ดู: 273|ตอบกลับ: 1
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
EP.18 องค์หญิงที่ถูกประหารหญิงสาวที่ถูกชุบชีวิต


                                 “สัญญาณโมบิลสูทค่ะ!!!”                โรสร้องบอกกัปตันทาลอสหันไปมองและสั่งฉายภาพขึ้นจอพลันคนในห้องสั่งการที่คร่ำเครียดก็คลี่ยิ้มอย่างเบาใจอิสะกะกระตุกยิ้มอย่างมีเชิง และเดินออกไปรอที่ลานจอดรอรับเพื่อน
                                   “ชินเรย์...ถ้าจะทำก็ทำได้นี่หว่า จินยอง...”
                                    “เพราะพลังของหมอนั่นตื่นขึ้นมาล่ะมั้ง...เอาเหอะ ก็ถือว่าหน้าที่ชั้นลุล่วง”
               เร็นพูดออกมาและยักใหล่พลางหาวหวอดใหญ่และขอตัวไปพักผ่อนซะหน่อยจินยองติดต่อมาเพื่อขอลงจอด แต่ทันทีที่จอภาพฉาย ทั้งทาลอส พิไรและโรสก็ถึงกับอึ้งจินยองมันไปพาสาวซิสเตอร์คนนั้นมาจากไหนกันล่ะนั่น=___=;;
                                  “ลุง~^O^ดูเด่ะๆ!! ผมได้ขับกันดั้มด้วย เมพป่ะล่า?>w<///”
                                   “ไอ้จินยอง!!ไอ้ลูกเลว!!! แกไปพาลูกสาวใครมา!!!งามหน้านักนะเอ็ง=[]=***”
                พิไรแย่งไมค์ไปจากทาลอสและโวยใส่จินยองอย่างหัวเสียชายหนุ่มหน้าหวานสะดุ้งและปฎิเสธพัลวัน อายะมองพี่ชายเหยียดๆ ก็รู้ว่าคลั่งชุด...แต่ก็ไม่นึกว่าจะถึงขนาดลักพาตัวซิสเตอร์มาด้วย=___=
                                   “ไม่ใช่นะแม่จ๋า!!ยองอธิบายได้ แต่ขอลงจอดก่อนT__T;;”
                                   “ฟาฮัด!!!เปิดลานจอด!! ให้ว่องนะ ไม่งั้นแม่ตบดิ้น!!”
                                    “จ้ะ!!ทำไมอะไรๆก็ไอ้ฮัดว้าTOT;;!?”
                 ลานรับโมบิลสูทเปิดให้ชินเรย์ลงจอด กันดั้มสีขาวน้ำเงินลงมาสู่พื้นยานอนุภาคฟูล บลาสต์เลือนเป็นละอองแสงพร้อมทรัสเตอร์ที่ดับลง จินยองเปิดห้องคนขับออกชาวยานออสนิกส์ปรบมือรับการกลับมาของเค้าอย่างปลาบปลื้มจินยองเอานิ้วเกาจมูกเขินเล็กน้อย และหันไปรับเอเดน
                                   “มาสิ...”           “สูงอย่างนี้...ไม่มีบันไดเหรอคะ?(‘‘);;;”
                                   “เชื่อสิชั้นจะพาเธอไปหาทุกคน...”            จินยองยิ้มอย่างมีแววสวยออกมาเอเดนยื่นมือไปหาเค้าที่รอรับ ทันทีที่ร่างของทั้งสองพ้นจากชินเรย์มาเอเดนก็เริ่มกลัวและขยับตัวเข้าใกล้จินยองจนกลายเป็นเธออยู่ใกล้เค้ามาก
                    ในภาวะไร้แรงโน้มถ่วงร่างของเค้าทั้งสองค่อยๆลงสู่พื้นช้าๆ เอเดนมองอย่างประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขึ้นมาบนอวกาศแต่สาวน้อยที่ไม่รู้จักโลกภายนอกอย่างเธอจักรวาลที่กว้างใหญ่นี้คือสถานที่แห่งใหม่ที่เธอก้าวเข้ามา
                                    “ค...คุณจินยอง ขับยมทูตแถมที่นี่ ชั้น...ชั้นอยู่ในแดนของซาตานรึเปล่าคะTOT”
                                   “ไม่ใช่ๆมานี่เถอะ ชั้นจะพาเธอไปหาทุกคน^^”                   จินยองกุมมือเล็กๆของเอเดนเดินเข้ามาที่กลุ่มชาวออสนิกส์ที่มองมาที่เค้าด้วยสายตากรุ้มกริ่ม
                                     “อะไรเล่าพวกน้าน่ะ= =;;”           “A...B...รึว่าC!?!”
