ดู: 2070|ตอบกลับ: 3
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
             อิสะกะกรีดตามองหาศัตรูในเงามืดโดยไล่มองไปตามสายสลิงที่ยังทอดยาว แสงจากบีมไรเฟิลสว่างขึ้นและพุ่งเข้าหาอิสะกะเบี่ยงตัวหลบและพุ่งไปหาทิศทางของกระสุน ทันทีที่เข้าใกล้โมบิลสูทในผ้าคลุมสีดำก็ฟาดขวานเล่มยักษ์ออกมา ใบมีดเล่มมหึมาของขวานยักษ์บดผ่าซากหินขาดกระจายในทีเดียวทันทีที่หนแรกพลาด แซ็คในผ้าคลุมก็ควงขวานกลับมาใส่อีกครั้ง เบลดซีโร่ขวางดาบขึ้นสกัด และถีบขาผลักร่างของโมบิลสูทใส่ผ้าคลุมออก ทันทีที่ผละออกเบลด ซีโร่ก็ยิงอินฟินิต แคนน่อนที่หน้าอกใส่ ลำแสงทำลายล้างจากฟูล บลาสต์ฟาดทำลายล้างเอาดงหินแหลกหายไปโดยแซ็คยกขวานยักษ์บังลำแสงไว้ต่างโล่
                                  “ใหนบอกว่าจะไม่ฆ่า...”           “ชั้นใช้พลังงานไม่ถึงสิบห้าเปอร์เซ็นด้วยซ้ำ-*-...”
                                 “A.Dwaveดีกว่ามั๊ย= =;;;”           “รอชาร์จพลังอยู่ไงยิงเอายิงเอาก็หมด=O=”
                                “ถ้านายฆ่าชั้นจะ...--*”            “รู้แล้วทำอยู่นี่ไง!=[]=;;”
               ขวานเล่มยักษ์พุ่งออกจากม่านควันพุ่งมาใส่ เบลดซีโร่ยกคริเซเออร์ขึ้นเบี่ยงทิศทางขวานและกระแทกด้ามดาบใส่แซ็คจนชะงักไป A.Dwave เลื่อนขึ้นมาจ่อยิงใส่แขนทั้งสองข้างของแซ็คแต่วัตถุกลมแบนกลับพุ่งออกมากระแทกใส่เอาซะก่อน เบลด ซีโร่เป็นฝ่ายล่าถอยปล่อยให้แซ็คพุ่งเข้ามาเหวี่ยงขวานเล่มยักษ์ใส่ ขวานเหวี่ยงฟาดใส่ดาบของเบลดซีโร่จนเกิดเป็นสะเก็ดไฟครั้งแล้วครั้งเล่า
                 เดวิลอาร์มชกใส่ใบมีดของขวานจนใหวสั่นอย่างแรง ทันทีที่การกระหน่ำโจมตีหยุดไปชั่วขณะท่อนขาของเบลด ซีโร่ก็สะบัดเตะเข้าทีสีข้างของแซ็คเข้าเต็มแรงทันทีที่ลูกเตะเข้าเป้า จอมมารก็ง้างขาขึ้นและตอกส้นลงมา แซ็คยกด้ามขวานขึ้นสกัดเอาไว้เบลด ซีโร่หมุนตัวกลับและฟาดดาบใส่ แซ็คตกเป็นฝ่ายรับบ้าง อิสะกะส่งอนุภาคฟูลบลาสต์จากเดวิล อาร์มเสริมความคมให้คริเซเออร์ดาบยาวในมือทวีความคมกริบมากขึ้นและกรีดฟาดใส่ด้ามขวานอย่างรุนแรงมากกว่าเดิมรอยดาบฝังลงบนด้ามขวานทีละน้อยจนมากขึ้นจนชัดตา สุดท้าย ดาบประหารก็หวดลงมาเงาแสงฟาดปะทะกับคมขวานเต็มแรง
                   สะเก็ดไฟแผดพุ่งออกจากการปะทะดวงตาของอิสะกะค่อยๆเปลี่ยนเป็นเหลืองจันทราขึ้นมา วานิลลาเห็นท่าไม่ดีศัตรูร้ายกาจก็จริง แต่ก็ไม่ถึงกับต้องใช้เดสทรอยด์เข้าสู้ฝ่ามือเล็กๆโบกเข้าที่ท้ายทอยของอิสะกะจนถึงกับกระอัก หยุดสถานะเดสทรอยด์ได้หวุดหวิด==;
                                                 ป้าบ!!!!
