ดู: 224|ตอบกลับ: 1
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
                                                “เป็นข้าบาทที่ท่านสั่งประหารไงเพคะ...เสด็จพ่อ
             อิสะกะแทบจะไม่เชื่อหูตัวเองวานิลลา... ฟิลิกส์ที่ได้ยินคำพูดของวานิลลาก็ถอยไปพร้อมหัวใจที่ถูกขยี้วานิลลาลุกขึ้นและย่อเข่าเคารพก่อนถอยออกไป
                                      “นี่มัน...”                อิสะกะถามซ้ำแม้จะรู้ความจริงอยู่ต่อหน้าแล้วก็ตาม วานิลลาเริ่มมีสีหน้าเจ็บปวดขึ้นมาอิสะกะเลี่ยงจะไม่ถามต่อแต่กุมมือวานิลลาเบาๆ หญิงสาวหันมามองอย่างปนระหลาดใจ ฟิลิกส์ยกมือปรามข้าหลวงที่ประคองและเดินมาหาวานิลลา ดวงตาสั่นใหวราวกลั้นบางอย่างไว้เดินเข้าหาวานิลลา
                                      “พ่อ...วานิลลา พ่อ... พ่อมีหลายอย่างอยากพูดกับเจ้าเหลือเกิน...”
                                      “หม่อมฉันสิ้นไปแล้วเพคะองค์เหนือหัว”
                                     “ได้โปรด...อย่าตัดพ้อพ่อ...พ่อขอให้เจ้าเมตตา”            “วานิลลา...”            
              ชายหนุ่มบีบมือวานิลลาให้ลองฟังฟิลิกส์ก่อนฟิลิกส์มองดูเด็กทั้งสองต่อหน้าและเกิดคำถามขึ้น แต่ไม่ใช่เวลาวานิลลาพยักหน้ารับและเดินไปหาฟิลิกส์
                                       “...บัดนี้ราชอาณาจักรของเรา...สมบูรณ์พร้อม ปราศจากการชิงบัลลังค์แล้วลูกไม่ต้อง...ไม่ต้องตกเป็นข้าสงครามแล้ว พ่อจะ...พ่อจะ...”
                                         “พระองค์ทรงทอดทิ้งหม่อมชั้นให้ตายทั้งเป็น... ในโคโลนี่ร้าง...”
                                          “นั่นหาใช่บัญชาของพ่อมหาอุปราชล่อลวงเรา และวางแผนโค่นบัลลังค์...”
                                          “พระองค์มอบชั้นเป็นหนูทดลองของRuzonข้อนั้น ทรงมีอะไรมาชี้แจงมั๊ยเพคะ?”
                   ฟิลิกส์สะอึกอย่างจนทางโศกนาฎกรรมครั้งนั้น มันบีบบังคับให้เค้าต้องสละ สละให้แก่ความเห็นแก่ตัวของเค้าซึ่งเค้ามารู้...ว่ามันไม่ได้คุ้มเลย มืออันสั่นเทายื่นไปหาหวังจะลูบเรือนแก้มเนียนนั้นแม้วานิลลาจะยืนนิ่งไม่ถอยหนีแต่ดวงตากร้านชาของเธอทำให้เค้าผละมืออกและทิ้งมันลงข้างตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง
                                           “พ่อมัน...ไร้คุณสมบัติของการเป็นทุกอย่างในสายตาของเจ้า... ในสายตาของพ่อเองก็เช่นกัน พ่อมันไม่มีค่าพอแม้จะเป็นคน พ่อไม่อาจแก้ตัวแต่ครานั้น กองทัพที่ทรงอำนาจนั้นบีบบังคับเราด้วยการข่มขู่ชีวิตของพ่อ...และราชอำนาจ...”
                                            “แกทิ้งเธอ!!!เพราะอยากเป็นกษัตริย์ต่องั้นสิ!!?”             อิสะกะกระแทกเสียงอย่างเดือดดาลทหารองครักษ์ยกปืนขึ้น อิสะกะสะบัดดาบยาวออกมาพร้อมๆกับA.Dที่ตั้งอาวุธขึ้นจินยองเองแม้จะเดือดไม่แพ้กัน แต่ต้องบอกให้อิสะกะละดาบที่จ่อคอฟิลิกส์ลง การทำสัญญาอาจพังไม่เป็นท่า...
                  ฟิลิกส์ยกมือขึ้นให้ทหารลดปืนลง วานิลลาหันไปหาอิสะกะชายหนุ่มเลือดร้อนออกแววไม่พอใจ แต่ก็ยอมละดาบและเก็บมันไว้
                                          “เรารู้...ว่ามันไม่มีข้อแก้ตัวหรือคำอ้างใดๆเลยเกี่ยวกับเรื่องคราวนั้นแถมเรายังปล่อยลูกของเราหลุดมือไปสู่ความตายสองครั้งสองครา ยากจะให้อภัยได้จริงๆ”
                                           “เสด็จแม่ทรงอภัยให้พระองค์เสมอ...อภัยให้ แม้ลมหายใจสุดท้าย ท่านก็อภัยให้แก่พระองค์ที่ไม่เคยหันมาทำหน้าที่พ่อเลย...ความทรงจำสุดท้ายที่หม่อมชั้นมีความสุขกับครอบครัวก่อนมันจะทลายลง คือเด็กคนนี้...”             วานิลลากอดชิกิ ดวงตาของเธอสั่นใหวไม่อยากแม้จะยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นความรักและความสุขมันแหลกเหลวไป นับแต่Ruzonหยิบยื่นอำนาจที่มากกว่าให้ฟิลิกส์โดยแลกกับเอาตัววานิลลาที่เป็นโมบิลคอนโทรลที่ทรงพลังที่สุดของราชอาณาจักรไปทดลองและฟิลิกส์ที่กระหายอำนาจจนตามืดมัวยอมตกลงไปอย่าง่ายดาย ความเจ็บทรมาณราวกับถูกฆ่าให้ตายความมืดมิดที่กัดกินหัวใจที่หวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ นั่นคือฝันร้ายที่วานิลลาได้รับ
                                              “แม้ยามสุดท้ายของพระองค์เสด็จแม่ก็เฝ้าขอร้อง ให้หม่อมชั้นอภัยแกพระองค์ แต่พระองค์ก็ปล่อยให้หม่อมชั้นตายไปอีก...”
                                              “วานิลลา...โปรดเชื่อพ่อ... พ่อหาใช่คนออกคำสั่งให้เอาเจ้าไปทิ้งในอวกาศที่ดำมืดนั้น...”                                   “พระองค์ทรงโป้ปดชั้นมามากเหลือเกิน...ชั้นไม่อาจจะหาความเชื่อใจจากใหนได้อีก ...การพารพบครั้งนี้ ตอนนี้...หม่อมชั้นเป็นเพียงหญิงที่ไร้ความทรงจำไม่ใช่เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ที่ทรงอำนาจรองจากRuzonอาบรัจซาส...”
                                               “บัดนี้เราไม่ได้รับใช้พวกRuzonมาได้ห้าปีแล้วนับจากสูญเสียลูกไป เราตะหาก...ที่เป็นฝ่ายอยากจะทำลายพวกมัน...”
                                               “ยินดีอย่างยิ่งเลยเพคะการได้ราชอาณาจักรที่ทรงพลังอย่างพวกท่านมาร่วมรบ นับเป็นกำลังที่ทรงอานุภาพแก่เรากษัตริย์ผู้ทรงอำนาจแห่งอาบรัจซาส...”
                                               “...อย่าเรียกเราอย่างนั้น...วานิลลา...อภัยให้พ่อ...”           “หน้าที่ต่อจากนี้จะเป็นงานของผู้ติตามของหม่อมชั้นหม่อมชั้นขอตัว...”   