                                     “ห๊ะ!?!”           “ความสัมพันธ์ของแกกับคุณแม่ชีสาวนั่นน่ะ ขั้นหนายยย~?”
                                      “ไม่ขั้นไหนทั้งนั้นเธอช่วยชีวิตผม และโคโลนี่ร้างนั่นถูกกราดยิงใส่ ผมเลยช่วยเธอมาด้วย ก็แค่นั่น=___=;;”           “ให้มันแน่!!เฮ้อ... พวกที่ขับกันดั้ม มันมีสาวหน้าหุ่นกันทุกคนเลยว่ะ=O=”
                    จะว่าไป ผมก็ชักรู้สึกแหม่งๆแล้วว่ะ=O=;;อิสะกะกับวานิลลา ฟูจิวาระกับเร็น และสุดท้าย ผมกับเอเดน>///<ของขวัญจากการได้ขับกันดั้มTOT/// เอเดนที่ยังไม่เข้าใจเริ่มอยากรู้ขึ้นมาแต่จะดีกว่า ถ้าผมกันเธอออกจากพวกตาแก่หน้าม่อเหล่านี้=___=;;
                                            “ชินเรย์ชั้นว่าเจ๋งแล้วนะแต่สาวที่แกพามาน่ารักเวอร์ๆเลยว่ะ”
                                            “พูดออกมาเน้นๆเลยนะอิสะกะเดี๋ยววานิลลาก็เชือดให้หรอก- -*”
                    อิสะกะหันขวับแทบจะทันทีแต่ดีที่ไม่เจอ ไอ้วินาศสันตะโรทำท่าเบาใจลงแต่เอเดนที่มองไปทางอิสะกะก็ถึงกับหน้าซีด และชี้นิ้วไปทางเบลดซีโร่และเมเทโอที่อยู่คนละฟากกัน
                                             “ซ...ซ...ซาตานกับ...กับ ลูซิเฟอร์... พระองค์ ช่วยดิชั้นด้วยT[]T;;;”
                   เอเดนเข่าอ่อนหมดสติไปแล้วอ่ะ!!? เฮ้ย=[]=;;;ผมพยุงร่างที่ไร้สติของเอเดนขึ้นและเขย่าเบาๆ พลัน ผ้าคลุมหัวของเธอก็หลุดลงเผยให้เห็นใบหน้าและเรือนผมชมพูยาวสยายถนัดตา...
                    น่ารัก...หน้าตอนหลับไปนี่มันกระตุ้นด้านมืดของผมชะมัดT^Tม...ไม่ได้ๆๆๆ!!! จินยอง!!เธอเชื่อใจแก!! แกต้องไม่ย่ำยีเธออย่างเน้~!!!TT[]TT;;
                                             “ท่าทางแย่นะ...เอาไปนอนพักที่ห้องแกก่อนดิ...”
                                             “ทำไมต้องห้องชั้น!?p[]q;;”             “ก็เด็กแก(‘‘)”
                                             “ใครเด็กใคร!?และจะพาเข้าห้องใคร ไอ้ลูกเลว!!!=[]=***”               ผัวะ!!!