                                     “ทำอะไรน่ะ!!?อยากตายเรอะ ยัยเปี๊ยกนี่!!=[]=#”
                                     “ตั้งใจสู้สิ...(‘‘)”            
                    วานิลลาไล่ชายหนุ่มให้หันไปหาศัตรูที่เริ่มผลักแรงกลับมาขวานของแซ็คมีรอยบิ่นเพราะคริเซเออร์ที่ฝังคมลงไปลึกขึ้นเรื่อยๆ  วัตถุกลมแบนพุ่งออกมาอีกครั้งอิสะกะปล่อยอาทีมิสออกไปแทงพวกมันจนทะลุหมด และถีบร่างของแซ็คออกและชกเดวิลอาร์มเข้าที่หน้าของแซ็คจนบุบเสียหายทันที อีกฝ่ายทำท่าจะหนีขึ้นที่สูงแต่อิสะกะยกเดวิล อาร์มขึ้น และยิงเดวิล เบิร์นเนอร์ใส่ แม้ระยะทำลายจะสั้นแต่รัศมีที่กว้างเอาการก็แผ่รังสีหลอมขาของแซ็คจนเหลวพังการเคลื่อนที่ไม่เป็นดั่งใจแล้ว อิสะกะไม่รอช้าแผ่ปีกแสงออกมาและพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วสูงสุด แซ็คมองเห็นกันดั้มเป็นเพียงเส้นแสงเหลืองสว่างพุ่งเข้าหาตน
                   แขนของแซ็คขาดปลิวทันทีที่เบลดซีโร่ผ่านไป ใบหน้าของสาวที่บังคับอยู่ออกแววตกใจสุดขีด แสงจากเบลดซีโร่สว่างขึ้นอีกครั้งและเข้าเล่นงานโมบิลสูทของเธอจนยับเยิน ขา แขนและอาวุธค่อยๆถูกทำลายไปต่อหน้าเธอ โดยเธอไม่มีโอกาสได้ตอบโต้จอมมารปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าในระยะประชิด เดวิลอาร์มจับล็อคเข้าที่ใบหน้าของแซ็คพร้อมเร่งพลังแดงโรจน์
                                    “...เดวิล...”                “...แม่...”
                                   “ขอร้องล่ะ!!!อย่าฆ่าลูกสาวชั้นนะ!!!”
                  เมโรดี้กรีดร้องอย่างขอชีวิตลูกสาว อิสะกะละมือออก และถอยออกห่าง ชายหนุ่มวาดดวงตามองอย่างเฉยชาและเก็บดาบไว้ เมโรดี้หอบหายใจถี่หนักออกมาพร้อมน้ำตาที่พรั่งพรู ลูกของเธอ...มิอัน ยังไม่ได้จากเธอไปใช่มั๊ย?
                                   “มิอัน!!มิอัน ตอบแม่สิลูก!!มิอัน!!!”              “...มาม๊า...”
                                   “แม่รักลูกแม่รักหนูจ้ะ...”              
                   เมโรดี้ก้มลงปล่อยน้ำตาออกมาอย่างตื้นตัน ที่เธอยังได้ยินเสียงหวานๆของลูกสาวของเธออิสะกะปลดฟูล บลาสต์ลง และถอยออกไปให้ทั้งสองได้เจอกัน แต่ก็ไม่ได้จะปล่อยไป...
                                   “ยอมจำนนเถอะ...ผมจะไม่ทำอะไรพวกคุณทุกคน”            
                                   “...มีอะไรมารับประกันรึไง?”          “ไม่มี... แต่ถ้าผมจะฆ่าพวกคุณผมคงทำไปแล้ว”
                                 “..........”            “พอแค่นี้เถอะ...พวกคุณไม่ใช่คนที่ผมจะหันปืนใส่...”
