ดู: 195|ตอบกลับ: 1
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 4 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
               บนยานเองตอนนี้ก็วุ่นวายหลายๆเรื่องทาลอสเองก็หัวปั่นใช่ย่อย เมโรดี้ กองโจรที่อิสะกะจับได้ เป็นตัวป่วนที่เค้าไม่อยากเจอที่สุดเพราะว่า...
                                          “ทิงลี่~!!!คิดถึงแกมากมาย>O<!!!”          “ไอ้เมล!!!แหยงโว้ยยยยย=[]=**”
                                         “แหม~...เห็นอิ๊จังบอกว่าจะพาไปหากัปตัน ไม่นึกว่าแกจะเป็นคนคุมยานนี้นะเนี่ย”
                                         “ฟาฮัต...เอาไอ้กิ้งกือนี่ไปทิ้งที=___=;;;”         “กัปตันผมไม่อยากเป็นยอดชาย!”
                                         “ทำไม?ไม่ดียังไง? ชายได้ชายคือยอดชายนะยะ!!รู้จักมั๊ย! ท่านผู้นั้น=O=**”
                                        “หุบปากเมล=___=...แกจะทำทหารชั้นใจแตก”            “ชิ...กำลังมัน”
                                        “แล้วเอาไงดีคะกัปตัน?”               “เอาไงได้ล่ะรอซ่อมยานเสร็จก็เอามันไปปล่อยโคโลนี่มันซะสิ เก็บไว้ก็เปลืองข้าวเปลืองน้ำรึไม่ก็โยนนังกะเทยนี่ออกนอกยานและช่วยแค่คนที่เหลือ”
                                       “ทิงลี่อ่า~!!!เมลลี่ไม่ย้อมมมมT[++]T**”          “ถ้าทิงลี่อีกทีชั้นโยนแน่==*”
                       “กรี๊ด!!!ทาลอส!! แกมันถ่อย!! เก่งกับผู้หญิง!!”       “ตอนม.5แกแมนกว่าชั้น ชั้นจำได้”
                                      “แกอย่าพูดถึงเรื่องตอนนั้นดิT^T**”          “ที่ชั้นตกใจคือมิอัน...”
                เด็กสาวที่โดนพูดถึงเงยหน้าขึ้นมามองและค้อมหัวให้อย่างสุภาพ
                                         “แกเป็นพ่อบุญธรรมของมิอันเองเรอะ?ไอ้บยอมก็เคยบอกก็จริง แต่ตอนนั้นเมาๆเลยจำไม่ได้=O= หน้าอย่างแกเลี้ยงเด็กนั่นได้ด้วย!?”            “อ้าวๆ...ตัวๆมั๊ยทาลอส ปากหมานๆ จะฟาดหน้าให้”   
                                         “เห๊ย...เจ๊สาวหลุดแล้วครับ=O=”             ลูกน้องของเมโรดี้สะกิดเตือนหลังหัวหน้าของขึ้นจนลืมสาวแล้ว       “มาม๊าดูแลหนูดีมาตลอดค่ะ มาม๊าใจดีมาก(. .)”
               เมโรดี้โผเข้ากอดหอมหน้าผากลูกสาวแสนรักอย่างชื่นใจถ้าไม่ติดว่าธรรมชาติไม่เป็นใจ เธออยากจะเป็นคนคลอดมิอันด้วยซ้ำ   
                                           “มิอันลูกแม่โถๆ~ พูดงี้แม่รักตายเลยลูกTOT///”            “แล้วบยอมรู้มั๊ยว่าหลานมันเป็นโจร ไอ้พม่านั่นหวงหลานยิงกว่าบ้านพร้อมหนี้สิน=___=;;”
                                            “ไม่ได้บอกขอล่ะ อย่าบอกนะ ไอ้บยอมเอาชั้นตายแน่ มวยพม่าอ่ะ รู้จักมะTOT”
                ประตูเลื่อนเปิดออกให้ชายหนุ่มที่งัวเงียเข้ามาในห้องสั่งการอิสะกะเกาหัวยุ่งๆและหาวบอกทาลอส ทั้งๆที่ตายังไม่ปรับโฟกัสแว่นสายตาเลื่อนลงมาจนแทบหล่น อิสะกะสายตามีปัญหากับความมืดเล็กน้อยเลยต้องใส่แว่นปรับสายตาเป็นบางครั้ง
                                          “ลุง...แอร์ที่ห้องพังว่ะ ซ่อมไงก็ไม่หาย ส่งช่างไปซ่อมทีดิ=O=~***”
                                         “ดูไม่ได้เลยแก...เออๆ ไปนอนรอที่ห้องเตรียมตัวก่อน ฟาฮัด จัดให้ที”
                                          “เงินเดือนได้เท่าเดิมแต่ใช้เก่งจังวะ=___=”         “บ่น...บ่นเดี๋ยวปั้ด”