          วานิลลาถอยออกจากมือของฟิลิกส์และย่อเข่าให้และเดินไปร่วมกลุ่มกับเมโรดี้ ผมมองไปที่ฟิลิกส์ที่ใบหน้าหมองลงจินยองส่ายหน้าให้เหมือนจะบอกว่ายังไม่ใช่เวลาจะเริ่มเซ็นสัญญา...
                                           “...ท่านคงไม่พร้อมสำหรับสัญญา...เราก็เช่นกัน จะเป็นอะไรมั๊ย?ถ้าเราจะให้ท่านทั้งสองได้ร่วมตกลงกันก่อน...”          จินยองเป็นฝ่ายเดินเข้าไปเจรจาฟิลิกส์มองมาอย่างเกรงใจ แต่ดูเหมือนเค้าจะรู้ ว่าตัวเองในตอนนี้ไม่อาจจะตัดสินใจอะไรได้อย่างชาญฉลาดนักจึงตอบรับข้อตกลงเพราะเดิมทีระยะเวลาภารกิจก็คือสองวันอยู่แล้ว
                                         “ต้องขออภัยพวกท่านด้วย...เราไม่ควรแสดงกริยาและนำเรื่องส่วนตัวมาเผยให้เห็นในยามราชการเยี่ยงนี้...โปรดอภัยในความด้อยสติของเรา...”            
                                          “...คำขอโทษพวกนั้นน่ะ...คุณมีอะไรที่อยากจะพูดกับวานิลลาแค่นั้นจริงๆเหรอ?”
                                         “บังอาจ!!!ในราชอาณาจักร!! อย่าบังอาจเรียกองค์หญิงห้วนๆ!!!”