                                  “อะไรกันยะ!!?นี่จะให้สาวสวยอย่างชั้น นอนในกรงชื้นๆอับๆนี่!!!=O=;;”
               เชื่อเค้าเลย...ยัยป้านี่อาละวาดกว่าที่ผมคิดเยอะเลย=___=;;;ไม่น่าให้ขึ้นมาบนยานนะเนี่ย...กองโจรที่ผมเล่นทุกคนได้รับการช่วยเหลือและควบคุมตัวไว้บนยานบนห้องควบคุมตัวในส่วนลึกของยาน
                                 “อะไรกันอีกล่ะ?=O=;;”           “อ๊ะ!!อิ๊จัง! ตัวต้องช่วยเจ๊น้า~ เจ๊ไม่นอนในนี้TwT;;;”
                                 “ก็ไม่ได้ให้นอนนี่ครับแต่แค่อยู่จนกว่าเราจะไปถึงยานหลัก แล้วกัปตันจะตัดสินใจเอง”
                                “ตัดสิน!?ตัวจะประหารเจ๊เหรอ!? ไม่เอานะ เจ๊มีลูกแต่เจ๊ยังไม่เคยแต่งงานนะTOT”
                                  “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกผมว่า--;;”         แต่ถ้าผมลุยคนเดียว ผมอาจจะวิสามัญทุกคนที่ขวางหน้าแล้วก็ได้=^=;;หลังจากผมบอกว่าคงไม่ถึงขั้นประหาร ป้าเมลก็เข้ามากระแซะผมทันที ไม่นะผมไม่อยากเป็นซุปเปอร์แมน=[]=;;
                                    “...ถ้าอิ๊จังพูด...เจ๊จะเชื่อก็ด้าย~=///=”                ใครคืออิ๊จัง?=____=;;;
                                    “นี่~...อิ๊จัง เจ๊ล่ะซาบซ่านมากเลย รู้ป่ะ?”           บรึ๋ย=[]=;;;!!!
                                    “คนเก่งๆอย่างตัว...สู้ทำไม บอกเจ๊ซิ...?”          “...........”
                                    “ขรึมมาเชียะ...พ่อคนมีปม”         “ผมจะทำลายRuzonและพาทุกคนไปสุ่โลกที่ดีกว่า”
                เมโรดี้มองผมอย่างไม่เข้าใจชายครึ่งหญิงคนนี้เองก็คงลืมไปแล้ว สิ่งที่เรียกว่าความหวัง และบ้านหลังเดิมสิ่งเหล่านั้นของพวกเค้า ก็คงถูกRuzonทำลายไป ไม่ต่างจากคนอื่นๆ
                                    “รู้อะไรมั๊ย...เจ๊เคยคิดนะ ว่าพวกนั้นจะต้องแพ้เข้า ซักวัน... เจ๊รอมาตลอด”
                                     “...........”          เค้าลงไปนั่งที่เตียงและเริ่มพูดออกมาผมถอยไปพิงกำแพงฟัง และให้ยามออกไปข้างนอก            “รอมาตลอดรอมาตลอดเลย... และก็รอมาเรื่อยๆ จนลูกชายของเจ๊รอไม่ได้...”
                                     “...........”             “เค้าร่วมกองทัพกับพวกสหพันธ์โลกพร้อมกับเจ๊ และเรากลุ่มหนึ่ง”
                                     “..........”              “สุดท้ายเจ๊ก็รู้... พวกนั้นไม่มีวันแพ้ เราต่างหากที่แพ้...”
                                     “เมโรดี้...”           “ลูกชายเจ๊...ระเบิดตายไปต่อหน้าต่อตาเจ๊ ในสงครามนี้ เราทำอะไรไม่ได้ บนกระดานนี้เป็นเกมของพวกมัน แต่เรา...เราไม่มีอะไรเลย”
                                    “สงครามนี้ไม่ใช่เกม!การกระทำของพวกมันช่วงชิงเอาชีวิตของเราไป!!”
                                   “ใช่...ใช่ เจ๊รู้ แต่จะให้ทำยังไง?”           “........”
                                    “ตัวเองก็รู้ว่าพวกมันต่างกับเรายังไง... ยานของตัวก็โดนมันเล่นงานแล้วนี่ครั้งต่อไปจะโชคดีอีกรึเปล่าก็ไม่รู้... เจ๊ผ่านมันมาแล้วเสียมาจนไม่เหลืออะไรแล้ว เจ๊ว่านะ เลิกเถอะ...เลิก... ก่อนจะสูญเสียมากกว่านี้”                  “ถ้าอย่างนั้นจะบอกกับคนที่พยายบามและเสียสละเพื่อมันว่ายังไงล่ะ?”