                                              “แอ่ก!!ม...แม่=O=;;;!?!?”            แม่เอารองเท้าแตะฟาดหัวยองทำไมอ่ะTOTผมหันไปหาแม่ทั้งๆที่ยังอุ้มเอเดนอยู่ บรรลัยล่ะทีนี้=[]=;;;
                                              “ไอ้จินยอง!!!”            “เดี๋ยวแม่จ๋า!! ฟังยองก๊อน!!!”
....     ....   ....       ....
              มืด... ใช่...ทางข้างหน้าช่างมืดสิ้นดี... ทั้งๆที่ผมเดินมาตามทางดีๆจู่ๆภาพเบื้องหน้าของผมก็วูบดับไปสิ่งสุดท้ายที่เห็นและมันกำลังงับหน้าผมอยู่คือ...
                                        “ออกไป...ชิกิ=___=***”             ผมพยายามแงะเจ้ากลมดิ๊กออกไปจากหน้ามันเป็นบ้าอะไรเนี่ย=___= ไม่มาขลุกบนหัวผมก็มางับหน้ากันเล่นเนี่ย ใช่ของเล่นมั๊ยเนี่ย?=A=***
                                         “อิสะกะ...”              เสียงของแพรเรียกผมจากทางไหนซักทาง แต่ก็คงต้องหันไปข้างหลังดูก่อน(__)                         “หันกลับมาชั้นอยู่นี่= =;;”               “อ๊ะ...โทดทีขอเวลาแป้บ”
                                        “อ...อืมตามสบาย(‘ ‘);;”            ผมดึงเจ้าชิกิออกไปจากหน้าเจ้ากลมดิ๊กลอยกลับมากลิ้งบนหัวผมแทน เออตามสบายเลยเอ็ง=  =**
                                       “ว่าไง?มีอะไรเหรอ?”           “คือ...ชั้น...ขอเวลาหน่อยได้มั๊ย?”
                                       “เอ๊ะ...อืม ได้สิ”                       
                  แพรยิ้มออกมาอย่างมีแววดีใจผมเดินตามเธอไป แพรพาผมมาที่ห้องพยาบาล จริงสินะยัยนี่มาฝากตัวช่วยงานพยาบาลบนยานนี่นะ ว่าแต่ มีอะไรหว่าแพรเลื่อนเก้าอี้ออกมาให้ผม และเดินออกไปหาอะไรจากตู้ยา ผมนั่งลงช้าๆและมองไปรอบๆไม่ค่อยได้มาที่นี่แฮะ
                                  “ขอดูแผลหน่อยสิ”            “แผล?”
                                  “อืม...ก็ที่นายซ่อมเบลด ซีโร่จนได้แผลน่ะ... ชั้นไปเห็นเข้าพอดีคงไม่อยากให้วานิลลารู้สินะ แต่ว่า จะปล่อยไว้อย่างนั้นไม่ได้นะ”                แพรเดินเข้ามาและวางยาทั้งหมดลงและเข้ามาเปิดแขนเสื้อของผมที่ปิดแผลเอาไว้ แพรมองมันก่อนเอาสำลีชุบแอลกอฮอลมาเช็ดมันเบาๆ
             กี่ครั้งแล้วนะ... ที่เวลาผมบาดเจ็บแม้ว่าจะเล็กๆน้อยๆ แพรก็มักจะเป็นคนรู้ก่อนเสมอและเธอมักจะเป็นคนทำแผลให้ผมทุกครั้งไป
                                    “ชั้นดูมีพิรุธขนาดนั้นเลย?”         “นายออกจะขี้ร้อนถึงยานนี่จะเย็น แต่นายก็ไม่เคยจะเอาแขนเสื้อลงมา และนายถนัดซ้ายแต่แขนซ้ายของนายเจ็บขนาดนี้ งานหนักบางอย่างนายก็ใช่แขนขวาแทนตอนดันชิกิออกนั่นก็รู้แล้ว”             แพรเอาผ้ากอซมาปิดแผลไว้ชั้นหนึ่งและพันผ้าพันแผลอย่างเบามือ ...ก็นะ เธอเป็นคนเดียวที่ผมยอมให้ทำแผลโดยไม่โวยวายว่าเจ็บเลย
                                    “เอ้า...เสร็จละ นี่ยาแก้ปวด ส่วนนี่เอาไว้กินเผื่อว่ามันอักเสบ แต่เท่าที่ดูไม่น่าเป็นไรแต่ก็เผื่อไว้ก่อน”                                      “ฮึ...อา~ ทราบแล้ว ขอบใจนะ^^”              แพรยิ้มตอบและจะออกไปจากห้องพยาบาลเป็นฝ่ายรับอย่างเดียวเลยแฮะ ไม่เคยให้อะไรตอบแทนแพรมั่งเลย(. .)
