ดู: 168|ตอบกลับ: 2
บทที่5.
           
              ล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้ก็ได้สองอาทิตย์หน่อยๆแล้ว ในหมู่บ้านโอชิน ผมเริ่มเข้าหาทุกคนได้มากขึ้นไปเรื่อยๆและรู้จักกับหลายๆคนมากขึ้น และรู้ถึงเรื่องราวต่างๆที่ไม่มีทางเกิดขึ้นในเมืองแน่ๆ(ที่รู้ๆก็ยัยจอมมารกลับใจนั่นล่ะหนึ่ง)ไม่ว่าจะคุณลุคเจ้าของร้านเครื่องดื่มที่คว้ากีต้าร์มาเล่นเพลงมันส์ๆให้ฟังกันในทุกๆค่ำคืนนักประดิษฐ์สิ่งของเวนสัน และนักบวชที่ชอบดูดาวเอามากๆ พ่อของซึบาสะจัง คุณอาคาชิแล้วก็อีกหลายคน ที่ถ้าผมบอกไปหมด คงจบตอนก่อนแน่ๆ^^;;
                                        “ขอมือ^^...”                  “งั่บ...(‘[++]’)”
                                         “ยืน^^;...”                    “งั่บ...(‘[++]’)”         
                                         “นั่ง(-__-);;”               “งั่บ...(‘[++]’)”            
                                          “กัดT^T;;;”               “กร้วม!!!!=w=+”
                                         “แย้ก~กกกกp[]q;;เอาจริงเรอะ!!?”
                  ในเช้าตรู่ที่แสนสดใสผมโดนลูกหมาตัวป้อมกัดซะจมเขี้ยวทักทายยามเช้า หลังจากผมไปช่วยมันมาจากลำธารที่ไปตกปลาเมื่อสี่ห้าวันก่อน ค่อนข้างเชื่องใช้ได้TT^TT*
                  ซาเนียที่เห็นผมไม่เคยดูแลลูกหมามาก่อนเธอได้รับคำขอร้องจากป้าโลล่าให้มาช่วยผมดูแลเจ้าเปี๊ยกนี้ซักพักเธอเลยจำใจตอบตกลงแบบหน่ายๆ สาบานได้ สี่วันมานี่เธอแทบจะไม่คุยกับผมแบบเป็นประโยคดีนัก เกลียดอะไรผมนักเนี่ยTOT;;
                                              “งั่บ!!งั่บ!!”                   “แขนชั้นไม่ใช่ไส้กรอกนะเปาจิp[]q;;”
                      ครับ...เจ้าจอมงับนี่ชื่อว่าเปาจิใครคิดชื่อให้เหรอ ซาเนียอยู่แล้วไงคุณ เพราะแต่ละชื่อที่ผมคิด โดนทั้งป้าโลล่าและซาเนียขยี้และโยนลงถังขยะซะหมดเลยT^T;; ทำไม!?ชื่อเอ็กซ์คาลิเบอร์มันไม่ดีตรงไหนดาบในตำนานเลยนะ=w=///(เดี๋ยวกุทุบด้วยดาบทองเลยดีมั๊ยเนี่ย//.me=A=**)
                                     “ไปทำงานของนายเหอะ...ชั้นจะดูเปาจิเอง- -;;”
                                      “ชั้นไม่ดีพอสำหรับแกสินะเปาจิT___T;”
                 และผมก็ต้องลากร่างกายและน้ำตาที่ตกในมาทำฟาร์มต่อ ฮึก....แก้ช้ำในT^T;จริงด้วย...ผมลืมเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดนี่นะ รีบไปเก็บก่อนที่จะเป็นภาระให้ป้าโลล่าตามเก็บให้อีก
                  ที่โกดังหลังจากผมเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็ปาไปเกือบเก้าโมงผมคว้าเบ็ดตกปลาที่ได้มาจากมิค ชาวเลที่บังเอิญรู้จักกัน วันนี้ผมก็ว่าจะไปตกปลากับหมอนั่นน่ะแหละตกได้ก็เอาไปขาย พอได้เงินมาใช้มาเก็บบ้าง รอบ่ายๆ แล้วค่อยไปทำงานที่บ้านมานะ
                   ซาเนียบอกว่าเธอจะอยู่ช่วยงานป้าโลล่าเลยไม่ได้ออกมาด้วย ผมเลยเดินลัดเขาไปชายหาดเอาเลย นับแต่วันที่ผมเจอยัยจอมมารนั่นเล่นเอาผมขยาดจนไม่อยากจะนึกเท่าใหร่ ว่าต่อๆไป จะเจออะไรที่แฟนตาซีแบบนี้อีกมั๊ย=___=;;
        แซ่ก...
            เสียงใบไม้สีกันส่งเสียงให้ผมหันไปมอง และเพื่อเป็นปฎิกริยาตอบรับที่มีมารยาท ผมควรหันไปมองสินะ--ว
         แซ่ก...
                               “งั่บ...งั่บ...(_ _)”                  “(=___=);;”
                    ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู...อืม เก้าโมงห้า... ออกจะไวไปหน่อย แต่ถ้าผมวิ่งสับเกียร์สี่คงจะไปถึงจุดตกปลาราวๆเก้าโมงสิบ เอาน่า...ให้คนอื่นเค้ารอ มันไม่ดี ใช่ผมคิดแค่นั้น ไม่ได้กะจะวิ่งหนีอะไรที่นั่งเขมือบผลไม้ป่าอยู่กับหมีตัวเท่าบ้านนั่นหรอก(_ _);;
                   เท้าของผมค่อยๆยกและพยายามถอยออกห่างจะเจ้าพุ่มไม้ที่อยู่ต่อหน้าให้เร็วที่สุด สามสเต๊ปที่ผมจะทำคือหันหลัง ลืมมัน และ...วิ่ง!!
                                “โอ้...ไม่เจอกันนานเลยนะ มนุษย์(.^.)”
                                “จ้ากกกก~กกกก!!!ผีห้อยหัว!!”
                                                            ปั่ก!!!
                                 “ใครผีห๊ะ=___=*”
                 ก็เจ๊เล่นห้อยโตงเตงลงมาอย่างนี้ จะให้ผมเรียกว่าอะไรดีล่ะครับT^T;;
                                  “อะไร?วันนี้ก็ตกปลาอีกแล้วรึไง?ข้าว่าข้าบอกเจ้าเรื่องของเจ้านายทุนพวกนั้นแล้วนะ”
                                   “ก็แล้วจะให้ชั้นทำอะไรดีล่ะ?ชั้นเป็นแค่ชาวไร่นะ แถมยังไม่เคยเจอคนพวกนั้นซักครั้ง”
                                  “ธรรมชาติของมนุษย์อย่างพวกเจ้าแม้ไม่เคยเจอหน้า ก็น่าจะฆ่ากันได้อย่างหน้าตาเฉยนี่(‘ ‘)”
                แต่คนที่หน้าตาเฉยกว่าคือยัยจอมมารที่กำลังบอกให้ผมไปฆ่าคนเอาง่ายๆนี่ตะหาก=A=;;ตำรวจไม่เอาผิดกับปีศาจ แต่จะเอาผิดกับผมน่ะสิครับT^T*