                  อิสะกะหันหลังจะเดินไปงีบที่ห้องเตรียมตัวแต่มิอันกลับเดินกึ่งวิ่งมาขวางหน้าไว้ อิสะกะมองอย่างงงๆ เค้าจำเธอได้ ไม่ลืมด้วยยัยซาดิสม์ที่ใส่กุญแจเค้า เธอมองหน้าอิสะกะไม่วางตาและเหมือนจะพูดอะไร
                                         “พิ...”             “พิ...?--...”
                                         “พี่จ๋า!!!”          “หา!!??=[]=;;!?!?”         ร่างเล็กของมิอันกระโดดรวบกอดอิสะกะไว้แน่น เธอดูดีใจอย่างมากเพราะอิสะกะในตอนนี้เหมือนพี่ชายของมิอันทุกกระเบียดนิ้วยกเว้นส่วนสูงที่มากกว่านิดหน่อยผมที่ลู่นอนเพราะพึ่งสระผมและผมหน้าที่เลื่อนมาปิดตาซ้ายในกรอบแว่นนั่นเหมือนกับพี่ของมิอันเข้าไปใหญ่
                แต่แล้วความซวยก็เข้ามาตัดคออิสะกะ เมื่อประตูเปิดออกพร้อมเพื่อนสาวของเค้า
                                      “.....!!?”             “ม...ไม่ใช่... เข้าใจผิด=[]=;;”
                                     “...โลลิค่อน...”           ปึง!!            แพรกระแทกถาดเครื่องดื่มลงและสะบัดตัวเดินออกไปจากห้องสั่งการทันที
                                     “ใครโลลิค่อนฟะ!!!เดี๋ยวเด้=[]=;; แล้วเธอน่ะ!!ปล่อยชั้นเด้!!!”
                       “พี่คะ!!พี่กลับมาแล้ว!! พี่กลับมาเกิดใหม่มาหาหนูสินะ!?พี่จ๋า~”
                                      “ตั้งสติหน่อยเด้!!ใช่ที่ไหนเล่า!!?=[]=;;”        “พี่จ๋า...พี่ตอนนี้เกิดใหม่แล้ว ก็ไม่ใช่พี่ชายแล้วสิ งั้นถ้าจะอยู่ด้วยกันอีกก็ต้องแต่งงานสินะ?ว่าแต่ จะมีลูกกี่คนดี!? นี่ๆ พี่จ๋า!!”
                                “เป็น...โรคจิตพรากผู้เยาว์จริงๆสินะ... อิสะกะ=___=;;;”           
                                “ฟูจิวาระ!!??จินยอง!!!??O[]O;;”         “โลลิล่ะ...เหมาะกับชุดมิโกะสุดๆ=.,=”
             หลังจากสิ้นคำพูดของจินยองความเย็นเยือกก็จับที่ขั้วหัวใจของอิสะกะชายหนุ่มเอียงตัวที่มิอันยังเกาะหลังอยู่ไปมองที่เงามืดด้านหลังจินยองแสงจากดวงตาสีเขียวเอเมรัลต์แผดแววเหี้ยมจนรู้สึกได้
                                “...ว...วานิล...ลา...นี่...คือนี่p[]q;;;”           “...........”         
             ดวงตาของวานิลลาไม่มีแม้แววความรู้สึกมีดทหารล้วงออกมาจากสะโพกของเธอและเดินผ่านฟูจิวาระและจินยองเข้ามาดวงตาไร้ความรู้สึก แต่กลับมีรอยยิ้มแห้งผาดคลี่บนเรือนแก้มอย่างเป็นมิตรแต่สำหรับอิสะกะ นั่นคือเงาประหารแล้ว...
                                “เดี๋ยวๆ!!!ไม่ใช่อย่างที่เธอเห็นนะ!! ลุง พูดอะไรหน่อยเซ่!!”
                                “สั้นๆว่า‘Nice Boat’ อาเมน...t(_ _)”           เรือสวยบ้านแกเซ่!!!ไอ้หนวด=[]=!!
                               “อิสะกะซังคะ...”            “ครับ!!!”
                               “อธิบาย...ในสามประโยค”         “เพราะพี่ชายและเค้าพรากจากกันแต่โชคชะตาพาเรามาเจอกันอีกครั้ง ดังนั้นพวกเราจะแต่งงานและมีลูกด้วยกัน--+”           ก็...ตามนั้น...           ใช่ที่ไหนเล่า!!!p[]q**
                   “....ฮึ...ฮึๆๆๆ”         “ว...วานิลลาซังครับ=___=;;”
                                “ตายซะเถอะค่ะ...อิสะกะ ทาเมโตะซัง^=^”               “ย้าก!!!!=[]=”




