ดู: 252|ตอบกลับ: 4
          บทที่.8
           ชั้นยืนมองเจ้ามนุษย์ก้อนเนื้อหมอบฟุบลงไปกุมของรักของตัวเองอย่างพอจะเดาความรู้สึกได้น่ะนะแต่หลังจากที่เคยมองดูห่างๆอยู่ระยะหนึ่ง ก็พอจะรู้น่ะนะ ว่านายทาคุยะคนนี้เรี่ยวน่าสยดสยองผิดกับรูปร่างอ้อนแอ้นและหน้าตาบ้องแบ๊วนั่นแค่ใหน(_ _);;
              แต่ท่าทางไม่ดีเท่าใหร่แล้วเมื่อพรรคพวกของเจ้าเนื้อที่หมอบอยู่เริ่มจะหยิบเอาอะไรอันตรายๆออกมาแกว่งเล่นแล้วเอาน่ะ ช่วยหน่อยดีมั๊ยนะ หมั่นไส้ คันไม้คันมืออยู่เหมือนกัน- -+
                                           “เป็นชั้น ชั้นจะไม่ทำอย่างนั้น...”
                                           “เอื่อก...!”
               หืม... มาดเข้มตาบ้องแบ๊วอย่างทาคุยะ พอทำตาขวางขึ้นมาแล้วน่ากลัวใช้ได้ ...เปล่านะชั้นไม่ได้ใหล่กระตุกเพราะตกใจกับดวงตาขวางคมที่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อของเจ้าเด็กนั่นซะหน่อย- -;;
                                              “ปากดีนัก!! ไปตายซะ!!!”
              มีดปลายแหลมของเจ้าคนคลั่งจะแทงใส่ทาคุยะเอาดื้อๆ ชิ! ถ้าปล่อยหมอนั่นตายชั้นก็แย่น่ะสิ=___=*
                                               “ระวังค่ะ!!”
                                                                                  ก๊อง!!!!
                                               “แอ่ก!!!=[]=;;;”
            แจกันใบเบ้อเริ่มปลิวมาด้วยแรงอันน้อยนิดของยัยหนูลูกเจ้าของบ้านและเหมือนจะเปลืองแจกันที่แตกไปเปล่าๆกลายเป็นยัยหนูนั่นแย่รังแตนให้เจ้านั่นมาคลั่งใส่ซะอย่างนั้น เวรกรรมซะจริง=___=;;
                            “โถ่เว้ย!!!ตายๆซะให้หมด เรื่องมากนักใช่มั๊ย!!?”
                                             
                                                      วูบ....
              อาจจะไวเกินไปจนเจ้านั่นมองไม่ทันก็ได้ แต่สิ่งที่ชั้นเห็นคือ ขาข้างนึงของทาคุยะยกขึ้นและหวดอย่างเร็ว และตรงเข้าไปหาใบหน้าอันแสนจะรกด้วยหนวดรกๆของเจ้าคนที่แหกปากอยู่ดวงตาของมันเบิกโพลงเหมือนตกตะลึงเมื่อคราวซวยมาถึง ...อืม... ขอให้หลับให้(ไม่)สบายนะ อาเมน(_ _)
                                                   
                                                         เปรี้ยง!!!!
               อืม...เสียงหนักและแน่นบางทีอาจถึงตาย=___=;;ร่างยักษ์ของเจ้าหนวดปลิวไปด้วยแรงเตะของผู้ชายที่ตัวเล็กกว่าสองถึงสามเท่าและอัดเข้ากับกำแพงจนหลับสบายไปในที่สุด เหมือนว่าจะไม่ต้องพึ่งแรงชั้นเลยแฮะสกิลพระเอกสูงอยู่แฮะ
                                           “โยจัง...เรียกตำรวจทีนะ”               
                                           “เอ๊ะ...อ่า ค่ะ(‘///’)”
                จะหน้าแดงทำซากอะไรล่ะคุณหนูนี่สกิลพระเอกของนายมันสูงขนาดนี้เลยเชียว เอาเรื่องนะเนี่ย=___=
                                            “ไม่เป็นอะไรนะ?”
