ดู: 227|ตอบกลับ: 1
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 4 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
“ปล่อยชั้นได้แล้ว!!ไอ้บ้า!!! หื่นกาม สัตว์ป่า ฉวยโอกาส โรคจิต!!!”
                             “ก็วางดาบลงเซ่!!!T[]T;;”          “ไม่!!!ชั้นจะเอามันมารีดเลือดแก!!”
                             “งั้นชั้นก็จนหนทางล่ะนะ==+”             ชิ้ง...          “เอื๊อกO^O;;;”
           ชั้นลอบกลืนน้ำลายลงคอ ...ม...หมอนี่จะกลายร่างอีกแล้วTOTแล้วนี่มันอะไร!? ไอ้แรงวัวแรงควายนี่นายไปเอามันมาจากไหนนักหนา!!! อิสะกะคลี่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่กห์และแฝงแววร้าย...อ...ไอ้ปีศาจT^T
                              “วางดาบ--...”        อิสะกะสั่งสั้นๆ นายมีสิทธ์อะไรยะ!?>[]<**
                              “ไม่...!!--...”        “ชัดเจนมาก--+”              ฟืด..       O[]O///
       ไอ้โรคจิตนี่เลื่อนมือมาปลดเนคไทช้านนนนจ...จะทำอะไร!? อย่านะ ชั้นสู้นะ!!!p[]q///
                  “จ...จ...จะทำบ้าอะไรน่ะ!!??ปล่อยชั้นน้า!!!”         “วางดาบ☺”         อิสะกะทำหน้าระรื่นสั่งชั้นสั้นๆอีกครั้งเรื่องแน่ะ ขืนชั้นไม่มีมัน แกได้ลอกคราบชั้นแน่ ไอ้ปีศาจ~T[]T
                             “ชั้นจะเชือดนาย!!!อย่าคิดว่าจะจบเรื่องง่ายๆนะ!!”          พรืด~...              กรี๊ด!!!เนคไทชั้นปลิวไปแปะบนหัวชิกิไปแล้ว ใครก็ได้!!เอาเจ้าหื่นนี่ไปเก็บด่วนTT____TT
                              “ย...ยอมแล้ว!!!ทิ้งก็ได้!!! ปล่อยชั้นสิT[]T;;;”          อิสะกะทำหน้าเหมือนเสียดายจนออกนอกหน้า นั่นคือธาตุแท้แกใช่มั๊ยT____T***อิสะกะค่อยๆผละออกไปจากชั้นและหยิบดาบขึ้นมาเก็บเข้าปลอก และกดเปิดไฟเวอร์จิ้นของชั้น ยังอยู่ครบสินะ=O=;;
                              “เย็นลงยัง?”         
              ชั้นสะบัดหน้าไม่ตอบ ไม่อยากคุยกับแกไอ้เจ้าเสือผู้หญิง= =**อิสะกะเหมือนจะรู้ว่าชั้นโกรธเลยถอนหายใจออกมาเบาๆและเกาหัวแก้เก้อ เออไม่โกรธก็แปลกล่ะ ชั้นเกือบโดนนายยัดเยียดเด็กเข้าท้อง=___=*ชั้นน่าจะยิงนายทิ้งด้วยซ้ำ
                                “ขอโทษ(_/I\_);;”         “ง่ายดีเนอะ...นายลอกคราบผู้หญิงแล้วพูดแค่เนี้ย==***”
                                “ชั้นแค่ขู่...และที่สำคัญ เมื่อกี๊แค่เนคไทน่ะ=O=;;”        อ๋อ~ ต้องมากกว่านี้ถึงจะสาแก่ใจสินะคิดดีๆแล้วชั้นควรจะสอยหมอนี่เอาตอนนี้เลยท่าจะดีกว่า= =**
                                 “เธอทำหน้าเหมือนอยากยิงชั้น=*=;;;”         
                                “ตายจริง~? รู้ด้วยเหรอ^=^**”        “TOT;;;”
                                “ที่ผ่านมานายทำแบบนี้กับกี่คนกันแน่...เชื่อเค้าเลย(_ _)**”           ชั้นเอื้อมไปหยิบเนคไทมาใส่ไว้อย่างเดิมก่อนจะมีอันให้เจ้าปีศาจนี่เกิดสติแตกขึ้นมา=___=;;;
                                “ไม่เคยหรอก...ใครจะฤทธิ์มากเท่าเธออีกล่ะ-*-...”           “อย่าไปทำอย่างนี้กับแพรเชียวงั้นชั้นยิงทิ้งจริงด้วย=___=+”            
             อิสะกะทำหน้าแดงขึ้นมาทันที โหย...ไม่ค่อยเลยนะ คุณท่าน=___=*
                                  “ไม่ทำเฟ้ย!!!กับเพื่อนใครมันจะไปทำฟะ แหยงได้อีก=O=;;”         
             หน้านายออกจะว้อนท์ด้วยซ้ำรู้ไว้ซะด้วย=___=**   ชั้นลุกขึ้นมาและเดินออกไปจากห้องของอิสะกะทั้งๆที่อุตส่าห์มาดูว่าเป็นไงมั่งจริงๆแท้ๆเสียเรื่องหมดเลย- -*...
