ดู: 189|ตอบกลับ: 2

             บทที่6.
               
                 ซุ่บ!! ...         ซุ่บ!!...   

                                            “ตอนนี้...พวกเราคงไม่มีสิทธ์ที่จะไปยุ่งกับที่ตรงลานกลางหมู่บ้านแล้วสินะ”
                     ผมถามซาเนียทีมารับจ้างดูแลสัตว์ช่วยผมดูเหมือน พวกเราจะประมาทเกินไป... การบุกเข้ามายึดครองที่ดินของพวกนายทุนมันเริ่มขึ้น ก่อนที่ผมจะตั้งตัวทันซะอีก จนผมมารู้ตัวเมื่อสาย หมู่บ้านของเราต้องเสียที่ส่วนสำคัญของท้องที่ไป ลานกลางหมู่บ้านโดนกลุ่มนายทุนถือกรรมสิทธ์ครอบครองไปแล้ว... แม้จะแค่เพียงในนามก็ตามถ้าผม...ถ้าพวกเราไม่ทำอะไรซักอย่าง ไม่เกินสองปี ที่ตรงนี้ต้องถูกเปลี่ยนเป็นสถานบันเทิงแน่ๆ...

                                              “นายก็รู้อยู่แล้วนี่...”
                                              “ชั้นไม่อยาก...ให้ที่นี่หายไปนี่!”
                                              “...นายไม่ได้มีหน้าที่ตัดสินใจตรงจุดนั้น...”
                                              “...แต่ว่า!”
                                             “พวกนั้นมีเงิน...และมันก็มากพอจะซื้อที่ตรงนี้ได้”
                                            “.........”
                                           “ถึงนายจะว่ายังไงแต่ในสายตาของพวกรัฐหรือกรมที่ดิน ที่นี่ ไม่ว่ายังไงก็เป็นแค่หมู่บ้านที่มีประชากรเพียงพันหน่อยๆเท่านั้นเอง การขายทิ้ง ไม่ใช่อะไรที่ยากเลยสำหรับพวกนั้น”
                 ซาเนียพูดออกมาดักจนผมเริ่มควานหาคำพูดที่จะเถียงไม่ออก จริงอย่างเธอว่าถึงจะรักหรือสำคัญยังไง แต่ว่า ในยุคสมัยที่ ผู้คนที่มีเงิน คือผู้คนที่มีอำนาจและสามารถตัดสินหรือครอบครองอะไรก็ได้... ทำไมทุกอย่างถึงได้เป็นอย่างนี้!? เงินเดี๋ยวนี้มันเป็นตัวบงการทุกสิ่งทุกอย่างเลยรึไงกัน
                                     “ถามจริงเหอะ...”               “.........”
                                      “นายไม่ใช่คนของที่นี่มาตั้งแต่แรกไม่มีเหตุผลอะไรแท้ๆ ที่คนอื่นอย่างนายจะมาสนใจหมู่บ้านธรรมดาๆที่แทบจะไม่สลักสำคัญกับนายอย่างนี้นายคิดว่ามันเป็นความรับผิดชอบของนายอะไรขนาดนั้นเลยรึไง?”
                                       “ที่ชั้นแปลกใจ...คือเธอมากกว่า ทำไมกัน? ถ้าเธอมองชั้นเป็นคนอื่น แล้วทำไมคนที่อยู่ที่นี่อย่างเธอถึงได้นิ่งดูดายขนาดนั้น!”
                                        “มันไม่ใช่เรื่องที่ชั้นจะทำอะไรได้...”
                                        “อย่ามาพูดชุ่ยๆน่ะ!!!”                “.....!”