                 คำถามปักธงมาแล้ว><+!!!
                                            “ขอบคุณมากๆเลยค่ะ...เอ่อคุณ...”
                                            “อ๋อ...ทาคุยะ ผมชื่อทาคุยะเพิ่งมาอยู่ที่ฟาร์มของป้าโลล่าเมื่อเดือนก่อนน่ะ”
           ทาคุยะแนะนำตัวพร้อมโปรยรอยยิ้มทำคะแนน และเหมือนมันจะได้ผลชะงัดนักด้วย ก็นะหน้าตาของหมอนี่ก็พอดูได้ แต่ไม่ใช่กับชั้น=w=+
                                        “เคยได้ยินมาเหมือนกัน ขอบคุณเธอมากเลยนะ ทาคุยะคุง”
                                         “ไม่หรอกครับผมเองก็ทนมองพวกมันทุบตีคนน่ารักๆอย่างเธอไม่ได้ด้วยล่ะ^^”
            โห... เสือผู้หญิงพ่อตัวนะเนี่ย= =*
                                         “น่ารัก...เหรอคะO///O;;”             “อ่ะ แฮะๆ ขอโทษทีนะ พูดแปลกๆไปซะงั้น”
                                         “ลุงทามูระมาเองเลยล่ะแกบอกให้มัดพวกนี้ไว้ก่อนด้วย ไว้เป็นหน้าที่ชั้นเอง งานถนัดชั้นล่ะ^O^”
             โยปรากฏตัวออกมาพร้อมเชือกเส้นโต...หล่อนไปหามาจากไหนกันเฮอะ=___=;; ชั้นยืนมองให้โยเดินผ่านตัวเองไปเพื่อจะไปมัดเจ้ากอลิล่าสองตัวไว้ก่อนแต่ก่อนที่เธอจะเดินผ่านร่างชั้นไป เธอกลับเดินหลบชั้นไป แทนที่จะเดินทะลุผ่านไป จนสุดท้ายเพราะเชือกเส้นเท่าเสาบ้านบังทางเดิน เธอเลยมองไม่เห็นทางจนเกือบเซล้มไป ทางมีตั้งเยอะแยะแท้ๆ- -
                                            “ระวังนะ มานี่ชั้นช่วย... เดินทางที่มันกว้างๆกว่านี้สิ เดี๋ยวล้มขึ้นมาล่ะก็”
                                            “แฮะๆ^^;; ขอโทษทีจ้าพอดีกลัวว่าจะชนทาคุยะคุงน่ะ ก็เลย...”
               แม้ปากจะบอกว่าหลีกทางให้ทาคุยะแต่ชั้นกลับมองเห็น... ว่าดวงตาของโย...จับจ้องมาที่ชั้น และยิ้มให้?!                                   
                                            “ว้า...อุตส่าห์มากะขอคำปรึกษาลุงโอเว่นแท้ๆดันมามีเรื่องซะได้”
                                            “งั้นเหรอ? งั้นเดี๋ยวทามูระซังมาแล้วเดี๋ยวลุงจะมาคุยทีหลังนะ”
                                            “เจ้าค่า~ งั้นหนูขอออมเล็ตไรส์เป็นค่าแรงด้วยนะค้า~^O^/”
                                            “นี่!! เดี๋ยวเถอะ อิคุชิซัง!เธอไม่ได้ช่วยอะไรแท้ๆไม่ใช่รึไง!? ทาคุยะซังตะหากไม่ใช่รึไง ที่ช่วยชั้นน่ะ จะมาหรอกกินฟรีไม่ได้นะ=[++]=*”
                                              “เห~!!??ฟลอร่าใจร้ายยยยTTOTT”
                                             “ถ้ายังไง ทาคุยะซังช่วยอยู่ด้วย จนกว่าพวกตำรวจจะมาได้มั๊ยคะ มีแค่ชั้นกับพ่อมันรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยเลยน่ะค่ะ... จริงสิ ถ้ายังไงให้ชั้นทำอะไรให้คุณทานเป็นการตอบแทนดีมั๊ยคะ?”