                                    “แต่นั่นแค่บางคนไม่ใช่กับชั้น รึกับผู้คนที่นี่”
                                    “เห~?งั้นเชียว เจ้าเอาอะไรมาคิดอย่างนั้น มนุษย์”
                                     “ชั้นคิดอย่างงั้นและก็แค่นั้น โทษทีนะ ชั้นนัดเพื่อนไว้ ต้องรีบไปแล้ว”
                ผมตัดบทและเดินไปจากโอบิลเลียเอาง่ายๆ ถึงจะเป็นเทพ แต่ก็เคยเป็นปีศาจผมคงไม่ใหวจะรับมือกับความคิดในแบบที่ร้ายกาจอย่างเธอเอาซะด้วย
                                      “ถ้าเพื่อนของเจ้าที่นัดจะไปตกปลากันล่ะก็ ข้าไล่กลับไปแล้ว”
                ชะ!!!?=[]=;;
                                      “เชอะ!คุยกันตลอด เธอเอาเวลาไหนไปไล่ อย่ามา...”
                        ตึ่ก!!ตึ่ก!!ตึ่ก!!ตึ่ก!!
                                         “ท...ทาคุยะ!!=O=;;”
                                        “มิคO___O;;!?”
                                        “ชั้นลืมไปว่าวันนี้ต้องไปออกเรือกับลุงฮอคกี้ว่ะ ขอโทษทีนะ>___<;;”
                 อ้าวเฮ้ย!?ซะอย่างนั้น!!?
                     และไม่มีเวลาให้ผมได้เรียกไว้ มิคก็หายไปจากจุดที่ผมอยู่อย่างรวดเร็วและเมื่อหันไป ก็เจอรอยยิ้มของยัยจอมมารตัวดียิ้มอย่างมีเชิงใส่ เอาจริงดิ=___=;;
                                  “โอบิลเลีย!!ฝีมือเธอ!?=[]=**”
                                  “อื้ม...ฉลาดใช้ได้แต่เรียกข้าว่า ไอช่า จะรื่นหูข้ากว่านะ”
                                  “ชั้นไม่ได้สนเลย...เฮ้ย!!=O=*”
                     ผมร้องเสียงหลงออกมาเมื่อแขนที่มีขนดกรุงรัง ของเจ้าหมีตัวยักษ์รวบเข้าที่เอวผม และแบกขึ้นตัวมันราวกับร่างกายผมนั้นมันไร้ซึ่งน้ำหนัก แย้ก~!!!นอกจากจะแฟนตาซีแล้ว ไอ้นิยายเรื่องนี้มันจะอุดมสิงสาราสัตว์เกินไปแล้วp[]q;;;แล้วยัยจอมมารนั่นกำลังจะให้เจ้าหมีนี่พาผมไปใหน จะพาผมไปกระทำชำเราที่หนายยยยp[]q;;;
                ปุ!!!
                                 “เจ็บ!!><#”
                    ที่หลังหุบเขาท้ายหมู่บ้าน ผมโดนลากมาด้วยหมีหนึ่งตัวและยัยเทพผู้แสนดี เอาล่ะสิ จะเกิดอะไรขึ้นกับผมอีกล่ะทีนี้=___=;;
                                 “เจ้าคิดว่าเรื่องที่เจ้าเจอมันเล็กน้อยขนาดนั้นเชียว...”      
                                 “อะไรล่ะ?”
                    ผมเกาหัวตอบอย่างตามไม่ทัน ไอช่าที่ให้เจ้าหมีวางผมลงที่ต้นไม้ใหญ่ และเริ่มพูดอะไรบางอย่าง
                                 “เจ้าคิดว่าผู้คนที่นี่คิดว่าสถานที่นี้สำคัญยังไงเป็นแค่บ้าน รึแค่ที่ทำมาหากินไปวันๆ”
                                 “อะไรของเธอล่ะเนี่ย?ไม่เข้าใจซักนิด”
                                 “ผู้คนที่สิ้นหวังและเผชิญเรื่องร้ายๆจากในเมืองใหญ่ ต่างมาอยู่ที่นี่ และมีชีวิตใหม่และมีความสุขที่นี่ และข้า ปกป้องและมอบความสุขความร่มรื่นให้แก่เค้า”
                    ไอช่ามองลงไปที่หมู่บ้านเบื้องหลัง แต่แสงสว่างยามดวงอาทิตย์ลาลงขอบทะเลกลับไม่ได้ทำให้ผมหลงในเรือนหน้าสวยของเธอ เพราะดวงตาสีแดงของเธอกำลังใหวสั่นและดูผิดหวัง...เธอดูผิดหวังกับคนที่อยู่ต่อหน้า เธอผิดหวังในตัวผม?
                                    “ข้ารู้ว่ามันเห็นแก่ตัว ที่ข้าจะโยนภาระให้แก่ชายที่เคยเจอกันเพียงแวบแรกข้ารู้มันไร้ซึ่งเหตุผลสิ้นดี แต่ข้าไม่ทีทางเลือก นอกจากเจ้า...ไม่มีผู้ใดที่จะมองเห็นข้า ทาคุยะ”
                                    “..........”
                                     “ข้าไม่อยากเสียมันไป...ที่ที่ผู้คนมีความสุขและรอยยิ้ม ที่ที่ทุกคนกลับมาสู้และมีชีวิต ทีที่ข้ารู้ว่ามันสำคัญกว่าตำแหน่งจอมมารที่เคยมีผู้คนด่าหยามและหวาดกลัว”
                               “...ก็พอจะเข้าใจน่ะนะ...”
                                “...........”
                               “จริงของเธอ...ที่นี่ ไม่รู้เพราะอะไร แต่ความรู้สึกแรก ที่ชั้นทิ้งเมืองเก่ามา และมาอยู่ที่นี่ชั้นกลับเริ่มฟื้นตัวจากเรื่องราวร้ายๆขึ้นมาได้ ไม่มีเหตุผลอะไรเลยแท้ๆ...อาจจะจริงอย่างเธอว่า มันอาจเป็นแค่พลังของเธอ...”
                                “..........”
                                “แต่แล้วยังๆไงล่ะ...ชั้นชอบที่นี่...ทุกคนที่นี่ ชีวิตที่นี่ และก็ไม่อยากเสียมันไปด้วย”
                                 “ตกลงว่า...”
                                 “จะลองดู...ซักตั้งล่ะนะ”
          ที่ผมตัดสินใจไปอย่างนั้นผมมั่นใจว่ามันไม่ใช่เพราะโดนไอช่าสะกดจิตแน่นอน แต่เป็นเพราะผมเองก็หลงรักที่นี่ขึ้นมาแล้วจริงๆมากกว่า ถ้าจะยอมเสียไปและให้โดนคนอื่นทำลาย ไอ้เรื่องพรรณค์นั้น มันยอมไม่ได้อยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอ?เพราะงั้น ด้วยมือของชาวไร่ธรรมดา และผู้คนในหมู่บ้าน บวกยัยจอมมารกลับใจตนหนึ่งก็น่าสน ว่าจะทำอะไรได้มั่งแหละ ผมคิดอย่างนั้นน่ะนะ^^