                                    “.......?”          “จะเลิกเพียงเพราะกลัวที่จะสูญเสีย?บ้าที่สุด!! ทุกคนที่ตายไปไม่ได้พยายามเพื่อให้เรายอมแพ้แล้วหนีซะหน่อย!”
                                   “อิ๊จัง...”             “ไม่สู้ก็ไม่สูญเสียแต่สุดท้าย พอไม่สู้ ก็ถูกช่วงชิง มันต่างกันยังไง!?”
                                  “..........”           “สุดท้าย...ก็สูญเสียอยู่ดีแถมยังสูญเสียไปแบบที่เราไม่ได้ทำอะไรเพื่อปกป้องมันด้วย อย่างนั้นน่ะ...มันน่าสมเพชกว่าอีก!!!”         ผมตะโกนใส่เมโรดี้ให้ได้สติขึ้นมาบ้างที่ผ่านมาผมไม่รู้ว่าเค้าคิดยังไงกับชื่อกองโจร แต่ถ้าเค้าเลือกได้ผมว่าก็ไม่มีใครอยากเป็นโจรนัก! แต่ที่เค้าทำไป มันเพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ถูกทอดทิ้งและเป็นผู้เคราะห์ร้ายจากสงครามเท่านั้นไม่มีใครอยากยอมจำนนตลอดซะหน่อย!! แต่เพราะพ่ายแพ้มามากเกินไปรึไง!?ความหวังที่เคยมีถึงดับหายไปอย่างนี้...
                                    “มันควรจะมีทางที่ดีกว่านี้เชื่อสิ... เราใช้ชีวิตของเราไปไง สร้างชีวิต ที่เราควบคุมมันเองโลกจะยังไงก็ได้นี่ โคโลนี่ก็เยอะแยะ แค่มีที่อยู่ที่กิน เราก็อยู่ได้แค่เมินๆพวกมันซะ... ทำเหมือนไม่เห็น แล้วเราก็จะลืมมันและเริ่มต้นชีวิตใหม่ขึ้นมา...”
                                   “............”               “อิ๊จัง...”
                                   “เอาแต่พูดเรื่องสวยงาม...มันเปลี่ยนโลกไม่ได้...”
   
                       พอเห็นเมล (เมโรดี้)เงียบไปผมก็ออกมาจากห้องและเดินออกมาตามทางเดิน วานิลลาที่เดินมาตามผมเห็นผมทำหน้ายู่เธอก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ
                                    “เครียดมากความดันจะขึ้นเอานะ”              “...ถ้าไม่หมดแรงก็หมดไฟสู้ ไม่ก็หนี นี่
เหรอ?สิ่งที่ดีที่สุด”   “ความสิ้นหวังมันกัดกินทุกอย่างที่เป็นพลังของมนุษย์ที่นาย
ต้องทำคือเข้มแข็งให้พอ และพาพวกเค้าออกมา....”              ผมพยักหน้าตอบวานิลลา ความต่างชั้นกันสินะ...รู้อยู่แล้วไงล่ะ แต่จะให้ทำไงได้... ไม่มีใครอยู่สูงได้ตลอดเวลาอำนาจชั่วๆมันไม่ยาวนานนักหรอก... แค่ร้อยกว่าปี กับอีกนิดหน่อย(-____-)*
             วานิลลากุมมือผมเบาๆและพูดออกมา
                               “นายทำได้...นายช่วยชั้นมานี่...”           “.............”                                    
                                 “ไม่มีอะไรต้องกังวล...ชั้นจะอยู่ข้างนายเสมอ...”
          วานิลลายิ้มออกมาให้ผมอย่างอ่อนโยนผมเผลอมองมันจนลืมตัว คงเพราะผมมองเธอนานไป วานิลลาเริ่มหน้าแดงและปล่อยมือจากผมไป...ทำตัวน่ารักก็เป็นนี่นะ...
                                     “ขอบใจนะ...ที่เธอไม่ปล่อยให้ชั้นสู้คนเดียว...”