                                              “กินมื้อเย็นโดยมีผู้ร้ายสองคนนั่งข้างๆ อืม สถานการณ์เยี่ยม...”
                                              “ไอช่า...!”
                                              “มีอะไร...รึเปล่าคะ?”              “อ่ะ!! ป...เปล่าครับ เอ่อ...คุณ”
                                              “ฟลอร่า โอเว่นค่ะ เรียกฟลอร์ดีกว่าค่ะทาคุยะซัง^^”
                  ดี...ทำคะแนนเข้าไปทาคุยะฮาเรม เลือกเส้นทางฮาเรม ระวังจะBad End แล้วNice Boatนะ ทาคุยะ=w=++
                 และหลังจากอยู่ให้ยัยฟลอร์จีบมานานพอดูตาลุงแก่ๆที่ดูเหมือนยามมากกว่าตำรวจเจ็ดแปดคนก็มาและรวบคอเจ้ายักษ์ทั้งสองคนไปมีการสอบปากคำกันเป็นพิธีในแบบของมนุษย์ และในที่สุด ก็มาถึงหน้าที่หลักของเราที่จะต้องขอคำปรึกษาจากคนเก่าคนแก่ของที่นี่ซักที และเรื่องราวก็ง่ายกว่าที่คิดเพราะเรื่องของพวกกว้านซื้อที่ก็เป็นที่รู้กันของคนในหมู่บ้าน และที่สำคัญตาลุงนี่ก็พึ่งเจอกับตัวเองมาสดๆร้อนๆ เลยไม่ค่อยเสียเวลาอธิบายมากเท่าใหร่นักก็ดี ชั้นเองก็เบื่อการนั่งรอฟังเรื่องน้าเบื่อๆนานนัก
                                      “เพราะอย่างที่ว่ามาคุณโอเว่น... ถ้าเป็นแบบนี้ต่อ หมู่บ้านโอชิน จะต้องถูกพวกนั้นกว้านซื้อไปแน่ทางเดียวที่เราจะหยุดพวกนั้นก่อนที่ทุกอย่างจะสายไปกว่านี้ คือเราต้องขึ้นทะเบียนหมู่บ้านโอชิน เพราะงั้น ได้โปรดเถอะครับ ช่วยพวกผมด้วย”
                                        “นี่ๆ...ลุงชั้นเองก็ขอด้วยละกันนะ ชั้นชอบที่นี่ ชอบทุกๆคนมากๆถึงมากๆและมากๆของมากๆและก็มากๆเลยอ่ะช่วย เค้า ที นะ>w<”
                                         “พอฟังแกแล้วลุงรู้สึกปวดหัวว่ะ พูดตรงๆโย=___=;;”
               ชั้นเองก็มึนกับประโยคของยัยหนูนี่ขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุนะ ว่ากันตามตรง มึนอะไรของอะไรมากๆนะ@___=;;; ในขณะที่คนอื่นเหมือนจะฮากริบกัน มีเพียงทาคุยะที่ยังคงหน้าเข้มอยู่ต่อตาลุงโอเว่นถอนหายใจและครางเสียงครุ่นคิด
                                        “มีหลายอย่างนะ...ที่จะสร้างชื่อให้กับหมู่บ้านของเรา...”
                                        “จริงเหรอครับ!?”
                                        “เพียงแต่ว่า...มันไม่ง่ายเอาซะเลย...”
                                        “ยากแค่ใหน...ผมก็อยากจะทำครับ”
                                        “.........”
                                         “ผมสูญเสียสถานที่ของผมมาตลอดจนผมมาเจอที่นี่ แม้จะเป็นเวลาแค่เดือนเดียว แต่ผมกลับชอบที่นี่หลงรักทุกสิ่งที่หมู่บ้านนี้เป็น ...ไม่อยากให้หายไปครับ...”