              ชายหาดมิลกี้ หมู่บ้านโอชิน
                   ใกล้ๆชายหาดริมทะเลสวยงามรีสอร์ทสไตล์น่ารักๆที่แลดูเข้ากับชายหาดที่สะอาดตานี้ได้ตั้งอยู่ในมุมที่ไม่ทำลายภาพวิวอันสวยงาม ในตัวบ้านสำหรับเจ้าของรีสอร์ทบาเทนเดอร์หนุ่มใหญ่ เจ้าของรีสอร์ท กำลังนั่งทำหน้าไม่สู้ดีนักกับกลุ่มคนที่มานั่งอยู่เบื้องหน้า
                             “เราจะให้ตามคุณขออยากได้อีกเท่าใหร่ ขอให้บอก แลกกับที่ตรงนี้”
                             “ที่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เอาไว้ขาย แต่เป็นที่ของครอบครัวเรา ของผม และลูกสาว”
                             “ซึ้งจังซึ้งน้ำตาจะไหล แต่เงินที่เราจะให้ มันซื้อฉากซึ้งกว่านี้มาได้มากแล้วมิสเตอร์ฟุลเต้”
                             “พวกคุณออกไปได้มั๊ยพร้อมๆกับเงินของคุณ เราไม่ต้องการ”
                  กลุ่มชายในเสื้อสูทเนื้อดีกระตุกยิ้มเพราะปฎิกริยาของเหยื่อ เป็นดังที่คาด และพวกเค้าเอง ก็คงต้องใช้วิธีการเดิมๆสารพัดวิธีที่คนคดโกงอย่างพวกเค้าจะแย่งชิงสิ่งที่ต้องการมาได้ กับบาเทนเดอร์แก่ๆและลูกสาว ไม่จำเป็นที่พวกเค้าต้องใช้กำลังให้เหนื่อยแรง ค่อยกดดันค่อยๆทำให้สูญเสียทีละนิด ไม่นาน เค้าก็จะได้ ได้ทุกอย่างที่ต้องการ
                    หลังจากได้รับการปฎิเสธมากลุ่มคนกลับถอนตัวออกมาอย่างง่ายดาย แต่การลามือครั้งนี้ไม่ได้หมายความว่ามันจะจบลง หากแต่เป็นเพียงการเริ่มต้น เท่านั้น...
                              