                                                     เคร้ง!!!!
                 ดาบยาวในมืออิสะกะฟาดใส่ปืนของนายทหารจนหลุดปลิวคมดาบสะบัดมากดใส่ลูกกระเดือกของนายทหารไว้ดวงตาของอิสะกะฉายแสงออกมาและกรีดมองอย่างข่มอารมณ์แค้น นายทหารราวกับโดนอากาศกดตรึงไว้จนไม่อาจจะกระดิกตัวได้ดวงตาคมกรีดมองฟิลิกส์เพื่อรอคำตอบ
                                         “มีกองทัพใหญ่โตกับอำนาจล้นพ้น...แต่ลูกสาวคนเดียวกลับปกป้องไม่ได้...”
                                         “นัยต์ตาเหลืองจันทรา...กัปตันทาลอสบอกมา... ท่านคือผ้ที่ชุบชีวิตธิดาของเรา...”
                                         “วานิลลาตายทั้งเป็น...เพราะคุณ! แต่ตอนนี้ เธอได้มันคืนมาถ้าคุณพรากมันไปจากเธออีก...ผมจะ..”                   “เธอเป็นอะไรกับวานิลลา?”             “...นั่นไม่สำคัญ...สนใจตัวคุณเอง... ชดใช้ให้เธอ”
                อิสะกะสะบัดดาบออกเลือดสายจางๆรินลงมาจากคอของนายทหารพร้อมร่างที่ทรุดลงอิสะกะสะบัดดาบไล่คราบเลือดออกและเก็บมัน
                                          “...จัดที่พักรับรองพวกเค้า...”             “พะย่ะค่ะ...ฝ่าบาท”





                    ...ในอุทยานที่คุ้นตาชั้นนั่งที่ซุ้มหินอ่อนหลังเดิม... มันไม่เคยถูกย้ายไปใหน...ผ่านมาห้าปีมันก็ยังเหมือนเดิม... ชั้นเอามือลูบบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา แม่ของชั้นท่านมักจะมานั่งเล่นและเล่นกับชั้นที่นี่... แต่ทันทีที่แม่ของชั้นเสียไป ทุกอย่างก็ตกไปสู่ฝันร้าย...
                                           “อิสะกะกับจินยองช้าจังเลยน้อ~”              คุณเมโรดี้พูดออกมาหลังจากสองคนนั้นหายไปนานกว่าที่คิด พวกของเค้าเริ่มวางตัวกับชั้นไม่ถูก...เพราะรู้ฐานะของชั้นงั้นเหรอ...?
                                            “คงตกลงอะไรกันอยู่ล่ะมั้งเนอะ...พี่วา... เอ่อ... องค์หญิง...”
                      มิอันเปลี่ยนคำเรียกแทนชั้นออกมาอย่างชัดเจน ทั้งๆที่ชั้นไม่ได้ปลาบปลื้มกับมันด้วยซ้ำ...
                                       “อ่ะ...มาแล้วๆ!!ช้านะยะ=O=;;”               “ขอโทษๆเอ้า...ย้ายทีมไปนอนที่เรือนรับรอง วันนี้ที่วังจะจัดเลี้ยงต้อนรับเราแหละ^O^”                “โอ้ว~!!!”
                    ชั้นหันไปมองอิสะกะที่ยืนนิ่งไม่มีท่าทีอะไรชั้นเองก็ไม่ได้สบายใจกับที่เค้านิ่งเงียบอย่างนี้นักหรอกจะดีกว่านี้...ถ้าเค้าจะพูดอะไรออกมาบ้าง ทหารราชอาณาจักรออกมาตามพวกเราเข้าไปชั้นเดินออกมานิ่งๆและมองพวกเค้าเฉยๆ
                                      “เชิญเสด็จพะย่ะค่ะองค์หญิง”             กลุ่มทหารคุกเข่าลงให้ชั้นผ่านทาง ชั้นไม่ได้ชอบท่าทีอย่างนี้เลยแม้แต่น้อย
                                       “ว้ายๆ...เหมือนแม่เป็นเจ้าหญิงเลยอ่ะ มิอัน^///^”           “มาม๊า= =;;”
                                       “.........”                 ในที่สุดอิสะกะกับจินยองก็ทำสิ่งที่ชั้นไม่อยากให้เค้าทำขึ้นมา ...เป็นเค้าอิสะกะคุกเข่าลงเปิดทางให้ชั้น...!