                                        “.........”
                                         “สถานที่เดียว...ที่ผมกลับมามีชีวิตและเข้มแข็งขึ้นได้ ที่ที่ทุกๆคนต่างมาอยู่ และมีชีวิตที่ดีกว่าที่เคยมีมาแม้จะไม่รวย แต่ก็ไม่เคยไขว่คว้าหามัน อาจจะไม่ทันสมัย แต่ทุกคนมีความสุขกับมันมีแค่บ้านไร่ปลายนา แต่ผมก็ต้องการแค่นั้น และก็ไม่อยากให้ใครเสียมันไป เพราะงั้น ไม่ว่าจะยากยังไงผมจะลองทำ”
  
               
                                        “(_ _);;”               “(‘‘)”
                                        “ดอกไม้เจ็ดสีน่ะพอบันดาลได้แต่ผีเสื้อสีน้ำเงิน ชั้นจะไปเอามันมาจากไหน=___=;”
                                       “(. .)”        -หยิบแพนเค้กชิ้นนึงขึ้นมากิน-
                                      “คืนทะเลทองคำที่เกิดขึ้นปีละครั้งอีกปรากฎการณ์ธรรมชาติ ชั้นจะไปทำได้ยังไง?”
                                       “เจ้าบอกแล้วนี่ ว่ายากแค่ใหนก็จะทำ”
                                       “ชั้นทำแน่ ถ้าบอกวิธีการมา... แต่คุณโอเว่นกลับลืมไปแล้วซะด้วยคงต้องให้เวลาเค้าหาข้อมูลซักหน่อย”
             ผีเสื้อสีฟ้า กับทุ่งดอกไม้เจ็ดสีค่ำคืนแห่งท้องทะเลทอแสงแต่ละอย่างมันเคยเป็นเหตุการณ์มหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นบ่อยๆในสมัยก่อนก่อนที่ชั้นจะมาเป็นเทพประจำถิ่นที่นี่ ตอนนั้นชั้นจำได้เลยว่าทะเลที่ส่องแสงสีทองนวลตานั่นสวยงามแค่ใหนและกลายเป็นที่สาบานรักที่ขึ้นชื่อของในสมัยนั้นไป จนเมื่อราวๆเกือบห้าสิบปีก่อนมันก็ไม่เกิดขึ้นอีกเลย เพราะเทพธิดาที่เคยสร้างปาฎิหารย์นั่นกลับไปเกิดเอาซะอย่างนั้น แล้วชั้นเลยตกกระไดพลอยโจนมารับช่วงแทนแบบมึนๆ=___=;;
                 แล้วยิ่งเรื่องจำพวกสร้างปรากฎการณ์สวยๆงามๆพวกนั้นชั้นไม่เคยทำเลยซะด้วยไม่ใช่ของถนัด ถ้าว่ากันตามตรงล่ะก็นะ เอาน่ะ... ฝากความหวังไว้กับพวกทาคุยะนี่ล่ะจังหวะนี้ แพนเค้กที่ได้มาจากยัยฟลอร์สำคัญกว่ายัยนี่ทำอาหารเก่งจนน่าหมั่นไส้นะว่ามั๊ย(-)^(-)
                                                        มั่บ...(. .);
                                        “งั่บ...!!!=)___(=**”                   “อ๊ะ!!นี่เจ้า!!นั่นมันของข้านะแย่งเทพกิน เดี๋ยวก็สาปซะเลยนี่!!=[]=**”
                                        “ถึงศาลเจ้าแล้วกลับไปได้แล้วไป๊”
                                        “อ่ะ...ไวจริงแฮะสมกับที่เป็นจักรยานจริงๆ(. .)”