                                     “ใครจะปล่อยเจ้าปีศาจน้อยไปลุยคนเดียวลง”               แป่ว... หมด...เจอปีศาจน้อยทีหมดเลย บรรยากาศดีๆเหลวไปหมด ไม่เอาได้มั๊ย?ฉายานั้น แพรเอามันมาบอกยัยนี่เรอะ=___=**
                ราวๆห้าทุ่มกว่ายานลำเลียงก็มาถึงออสนิกส์ ทาลอสมารอรับด้วยตัวเองพร้อมกองทหารA.Dอุปกรณ์ที่ทรงมูลค่าเคลื่อนไปบนยานออสนิกส์ทันทีเพื่อเริ่มซ่อมแซมให้เร็วที่สุดอิสะกะลงมาจากเบลด ซีโร่พร้อมวานิลลา ชิกิโผเข้าหาหญิงสาวทันทีที่ลงถึงพื้น
                                    **วานิลลาวานิลลา**           “จ้าๆ...กลับมาแล้ว”
                                   “โย่...ได้ยินว่ามีเรื่องวุ่นๆพอตัวนี่”          “อา...แต่ก็ไม่ได้รุนแรงอะไรมาก ฝากด้วย”
                                  “อา...ขอบใจมาก พักเถอะ”          ทาลอสดันใหล่อิสะกะให้กลับไปพักผ่อนหลังปฎิบัติภารกิจวานิลลาเดินขึ้นมาข้างๆและชูพัดที่เอาติดมือลงมามอง เธอจะหาเพื่อนเล่นอีกดีมั๊ย...
                                 “ไว้มาเล่นกันมั๊ยล่ะ?”        วานิลลาหันมามองอย่างไม่นึกว่าเค้าจะใส่ใจมันแต่จู่ๆใบหน้าเธอก็เรื่อแดงขึ้น และนึกถึงตอนที่ติดอยู่บนเบลด ซีโร่แต่ชายหน้าเป็นเหมือนจะจำมันไม่ได้ไปแล้ว วานิลลาฟาดพัดกระดาษเข้าที่หัวอิสะกะจนมีเสียงปั้งดังออกมา
                                  “เอ้ย=O=!!!”               “บ้า!!!ลามก!!! นายนี่มัน!! ไอ้... หืม!!!><***”          วานิลลาแหวออกมาอย่างหาคำด่าไม่ออกและเดินหนีออกมาจากคนลามกเอาดื้อๆ
                                   “น...นี่!!ยังพูดกันไม่เคลียล์นะ!>O<”
                  สวนทางกับคู่ของอิสะกะสาวน้อยร่างเล็กปาดเหงื่ออกจากหน้าผากเนียนจนมีคราบเขม่าดำเปรอะติดเร็นหมุนประแจในมือและขันน็อตให้เข้าที่ โดยมีอายะช่วยอยู่ข้างๆ
                                    “อันนั้นตั้งแรงดันที่เก้าร้อยหกสิบรึต่ำกว่านิดหน่อยนะ”
                                  “เข้าใจล่ะเก้าร้อยหกสิบ... อ่ะ... เกินไปหกสิบสี่น่ะ(‘ ‘);;”
                                  “ไม่เป็นไรๆ...อายะจัง มาดึงนี่ให้ที่ ชั้นจะไปตั้งระบบนิดหน่อย”           อายะเข้ามาแทนที่เร็นและก้มลงดึงคันโยกค้างไว้ส่วนเร็นผละไปที่หน้าคอมพ์เพื่อลงมือเช็คระบบหน้าจอดาวโหลดข้อมูลเลื่อนขึ้นไม่นานก็เต็ม เครื่องจักรเริ่มทำงานขึ้นเร็นส่งสัญญาณให้ปล่อยคันโยกได้
                                  “ชั้นจะเริ่มที่สร้างต้นกำเนิดพลังของบลัตลัสต์ใหม่บอดี้ใหม่ และก็รูปแบบสเป็คใหม่”
                                  “เร็นซัง...จะสร้างหุ่นเครื่องใหม่ให้จินยอง?”          “ไม่หรอก...หมอนั่นขับเครื่องอื่นนอกจากบลัตลัสต์ไม่ได้... ชั้นต้องทำบางอย่างขึ้นมาเพื่อปลุกบลัตลัสต์ขึ้นใหม่”
                                  “แล้ว...เมเทโอล่ะ?นั่นก็เสียหายใช่เล่น”       “ไนต์น่ะไม่เป็นอะไรมากเท่าใหร่เด็กคนนั้นชั้นสร้างมาอึดกว่าที่เธอคิด ช่วยดูตรงนี้ทีสิ”           
               อายะมองเร็นที่ลงมือเซ็ตระบบอย่างสงสัยก่อนยิ้มออกมาอย่างขี้เล่นและพูดออกมา
                                   “เร็นซังเนี่ยเหมือนแม่ของกันดั้มเลยเนอะ”               ครืด~!!แกร้ง!แกร้ง!