              ราวๆตีสี่... เร็นละจากการควบคุมการสร้างโมบิลสูทเธอสั่งเลิกงานและแยกย้ายทีมช่างเทคนิคให้ไปพักผ่อนเอาแรงกันเพื่อเริ่มงานใหม่อีกที่บ่ายพรุ่งนี้ สาวร่างเล็กหาวออกมาย่างเมื่อยล้าร่างอันอ่อนเพลียโซเซไปตามทางมือที่ดำเปื้อนขยี้ตาที่หนักปรือจนใบหน้าสวยแลดูมอมแมม
              ผ้าเช็ดหน้าผืนบางลูบเบาที่ขอบตาและเรือนแก้มของเธอเบาๆฟูจิวาระออกมาและพยุงเร็นไว้ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ว่าง่ายขนาดนั้นเร็นผละออกจากฟูจิวาระแทบจะทันที
                               “มอมเป็น...ฮึๆ”             “อะไรแน่จริงพูดมาดิ= =”
                               “เปล่า... เอ้าดูไม่ได้เลย”          เร็นใบหน้าร้อนฉ่าทันทีที่ฟูจิวาระหัวเราะออกมามือเล็กๆสะบัดไปหยิบเอาผ้าเช็ดหน้ามาลูบเอาคราบดำออก
                               “ป่านนี้ทำไมยังไม่นอน?”         ฟูจิวาระยักใหล่เหมือนจะก่อกวนเร็นหน้าหงิกขึ้นมาให้เห็น ฟูจิวาระผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆและตอบออกมาตามตรง
                                “จะปล่อยให้เธอทำงานหามรุ่งหามค่ำแล้วให้ชั้นนอนตีพุงรอรึไงล่ะ?”
                                “ก็เลยมาแย่งงานทำ?”            “จิกกัดเก่งชะมัดเธอนี่”             หนุ่มผมส้มเดินออกหน้าทันที เค้าเองก็ไม่อยากรบกวนเวลาพักของเร็นนักแม้จะไม่ได้ช่วยทำอะไร แต่เธอก็ได้รู้ ว่าอย่างน้อย เค้าคนนั้นก็ยังคอยอยู่กับเธอเสมอแม้เธอจะไม่รู้ก็เถอะ





                                   “...อืม...”         ชั้นนั่งมองเจ้าโรคจิตที่โดนชั้นไล่ฆ่าจนร่วงตกบันไดหัวกระแทกกับราวกั้นจนหลับไปนี่มาได้เกือบสองชั่วโมงละนาฬิกาบอกว่านี่ได้หกโมงเช้าล่ะ เหอะๆ... เวลานอนของชั้นหมดไปกับการเฝ้าลุ้นว่ายมบาลจะมารับเจ้าปีศาจนี่รึเปล่า แต่แพรบอกว่าสบายใจได้แค่สลบไปเพราะแรงกระแทกบวกกับความเหนื่อยล้า ไม่นานก็คืนชีพ และก็จริงเจ้าปีศาจน้อยนี่กำลังจะลืมตาขึ้น
                              “ที่นี่ที่ไหน?ชั้นตายรึยัง?TOT”            ตื่นปุ้บ สติแตกปั้บ=___=*
                              “อิสะกะ!!ตื่นแล้วสินะ!! โล่งอกไปที”          ไม่ใช่ชั้น แต่เป็นศรีภรรยาของตานี่ตะหากที่รีบเข้ามาดูอาการซะไวกว่าชั้นที่อยู่ใกล้ๆซะอีก=___=;;
                              “แพร...อา...ชั้นยังไม่ตาย-O-///”             “ชั้นจะส่งไปให้เอามั๊ยนรกน่ะ= =”
                             “แว้ก!!!p[]q;;”           อิสะกะร้องออกมาและพรวดหลบเข้าไปที่หลังของแพรเธอทำท่าเหมือนจะบอกว่า น่าๆ ปล่อยไปเถอะ... ชิ... เออ ตามสบาย ฮาเร็มของนายขอให้มีความสุขล่ะกัน= =**
   