                                        “ทั้งๆที่เธอไม่เคยคิดจะลองทำอะไรซักอย่างเลยแท้ๆ!! ใช่!! กับเธอ มันอาจจะไม่สำคัญเลย ไอ้สถานที่นี้กับเธอน่ะแต่ไม่ใช่กับชั้น ชั้นมีที่ที่ให้ปกป้อง มีคนที่รักและช่วยชั้นอยู่ที่นี่...”
                                          “.......”
                                           “มันไม่แฟร์เลย ถ้าจะเป็นฝ่ายรับและไม่ทำอะไรเลยอยู่ฝ่ายเดียว...”
                                          “ความคิดที่เลิศหรูของคนในเมือง...งั้นสินะ? ซึ้งใช้ได้”
                                          “ซาเนีย!!”
                   ยัยนี่!เริ่มทำผมเดือดขึ้นมาจริงๆแล้วนะ!!
                                           “ตายแล้ว!!! เป็นอะไรกัน ทาคุยะจังซาเนียจัง อย่าทะเลาะกันสิ”
                  ป้าโลล่าเอ็ดใส่ผมและซาเนียที่เริ่มจะเปิดศึกกันให้ยุติก่อนจะบานปลาย แม้จะไม่มีท่าทีอะไรออกมาแต่ผมก็พอจะรู้ถึงความเดือดดาลภายใต้ดวงตาของซาเนียได้ ตลอดมาผมพยายามจะเข้าหาและรู้จักเธอ และรู้ว่าเธอนั้นเย็นชา และอาจจะพูดอะไรตรงๆไปบ้างแต่คำพูดพวกนั้น ไม่น่าเชื่อ ว่าเธอจะไม่ใส่ใจอะไรกับมันขนาดนั้น
                                           “ถ้านายมีเงินมากพอจะซื้อที่ดินแถวนี้คืนก็รีบๆไปขนมันออกมา และเอามันไปถวายพวกหน้าเลือดนั่นซะ ปัญหาจะได้จบๆไปอย่างที่ว่านั่นแหละ มีเงิน ทุกอย่างก็ง่าย”
                                           “เฮอะ... นี่สินะความคิดในแบบของลูกสาวของท่านเทศมนตรีจินชูโร่ น่าสังเวช!!”
                      เพียะ!!!!
                   เพียะ!!!
                       เสียงมือของชั้นที่หวดเข้าที่หน้าของทาคุยะยังชัดอยู่ในหู และที่สำคัญ และชัดเจนกว่าคือชั้นคงลงแรงมากไป... ข้อมือชั้นเคล็ด เวรกกรม=___=** จะหาว่าชั้นใจดำปากไม่ดีกันงั้นสิ เชิญ...แต่ก็ลองคิดดูกันเล่นๆละกัน ลำพังชาวบ้านอย่างชั้น รึหมอนั่นคนเดียวจะไปทำอะไรได้เราเป็นแค่คนธรรมดา ไม่ได้รวยล้นฟ้า ไม่ได้มีอำนาจล้นมือ ชั้นหรือแม้แต่พ่อพระเอกนั่น ต่างเป็นแค่มนุษย์ปุถุชน ที่ไม่ได้มีอะไรมาสู้กับพวกนั้นที่มีทั้งเงิน และอำนาจได้เลย ที่ชั้นพูดกับทาคุยะ ก็แค่พูดตรงๆ เพื่อจะได้ให้หมอนั่นเลิกดันทุรังไร้สาระซะทีมันไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย ...ผิดที่หมอนั่นเอง... ที่ตั้งความหวังไว้สูงขนาดนั้น
                     ลำพัง...ไอ้การทำฟาร์มของหมอนั่น จะทำอะไรได้...แค่พอมีอยู่ไปวันๆได้รึเปล่าก็ยังไม่รู้ แล้วยังคิดจะมาช่วยหมู่บ้านนี้งั้นเหรอ?... มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่แค่เพ้อก็ทำได้ซะหน่อย...
                             เอี๊ยดดดดด~!!!          โครม~!!!      กึง!!กึง!!กึง!!
                 
