั้นไป คงจะสบายกว่านี้ถ้าชั้นเอาจักรยานของตัวเองมาโรงเรียนบ้าง เสียอย่างเดียว ...โซ่มันหลุดและที่แย่กว่า คือชั้นใส่มันไม่เป็น=___=;;;
                     
                      ในวันที่แดดร้อนเหมือนจะเผากันเล่นแบบนี้ชั้นเดินขึ้นมาบนเนินเขาที่เหมือนจะเคยเป็นฟาร์มมาก่อน  บนนั้นเหมือนจะไม่มีใครอยู่เลย นอกจากคุณลุงคุณป้าที่เป็นคนเฝ้าที่นั่นไว้เพราะเป็นที่ที่อยู่ไกลตัวเมืองเอาการคนที่นี่เลยต้องอาศัยการซื้อขายสินค้าในสังคมเล็กๆนี้ของพวกเค้ากันเอง ที่ที่ชั้นเลือกขึ้นมานั่งเล่นเวลาที่ไม่มีงานพิเศษทำก็จะเป็นที่นี่จะนั่งถึงเย็นๆนู่นแหละ แล้วค่อยกลับบ้าน
                                    “อ้าว...ซาเนียจัง วันนี้ไม่ได้ทำงานพิเศษเหรอ?”
                                    “คุณป้าโลล่า...แบบว่า เหมือนหนูจะว่างงานอีกแล้ว-*-;;”
                                     “อ่า...เหรอจ๊ะงั้นก็มาทำงานฟาร์มช่วยป้าเหมือนเดิมสิ^^;;”
                                     “แต่ฟาร์ม...เห็นว่าเร็วๆนี้จะมีคนมาอยู่แล้วนี่”
                      ป้าโลล่าทำหน้าเหมือนลังเลว่าจะบอกดีมั๊ยแต่สุดท้ายก็ถอนหายใจยอมบอกออกมา
                                      “จ้ะ...แต่ป้าว่า ทาคุยะคุง ไม่น่าจะว่าอะไรมั้งจ๊ะ^^;;”
                                      “ทาคุยะ?”           “จ้ะ...เป็นหลานชายของเจ้าของฟาร์ม ตอนนี้พ่อแม่ก็ไม่อยู่แล้ว เค้าเลยจะมารับช่วงแทน...แบบไม่เต็มใจเท่าใหร่”  
                        อ๋า...เคยได้ยินมาจากคุณลุงพูดมาซักพักแล้วล่ะ ว่าน้องชายของเค้าป่วยหนัก และเสียไปส่วนภรรยาไม่นานก็ตรอมใจเสียไปอีกคน ความรู้สึกที่เคว้งคว้างแบบนั้นชั้นก็พอจะเข้าใจน่ะนะ ถ้าเป็นหลานของคุณลุง ก็เท่ากับว่าฟาร์มนี้ที่ไม่มีใครรับช่วงต่อ ทาคุยะที่เป็นหลานปู่ก็คงได้รับช่วงแบบไม่มีปัญหาล่ะนะ
                       เอาเหอะ... ชั้นเองก็ไม่ได้ว่างขนาดมาดีใจที่มีเพื่อนร่วมชะตากรรมที่ต้องทำอย่างด่วนๆในตอนนี้ คือต้องหางานพิเศษทำล่ะนะ- -;;
                        
                       และหลังจากนั่งเปื่อยอยู่ที่ฟาร์มซักพักชั้นก็ขอตัวกลับบ้าน  หลังจากบรรดาน้องยุงพากันกรูเข้ามาขอบริจาคเลือดชั้นกันเป็นกองทัพ
                     บ้านเดี่ยวสองชั้นที่ดูไม่เก่าไม่ใหม่ที่ตั้งอยู่เชิงเขาไม่ไกลจากฟาร์มของป้าโลล่านั่นคือที่อยู่ของชั้น หลังจากต้องย้ายมาอยู่ที่นี่หลังจากที่ไม่อาจจะเข้ากับครอบครัวที่พ่อแต่งงานใหม่ได้ แสงไฟขุ่นๆจากหลอดไฟในบ้านสว่างขึ้นหลังชั้นเอื้อมมือไปควานเปิดมันในความมืดแสงจากเครื่องตอบรับกระพริบเป็นจังหวะบ่งบอกว่ามีใครโทรมาตอนที่ชั้นเอ้อระเหยอยู่ข้างนอก
                         ชั้นมองไปที่มันอย่างเบื่อจนไม่รู้จะบอกคนที่โทรมาซ้ำๆนั้นว่ายังไงเมื่อบ้านที่สวยหรูนั่นไม่มีที่สำหรับชั้น จะดึงชั้นกลับไปทำไม?
                                  -คาเรน...ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง ทำไมไม่ยอมรับเงินที่พ่อส่งไปให้ พ่อรู้ว่าแกลำบากกลับมาบ้านเราเถอะ พ่อจะ...-
                 