                                      “...แพร”         “ฮึ?...”
                                      “อ่า...อื้ม!...”                ผมกระแอมทีนึงเรียกความแมนกลับมา ทำไงได้ ก็คนเค้าไม่เคยทำดีกับผู้หญิงเลยนี่ต้องมีตั้งหลักหน่อยดิ=///=;;
                                       “วันจันทร์ที่จะถึงออสนิกส์จะเข้าไปที่โลก เพื่อลำเลียงพอว์นกลุ่มสุดท้าย...”
                                        “อืม...ทำไมเหรอ?”            เอาวะ!เอาวะๆ!!กล้าๆหน่อย!!=O=///
                                       “ห...ให้ชั้นพาเธอไปผ่อนคลายบนโลกหน่อยมั๊ย!?><;;”          พูดไปแล้ว!!!ถึงจะไม่ค่อยเข้าท่าก็เหอะ แต่ก็พูดไปแล้ว=[]=;;แพรก้มหน้าคิดก่อนเงยหน้าขึ้นมายิ้มอย่างมีเชิง อะไรล่ะอะไร?
                                        “นายกำลังชวนชั้น...เดท?”             อ้ากกกกก!!!ก็รู้ไงเล่า!! ถึงได้ลังเลว่าจะพูดดีมั๊ย!?แหม่งๆสินะ ชวนเพื่อนตัวเองไปเนี่ย แปลกใช่ป่ะTOT///
                                         “อ่า...แล้ว เธอ...ว่าไง... ไม่สะดวก?”        “อื้ออื๋ม...เปล่า ยินดีเลยล่ะ^^”
                                        “แล้วไป~...”           “วันจันทร์นะชั้นมีที่ที่อยากไปเยอะเลย”           แล้วแพรก็ยิ้มออกมาอย่างที่เคยทำมันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆกับรอยยิ้มนั่นแฮะ...
                หลังจากแยกกับแพรผมก็เดินกลับมาที่ห้อง วันจันทร์เหรอ... อีกสองวันสินะ ระหว่างนี้คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นก่อนนะ แล้ว... ควรจะทำไงดีหว่า จนตอนนี้อายุสิบเก้าละยังไม่เคยเดทกะใครเลย ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แต่ก็คงต้องทำให้มันดีที่สุดล่ะนะ
                ประตูห้องของผมเปิดออกหลังคีย์การ์ดรูดเปิด และผมก็ต้องแปลกใจ...กับกลิ่นหอมแปลกๆนี่แฮะ กลิ่นธูปหอม?กำยาน?มันลอยอยู่ในห้องแฮะ
                                     “พี่คะ...--**”              “ง่ะ!!O[]O;;”          จู่ๆมิอันก็เรียกผมจากด้านหลังผมหันไปมองเธอที่ยืนหน้าหงิกอยู่ข้างหลังผม เกิดอะไรขึ้น ผมทำอะไรให้เธอโกรธอ่ะT*T;;
                                      “กับแพรซังคบกันอยู่สินะคะ?”           “ไม่ใช่!!เข้าใจผิดแล้ว>[]<;;”
                                      “แต่พี่ชายชวนเธอเดท!!แถมเธอตอบตกลงด้วย”            “พี่แค่ติดค้างอะไรเธอไว้เยอะ”
                                      “หือ~...นั่นสิน้า... สำหรับพี่ชายแล้ว ชอบสไตล์เพื่อนสนิท สินะคะ?”