                                    “วานิลลา><;;;”         ชั้นหันไปมองอิสะกะที่เรียกชั้นแบบไม่เต็มเสียงนักชั้นหันไปมองคนตัวสูงยืนก้มหน้าอยู่ เออ...ก็รู้แหละว่าสำนึกผิดแต่ไอ้ความหื่นนั่นมันอภัยให้ยากอยู่=^=;;
                                    “ขอโทษจริงๆนะ!”        ชั้นปล่อยลมหายใจออกมาเบาๆ ปล่อยให้ทบทวนตัวเองไปก่อนดีกว่าเอะอะจะยกโทษให้ เดี๋ยวก็เคยตัวกันพอดี...
                                    “ถ้าสัญญาว่าจะไม่ทำอีกชั้นจะยกโทษให้- -///”           อิสะกะทำท่าทางเหมือนเด็กที่ผู้ใหญ่บอกว่าไม่โกรธขึ้นมาชั้นเนี่ย...ใจอ่อนกับหมอนี่ซะจริง(_///_);;
........
........
.........
                                  “ภารกิจคือคุ้มกันหน่วยลำเลียงยุทธภัณฑ์ให้มาที่ออสนิกส์ก่อนตีสองนายมีเวลาสิบสี่ชั่วโมง ที่จะพาหน่วยลำเลียงจากA.Dโคโลนี่มาที่ออสนิกส์ เข้าใจนะ... มีคำถามมั๊ย?”
                                 “ระยะไม่ไกลมากต่อให้ช้าเป็นเต่ายังไง เวลาสิบสี่ชั่วโมงไม่มากไป?”          อิสะกะถามอย่างสงสัย จริงที่เบลดซีโร่สามารถไปกลับได้ในเวลาแทบไม่ถึงสามชั่วโมง ถึงจะต้องรอยานลำเลียงที่ช้าสุดๆยังไงก็ไม่น่าเกินเก้าชั่วโมงทาลอสเผื่อเวลาไปเพื่ออะไร?
                                  “การลงสงครามแล้วเราตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเราต้องคิดเผื่อสถานการณ์เลวร้ายที่สุด”
                                  “...........”         “ตอนนี้อาจจะมีหลายๆกลุ่มคอยเล่นงานเราข้างหลัง อาจจะมีการลอบโจมตีกองยานได้และถ้าเป็นอย่างนั้น เวลาแค่เก้าชั่วโมงมันไม่พอหรอก...”              อิสะกะกอดอกและพยักหน้าก่อนเดินออกไปจากห้องหลังรับภารกิจเรียบร้อยจินยองที่ยืนพิงกำแพงอยู่นอกห้องสั่งการหันมามองอิสะกะก่อนเข้ามาหาช้าๆ        
                                “ช่วยทีนะ...”         “เชื่อมือเหอะน่า...”
                                 “ถ้าซ่อมบลัตลัสต์ได้ชั้นจะได้ร่วมสู้ด้วยอีกครั้ง ไม่สบอารมณ์เอาเลย ที่เป็นได้แค่คนเจ็บอย่างี้... ต้องฝากนายด้วยล่ะ”      
           จินยองดูไม่อยากจะอยู่เฉยๆอย่างนี้นักในฐานะนักบิน การที่ไม่มีโมบิลสูทของตัวเองเหมือนกับทหารที่ไม่มีอะไรในมืออย่างนี้ เค้าไม่ชอบเอาเลยอิสะกะตบบ่าของจินยองเบาๆก่อนสวมหมวกนักบินและลอยออกไปตามทาง
                                   “นายแข็งแกร่ง จินยองช่วยดูที่นี่แทนชั้นที... ชั้นจะรีบกลับมา”
                                   “...เออ...ถึงตายก็จะปกป้องให้ดู...”
                                 --เส้นทางส่งตัวพร้อม แรงดันไฟฟ้าเจ็ดเจ็ดแปด ระบบส่งตัวเคลียล์ ยืนยัน...—
                               “อิสะกะทาเมโตะ... เบลด ซีโร่!! ไปล่ะนะ!!!”