                     =____=;;; OK... เป็นสัญญาณบอกว่าที่หน้าบ้านของชั้นตอนนี้ มีคนปั่นจักรยานไม่แข็งแต่ทะลึ่งปั่นมาด้วยความเร็วทะลุ120กม./ชม. และพุ่งตรงมาทำลายโรงเก็บรถชั้นทางอ้อม ยัยโย~...=A=**
                              แคร่ก...      แคร่ก...
              ชั้นรูดผ้าม่าน และมองออกไป มองโรงเก็บรถที่แปลสภาพเป็นกองไม้สภาพยับเยินไปแล้ว และในซากไม้ ร่างของยัยเทอร์มิเนเตอร์ก็ลุกขึ้นมาอย่างไร้ซึ่งบาดแผล และปัดเอาขี้ฝุ่นออกไปจากชุดมิโกะของตัวเอง
                                “ฮ่า~...นึกว่าจะได้ไปปรโลกแล้วซะอีกลืมทางลาดลงก่อนเข้าบ้านทุกทีสิน่า(_ _);;”
                        ถ้าหากเป็นคนธรรมดาชั้นว่าใครก็ตามที่ขับจักรยานมาพุ่งชนโรงเก็บรถจนแหลกขนาดนี้ ใครคนนั้นคงต้องตีตั๋วไปไม่กลับสู่ปรโลกแล้วจริงๆนั่นแหละ=___=;;
                                 “อ๊ะ...ซาเนียกลับมาแล้วจ้า>w<”
                                 “ซ่อมมันก่อนออกบ้านพรุ่งนี้ด้วย- -+”
                                 “จ๋าจ้ะ>w<”
           โต๊ะกินข้าว...
                                 “เห็นว่าเธอไปตบทาคุยะคุงนี่นะ(. .)”
                คำพูดของโยทำให้ชั้นที่กำลังคีบผักดองมาเข้าปากชะงักไปหน่อยอย่าพึ่งรื้อฟื้นตอนนี้ได้มั๊ย ชั้นเองก็รู้สึกแย่เหมือนกันนะ เห็นอย่างงี้ก็เหอะกำลังรู้สึกผิดเหมือนกัน ที่เผลอตบหมอนั่นไป แต่ทำไงได้หมอนั่นมาพูดจี้จุดชั้นก่อนนี่ ชั้นไม่ชอบให้ใครพูดถึงเรื่องที่ชั้นเป็นลูกของใครขนาดชั้นยังไม่อยากจะจำเลย ว่าตัวเองเป็นลูกของใคร เอาเหอะ ทางที่ดีกินผักดองเข้าไปเยียวยาหัวใจก่อนดีกว่า(. .)
                     “ลุงแม็คเค้าพูดในร้านเหล้ากับเพื่อนเค้าน่ะ ชั้นไปได้ยินมาอ่ะนะ นี่ๆทำไมอ่ะ เล่าให้ฟังหน่อยสิ นะๆ>w<”
                                   “ยุงตอมแก้มหมอนั่นชั้นเลยตีให้(‘ ‘)+”
                                    “น้ำใจงดงาม เชื่อตาย=A=*”
                 ชั้นยักใหล่ปล่อยคำถามผ่านไปแม้โยจะทำท่างอนๆที่ชั้นไม่ยอมตอบดีๆ มันพูดลำบากนี่ ทำไงได้จะให้บอกว่าตานั่นมันปากไม่ดี ชั้นเลยตบงั้นสิ... เออ นั่นอาจจะดีก็ได้
                                      “อิ่มแล้วค่ะ(_/I\_)”
                 โยบอกและยกถ้วยชามที่กินแล้วไปวางไว้ในอ่างแปลก ที่ยัยนั่นกินน้อยกว่าทุกๆวัน และแทนที่จะอิ่มและไปเปิดทีวีดูเหมือนทุกครั้งแต่โยกลับไปนั่งลงที่โซฟา และหันมามองชั้นที่พึ่งกินข้าวเสร็จ มีอะไรอีกล่ะ?
                                        “ซาเนีย... เธอไม่ชอบที่นี่เหรอ?”
                                   “อะไรน่ะ...อยู่ๆก็ถามซะอย่างนั้น”
                                    “หมู่บ้านนี้กำลังจะถูกขายทิ้งเธอก็รู้”
                                    “แล้ว?”
                                    “เชื่อเลย!! นี่เธอตอบอย่างนั้นจริงๆ!?”
                โยเอามือมากุมขมับและถอนหายใจออกมาจนชั้นได้ยิน ไปๆมาๆ ชั้นเริ่มจะขัดๆใจกับท่าทีนี้ของโยแล้วนะนี่อย่าบอกนะ ว่ายัยนี่เองก็คิดแบบเดียวกับทาคุยะไอ้เรื่องที่เป็นไปไม่ได้พรรณค์นั้น
                                      “สามปีแล้วนะ ซาเนีย...เราอยู่ที่นี่ ชั้นกับเธอ เราสองคนได้ใช้ชีวิตที่ดีอยู่กับหมู่บ้านนี้มาสามปีแต่เธอกลับทำเหมือนไม่สนใจ พอเธอรู้ว่าที่นี่กำลังจะถูกทำให้หายไป!?”