                                        “...ชั้นไม่อยากหายไป...นายบอกว่าชั้นจะไม่หายไป...”
                                        “เกียรติของเจ้าหญิง...หม่อมฉันเป็นเพียงทหาร มิอาจตีตนเสมอ...”
                                        “นี่เหรอ!!?คือสิ่งที่นายต้องการ!!?”          “องค์หญิง...”
                                        “อย่าเรียกชั้นอย่างนั้น!!!”

                 โกหก...โกหก!!โกหก!!นายบอกจะรักษาสัญญา อิสะกะ... แต่นายทำมัน!!นายทำให้ชั้นที่นายรู้จักหายไป!! ทั้งๆที่ชั้น...ชั้นไม่ได้อยากจะเป็นองค์หญิงรึอะไรทั้งนั้น!!!
                                          “ชั้นแค่...อยากเป็นวานิลลา... วานิลลาที่นายรู้จัก”
                   จู่ๆน้ำตาของชั้นก็ไหลออกมาทั้งๆที่เช็ดไปกี่ครั้งๆ มันก็ไหลออกมา... ชั้นไม่ได้อยากร้องซะหน่อย!ไม่ได้เสียใจที่เค้าทำเหมือนชั้นเป็นคนอื่นซะหน่อย!!ชั้นแค่...
                                           “ชั้นแค่...อยากเป็นวานิลลาที่นายรู้จัก ที่นายเรียกชั้น อิสะกะ...”
        

                                               ไม่มีอะไรต้องกลัว ...ชั้นจะปกป้องเธอ...ชั้นสัญญา
                                              หน้าชั้นมันเป็นอะไรรึไง?- -*            ก็ไม่ยังไง ตลกเหมือนทุกวัน(‘‘)

                            ในเมื่อเธอเชื่อใจชั้นแล้วชั้นก็ควรเชื่อเธอมั่งสินะ

                                               ชั้นเชื่อใจเธอ... ขอพลัง ให้ชั้นได้มั๊ย?