                 จินยองมองที่อวกาศมืดดำมองเส้นแสงเหลืองสว่างพุ่งหายไปในความมืดด้วยความเร็วสูงจนเลือนหายไปใบหน้าของเค้าหมองลง หลังจากรู้ข่าวร้ายจากเร็น
                                   “บลัตลัสต์เสียหายมากกว่าที่คิดถึงจะซ่อมแซมได้ แต่ก็ไม่รู้จะกลับไปสู้ได้รึเปล่า...”
                                  “อะไรกัน?”           เร็นพูดในขณะที่เช็คอาการของบลัตลัสต์แล้ว เสียหายหนักเอามากๆจนมองหาทางปลุกชีพให้โมบิลสูทเครื่องนี้ไม่เจอจินยองยื่นมือไปลูบสัมผัสเพื่อนร่วมศึกอย่างไม่อยากรับความจริง ที่อาจจะไม่ได้สู้ด้วยกันอีกแล้ว
                                  “ชั้นจะลองพยายามดูจนกว่าอิสะกะจะกลับมาแต่นายต้องเผื่อใจไว้ด้วย บลัตลัสต์ที่โดน
พลาสม่าแม็คนั่มเข้า ไม่แหลกไปพร้อมๆนายก็ปาฎิหารย์แล้ว”
                                  “เข้าใจแล้วช่วยบลัตลัสต์ที่น่ะ... เร็นซัง”        สาวร่างเล็กพยักหน้าก่อนลอยขึ้นไปกดคอมพ์เคลียล์ระบบของบลัตลัสต์โดยมีจินยองมองเพื่อนที่หลับใหลอยู่อย่างเป็นห่วง
              ความหวังที่จะดึงบลัตลัสต์กลับมาแลดูเลือนรางแต่จินยองยังคงตั้งความหวังไว้ บางสิ่งบางอย่างต้องเป็นไปได้ เค้าเชื่ออย่างนั้นใบหน้าในเงากระจกของจินยองก้มลงหลับตาอย่างภาวนาและเดินจากไปทาลอสที่แอบมองอยู่เงียบๆถอนใจออกมาอย่างเห็นใจจินยองที่ร่วมสู้กับบลัตลัสต์มาตลอด
                                  “กัปตัน...--;;”          โรสเดินมาทำสีหน้าไม่สู้ดี มาทักข้างหลังทาลอส ชายหนวดครึ้มหันไปหาและหงึกหน้าให้พูดมา
                                   “รองกัปตัน...หายไปอีกแล้วค่ะ- -;;”           “ที่เดิม=___=;;;”



                               “เธอขึ้นมาเมื่อใหร่เนี่ย!!??=[]=;;;”           “อย่าตะโกนได้มั๊ย?ยิ่งรู้สึกไม่ดีอยู่= =;;”
                               “เมาโมบิลสูทรึไง?=____=;;”          “นายขับส่ายเป็นงูไม่เมาก็แปลก”
                 ผมเจอยัยนี่ซุกตัวอยู่หลังเบาะผม หลังจากเอื้อมมือไปหยิบน้ำมาดื่มแต่ดันไปคว้าเอาขาอ่อนของเธอเข้าเต็มมือเลย=___=/// หลังจากโวยวายอาละวาดใส่ผมได้ไม่นานดูเหมือนยัยนี่จะเมาโมบิลสูทได้ที่=___=;;
                              “ถุงเฉพาะอยู่บนนั้น...”         “ไม่เอา...และไม่คิดจะใช้ด้วย=___=;;”
                               “ตามใจนะ...”          ผมเอื้อมมือจะไปเร่งความเร็วแต่มือของวานิลลามาปัดออกก่อน
                               “แค่นี้ก็เร็วพอแล้วนายจะรีบไปทำลายสถิติรึไง=___=;;;”            พูดมากไม่ได้ แต่ยังปากร้ายได้ใจยัยเปี๊ยกหัวเหลืองนี่ ยัยนี่ นึกจะมาตอนไหนก็มานะเนี่ย เดือดร้อนชะมัด=O=;;
                                “ไปถึงไวก็จะได้กลับไวแล้วรีบซ่อมเมเทโอกับบลัตลัสต์ไง ยานตอนนี้ นอกจากทหารแล้วไม่มีเครื่องเฉพาะคอยนำแล้วนะ”
                                   “ตอนนี้ไม่มีใครจะเข้าไปโจมตียานหรอกเชื่อสิ...”        “ไปเอาความมั่นใจนั่นมาจากไหน”
                     “เอาน่ะเอาเป็นว่าไปต่อด้วยความเร็วแค่นี้ก็พอ ถ้าเป็นความเร็วนี้ล่ะก็ ซักชั่วโมงก็ไปถึง”
                 ถ้าเธอไม่มาด้วยล่ะก็ไม่ถึงด้วยซ้ำ=___=;;ทำไมยัยนี่ถึงได้ชอบแอบตามผมมาตลอดเลยวะ=___=
                                                           ตื้ด!!ตื้ด!!!