              ชั้นสลัดออกจากบรรยากาศชวนอารมณ์ขุ่นออกมาที่โรงอาหารเร็นที่ดูเหมือนพึ่งตื่นนั่งดื่มนมร้อมในมืออย่างสบายใจ แต่จินยองที่นั่งทีมุมห้องนั่งอ่านเอกสารบางอย่างอยู่หน้าตาบ่งบอกว่าเครียดพอตัว
                               “อ่ะ...รองกัปตัน อรุณสวัสดิ์”            “บอกว่าวานิลลา...บอกแล้วให้เรียกปกติๆไง”
                               “หืม~...งั้นวานิลลา เป็นอะไรล่ะ? หน้าหงิกตั้งแต่เช้าเลย”         “นิดหน่อยน่ะว่าแต่ โมบิลสูท ว่ายังไงบ้าง?”          เร็นถอยไปนั่งไขว่ห้างและครางเสียงในลำคอ ท่าทางจะไม่ง่ายอย่างที่คิดสินะอายะเดินมาหาชั้นและถามว่าจะดื่มอะไรดี ชั้นเอาโกโก้ซะหน่อยแล้วค่อยไปนอนดีกว่าไม่อยากอดนอนต่อละ
                                 “เมเทโอซ่อมเสร็จประมาณสามสี่ทุ่ม แต่บลัตลัสต์ ต้องรออีกหน่อย เพราะว่า...”
                เร็นยื่นหน้ามากระซิบบอกชั้นเหมือนมันจะไม่ค่อยดีต่อจินยอง
                                  “การจะซ่อมบลัตลัสต์ว่าตามตรง ไม่มีทางอื่น นอกจากย้ายฐานข้อมูลหลักและรูปแบบการต่อสู้ไปใส่ภาชนะใหม่เพราะร่างเก่าของบลัตลัสต์ ไม่อาจจะต่อสู้ได้อีก... เพราะจินยองมีพลังมากขึ้น...”
                                 “...เค้าจะวิวัฒนาการ?”           “เพราะได้รับพลังจากอายะมาบ่อยๆร่างกายเริ่มจะปรับสมดุลตาม แม้จะมีโอกาสเล็กน้อยที่จะเกิด แต่มันก็กำลังเกิด...ในตัวเค้า... เป็นสายบริสุทธ์ที่วิวัฒนาการเอง ทึ่งเลย”
                                  “แล้วมันเกี่ยวกับบลัตลัสต์ที่ไม่อาจจะซิงโครกับเค้าที่เปลี่ยนไปได้...”            เร็นชูช้อนคนขึ้นมาทำนองว่าถูกต้องถ้างั้นเอกสารนั่น... คือผลตรวจคลื่นสมองของโมบิลคอนโทรล?...สายบริสุทธ์สอง อันบอร์นหนึ่ง แต่นั่น อาจจะยังไม่อาจเทียบโมบิลสูทสีแดงนั่นได้...นักบินของรีเบลเลียน... เป็นอะไรที่เหนือกว่าแม้กระทั่งโมบิลคอนโทรล...
                                    “ถึงยังไงบลัตลัสต์ก็คงต้องพึ่งเธอ ฝากด้วยนะ...เร็น”           “ค่ะ...ท่านรอง~”
                                    “เร็น--*”          “จ้า~วานิลลา~จัง♥”            จัง...ด้วยนะ= =;;
                                       

