ดู: 169|ตอบกลับ: 2
บทที่7.

                ชิ้ง...(. .)
              ลุ้นๆ...=___=;;
             ชิ้ง...- -+
                  หลังจากที่มีปัญหากับซาเนีบหน้าที่ดูแลเจ้าเปาจิเลยตกเป็นงานของผม... แล้วนี่ก๋ผ่านไปสี่วันแล้วหลังจากผมโดนยัยนั่นหวดจนกรามแทบหลุดครั้งนั้น... และตอนนี้ผมกำลังจัดการคลุกข้าวให้ท่านสุนัขแสนดีนามเปาจิอยู่ เอาล่ะ มาลุ้นกันว่าอาหารมื้อนี้จะถูกปากคุณท่านเค้ามั๊ย
                                                   
                                                 ผัวะ(-w-)**
           และก็เอาขาหน้าของตัวเองตบชามข้าวซะปลิวไปเป็นกิโล... แก!!!จะหาเรื่องกับชั้นสินะ=[++]=**หลังจากผจญกับงานฟาร์มจนเสร็จแล้วนี่ผมต้องมารับมือกับเจ้าเปี๊ยกที่เหมือนเกิดมาเพื่อเป็นอริผมโดยเฉพาะนี่อีกเวรกรรมของผมจริงโว๊ยTTOTT
                                   “โอ้ว~♪ทาคุยะ~คุง>w<\=/”
                                   “โยจัง?”
                                   “วันนี้ก็ยังไม่ลงรอยกับเพื่อนตัวน้อยนั่นอีกเหรอ?”
                                   “อืม...ก็นะ ยังกัดจมเขี้ยวเหมือนทุกวัน”
                                   “อ๊ะฮะๆๆงั้นชั้นจะช่วยละกัน”
                     โยจังกระโดดข้ามรั้วมาและเดินมาหาผมและเปาจิ ทีกับผู้หญิงล่ะเอ็งสงบเสงี่ยมเจียมตัวจังเลยนะเจ้าตูบชีกอ                     
                                     “ไหนดูซิ ว่ามีอะไรให้เปาจิของเรากินมั่งเอ่ย^^”
                และหลังจากหาอะไรยัดปากท่านเปาจิเรียบร้อย โยก็ขอเวลามาคุยกับผมเรื่องของพวกนายทุนนั่นแหละเหมือนพวกนั้นจะไปต่อรองกับลุงผู้ใหญ่บ้านให้แบ่งขายที่ดินแลกกับเงินก้อนใหญ่แต่ก็ยังดี ที่ลุงแกยังปฎิเสธ แต่ก็เท่านั้น เหมือนคนพวกนั้นจะมีพวกมียศมีตำแหน่งหนุนหลังอยู่พอตัว สกปรกชะมัด อย่างนี้ถึงปฎิเสธไป ไม่นานพวกมันก็ต้องขนกันมากว้านซื้อที่แถบนี้อีก
                                “แล้ว...ทาคยะคุงจะทำยังไงดีล่ะถึงลุงผู้ใหญ่จะบอกว่าไม่ แต่พวกกรมที่ดินคงเห็นแก่เงินมากกว่าอยู่ดี”                      “ที่พวกนั้นใช้เป็นข้ออ้างคือหมู่บ้านของเราเล็กล่ะหนึ่ง... แถมยังไม่มีชื่อเรื่องอะไรเลยซักอย่าง ว่าง่ายๆก็คือไม่มีอะไรสำคัญเลยว่างั้นแหละ”
                                       “อ่ะ...พูดได้หน้าตาเฉยมากๆใจร้ายยยย-.-+”
                                       “แค่ยกตัวอย่างให้เข้าใจง่ายๆ=___=;;”
                โยหัวเราะออกมาหลังจากแกล้งผมได้สำเร็จ นี่สำหรับเด็กนี่ผมเป็นตัวมาสคอตสินะ แกล้งได้แกล้งดี แต่ก็ดีอย่างนะ เวลาที่คุยกับโยผมว่าคุยง่ายดี และก็มักจะช่วยผมคิดหาทางออกดีๆได้ตลอดเวลาในแบบของเธอน่ะนะ
                                  “ถ้าไม่มีของขึ้นชื่อ เราก็หาอะไรที่มันขึ้นชื่อมาซะสิ>w<”
                                 “ยกตัวอย่างเช่น...”
                                 “มิโกะฝึกหัดแสนโมเอะล่ะว่าไง>w<”
                                 “ถามความเห็นซึบาสะจังหน่อยก็ดีมั้ง=___=”
                                 “รีสอร์ทริมทะเลพร้อมกับสาวผมเหลืองมาดคุณหนูสุดซึน>O<y*+*”
                                 “ฟังดูดี แต่ไม่ผ่านเฟ้ย=[]=;;”
                                 “ชิ...งั้นสัตว์โลกพิศวงล่ะ เต่าระเข้=___=*”
            ยัยนี่ทำให้ผมนึกถึงยัยจอมมารนั่นตงิดๆแฮะ
                                   “ข้าชักชอบแม่คนนี้ซะแล้วแฮะ-w-+”
                                    “เฮ้ย!!!=[]=;;”
              ผมผวาแทบหงายตกจากรั้วที่นั่งพิงอยู่จู่ๆไอช่าก็โผล่ออกมาเอากลางวง โยทำหน้างงออกมาอย่างเห็นได้ชัดท่าทางจะไม่มีใครมองเห็นไอช่าได้นอกจากผมจริงๆด้วยแล้วไหงจู่ๆยัยนี่ชอบมาโผล่เอาดื้อแบบนี้ซะจริงวะ หัวใจจะวายอยู่แล้วTOT
                                      “มีอะไรรึเปล่า ทาคุยะคุง(‘ ‘);;”
                                      “อ๊ะ...เปล่า...ตุ่น!! ใช่ ตุ่นมันโผล่มาน่ะตกใจแทบแย่แน่ะ อ่ะฮ่าๆๆๆ^O^;;”
                                      “ตุ่น?”
            