                                        “ใช่เรื่องที่ต้องสนที่ไหนเล่าโยก็พูดแปลกๆว่าชั้นต้องใช้ เผื่อมีคนจะมาซ้อนซะได้ จะมีใครกันนอกจากยัยปีศาจกลับใจเตี้ยนี่”
                                         “...ยัยหนูมิโกะนั่น สินะ”
                                          “หือ?”               “เปล่า...ไม่มีอะไร งั้นข้าคงหมดธุระแล้ว ฝากที่เหลือทีนะ”
                                         “เดิมทีเธอก็โบ้ยมาให้ชั้นหมดแต่แรกอยู่แล้วไม่ใช่รึไงกัน=___=”
                ฮ้า~... เหนื่อยชิบ...วันนี้ทั้งวัน เหมือนว่าผมไปผจญภัยมาเลยน้า~... อาบน้ำนอนดีกว่า... งานในฟาร์มก็ไม่เหลืออะ... ...
                ...!!?? แย่ล่ะ!!! ผมลืมเลย ว่ายังไม่ได้พาวัวกับไก่กลับเข้าเล้า!!?อากาศเย็นขนาดนี้แล้วด้วย!! ผมกระโดดขึ้นจักรยานของโยและปั่นกลับไปที่ฟาร์มอย่างเร็วที่สุดขืนปล่อยเจ้าพวกนั้นอยู่ข้างนอกหนาวๆแบบนั้น เดี๋ยวป่วยขึ้นมา คงไม่ดีแน่ๆ!!
                  เวลาโพล้เพล้ ผมจอดจักรยานไว้และวิ่งตรงมาที่เล้าสัตว์ เพื่อจะรีบพาวัวกลับเข้าคอกแต่สิ่งที่เห็น...มันกลับว่างเปล่า ทั้งวัว แล้วก็ไก่ของผม ไม่ได้อยู่ข้างนอก?ผมเดินเข้าไปในโรงเลี้ยงสัตว์ ก็เริ่มโล่งใจ เจ้าลูกวัวของผมนอนเล็มฟางอยู่ข้างในอย่างสบายดี และใกล้ๆกันนั่น ผมมองไปที่กล่องเก็บอาหารสัตว์เด็กสาวร่างเล็กในชุดมิโกะที่มีเรือนผมสีดำเงานั่น ผมจำได้ ว่าคือซึบาสะจัง
                                            “ซ...ซึบาสะจัง?”
                                             “...? อ๊ะ...ทาคุยะซังกลับมาแล้วเหรอคะ”
                  รอยยิ้มที่อ่อนโยนของเธอคลี่มาให้ผมเธอมองมาที่ผมที่มีแต่คราบชื้นเหงื่ออย่างประหลาดใจ ผมพอรู้ตัวก็รีบบึ่งมาเลยเลยตัวชุ่มงี้และ ดูไม่ได้เลยแฮะ(. .)///
                                 พรืด...
             ผ้าเช็ดหน้าผืนนุ่มของซึบาสะจังซับที่ไรแก้มของผมเบาๆใบหน้าหวานสวยของเธอ และกลีบปากเงาหวานชมพูนั่นทำให้ผมใจเต้นไม่เป็นส่ำพอตัวแฮะ
                                             “เหนื่อยหน่อยนะคะ”               
                                             “ที่จริง...ผมพึ่งกลับมา...จากบ้านคุณโอเว่นน่ะมันมีหลายๆเรื่อง เลยเผลอลืมว่ายังไม่ได้พาสัตว์กลับเข้าโรงเลี้ยง ผมเลย...”
                                              “ไม่เป็นไรหรอกค่ะชั้นกับซาเนียซังมาช่วยดูแลให้น่ะค่ะ เพราะป้าโลล่าบอก ว่าทาคุยะซังเองก็ยุ่งหลายๆเรื่องอยู่ ก็เลยช่วยๆกันไปน่ะค่ะ^^”
             ก่อก...ก่อก...