                                       “ไม่มีประโยชน์ เธอก็รู้ชั้นก็รู้... แค่เรา หยุดอะไรไม่ได้”
                                       “ชั้นอยากอยู่ที่นี่ซาเนีย...”
                                       “..........”
                                        “อยากอยู่และก็อยากให้ซาเนียอยู่ด้วย ด้วยกัน ในหมู่บ้านนี้”
                                        “.........”
                                       “เธอไม่ต้องการจะกลับไปไม่ใช่รึไง เธออยากมีชีวิตใหม่ที่นี่ที่ที่ไม่มีการเมืองหรือกลโกงของพวกกระหายอำนาจหนรือเงินทอง เธออยากอยู่ที่นี่ที่บ้านหลังนี้ บ้าน ของเรา”
                ชั้นเข้าใจ... สิ่งที่โบอยากบอกชั้นเธอไม่อยากให้ชั้นกลับไปเผชิญเรื่องราวต่างๆในครอบครัว อย่างที่เคยเจอมาก่อนและจริงอย่างที่โยบอก ชั้นอยากอยู่ที่นี่ อยากอยู่ที่นี่ตลอดไป ตลอดไป...แต่มันเป็นไปไม่ได้... ที่นี่ กำลังจะถูกยึด โดยผู้คนที่หวังครองที่นี่ ชั้นเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีอะไรเลย ชั้นคนเดียว ไม่สามารถจะทำอะไรพวกนั้นได้...
                                       “จริงของเธอเราสองคนทำอะไรไม่ได้...”
                                       “........”
                                       “แต่ว่าอย่างน้อยเราก็รู้... ว่าในสถานการณ์นี้ เรายังมีแนวร่วมอยู่ อย่างน้อยก็คนหนึ่ง”
                แนวร่วมคนนึง ที่โยหมายถึงชั้นรู้ว่าหมายถึงทาคุยะ แต่นั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรไปเลย สุดท้ายก็แค่มีคนเพิ่มมาอีกแค่คนเดียว จะไปทำอะไรได้
                                       “ในหัวของเธอคงถามสินะว่าแค่ชั้นกับทาคุยะจะทำอะไรได้ ยัยเด็กหัวแข็ง=___=*”
                ยัยนี่อ่านใจชั้นได้...ให้ตาย...
                                        “แต่เอาเถอะ แล้วเธอจะรู้ว่าทาคุยะ ต้องทำอะไรได้แน่ๆ”
                                        “หือ~? ท่าทีมั่นอกมั่นใจดี”
                                        “ลางสังหรณ์ของผู้หญิงไง^^”                    
--------------------------------------------------------------------------------------------------**
หายไปนาน สำนึกผิดเเล้วครับTOT พรุ่งนี้ตอนต่อไปคงมาตามปกติครับ
เพราะช่วงนี้ยุ่งๆอยู่พอตัว เเล้วทรูก็ยังมาเล่นตลกใส่กันอีกพอสมควร นิยายเลยออกมาช้ากว่ากำหนดอ่ะ>___<
(พยายามเเก้ตัวเต็มที่)
เจอกันตอนต่อไปจร้าาาาา

อ่านต่อเลย มุกิ๊ว>w<
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 30-11-2013 17:37:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

อ่านจบแล้วคร้า(เงินซื้อทุกอย่างไม่ได้หากมีคนดีที่ไม่ทำเพื่อเงิน) สนุกคร้าตลกนิดๆ ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น

0ihk  โพสต์ 30-11-2013 18:36
มาพร้อมคอมเม้นตข้อคิดดีๆ ขอบคุณครับ จะเขียนตอนต่อไปเเน่ๆครับ  โพสต์ 30-11-2013 18:33
โพสต์ 30-11-2013 19:27:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

คร้าๆๆๆ ไม่เป็นไรคร้า เดียวจะรอตอนต่อไปนะจะ

แสดงความคิดเห็น

จะเกินไปไหมนะ อิอิอิ  โพสต์ 2-12-2013 18:35
จ้า! สู้ตายถวายหัวเลยทีเดียว อิๆ>W<  โพสต์ 1-12-2013 08:30
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 13:42 , Processed in 0.035785 second(s), 26 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้