                                       “ข้าไม่ใช่ตุ่นซะหน่อย- -*”
                                       “เงียบน่า=___=”
                 ไอช่าหงิกหน้า บ่งบอกว่าไม่พอใจเออ ตามสบาย แต่อย่าเอาฟ้ามาผ่าเอาดื้อๆล่ะกัน-*-;;
                                       “เมื่อกี๊คุยถึงที่ว่าจะหาของขึ้นชื่อให้ที่นี่สินะอืม เอาอะไรดีล่ะ?”
                                       “อ๊า~!! ปกติไม่เคยคิดแต่ไอ้ของแบบนี้ทำไมมันยากนักก็ไม่รู้>O<;;”
                                       “เฮ้อ...เอาเป็นว่าค่อยๆมาช่วยกันคิดดีกว่า”
                                       “ข้าว่าพวกเจ้าสองคนช่วยกันมันก็ลงอีหรอกเดิมนั่นแหละแทนที่จะอยู่แถวๆนี้ ข้าว่าพวกเจ้าน่าจะลองไปสรรหาเอาจากรอบๆหมู่บ้านน่าจะเข้าท่ากว่าซะอีกนะ”
                                         “ขอบคุณสำหรับความคิดงั้นคุณเทพที่คุ้มครองที่นี่ครับ พอจะมีคำแนะนะอะไรที่แจ่มกว่านี้มั๊ยครับ=___=*”

                  ผมกระซิบถามไอช่าที่โผล่ไปนั่งเล่นบนหลังวัวของผมแต่เหมือนจะไม่ค่อยมีประโยชน์ ไอช่าทำท่าเหมือนไม่สนใจคำถามของผมสรุปคือเธอก็ไม่รู้งั้นสินะ เออ...ขอบใจ=___=**
                                          “ข้าไม่ค่อยสนใจรึถนัดไอ้เรื่องพวกนี้นักเลยไม่อยากจะแนะนำเท่าใหร่นัก- -+”
                           