              มิอันเดินเข้ามาใกล้ๆผมเธอคนนี้น่ากลัวกว่าที่คุณที่อ่านอยู่จะเข้าใจ ผมกำลังเจออยู่นี่ไง แววตาเธอดูมี
แพลนร้ายๆอื้อเลย=___=;;เธอคนนี้ถึงจะแค่สิบสี่ แต่ผมกำลังโดนเด็กสิบสี่รุกอยู่ล่ะ=O=;;
                                “สำหรับพี่แล้วชั้นมันเทียบไม่ได้เลยเหรอคะ?”            “อะ...อะไร?”
                                “บอกทีสิ...ว่าพี่ชายน่ะ อยากให้ชั้นเป็นแบบไหน พี่ชายถึงจะยอมมองชั้นบ้าง”
            ดวงตาของมิอันหมองลงถนัดตาผมไม่ได้เกลียดเธอนะ... มิอันเธอทั้งน่ารัก สวยในลุคของเธอ ดูเงียบๆ แต่ก็มีความซนแบบเด็กๆเธอเก่งกาจและรักพวกพ้อง ไม่มีเหตุผลอะไรให้ผมเกลียดเธอแม้แต่อย่างเดียว แต่ที่ทำให้ผมคิดเกินเลยกับเธอไม่ได้มันก็มีเหตุผลหลายๆอย่างนะ=A=;; สิบสี่น่ะ คุกเห็นๆนะท่าน=___=;;
                                   “ชั้นต้องเปลี่ยนรึทำยังไงดี...พี่ชายถึงจะมองว่าชั้นมีค่าให้มองมาบ้าง...”
                                  “...ไม่เห็นต้องเปลี่ยนอะไรนี่...”            “.........”
                                  “เธอเป็นของเธออย่างนี้ก็ดีแล้วนี่...”           “ไม่อยากได้คำตอบครองโลกว่าชั้นเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วค่ะคำตอบครองโลกแบบนั้นชั้นเจอมาเยอะในละครที่มาม๊าชอบดู- -+”
                 เล่นด้วยยากพอตัวแฮะ==;;; ผมเกาหัวและกลับไปหามิอันที่เริ่มมีแววงอนออกมาแล้วผมเอียงหน้าและหันไปมองเธอที่หลบใบหน้างอนไปทางอื่นผมยื่นมือไปลูบหัวมิอันเบาๆและตอบออกมา
                                   “...ถึงไม่ต้องการ...ก็จะตอบ...ก็นั่นมันจริงๆนี่... มิอันที่เป็นอย่างนี้ ตอนนี้น่ะ ชั้นชอบที่เป็นอย่างนั้นมากกว่า...”                 “!!ช...ชอบ...เหรอคะ”
                                  “อ...เอ้ย!!!ม...ไม่ใช่ ไม่ได้หมายความอย่างนั้น!!=[]=///”
                                  “หืม~...พี่ชายเนี่ย... ร้ายพอดูเลยนะคะ...”             “อะ...อะไรที่ว่าร้ายน่ะ=O=;;”
              มิอันเอียงตามองอย่างลองดี และเริ่มเลื่อนตัวเข้ามาใกล้ๆจนผมเริ่มได้กลิ่นหอมบางๆจากตัวเธอแล้วแฮะ ไม่ได้นะ ต่อให้น่ารักยังไง แต่นี่แค่สิบสี่เองนะยังเด็กหญิงอยู่เลยนะ คุกนะคุก>;<
                                   “ว่าแต่ว่า...ห้องของพี่ชายน่ะจุดธูปหอมด้วยเหรอ?”          “เห๊ะ...เปล่านี่ชั้นก็งงๆอยู่”
                                   “หืม...~”              มิอันมองเข้ามาในห้องผมและทำจมูกฟุดฟิด ดมหาที่มาของกลิ่นหอมประหลาดนั่นมิอันเดินดุ่มๆเข้าไปในห้องผมโดยไม่ขอก่อน เอ้ยๆ= =;;เธอลงมือหาตามซอกต่างๆ และแงะช่องแอร์ออก เด็กนี่กำลังงัดห้องผม=O=;;
                                    “เจอแล้วล่ะ...”              “เจออะไร?”
