ดู: 207|ตอบกลับ: 2
บทที่4.

                5.40 am.
              ในช่วงเวลาเช้าตรู่ชั้นเดินผ่านไร่ของทาคุยะ นึกว่าจะยังไม่ตื่นซะอีก แต่ที่ไหนได้ดูท่าทางขยันขันแข็งดีซะอีก ที่ชั้นเห็นคือตานั่นกำลังสับจอบลงไปพรวนดินท่าทางคล่องมือใช้ได้น่ะนะ เมื่อทาคุยะมาดูแลฟาร์มแล้วชั้นเลยต้องไปทำงานที่รีสอร์ทใกล้ๆหาดแทน เอาเหอะ เงินก็ดี งานก็เบาถึงจะไม่กินเส้นกับยัยฟลอร์ หลานสาวเจ้าของที่นั่นเท่าใหร่ก็เหอะ(_ _)*
                      “ซาเนียจัง อรุณสวัสดิ์จ้า^--^”
                                       “อรุณสวัสดิ์ค่ะป้า”
                                      “ชุดฟอร์มนั่นไปทำงานที่รีสอร์ทริมทะเลเหรอจ๊ะ?”
                                      “ค่ะ...แต่เหมือนจะตื่นเช้าไปหน่อย”
                                      “เช้าดีกว่าสายจ้ะอ่ะนี่ ป้าให้ เอาไว้กินตอนพักนะ”
                   สาบานได้ว่าสิ่งที่เป็นลูกกลมๆขนาดเท่าลูกวอลเล่ย์ ที่ป้าโลล่ายื่นมาให้นั่นคือข้าวปั้นเพียงก้อนเดียว แค่ก้อนเดียวก็อิ่มไปยันเย็น เชื่อเหอะชั้นเคยกินมาหลายครั้งละ แต่ก็อร่อยนะ ชั้นเลยอดจะรับมาเก็บไว้ในกระเป๋าของตัวเองไม่ได้(..)///
                        “แล้ว ทาคุยะเป็นไงบ้างคะ?เห็นท่าทางดูดีกว่าที่คิด”
                                        “จ้ะ...ป้าอุตส่าห์รีบตื่นมาช่วยแต่เด็กคนนั้นทำแทบทุกอย่างเสร็จเกือบหมดแล้วT^T”
                   จริงอย่างป้าว่า...ทั้งๆที่เมื่อกี๊เพิ่งพรวนดิน แต่ตอนนี้กำลังใส่ปุ๋ยรดน้ำแล้ว หวังว่านายคงไม่ได้ลืมโรยเมล็ดนะ- -;;และเหมือนทาคุยะจะมองเห็นชั้น เค้าวางถุงปุ๋ยใบโตลงและหันมายิ้มและโบกมือทักทายชั้น... ชั้น!?(O///O);;
                                         “ไง~ตื่นเช้าจังนะ^O^”
                                         “...ไม่เท่านายหรอกมั้ง--...”
                                         “อะไรนะ?ไม่ได้ยินเลย=O=;;”
                    เออ ช่างเหอะ- -;ขึ้นตะโกนคุยกันอย่างนี้ กว่าจะไปถึงรีสอร์ท มีหวังชั้นไปทำงานสายไม่ต้องสืบแต่ป้าโลล่ากลับผิดสังเกตและทักออกมา
                                          “จักรยานล่ะจ๊ะซาเนีย”
                    อายซะจริงที่ต้องตอบ=___=///
                       “โซ่หลุดค่ะ(_ _)///”
                  ป้าโลล่าถอนหายใจพลางนวดขมับอย่างจนคำพูด ก่อนหน้านี้โยจะเป็นคนซ่อมให้แต่ตอนนี้ ยัยนั่นมีทั้งงานในศาลเจ้า และก็ชมรม เลยไม่อยากจะรบกวนยิ่งเป็นเรื่องนี้ด้วยแล้วT^T
                                       “แต่ไม่เป็นไรค่ะเดินไปหยุดไป ไม่นานก็ไปถึงชายหาดแล้ว”
                                       “จ้ะ...งั้นไปดีมาดีนะจ๊ะซาเนียจัง”
                 ซาเนียเหมือนว่าจะไปทำงานแล้วล่ะ เธอเดินไปเงียบๆและไม่สนใจอะไรผมเท่าใหร่นัก รึเธอยังเคืองไม่หายที่ผมโผล่มาที่ฟาร์มแล้วแย่งงานเธอไปเนี่ยT*T;; หลังจากซาเนียพาเดินไปรอบๆหมู่บ้านระหว่างทางผมก็พยายามชวนเธอคุยนะ แต่เหมือนซาเนียจะไม่ค่อยเมค เฟรนด์อะไรกับใครเท่าใหร่และจากที่ป้าโลล่าบอก เหมือนเธอจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวด้วย ตัวคนเดียวในหมู่บ้านที่ห่างไกลตัวเมืองอย่างนี้ ...คงมีเหตุผลของเธอที่เข้าไปยุ่งคงไม่ดี
                  ผมคิดจะลองเดินไปรอบๆหมู่บ้านอีกครั้ง หลังดูแลวัวตัวเดียวในฟาร์มเสร็จ ในเวลาประมาณหกโมงกว่าๆลุงแม็คก็เตรียมไปลงงานที่เหมืองต่างเมืองแล้ว เพราะลุงเป็นหัวหน้างานที่นั่นเลยต้องออกบ้านไวหน่อย และเป็นเวลาเดียวกับที่ผมเก็บงานในฟาร์มเรียบร้อยแล้ว...
                    ฟู่...~(. .);คงเหลืองานช่วงบ่ายอีกสินะ หนักเอาการแฮะ เอาเหอะเพราะนี่เป็นสิ่งที่ผมทำได้ในตอนนี้นี่นะ ป้าโลล่าก็เข้าไปทำงานฝีมือในบ้านอย่างที่ท่านถนัดส่วนผมตอนนี้... ว่าง(_ _);;