                                          “ชั้นว่านะเราลองไปเดินเล่นรอบๆหมู่บ้านดูเองเลยดีกว่ามั๊ย เดินไปดูไปเผื่อจะเจออะไรแหล่มๆก็ได้>w<”
                     และเป็นอีกครั้ง ที่โยคิดเหมือนไอช่าชักทะแม่งๆแล้วไง คงจะบังเอิญล่ะมั้ง เพราะในหลายๆมุมไอช่ากับโยก็ค่อนข้างคล้ายๆกันอยู่เหมือนกัน แต่เรื่องความร้ายกาจจองหองและนิสัยเสีย ผมว่า ไอช่ากินขาดอ่ะ...
                        
            ราวๆบ่ายโมง ผมกับหนึ่งคนและหนึ่งปีศาจพากันมาเดินหาจุดขายของหมู่บ้านกันดูเหมือนว่าหมู่บ้านนี้ จะมีแค่ความเรียบง่ายเป็นจุดขายจริงๆโยเดินเข็นจักรยานคู่ใจของเธอเดินไปกับผมถนนดินที่เป็นทางผ่านไปสู่ส่วนต่างๆของหมู่บ้านทอกลิ่นไอธรรมชาติออกมาให้ผมสูดแทบตลอดทางโยเหมือนว่าจะเป็นที่รู้จักของคนในหมู่บ้านเป็นอย่างดีเลยผมเห็นเธอทักทายทุกๆคนที่ผ่านมาผ่านไปไม่ขาดเลย
                                “บนเขาก็มีแต่ลุงฮัคที่ชอบทำงานศิลป์ตามแบบของเค้าอ่ะนะคงพอได้มั้ง(. .)”
                                “เห~...งานศิลป์? ยังไงล่ะ?”
              น่าสนใจไม่เลวเลยนะเนี่ยแล้วพึ่งจะมาบอกกันซะได้^^
                               “ก็จำพวก...เอายางรถเก่ามาทำเป็นสร้อยคอ และก็เอาโถส้วมทิ้งแล้วมาทำแจกันดอกไม้ ล่ะมั้ง...(‘ ‘)”                                     “เก็บไว้คิดละกัน=___=;;”
                               “แล้วก็ลุงมาเชล...นักวิทยาศาสตร์ระดับเซียนเราลองไปขอให้เค้าประดิษฐ์อะไรแจ่มๆให้กันดูมั๊ยล่ะ?”                                     “หืม~...แล้วลุงคนนั้นเค้าเคยมีผลงานอะไรมาบ้างล่ะ?”
                                “ทำระเบิดแรงสูงจากซอสพริกแล้วก็แก๊สน้ำตาแบบแสบร้อนพิเศษ^O^”
                                “เราลองไปดูแถวๆชายหาดดูก่อนดีกว่า”           “อื้ม งั้นไปกัน”
                       