                                   “อะไร?”         ผมมองไปที่เรดาห์ ไม่มีสัญญาณโมบิลสูทแต่สัญญาณเตือนการโจมตีมัน...
                                  “ระวังข้างหลัง!!!”               เบลด ซีโร่หันไปข้างหลัง วัตถุบางอย่างที่เหมือนโยโย่สองอันพุ่งมากระแทกใส่ผมอย่างจังเบลด ซีโร่สั่นอย่างแรง ผมประคองเครื่องไว้และคว้าพลาสม่า แม็คนั่มขึ้นมาดงอุกกาบาตอย่างนี้ ยิงไปก็ไม่โดน!!
                                 “ทางขวา!!!”          ผมหันไปตามที่วานิลลาบอก และชกเดวิลอาร์มใส่ อาวุธทรงกลมแบนบุบเสียหายก่อนระเบิดออกอย่างรนแรง
                                 “อาทีมิส!!!”            ใบมีดแปดเล่มพุ่งออกไปจากหลังของเบลด ซีโร่และพุ่งเข้าไปในเงามืดและระดมยิงใส่ บางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในผ้าคลุมสีดำเคลื่อนหลบอาทีมิสที่ไล่ล่าอยู่
                                 “เห็นแล้ว!”     
              ผมเหยียบคันเร่งพุ่งเข้าไปหาเจ้าตัวประหลาดนั่นและฟาดดาบใส่  แต่มันกลับขึงสลิงบางอย่างขึ้นสกัดดาบเอาไว้
              A.D waveฟาดใส่ตัวของมันทันที ควันระเบิดพวยพุ่งออกมาจนผิดสังเกต!ระเบิดควัน!!? เจ้าตัวประหลาดโผล่มาอีกครั้งและเหวี่ยงบีมเซเบอร์ใส่ผมยกเดวิล อาร์มขึ้นกันไว้ ดาบแสงแตกเป็นกระแสไฟทันทีที่สัมผัสโดนคริเซเออร์ฟาดขวางลง แต่ไอ้โยโย่นั่นก็กระแทกข้ามาอีก!
                ผมชูเดวิล อาร์มขึ้น ถ้าพลาสม่าแม็คนั่มยิงไม่โดนล่ะก็ ...       ผมชาร์จพลังงานของเดวิล อาร์มจนแดงเพลิง แม้ระยะยิงจะสั้นแต่ถ้าเป็นรัศมีล่ะก็ ยังไงๆก็โดน
                                “เดวิลเบิร์นเนอร์!!”           ม่านแสงสีขาวแผ่กระแสไฟฟ้าสีแดงสดแผ่อานุภาพออกมาจากเดวิล อาร์มเปลวเพลิงหลอมซากหินที่ลอยคว้างเหลวแดงเจ้าตัวประหลาดสลัดผ้าคลุมออกและหนีรอดจากเดวิล เบิร์นเนอร์ไป เจ้านั่น...มาแค่เครื่องเดียว?
                                “โมบิลสูทโจรเหรอ?”         ผมถามออกมาเบาๆวานิลลาจ้องมองภาพของหุ่นปริศนาที่กำลังหนีไปอย่างไม่วางตา
                                 “ท่าจะใช่...แต่เหมือนจะมาแค่เครื่องเดียว แปลกจริง”
                                 “ไปจากตรงนี้ท่าจะดีท่าทางงานนี้จะมีคนจ้องแทงข้างหลังแล้ว”
              เมื่อทางข้างหน้าเคลียล์แล้วผมก็ไม่รอที่จะรีบไปให้ถึงโคโลนี่ สังหรณ์ใจไม่ดีเลย มันอาจจะรู้เรื่อง
ออสนิกส์ที่เสียหายก็ได้...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------**Next part.
งานล้นมือ เเถมใกล้เปิดเรียนเเล้วT[]T;; เเล้วเมื่อวานก็ลืมอัพตอนต่ออีก เเย้ก!!! งานเรื่องสั้นตอนนี้ก็ออกมาซ้อนอีก กรรมT___T;;;
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด กำหนดที่จะอัพกันดั้มคือทุกวัน พ/ศ/อา
เรื่องสั้นก็จะอัพวัน พ/อา เท่านั้นครับ เพื่อชดเชยที่ลืมส่วนของเมื่อวาน วันนี้กันดั้มอัพพาทสามด้วยเลย น่าจะประมาณเที่ยงๆครับ


Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 8-11-2013 10:43:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

ขอบคุณคร้า
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 9-12-2016 07:02 , Processed in 0.099100 second(s), 22 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้