                                "เเล้ว...เธอจะให้ชั้นทำอะไรก่อนดีล่ะ?"
                                "หลักๆเลยตอนนี้ที่ต้องทำ คือทำไงก็ได้ ให้หมู่บ้าน ไม่ต้องถูกขายทิ้งไปก่อน"
                                "ว่ากันตามตรงเลยนะ นอกจากบรรยากาศที่ร่มรื่นเเละเป็นธรรมชาติของที่นี่เเล้ว นอกนั้น จุดขายเเทบจะไม่มีเลยไม่ใช่รึไง?"
                                "('  ';;;)"
                    พอผมพูดจบประโยคนั้น ไอช่าก็หลบตาผมไปซะอย่างนั้น เฮ้ย สรุปเมืองนี้ไร้จุดขายขนาดนั้นเลย=___=;;
                                "มี...มิโกะฝึกหัดโมเอะล่ะ ได้มั๊ย?"                 "อย่าเอาซึบาสะจังมาเป็นมาสคอตนะ=A=**"
                                "ทะเลไง! มีรีสอร์ทริมทะเล เเหล่งท่องเที่ยวนะO[]O"                 "ที่ใหนๆก็มี ยัยเซ่อ=___=;;"
                                "เต่าพันธ์จระเข้ไง=w=+"                 
                   ผมล่ะปวดขมับกับความคิดของยัยจอมมารนี่ขึ้นมาตงิดๆ... เมืองนี้เพราะไม่มีอะไรจะเรียกความสนใจ จากผู้คนได้เลย เลยมีคนมาทำการค้าด้วยน้อยมาก ถ้าจะฟื้นเมืองขึ้น ก็ต้องทำอะไรซักอย่าง เพื่อสร้างชื่อให้ชุมชน เเละหมู่บ้านของเราล่ะนะ เรื่องพื้นฐานอยู่เเล้ว เเต่จะเป็นอะไรนี่สิ ผมต้องคิดมันเอาไว้ เเละลองขอความร่วมมือจากทุกๆคนก่อนมันจะสายไป เพราะท่าทาง ยัยเทพประจำถิ่นนี่จะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง=____=;;;