          วานิลลาเดินออกไปจากห้องผมหันไปมองเธอแวบนึง ดูเหมือนจะทะเลาะกับอิสะกะตามเคย... ไอ้บ้านั่นนอกจากเรื่องสู้แล้ว ทำไมไม่สนใจผู้หญิงรอบๆมั่งฟะT^Tเสียดายชะมัด...
          เอกสารในมือของผม?ใช่... ผลตรวจคลื่นสมองของโมบิลคอนโทรลอย่างที่เธอพูดเร็นพูดกับผมวันที่ผมพูดกับลุงทาลอส อยากให้ผมไปเช็ค เพราะเธอผิดสังเกตุตัวผมที่แบกรับพลังของน้องสาวได้ง่ายๆ และผลที่ผมเองก็ไม่เคยรู้ก็ปรากฏออกมาผมที่รับพลังของอายะมาตลอดตั้งแต่ร่วมกับA.Dจนถึงตอนนี้ กลายเป็นว่า ผมค่อยๆมีพลังแบบอิสะกะขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ...
           แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมดีใจจนตัวสั่นแต่กลับเสียใจจนอยากร้องไห้ก็ว่าได้... เพราะพลังที่เกิดขึ้นผมกำลังจะสูญเสียเพื่อนที่ร่วมตายกันมาตลอด ไม่มีทางที่บลัตลัสต์จะกลับมาสู้ได้ร่างเดิมของบลัตลัสต์เสียหายมากจากการสู้กับรีเบลเลียน และผมก็มีปมด้อยกว่านักบินชั้นล่างอย่างนึงซึ่งมันเลวร้ายมาก ...นอกจากบลัตลัสต์ ผมไม่อาจจะขับโมบิลสูทอื่นได้...พวกมันจะตอบสนองผมน้อยมาก ถึงไม่ตอบสนองเลย บางเครื่อง ถึงขับได้ก็แค่ออกไปยิงๆและกลับฐาน มีเพียงบลัตลัสต์ที่ผมจะสามารถดึงเอาพลังทั้งหมดมาใช้ได้
             ผมเงยหน้าขึ้นมามองอายะที่เดินออกไปจากโรงอาหารแล้ว ผมรอเวลานี้มาได้พักนึงแล้วถ้าต้องเลือกจริงๆ ผมก็ไม่อยากจะหนี ผมอยากร่วมสู้ไปกับทุกคนไปกับบลัตลัสต์อีกครั้ง
                                   “เร็นซัง...”              “.......?”
                                   “โปรเจ็คชินเรย์...ชั้นตกลง...”          “เห~...”
                                   “ช่วยบลัตลัสต์ด้วย...ชั้นอยาก...สู้ไปกับทุกคนอีกครั้ง”
                                   “นายอาจตายได้นะ~...”          “อย่าบอกกันตรงๆสิ-___-;;”
                                  “รึไม่นายก็อาจจะขับเด็กคนนั้นไม่ได้อีก...”          “...........”
                                  “ถ้ามันเกิดขึ้น...นายรับมันได้?”           “ไม่เสี่ยงจะรู้ผลรึไง?”
                                 “ดี...นายรอรับหุ่นของนายได้ในสามวัน เตรียมตัวตายไว้ด้วย”
               ฟังดูรื่นหู... ผมชอบคำนั้น...ผมต้องกลับไปไล่ดูหนังอย่างว่าที่ห้องให้หมดก่อนตายดีมั๊ยTOT;;;


-----------------------------------------------------------------------------------**End.
ซ่อมโมเด็มเสร็จ ก็เจอว่าเว็บปรับปรุงใหม่ ดูดีขึ้นไปอีกระดับนึง เยี่ยมเบย อิอิอิ
เซงกะเนตทรูอ่ะ ซ่อมมา5รอบละ-*-... เจอกันตอนต่อไปครับ^^\=/
*******************************++
ครอบครัว ชีวิต ความสุขที่ถูกช่วงชิง ชายหนุ่มผู้ถูกความเเค้นที่มีต่ออีกฝ่ายชักนำมาสู่สงคราม กลายไปเป็นนักบินที่ทรงพลังในนามยมทูต เเต่บัดนี้ ยมทูตที่ตายจาก จะเป็นฝ่ายพ่ายเเพ้ความตายงั้นหรือ?
โมบิลสูท กันดั้ม เวนเจี้นยต์ ตอนต่อไป ชินเรย์ ดวงเเสงของวิญญาณยมทูตดาบคู่

โพสต์ 19-11-2013 15:36:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

ตอนนี้เอาไว้อ่านรอบต่อไปนะคะ

แสดงความคิดเห็น

ตามสบายเลยจร้า>w<d*+*  โพสต์ 19-11-2013 18:23
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 7-12-2016 17:35 , Processed in 0.596685 second(s), 22 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้