                     เสียงเคาะโรงเลี้ยงเรียกให้ผมและซึบาสะจังหยุดคุยกัน และหันไปหาซาเนียที่เคาะเรียกอยู่ที่ประตูทางเข้า
                                      “ซึบาสะจัง...ข้าวเย็นพร้อมแล้วนะ”
                                       “จ้ะ พอดีเลยทาคุยะซังก็พึ่งกลับมา”
                                      “เธอไปก่อนเลยละกันชั้นจะจดบันทึกผลผลิตของวันนี้ แล้วจะตามไป”
                                       “งั้นชั้นช่วยนะ”           “ไม่ล่ะ ไปช่วยคุณป้าจัดโต๊ะเถอะ”
                การบอกปัดแบบจงใจ ผมอาจคิดมากไปเองแต่ที่ซาเนียบอกให้ซึบาสะจังออกไปก่อน คงพราะมีเรื่องจะคุยกับผมแน่ๆแม้จะลังเลอยู่บ้าง แต่สุดท้าย ซึบาสะจังก็ออกไป และปล่อยให้ผมอยู่กับซาเนีย
                 เธอเดินเข้ามาพร้อมกับลังหญ้าสำหรับเลี้ยงวัวลังใหญ่ ผมเดินกึ่งวิ่งเข้าไปรับมันมาถือไว้เองและเอามันไปเทลงในช่องพักฟางแทนซาเนีย จะกี่ทีกี่ทีเจ้าหญ้าสดพวกนี้ก็หนักเอาการนะเนี่ย ผมหันกลับไปเพื่อจะถามซาเนียว่าเหลืออะไรอีกมั่ง แต่ว่า...
                                                    เพียะ!!!!
                                         “เอ๊ะ...?”                 “...นายมัน...แย่ที่สุด”
                                         “ชั้น....”                   “นายทิ้งฟาร์ม...ทิ้งเด็กพวกนี้และเที่ยวไปนู่นไปนี่ เล่นบทฮีโร่หลอกเด็กของนายไปวันๆ ถามจริงเหอะ! นายมันเด็กประถมที่ไม่รู้จักหน้าที่รึไง!?”
                                        “........”                “ไอ้คำพูดก่อนนี้ของชั้น ชั้นรู้ ว่ามันไร้เหตุผล เห็นแก่ตัวแล้วก็เห็นแก่ได้ แต่ขอทีเถอะ ถ้าแค่หน้าที่ของนายเอง ยังรับผิดชอบมันไม่ได้ก็อย่ามาทำเป็นเล่นบทฮีโร่ แล้วเที่ยวป่าวประกาศว่าจะช่วยหมู่บ้านหรืออย่างอื่นเลย นายในตอนนี้น่ะ ยังเอาตัวเองไม่รอดด้วยซ้ำ!!”
                                        “...ไม่ใช่ฮีโร่...”               “เห~? งั้นเหรอ?”
                                        “ชั้นมันไม่ได้เรื่อง ชั้นรู้แต่ว่า...ชั้นก็แค่ไม่อยากที่จะสูญเสียมันไป ที่นี่...”
                                        “เลิกพูดมันซ้ำๆได้มั๊ย!?นายมันก็ไม่ต่างจากเด็กที่งี่เง่าแล้ววิ่งไปวิ่งมานักหรอก เลิกบ้า!!แล้วกลับมาซะ!กลับมาที่นี่ทำหน้าที่ของนายซะก่อน ทำมันจนทำได้ดีพอ”
                                        “ซาเนีย...”               “นายคิดว่ามีนายคนเดียวรึไง ที่ไม่อยากเสียที่นี่ไป ชั้นก็เหมือนกันแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เราต้องวิ่งพล่านไปทั่วเหมือนกระต่ายตื่นตูม ที่เราต้องทำคือดูแลสิ่งที่มีให้ดี ทำมันให้ดี เมื่อเราเข้มแข็ง เมื่อนั้นนายถึงจะเป็นพลังให้คนอื่นได้ ไม่ใช่เที่ยววิ่งไปวิ่งมาและบอกคนโน้นคนนี้ว่าจะช่วย มันทำอะไรไม่ได้หรอก”
               เหมือนความเจ็บที่โดนตบมันจะทำใกห้ผมฟังคำพูดของซาเนียได้อย่างเข้าใจ...ที่ผ่านมา ผมทำอะไร? จริงอย่างที่ซาเนียว่าผมแค่ทำตัวเหมือนเด็กๆ งอแงไร้สาระว่าไม่อยากเสียมันไป แต่สุดท้าย แค่ตัวเองหน้าที่ของตัวเอง ผมยังไม่อาจทำมันให้ดีได้ แล้วทีนี้ผมจะไปปกป้องหรือเป็นพลังให้ใครได้ ครั้งนี้ กลับเป็นผมที่ไม่อาจจะเอ่ยปากต่อเถียงอะไรซาเนียได้เลย มันเป็นความผิดของผมจริงๆ
                                        “...........”               “เย็นลงรึยัง หายบ้ามั่งแล้วสินะ?”