                    ผมเดินเข้าไปหามิอัน...โคมหอม? ไหงมันมาอยู่ในห้องของผมล่ะ ใครงัดเข้าห้องผมกัน?มิอันที่น่าจะมีคำตอบก้มลงถอนหายใจหน่ายๆ และยัดโคมหอมที่เหมือนผอบอันเล็กๆนั่นใส่มือผม
                                     “ฝีมือของพวกของชั้นเองค่ะ...ถึงจะช่วย แต่ชั้นไม่ได้ต้องการอย่างนี้”
                                     “นี่มัน...อะไรเหรอ(. .)”            “เครื่องมือสร้างบรรยากาศน่ะค่ะกลิ่นที่ปล่อยออกมาช่วยปลุกใจเสือป่าได้ชะงัดนัก ลุงบยอมเอามาขายที่พลาซ่าบ่อยๆ”              เรียกง่ายๆว่ายากระตุ้นอารมณ์==;;
                                       “ชั้นรอวันที่พี่ชายเข้าหาและเริ่มมันด้วยกันดีกว่า จะรอนะคะ♥”
                  มิอันส่งจูบให้และเดินออกจากห้องผมไป ไปๆมาๆชักรู้สึกว่าเธอจะโตเกินวัยแฮะรึเรียกว่าแก่แดดดี แต่นั่นมันก็ค่อนข้างทำผมเสียศูนย์น่ะนะจะพลาดท่าเมื่อใหร่ก็ไม่รู้ อย่ารุกหนักนักละกัน เด็กก็เด็กเหอะทุกคนมีความเป็นโลลิแฝงอยู่ในจิตวิญญาณ(_ _);;;


-----------------------------------------------------------------Next part.
กัดฟันเเละน้ำตาตกใน เมื่อข้อมูลที่หายไปของผมไม่สามารถกูกลับมาได้T^T;;
เพราะเหตุนี้ นิยายเรื่องเเสงจันทร์เเละนภา วันนี้คงไม่ได้อัพนะครับ เเต่ยังไม่เลิกโปรเจ็คเเต่อย่างใดครับ จะเขียนออกมาใหม่ให้ทุกคนได้อ่านต่อเเน่ๆ เเละจะชดเชยในวันศุกร์ให้เเทนนะครับ
เจอกันตอนต่อไปครับ^w^
อ่านต่อ

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? ลงทะเบียน

x
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 28-11-2013 19:45:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

ตอนใหม่มาแล้ว

แสดงความคิดเห็น

คร้า  โพสต์ 30-11-2013 17:51
ss1 22ตอนจบจร้า ส่วนss2คงต้องรอหน่อย  โพสต์ 30-11-2013 15:54
ไม่เป็นไรคร้าแล้วเรื่องกันดั้มนี่จะมีกี่ตอนค่ะ  โพสต์ 28-11-2013 20:32
ตามกำหนดจ้า เหลือHM ที่ผิดนัดเล็กน้อยT^T  โพสต์ 28-11-2013 20:29
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 8-12-2016 03:11 , Processed in 0.043963 second(s), 23 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้