                                      “ยะโฮ~...ทาคุยะคุง~...”
                     ผมที่ยื่นเหม่อมองปุยเมฆหันลงมา และมองไปทางผู้หญิงที่เจอกันครั้งแรกตอนอยู่บนรถลุงแม็คจำได้ว่าชื่ออิคุชิ โย สินะ
                                       “อ๊ะ...อรุณสวัสด์ อิคุชิซัง...”
                                        “หว่ะ...ฟังดูขนลุกแฮะเรียกว่าโยดีกว่านะ-___-;;”
                                       “ชุดนั่น รึว่า กำลังวิ่งเหรอ?”
                                        “อื้มใช่แล้ว ระวังไว้ให้ดี งานมาราธอนคราวหน้า ชั้นจะเอาที่หนึ่งมานอนกอดให้ดู(^[++]^)y+*+”   
                      ท่าทางของโยดูคึกคักกว่าผู้ชายอกสามศอกอย่างผมซะอีกนะเนี่ย เสียดีมั๊ยล่ะ^^;;  โยละไปจากผม และไปยืดเส้นยืดสายเตรียมวิ่งต่อถ้าเป็นในเมือง คงวิ่งออกกำลังอย่างนี้ไม่ได้นักหรอก ทั้งรถ ทั้งคนนี่นะผมชักจะหลงรักที่นี่เข้าไปเรื่อยๆแล้วไง
                                          “ทาคุยะคุงก็น่าจะออกไปกระชับมิตรกับคนอื่นๆมั่งนะอย่าเอาแต่หว่านสเน่ห์กับสาวๆล่ะ รูปหล่อ^^”               
                       พูดจบโยก็ออกวิ่งไปโดยไม่ให้ผมได้เถียงเลย ผมจะเอาเวลาไหนไปหว่านสเน่ห์แล้วไอ้ของพรรณ์นั้น ผมมีมันที่ไหนกันเล่า=___=///
              อย่างที่โยว่าผมควรออกไปทำความรู้จักกับทุกๆคนให้มากกว่านี้ ในฐานะคนฟาร์มคนใหม่ผมต้องรบกวนคนอื่นๆในหมู่บ้านอีกมาก ถึงคนในหมู่บ้านจะมีหลายแบบหลายนิสัยและไม่ได้โลกสวยเหมือนจินตนาการทั่วไป แต่ผมก็ต้องอยู่ที่นี่ จากนี้ และต่อไปน่ะนะ
            ตุบ... ตุบ...
                    แต่เรื่องที่น่าหวั่นใจ...ปัญหาที่เกิดกับหมู่บ้านเล็กๆนับไม่ถ้วนก็กำลังจะเกิดกับที่นี่...เรื่องนายทุนที่จะกวาดซื้อที่ดินแถบนี้ หลังจากคุยกับคนอื่นๆในบาคร์ผมก็รู้มาโดยบังเอิญ... เรียกว่าแอบฟังมาก็ได้อยู่ สถานที่สวยๆใกล้ธรรมชาติอย่างนี้ พวกนายทุนคนเมืองที่อยากได้อยากมีก็ไม่สนใจใครทั้งนั้นสินะ...เฮ้อ...
              แซ่ก...   แซ่ก...
                     เสียงไม้กวาดปัดพื้นหินบนศาลเจ้าบอกว่ามีคนอยู่ข้างบนนั้นผมยาวดำรวบสูงมัดด้วยริบบิ้นลูกไม้สีขาวนั่น บ่งบอกว่าคือเธอ
                                    “ซึบาสะจัง?”
                                    “?...อ๊ะ...อรุณสวัสดิ์ค่ะ ทาคุยะซัง”
                      เธอหันมายิ้มให้ผมอย่างออกแววหวาน ถ้าพูดกันตามตรง เหตุนึงที่ผมขึ้นมานอกจากจะมาคิดอะไรเล่นๆแล้ว อีกเหตุนึง ก็คงเพราะอยากเจอเธอนี้ล่ะ
                                       “ตื่นเช้าจังเลยนะคะงานที่ฟาร์มเสร็จเร็วสินะคะ”
                                       “อืมคงเพราะพึ่งเริ่มล่ะมั้ง เลยยังไม่ค่อยมีอะไรเท่าใหร่”
                                       “ต่อจากนี้คงเหนื่อยหน่อย พยายามเข้านะคะ^^”
                     เหมือนที่เหนื่อยใจมาเจอเสียงหวานๆ กับรอยยิ้มของเธอ จะทำให้ผมฟื้นแรงขึ้นมาซะอย่างนั้น~O~///ไปขอพรหน่อยดีมั๊ยนะ? จะได้สบายใจขึ้นมามั่งผมเดินมาที่ศาลเจ้า และโยนเหรียญในกระเป๋าเงินของตัวเองลงไป และตบมือขอพรหวังว่าชีวิตต่อจากนี้ ขอให้ทุกอย่างราบรื่นไปด้วยดีทีเท้ออออ~(_/I\_)
                                        “ซึบาสะจังคราวที่แล้ว ที่ว่าเป็นมิโกะฝึกหัดน่ะ คืออะไรเหรอ?”
                                         “ก็เหมือนมาฝึกงานก่อนเข้าทำงานไม่ใช่เหรอคะ?”
                     เปล่า...ไม่ได้หมายความอย่างนั้น ไอ้ตำแหน่งแบบนี้ มันมีฝึกหัดด้วยสินะเหมือนที่จระเข้กลายพันธ์เป็นเต่าสินะ(ยังช็อคไม่หาย=___=)เอ่อ อันนั้นไม่เกี่ยวนี่หว่า-*-...