------------------------------------------------------------------------------------------------------------**      
ประสบหายนะขั้นร้ายกาจ เมื่อฮาร์ดดิสก์USBโดนไวรัสเล่นเอา=___=;;
ด้วยเหตุนี้ ผมเลยต้องมาเเต่งเรื่องนี้ใหม่เอง...ทั้งหมด!!! เเย้กกกกกกก~!!!!
โครงเรื่องที่เเต่งไปเเล้วทั้งหมด ล่องจุ๊นหมดเลยคร้าบบบ เเต่จะพยายามเขียนใหม่ ด้วยสิ่งที่เหลือในสมองอันน้อยนิดมาให้ทุกคนได้อ่านเหมือนเคยครับ... งี้ด~...อนิเมผมกว่าสามสิบเรื่อง หายเกลี้ยง ช้ำใจได้อีกTwT
เจอกันตอนต่อไปครับ

Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 25-11-2013 12:09:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

ตอนนี้อ่านแล้วสนุกมากค่ะฮาด้วย
แต่ก็มีคำที่พิมพ์ผิดอ่านแล้วสตั้นไป10วิอยู่นะค่ะ เช่น
จากช่วยมันมาจากลำธารที่ไปตกปลาเมื่อสี่ห้าวันก่อน ค่อนข้างเชื่องใช้ได้TT^TT*
หน้าจะเขียนว่า ที่ช่วยมันมาจากลำธารตอนที่ไปตกปลาเมื่อสี่ห้าวันก่อน ค่อนข้างเชื่องใช้ได้TT^TT*ขอบคุณมากนะคะที่เขียนมาให้ได้อ่านตลอด

แสดงความคิดเห็น

คร้า  โพสต์ 25-11-2013 18:03
อย่างว่าครับ เเบบฉบับที่สมบูรณ์เค้าไปดีเเล้ว เลยต้องเขียนสดT^T  โพสต์ 25-11-2013 17:53
โพสต์ 26-11-2013 11:42:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

สู้ๆๆนะจะ
โทษทีนะจะที่มาอ่านช้าไปนะจะ พอดีว่าติดงานทางบ้านนิดหน่อยนะจะ แต่ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะจะ จะรออ่สนทุกๆๆตอนเลยจร้า ตั้งใจแต่งเข้านะจะ

แสดงความคิดเห็น

จร้า ตั้งใจเขียนเข้านะจะ :)  โพสต์ 27-11-2013 15:30
จร้า~ผู้อ่านน่ารักงี้ ถึงต้องเขียนใหม่หมดก็สู้ตายยย>O<  โพสต์ 26-11-2013 13:30
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 4-12-2016 08:50 , Processed in 0.118857 second(s), 21 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้