                                        “นั่นคือคำพูดจากปากของเด็กที่ตบชั้นเป็นครั้งที่สอง”
                                        “รึจะเอาอีกทีท่าทางปากจะยังดีอยู่”             “ไม่ล่ะครับ เกรงใจ=___=;;”
                                       “..........”              “ขอบใจนะ...ซาเนีย ตาสว่างแบบเจ็บแปล้บๆเลยล่ะ”
                                        “ด้วยความเต็มใจ”               “แต่ไม่ว่ายังไง ชั้นก็ไม่เลิกหรอก...”
                                “โห~”                 “จนกว่าจะเป็นพลังที่จะช่วยทุกคนและหมู่บ้านนี้ไว้เธอ...จะช่วย”
                                ...ถ้านายทำให้ชั้นยอมรับล่ะก็นะ- -+”             อื้อ...ชั้นจะทำ^^”


------------------------------------------------------------**
มีเเนวโน้มว่าเรื่องนี้มันจะไม่จบภายในเเปดตอนเเล้วล่ะ=____= หาทางตัดจบไม่เจอ ไม่อยากตัดจบด้วย=___=;;
เอาเป็นว่าเขียนไปเรื่อยๆนั่นล่ะเนอะ(_ _) ก็อย่างที่บอกตอนต้นๆเรื่อง เรื่องนี้มีนางเอกหลายคน เลยมีฉากจบเเละจุดเปลี่ยนของเรื่องเยอะ
เเต่ที่ผมเลือกมาเขียน จะเป็นบทของไอช่า ที่สั้นที่สุด ใครที่ตามบทของสาวๆคนอื่นอย่าพึ่งทิ้งกันเน้อ~T^T
เพราะหลังจากจบบทเเสงจันทร์ เเละนภา อาจจะมีบทของคนอื่นๆตามมา ดูการตอบรับก่อนนะ
เจอกันตอนต่อไปจ้า^^\=/

Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 4-12-2013 11:34:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

แต่ละตอนยาวไปนิดนึงนะคะเนื้อเรื่องในตอนนี้สนุกมากค่ะตลกและมีคำหยอกกันเล่นแสดงอารมณ์ไปมาแต่อยากให้แต่ละตอนลดเนื้อเรื่องลงนิดนึงนะคะเพราะใช้เวลาในการอ่านไปพอสมควรเลยค่ะฝากพิจารณาด้วยนะคะ จาก บ.ก. (บ้ากาม) อิอิ


 เจ้าของ| โพสต์ 4-12-2013 11:53:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย mannywar162537 เมื่อ 4-12-2013 11:34
แต่ละตอนยาวไปนิดนึงนะคะเนื้อเรื่องในตอนนี้สนุกมากค่ะตลกและมีคำหยอกกันเล่นแสดงอารมณ์ไปมาแต่อยากให้แต่ละตอนลดเนื้อเรื่องลงนิดนึงนะคะเพราะใช้เวลาในการอ่านไปพอสมควรเลยค่ะฝากพิจารณาด้วยนะคะ จาก บ.ก. (บ้ากาม) อิอิ