                     
                                          “ฮึก...อิสะกะ... เรียกชั้น... ขอร้องล่ะ”
                                           “ชั้นขอโทษ... วานิลลา”           “!!!??”
                      ชั้นหันไปหาเจ้าของเสียง... พอเห็นว่าใช่ แม้ชั้นจะพูดมันออกมาเมื่อกี๊...แต่ชั้นก็ไม่ได้อยากเจอเค้าตอนนี้ ชั้นเช็ดน้ำตาทิ้งและลุกหนี...
                                              “วานิลลา!...”                  เพียะ!!!
                                              “...มันเจ็บนะเนี่ย”               “ปล่อย...”
                                            “ชั้นขอโทษ...”            “ง่ายดีเนอะ... คำคำนี้ของนาย...”
                                             “เธออยากให้ชั้นทำยังไง?”            “ฮึ... ชั้นไม่ต้องการอะไรเลย!ไม่เคยต้องการด้วย ชั้นลืมแล้วด้วยซ้ำ ว่าเคยต้องการอะไร!?”
                                            “...........”           “แต่นายก็หยิบยื่นมันให้ชั้น...ถึงจะไม่แสดงออก แต่ชั้นดีใจ”
                                            “...วานิลลา”          “คำสัญญาของนาย ความหวังที่นายมอบให้ชื่อที่นายเรียก...”
                                            “........”            “นายทำให้ชั้นเป็นคนคนนี้นายทำให้ชั้นเป็นวานิลลา...”
                                              “ชั้นขอโทษ...”           “ชั้นไม่รู้ด้วยซ้ำ!!ว่านายคิดว่าชั้นสำคัญยังไง!?!”
                   คำพูดที่ชั้นพูดไปมันอาจจะไม่ควรพูดด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ ชั้นอยากจะพูดทุกอย่างทุกอย่างที่ชั้นอยากพูดและเก็บมันไว้ออกไป
                                              “ชั้นไม่ได้อยากเป็นเจ้าหญิงไม่อยากเป็นใครทั้งนั้นที่นายต้องตีตัวห่างเหมือนไม่รู้จัก ชั้นอยากเป็นแค่นั้น...เป็นแค่ลูเซีย วานิลลา... ผู้หญิงคนนึงที่นายพาออกมาจากความกลัวและฝันร้ายที่ชั้นเจอมาตลอด อยากเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่กับนายไม่ว่าช่วงเวลานั้นจะเลวร้ายยังไง สู้กับนาย ทะเลาะกับนาย เล่นกับนายและอยู่กับนาย!! ชั้นอยากเป็นแค่นั้น!!!”
                                              “...เธอก็ยังอยู่ดีอยู่นี่...เป็นเธอ คนที่ขี้โวยวายเอาแต่ใจเหมือนเดิมนี่”
                                           “อิสะกะ!!”             หมอนี่คิดจะยั่วโมโหชั้นตลอดเลยสินะ!! ไม่เคยที่จะสำนึกเลยรึไงTOT**?!                    “เธอยังไงก็คือเธอวานิลลา... ไม่น้อยไปกว่านั้น และที่สำคัญ เธอสำคัญกับชั้น มาก...”
                                           “!!?”          “.........”

                 ก...โกหกน่ะ...สำ...สำคัญ!!? ค...เค้ากำลังจะบอกชั้นเป็นนัยๆรึเปล่า ว..ว...ว่า@[]@////
                          “กับเธอ.... ชั้น...”             “อิสะ...กะ...”

                มือของอิสะกะเลื่อนมาประคองใหล่ชั้น...สัมผัสอุ่นๆจากมือของเค้าทำชั้นใจเต้นแรงจนหน้ามืดหมดแล้วใบหน้าของเค้าค่อยๆโน้มลงมาเรื่อยๆ ชั้น...ควรขัดขืนสินะ!? แต่ว่า>///<;; ทำไม ทำไมชั้นถึงไมยอมขยับ แถมยังนิ่งอีกเนี่ยTOT////
           ลมหายใจของอิสะกะค่อยๆสัมผัสเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ...ชั้นเอง....ก็ไม่ได้เกลียดปีศาจร้ายตนนี้อะไรด้วยชั้นค่อยๆปิดตาลงและ...
                           
                                                    ซวบ!!!!                 O^O;;;

                                         “อ๊าย!!!อกกระเทยตกแตก=[ ]=;;!!!”             “ม...มาม๊า!!=____=;;;;”
                                          “ชิหายO___O;;;!!!”


-----------------------------------------------------------------------------**End.
ต้นฉบับss2หายไปละ... การที่จริงกะตัดจบตอนหน้าเเล้วนะเนี่ย เเต่ใจไม่เเข็งพอ ต้องพยายามเขียนใหม่จนได้T^T
สรุปเเล้ว ss1น่าจะจบประมานตอนที่22เเหละครับ เเต่จะต่อss2เร็วเเค่ใหน ก็คงต้องดูกันอีกที
ถ้าเขียนดีกว่านี้ อยากลองรวมเล่มดูจัง เเต่กลวขายไม่ออกอ่าTOT;;
เจอกันตอนต่อไปจร้า>w<

ตอนต่อไป
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 1-12-2013 21:36:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

ว้า้าวออกมาเป็นชุดเลย

แสดงความคิดเห็น

555555555555555555555555555555555  โพสต์ 1-12-2013 21:48
มาเป็นเเพ็คคู่อ่ะครับ เเทบตายคาเเป้นพิมพ์=w=  โพสต์ 1-12-2013 21:39
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 4-12-2016 17:07 , Processed in 0.038309 second(s), 22 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้