                                    “อายะจังT[]T*!!!”            “อ่ะ...ขอโทษๆตรงนี้ใช่มั๊ย?”
                                   “โธ่...ชอบพูดแปลกๆเรื่อยเลย”            เร็นก้มลงเก็บประแจและน็อตที่ร่วงลงเกลื่อนพื้นขึ้นมาและวางไว้ที่เดิม
                                    “จะสร้างอะไรเหรอ?เร็นซัง”             “อนุภาคฟูลบลาสต์เทียม- -...”
                     “โกหกน่า!?ทำได้เหรอ!?!”          “ของไนต์แมร์...เมเทโอน่ะ ชั้นสร้างเองกับมือด้วยซ้ำ”
                                   “สุดยอด!นี่ๆ สอนชั้นบ้างสิ!”        “อะ...ฮะๆ อืมก็เอาสิ แต่ตอนนี้ดูไปก่อน ยากจนไม่ใช่อะไรที่มนุษย์จะเข้าใจหรอก”            องค์ประกอบของอนุภาคเป็นอนุธาตุแปลกๆที่อายะไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก จนถึงไม่เคยเห็นเร็นเริ่มกดคีย์บอร์ดเร็วขึ้น เพื่อเดินการเร่งกระบวนการก่อกำเนิด
                                     “มันอันตรายแค่ใหน?”             “อยากรู้?”
                                      “อืม...”               “ตอนชั้นทำครั้งแรกโอกาสผิดพลาดมันเท่ากับร้อยเจ็ดสิบเก้าเปอร์เซ็น”
                                      “อุ่นใจจัง--;”        “แต่ตอนนี้โอกาสสำเร็จ อยู่ที่สี่ร้อยเก้าเปอร์เซ็น”
                                      “นี่สิอุ่นใจจริง”         “ชั้นขอตัวไปกำหนดแปลนของบอดี้ใหม่ของบลัตลัสต์ก่อนนะ”
                                     “อืม...งั้นชั้นไปซ่อมหุ่นอื่นรอนะ”            
                อายะแยกกับเร็นเธอหันไปมองผู้หญิงที่อายุดูไม่ต่างกับเธอด้วยซ้ำแต่เธออัจฉริยะจนแม้แต่เธอยังเทียบชั้นไม่ติด เธอก็อยากเห็นเหมือนกันเวลาที่บลัตลัสต์จะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง


------------------------------------------------------------------------------------------Next part
ตอนหน้ารู้กัน กับกันดั้มเครื่องเเรกของA.D
โปรเจ็คชินเรย์ ถึงคราวพ่อหนุ่มเกาหลีหน้าหวานจินยองเรามั่งล่ะ เจอกันวันอาทิตย์ Ep16:3
พาทหน้าเจอกันจ้า^w^\=/ ให้น้องบันส่งท้าย อิๆ
**เครดิต ให้ไงดีอ่ะ ที่มาในรูปเลยละกัน เอาเปนว่า ขอบคุณMS girl เเจ่มนะคร้าบ^w^

โพสต์ 19-11-2013 17:09:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

ลงมาหลายเรื่องหลายตอนเลยจะมาอ่านให้ครบเลยนะคะ
โพสต์ 27-11-2013 18:47:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point


ขอบคุณนะครับ

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณที่อ่านครับ^w^y*+*  โพสต์ 27-11-2013 18:53
โพสต์ 27-11-2013 19:00:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกมากเลยครับ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 9-12-2016 03:02 , Processed in 0.058981 second(s), 25 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้