                ชั้นกดปิดข้อความหลังจากคำพูดเดิมๆที่ไม่มีอย่างอื่นนอกจากจะบอกให้ชั้นกลับไปของพ่อจะออกมาอีกชั้นทรุดตัวลงนั่งที่ข้างๆโต๊ะวางโทรศัพท์ ทรมาณ... ความรู้สึกเหล่านี้มันเข้ามาทักทายชั้นเสมอทุกครั้ง ทุกครั้งที่พ่อของชั้นโทรมาเเละฝากข้อความที่ไม่มีประโยชน์นี้ไว้ ทุกอย่าง ก็เเค่คำโกหก
               ทุกๆครั้ง...พ่อโกหกชั้นมาตลอด เมื่อตอนที่แม่ของชั้นเสีย พ่อก็สัญญาว่าจะไม่ยอมแต่งงานกับใครและจะให้ความสำคัญกับชั้นแทนแม่ที่เสียไป
                 แต่นั่น...กลับแค่เป็นแค่คำพูดกลับกลอกให้ผ่านไปตามเวลาเท่านั้น
                                                                        
                                       แปะ...
                 น้ำตาของชั้นหล่นลงมาอีกแล้ว ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งชั้นก็ไม่เคยทำใจให้อภัย  รึทำใจยอมรับเรื่องต่างๆได้จริงๆเลย  ชั้นเลยได้แต่ปล่อยให้ความเจ็บปวดที่เข้ามาทำร้ายให้พอ แล้วก็รอรอให้ความชินชามันมาแทนที่ไปเอง... แต่ชั้นก็หวังเอาไว้... ว่าแม้จะเป็นไปไม่ได้รึอาจเป็นเพียงนิยาย หรือนิทาน และความฝันที่สวยหรู ชั้นอยากจะเจอใครที่พร้อมจะพาชั้นออกไปจากวังวนที่เจ็บปวดนี้ได้ซักที


------------------------------------------------------------------------------------------------**Next chapters.
เห็นมีคนเรียกร้องอยากเห็นเรื่องสั้น เลยเขียนออกมาเล่นๆ ก่อนจะอัพกันดั้มตอนต่อพรุ่งนี้
เรื่องนี้ดัดเเปลงจากเรื่องยาวที่มีก่อนเเล้วอีกทีนึงเเละเอามารีใหม่เป็นเรื่องสั้น บางจุดจึงขาดไปบ้าง เอาไปอ่านเล่นๆครับ
ยังไม่รู้ว่าจะกี่ตอนจบ ไม่น่าเกิน6-7ตอนมั้งนะ-*-ว  (นั่นสั้นเเล้วเรอะ!!?=[]=;;)
เจอกันพรุ่งนี้กับกันดั้ม15.2ครับ

ตอนต่อไป
โพสต์ 6-11-2013 21:10:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

เนื้อเรื่องใช่ได้นะ ตั้งใจเเต่งตอนต่อไปด้วยนะจะ จะรออ่านอยู่นะ

แสดงความคิดเห็น

คร้า :)  โพสต์ 7-11-2013 21:37
ว่าจะลงสลับกะกันดั้มน่ะครับ เเต่จะลงให้อ่านเรื่อยๆเเน่ๆครับ^w^   โพสต์ 6-11-2013 22:34
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 15-11-2013 09:17:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

สนุกจร้าแล้วจะมาอ่านเรื่องอื่นต่อไปนะจ๊ะ

แสดงความคิดเห็น

(w^_^w)  โพสต์ 15-11-2013 09:46
เขียนจนจมกองเลือดตายคาคีย์บอร์ด 555\(TOT)/  โพสต์ 15-11-2013 09:31
โพสต์ 10-5-2014 20:17:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

สนุกดีครับ

แสดงความคิดเห็น

คนอ่านชอบ คนเขียนก็ดีใจครับ^^  โพสต์ 10-5-2014 20:37
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 23-7-2017 15:39 , Processed in 0.069319 second(s), 30 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้