                                “ข้าว่าก็น่าสนใจออกนี่โดยเฉพาะระเบิดแรงสูงจากซอสพริกน่ะ”
                                “เงียบน่ะ=A=;;”
                และเพราะระยะทางค่อนข้างทรหดเอาการผมเลยอาสาขอใช้จักรยานของโย และให้เธอซ้อนไปที่ชายหาดเอาดีกว่า ไอช่าก็ไม่มีปัญหาคุณคงลืมกันไปแล้ว ยัยนั่นมีปีก=___=;;
                                   “ทะเลของพวกเราก็มีจุดขายแปลกๆเยอะแยะอยู่เหมือนกันนะ”
                  จู่ๆโยก็ทำท่าทางนึกบางอย่างออกคราวนี้ขอให้เป็นอันใช้ได้มั่งฝนะ ไม่เอาแบบว่ามีตัวประหลาดอย่างเน☻ซี่นะ=___=;;
                                      “ถ้าจากปากของพวกลุงๆชาวประมงก็...มากุโร่ดวงตะวันล่ะมั้ง”
                                      เข้าท่าพอดูแอะ คราวนี้”
                                       “ยัยหนูนั่นพูดจริงข้าก็เคยได้ยินมาบ้าง แต่คงไม่ใหวหรอก”
                                      “ทำไมอีกล่ะ?”
                                      “ไม่เคยมีใครเคยเจอมันมาจะหกสิบปีแล้วป่านนี้คงสูญพันธ์แล้วล่ะ”
                 ถ้ามาจากปากของคนที่อยู่ที่นี่มานานแสนอย่างไอช่าผมก็คงต้องเชื่อ อา~ให้ตาย!! แล้วทีนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!? ต้องลองหาทางที่ดีกว่านี้เผื่อทางไว้ก่อน ไม่งั้นมีหวังคงได้เอาสร้อยคอจากยางรถยนต์มาเป็นสินค้าOtopแน่ๆT^T;; และหลังจากปั่นจักรยานมาซักพัก เมื่อพ้นจากเงาเขาผมก็เริ่มมองเห็นแดดจ้ากับท้องฟ้าใสที่อยู่คู่กับปุยเมฆและทะเลกว้างชัดๆตา
                 และใกล้ๆกันนั้นบนเนินสูงใกล้ๆชายหาด ผมมองเห็นรีสอร์ทที่แลดูเรียบๆและเข้ากับชายหาดสีขาวนั่นผมลงจากจักรยานและเข็นมันแทน เพื่อจะลองเดินเล่นแถวๆนี้ดู ที่มารอบที่แล้วกับซาเนียผมแค่มองดูไกลๆ ไม่เคยเข้าไปเจอคนข้างในนั้นซักครั้ง
                                     “จริงด้วย ลืมลุงโอเว่นแฮะลุงแกเป็นคนท้องที่ น่าจะมีความคิดดีๆแน่”
                                     “ใครล่ะนั่น?”
                                    “เจ้าของรีสอร์ทนั่นไง ลุงแกอยู่กับลูกสาว ชื่อฟลอร์คู่กัดของซาเนียน่ะ- -;;”
                กรุ๊งกริ๊ง...          กรุ๊งกริ๊ง...
                                    “ลุงโอเว่น~สวัสดีจ้า^O^/”
             ยัยหนูที่ชื่อโยผลักประตูบ้านของโอเว่นเข้าไป โดยไม่มีการเคาะบอกก่อนและผลที่เจอคือ ข้างในนั้นว่างเปล่าทั้งทาคุยะและโยก็พากันทำหน้าเหมือนเอ๋อกันซะอย่างนั้นเค้าไม่อยู่แล้วจะนิ่งทำไมล่ะคะคุณ
                                      “เอ...แปลกจังน้าลุงโอเว่นไปใหนหว่า(‘ ‘)”
                                      “ไหงถามอย่างนี้เล่า=___=;;”
                                       “แล้วจะทำยังไงบุกเข้าไปเลยดีมั๊ย”
                                       “ตำรวจก็ได้มารวบชั้นน่ะสิ”
                  แต่แปลกนะ...เพราะตอนนี้ชั้นรู้สึกว่าในบ้านนี้ ต้องมีตนอยู่แน่ๆ และมากกว่าสองพ่อลูกนั่นด้วยขโมยเหรอ? ไม่ใช่อ่ะ เอาเหอะ...ลองเข้าไปดูให้ดีกว่า(_ _)
                                  “เฮ้ย...คิดจะทำอะไรของเธออีกล่ะนั่น”
                                  “เงียบน่ะ...ขืนรอพวกเจ้าก็ค่ำกันพอดี ใหนๆก็ไม่มีใครมองเห็นข้า ข้าก็จะเข้าไปดูให้เองไง”                              
                                  “มีประโยชน์กว่าที่คิดแฮะ...”
                    อ...ไอ้หมอนี่=___=**
                  