                                           “เอาเหอะซึบาสะจัง ถามหน่อยสิ”
                                           “คะ?(‘‘)”
                                            “ที่แถวนี้...จะโดนขายทิ้งงั้นเหรอ?”
                                            “ไม่มีทางค่ะ...”
                        ผมสะอึกนิดหน่อยเพราะเสียงและดวงตาของซึบาสะค่อนข้างหนักแน่นและออกแววแข็งกร้าวมาก เหมือนว่าเธอจะรู้และมีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับกลุ่มคนที่คิดจะซื้อที่นี่
                                             “คนในหมู่บ้านนี้ทุกๆคน ไม่มีใครคิดจะทิ้งสถานที่นี้ไปแน่ๆค่ะ”
                                             “..........”
                                              “เพราะว่าสำคัญมากๆค่ะ...หมู่บ้านนี้ทุกคนที่นี่... เพราะงั้น... ชั้นไม่อยากให้โดนขายทิ้งไปแน่ๆ”                    “...งั้นเหรอ...ซึบาสะจังคิดอย่างนั้นสินะ โล่งอกไปที...”
                                              “...!!?ข...ข...ขอโทษค่ะ!!!จู่ๆชั้นพูดเรื่องแปลกๆให้ทาคุยะซังอึดอัดไปด้วยซะได้ ขอโทษจริงๆค่ะ ขอโทษค่ะTOT;;;”
                     เหมือนกลับมาเป็นคนเดิมซึบาสะจังที่เคร่งขรึมเมื่อกี๊ก็ไม่เลวนะ แต่ผมว่าเธอเหมาะจะเป็นลูกแมวสีขาวที่งอแงอย่างนี้มากกว่านะ^^ ผมมองลงไปที่ภาพทะเลและหมู่บ้านเบื้องล่างใช่สินะ... ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่มายังไม่ถึงอาทิตย์ แต่ผมชอบที่นี่ ชอบเพราะมันไม่มีความทรงจำร้ายๆอย่างที่เคยเจอมาชอบเพราะมันเป็นที่พักพิงที่อยู่แล้วอุ่นใจ และชอบ เพราะผมอยู่ที่นี่ความรู้สึกที่ซึบาสะจัง ไม่อยากให้ที่นี่หายไป ผมว่าผมเข้าใจนะ
                                     “ตายจริง...ทาคุยะซัง ขอตัวก่อนนะคะ”
                                      “เอ๊ะ...อืมแล้วเจอกันใหม่นะ ซึบาสะจัง^^”
                                     “ค่ะแล้วเจอกัน^^”
               ผมมองซึบาสะจังที่หายไปในบ้านของเธอเงียบๆและถอนหายใจสูดเอาลมธรรมชาติเข้าไปเยียวยาจิตใจ ค่อนข้างช่วยได้แฮะ...ลมสบายๆผสมแดดจางๆไม่จ้าเกินในตอนเช้าทำเอาเหมือนผมกำลังลอยอยู่แน่ะผมย่อตัวลงนั่งเล่นที่บันไดศาลเจ้าให้ป่าไผ่เป็นร่มบังแดดและพริ้มตาฟังเสียงลมเสียงไม้เล่น และค่อยเดินต่อ
                                     “ถ้าจะนอนข้าว่าที่นี่ไม่ค่อยน่าอภิรมย์นักนะ มนุษย์- -+”
                                      “เฮือก!!?O^O;;;”
                เสียงที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นมาในหัวเอาดื้อๆเล่นเอาผมที่กำลังเคลิ้มๆถึงกับสะดุ้งตื่น เสียงมันไม่ได้ดังมาจากหูผมแน่แต่เหมือนมันก้องในหัวผมมากกว่า อะไร คน รึผี รึผมหูฝาด แต่ขณะที่ผมสติแตกได้ที่สิ่งที่เห็นกลับทำเอาผมสติแตกหนักว่าเดิมขึ้นมาทันที=[]=;;;
                  ผู้หญิงที่อยู่ต่อหน้าผมตอนนี้ เธอดวงตาคมแดงเลือด เรือนผมเงาขาวปลายผมแดงสด ใส่เสื้อผ้าเหมือนพวกจีนโบราณสีแดงขลิบด้วยเหลืองทองและที่สำคัญระดับโลก!!! ปีกนกผืนโตสีดำทั้งสองที่หลังเธอพยุงเธอจนลอยเหนือพื้น พระเจ้า!!!ผมฝัน ผมเพ้แอ ผมละเมอ ผมเป็นบ้า!!!?TOT
                                    “อ๊ะฮะฮ่าๆๆ!!ตลกจังมนุษย์ หน้าตาเจ้าตอนนี้ช่างน่าเอ็นดู^O^”
                                    “เธอเป็นตัวอะไรเนี่ย!!?คอสเพลย์สินะคอสเพลย์งั้นสินะ!!?”
                                    “เสียมารยาท...ข้าเป็นเทพประจำหม฿บ้านนี่ รู้ไว้ซะ”
                                    “ขี้จุ๊ได้อีกเธอคงดูอนิเมมากไป รึไม่ชั้นคงเหนื่อยมากไป...”
               