      ครับ ตอนอื่นๆก่อนนี้ใช้พื้นที่เเค่3หน้าเอง เเต่ตอนนี้ปาไป5เลย เลยยาวขึ้นมาถนัดตา เเถมหั่นออกไม่ได้ด้วย จะพยายามปรับปรุงให้ครับ ถ้าเป็นไปได้ผมเองก็ไม่อยากให้เกินจากมาตรฐานสามหน้าเท่าใหร่ เเต่มันเขียนมันส์เกินรึไงไม่ทราบก็ปาไปขนาดนี้เเล้วT^T
     สังเกตุเเนวโน้มของเนื้อหาที่เพิ่มขึ้นมาจนเยอะมากในช่วงหลังเหมือนกัน เเต่จะลองหั่นเเยกออกดูครับ เเต่ก็ต้องทำให้จำนวนตอนมันงอกขึ้นอีกเเน่ ขอบคณสำหรับคำเเนะนำเเละการติดตามครับครับ^^

แสดงความคิดเห็น

ทำนองว่าหาจุตัดของเเต่ละตอนลำบากพอตัว เช็คเเล้ววตอนหน้าน่าจะปกติคับ  โพสต์ 4-12-2013 12:02
ขอบคุณคร้าเวลาเขียนอย่าติดลมมากสิคะมันจะเขียนเยอะ  โพสต์ 4-12-2013 11:58
โพสต์ 4-12-2013 21:01:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

จร้าจะรอนะ
พอดีจะถามได้เขียนเรื่องอื่นอีกไหมนะ จะได้อ่านนะ  ชอบมากเลยนะ เอาไปเลย 5 ดาว
 เจ้าของ| โพสต์ 5-12-2013 08:30:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย Amee เมื่อ 4-12-2013 21:01
จร้าจะรอนะ
พอดีจะถามได้เขียนเรื่องอื่นอีกไหมนะ จะได้อ่านนะ  ชอบมากเลยนะ เอาไปเลย 5 ดาว

      เรื่องอื่นก็มีกันดั้มอ่ะครับ เเต่คงไม่ใช่เเนวเเน่ๆ- -;; รวมๆทั้งหมดมีสองเรื่องนี้ล่ะครับ เพราะนอกจากเรื่องนี้กับกันดั้ม ข้าน้อยก็จะหมดลมคาเเป้นพิมพ์TOT;; เเต่ซีรี่ย์ที่ต่อจากเเสงจันทร์ เเละนภาต้องมีตอนต่อเเน่ เเต่นางเอกอาจเปลี่ยนไปตามเเต่ละทางเเยกน่ะครับ
      ที่มีเขียนกลับมามั่งกผ็มีบทของซาเนีย กับบทของโยน่ะครับ เเต่ของซึบาสะยังอยู่ระหว่างทำอยู่จ้า ของนางเอกคนอื่นคงต้องรอหน่อย ยิ่งบทของมานะออกจะยากนิดนึง-*-
      เอาเป็นว่าเรื่องใหม่เเกะกล่องเลยต้องเก็บไว้ก่อนน่ะครับ เอาเป็นว่าอ่านซีรี่ย์ที่ต่อจากเเสงจันทร์เเละนภาต่อเอาล่ะกันเนอะ^^; เพราะต้องเผื่อๆคนอ่านที่เค้าอวยน้องมิโกะเเมวขาว ซึบาสะ กับ สาวมือไว ซาเนีย ไว้ด้วย^w^y*+*
       ขอบคุณสำหรับ 5ดาวจร้า~ดีใจมากมาย อิๆ>w<    
     

แสดงความคิดเห็น

จร้า~อย่าลืมกันก่อนนะ มุกิ๊วTwT  โพสต์ 6-12-2013 10:41
จร้าจะรอจนกว่าจะมีนะ มีมาเมื่อไรอย่าลืมเตือนกันบ้างนะจะเดียวลืมนะ :)  โพสต์ 5-12-2013 22:06
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 4-12-2016 02:42 , Processed in 0.124053 second(s), 32 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้