                                                   ปึง!!!
                                    “บอกแล้วไง ว่าไม่ขาย!!!ออกไป!!ออกไปซะ!!!”
                 เสียงทุบปึงนึงเรียกชั้นและพวกทาคุยะให้หันไปมอง ว่าแล้ว ว่าต้องอยู่และอยู่กับแขกที่ไม่ได้รับเชิญซะด้วย- - ด้วยวิญญาณของฮีโร่ที่ฝังอยู่ในสายเลือด(ประชด)ทาคุยะก็รีบจ้ำเข้าไปข้างในตัวบ้านทันที นี่ไม่กลัวตำรวจแล้วงั้นสินะอย่าโดนเค้ายิงตายก่อนละกันเน้อ(- -)7
                                    
                                   “เลิกดิ้นรนให้เรื่องมันแย่ลงเถอะมิลเตอร์ฟุลเต้ รับเงินนี่ไป และไปตีพุงอยู่ที่อื่น ดีกว่ารีสอร์ทเก่าๆที่ใกล้เจ๊งนี่”
                                   “ไม่มีวัน...ซักวัน...หมู่บ้านนี้ จะกลับมารุ่งเรืองเหมือนเมื่อก่อน”
                                   “เฮอะ!รุ่งริ่งล่ะไม่ว่าพูดง่ายๆน่ะตาแก่!”
                มือของชายชุดดำร่างบึกยกขึ้นจะทำร้ายเจ้าของรีสอร์ทแต่หญิงสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลกลับโยนแก้วในมือเขวี้ยงใส่เข้าที่หัวโล้นเลี่ยนของชายชุดดำได้อย่างแม่นยำ
                                                         ปึ่ก!!!
                                    “อุ่!!! บ้าชิบ!!!มันเจ็บนะว้อยยย!!!”
                                                       ผลัวะ!!!!
                                    “อุ๊ฟ~!!!!!O^O;;;;;”
                ก่อนที่ชายร่างใหญ่จะง้างมือฟาดใส่หญิงสาวท่อนขาที่เคลือบแรงเตะของทาคุยะ ก็ฟาดผ่าหมากของชายร่างยักษ์ไว้ได้อย่างทันท่วงทีร่างสูงเก้งก้างล้มทรุดลงด้วยความจุกเจ็บด้วยลูกเตะของชายหนุ่ม
                                    “ผู้ชายอกสามศอกอย่ามาโชว์เกรียนตบผู้หญิงโชว์ดีกว่า(- -)*”   


----------------------------------------------------------------------------------------------**
หลังจากดูข่าวความขัดเเย้งต่างๆในบ้านเมือง ยิ่งหดหู่ใจ หวังว่าเหตุการณ์ร้ายๆจะผ่านพ้นเเละจบลงไปซะที
เลิกเเละหันมาปรองดองกันดีกว่าครับ ประเทศชาติเราบอบช้ำมากพอเเล้ว เลิกขัดเเย้ง เลิกสูญเสียกันซะที
เพื่อนๆบอร์ดอนิเมะ-ไทยช่วยสนับสนุนให้คนไทยร่วมรักใคร่ปรองดองกันด้วยนะครับ
เจอกันตอนต่อไปครับ^^\=/                                                   
อ่ายต่อเบย^w^
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 1-12-2013 21:39:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

ใช้เลยค่ะเมื่อไหร่จะสงบเสียทีแค่นี้ก็ไม่มีใครอยากมาเที่ยวแล้ว

แสดงความคิดเห็น

เสียทั้งชื่อเสียง เเละชีวิตของเพื่อนคนไทย เลิกซะทีเถอะน้าาา  โพสต์ 1-12-2013 21:43
โพสต์ 2-12-2013 18:41:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

พูดได้ถูกใจมากเลยนะจะ  ประเทศไทยต้องเป็นสยามเมืองยิ้งถึงจะถูกล่ะนะ
แล้วจะรอตอนต่อไนะจะ

แสดงความคิดเห็น

โทษทีๆๆๆๆๆพอดีดูอันผิดจร้าาาาาา T_T  โพสต์ 3-12-2013 15:58
ตอนต่อไปมาตามเวลาจ้า ไม่ช้าเเล้ว เเต่อย่าเอาเสือมือถือมาตีกันเน้อTwT  โพสต์ 2-12-2013 18:53
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 4-12-2016 04:53 , Processed in 0.063229 second(s), 26 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้