                                                      เปรี้ยง!!!!!
                 ระหว่างที่ผมสติแตกจนฟังอะไรไม่เข้าหูประกายไฟก็แลบออกมาจากเรือนนิ้วเรียวของเธอ และฟาดผ่าเข้ามาที่ข้างๆผมเสียงบ่นเพ้อของผมขาดตอนลง และหันไปมองผลงานที่เธอสร้างสรรค์ทันที=[]=;;;
                  ที่เห็นคือ...บันไดศาลเจ้าที่โดนสายฟ้าฟาดใส่จนแตกเป็นรอยไหม้ขึ้นมาชัดตาและมันยังแตกสะเก็ดไฟอยู่เลย พระเจ้า!!ใครก็ได้เตะลูกบอลอัดหน้าปลุกผมขึ้นมาที่ ผมฝันอยู่ใช่มั๊ย!!?TTOTT
                                   “จะให้ข้าลองฟาดเข้าขมับเจ้าดีมั๊ยจะได้ชัวร์ ว่าเรื่องจริงรึความฝัน= =+”
                                   “ตาย!!!ตายแน่ๆอยู่แล้วไม่ใช่รึไง!!!?เป็นเทพ และจะมาฆ่าคนเนี่ยนะ!?!?~”
                                   “ข้ายังไม่ได้บอกซักแอะว่าจะฆ่าก่อนอื่น ช่วยสงบสติอารมณ์ลงไปซักหน่อยแล้วฟังข้าก่อนดีมั๊ย?”
                    ถ้าไม่ฟังตอนนี้คงเป็นตอนสุดท้ายของนิยายเรื่องนี้สินะ=___=;;
                      “ครับ(. .);;”
                                    “แนะนำตัวก่อนข้า โอบิลเลีย เคยเป็นจอมมารทางทิศใต้ แต่ตอนนี้เป็นเทพประจำที่นี่ ฝากตัวด้วย...”
                    แฟนตาซี แฟนตาซีไปแล้วเฟ้ย=A=;;นี่โลกแห่งความจริงรึ2Dกันแน่
                                     “ก็อย่างที่รู้ๆที่นี้กำลังจะโดนถล่มซื้อด้วยพวกมีเงินทั้งหลาย ข้าเองก็คงเดือดร้อนน่าดูถ้าหากไม่มีหมู่บ้านและชาวบ้านที่นี่”
                                 “งั้น...สินะครับ...”
                                  “เพื่อป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้นเจ้าจงช่วยเหลือที่นี่ไม่ให้โดนขายทิ้งซะ”
                                  “แล้วทำไมคุณจอมมารกลับใจต้องมาขอให้ชาวไร่อย่างผมช่วยมิทราบล่ะครับ==;”
                                  “ถ้าข้าลงมือเองคงไม่แคล้วฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างเจ้าแน่- -+”
              ล้างเผ่าพันธุ์!?ล้างเผ่าพันธุ์ยัยนั่นพึ่งพูดชัดๆ=[]=;; นี่ผมต้องมาแบกรับชะตาของหมู่บ้านนี้แทนยัยจอมมารกลับใจ เพื่อไม่ให้คุณเธอเชือดพวกเราทิ้งเนี่ยนะ!!?ข่มขู่!!ข่มขู่ชัดๆ แย้ก!!!~!!!
                                   “เจ้ามีทางเลือกสองทาง...ทางแรกตกลง”
                ทางที่สอง=..=;;...
                                   “และทางที่สองก็ตกลง(‘ ‘)”
                 แย้ก~!!!!!ปลุกผมที ใครก็ได้!!!!TOT;;;;                                        

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------**
ok. เปิดตัวตัวละครสาวที่จีบได้ไปห้าคนละ หมดเเล้ว ตอนต่อไปก็เข้าสู่เรื่องของความขัดเเย้งของชาวบ้านโอชิน กับบริษัทที่ดินที่มารุกรานละ
เจอกันตอนต่อไปวันอาทิตย์ครับ^^\=/
อ่านต่อ
  • ถูกใจ ^_^

    mannywar162537 Point +10 Heart +10

  • ถูกใจ ^_^

    Amee Heart +2

โพสต์ 21-11-2013 19:51:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

จะอัพอีกตอนไหนค่ะ จะได้มาอ่าอีกจร้า สนุกมาๆๆเลยจร้า

แสดงความคิดเห็น

จร้าจะรออ่านนะจะ  โพสต์ 22-11-2013 21:00
เรื่องนี้อัพทุกวันพุธเเละอาทิตย์ครับ^w^  โพสต์ 21-11-2013 20:56
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 23-11-2013 20:52:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

ขอบคุณมากคร้ากำลังเรียงให้อยู่นะคะว่างแล้ว

แสดงความคิดเห็น

โอ้ว~ขอบคุณจร้า^w^  โพสต์ 23-11-2013 20:56
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 10-12-2016 15:52 , Processed in 0.058989 second(s), 26 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้