ดู: 224|ตอบกลับ: 1
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
EP.19     โจรฝันบัลลังค์    ฝนเลือดกลบทราย  
                  กลุ่มของจินยองร่วงลงมาจากพุ่มไม้ที่ใช้ซ่อนตัวลงมาในจังหวะที่อิสะกะกับวานิลลาจะไปไกลกว่าที่คิดทั้งสองคนผละออกจากกันแทบจะทันที แต่มือยังกุมกันอย่างลืมปล่อยชิกิลอยเข้ามาและเปิดโหมดอัดวีดีโอมาฉายให้วานิลลาและอิสะกะดู
                          --ชั้นไม่ได้อยากเป็นเจ้าหญิงไม่อยากเป็นใครทั้งนั้นที่นายต้องตีตัวห่างเหมือนไม่รู้จัก ชั้นอยากเป็นแค่นั้น...เป็นแค่ลูเซีย วานิลลา... ผู้หญิงคนนึงที่นายพาออกมาจากความกลัวและฝันร้ายที่ชั้นเจอมาตลอด อยากเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่กับนายไม่ว่าช่วงเวลานั้นจะเลวร้ายยังไง อยู่กับนาย ทะเลาะกับนายเล่นกับนาย และอยู่กับนาย!! ชั้นอยากเป็นแค่นั้น!!!--
                                     --...เธอก็ยังอยู่ดีอยู่นี่... เป็นเธอคนที่ขี้โวยวายเอาแต่ใจเหมือนเดิมนี่--
                                       --อิสะกะ!!--
                                       --เธอยังไงก็คือเธอ วานิลลา... ไม่น้อยไปกว่านั้นและที่สำคัญ เธอสำคัญกับชั้น มาก...--
                                          --!!?--         --.........--
                                        --กับเธอ.... ชั้น...--            --อิสะ...กะ...--
                                   “กรี๊ด!!!หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!p[]q/////;;;”            “จินยอง!!! แก๊!!!”
              วานิลลาตะครุบชิกิมาและเขย่าอย่างโกรธปนอายอิสะกะหันไปแหวใส่จินยองและพาลจะฟาดดาบใส่หนุ่มหน้าหวานถึงกับผงะถอยแทบไม่ทันปีศาจเลือดร้อน
                                    “พี่ชาย!! ทำไมกับชั้นไม่เห็นมีอีเว้นท์อย่างนี้บ้างล่ะ!!?ขี้โกงที่สุด!!”
                                    “ตายจริง...ซึนกันอยู่นาน...เดเระซะแล้วนะเธอ=///=”
                                    “ใครซึนกัน!!!หยุดพูดนะ!!!TOT;;”
                                    “ก็แหม...ดูสิจ๊ะ...มืองี้ เกาะกันไม่ปล่อยเลยนะเธอ=.,=”
                                       (*;;=[]=)/    (( l(O^O;;;)
         อิสะกะผละมือออกทันทีหลังตัวเองเผลอกุมมือของวานิลลาไปชายหนุ่มหัวเราะแห้งๆและหลบสายตามาดร้ายของวานิลลาที่ถลึงตาใส่ เมโรดี้ไม่อยากจะแหย่เด็กเล่นเดี๋ยวที่อุตส่าห์คืนดีกันจะกลายเป็นเข้าหน้ากันไม่ติดแทนเอาเมโรดี้กุมใหล่ลูกสาวทำท่าจะพาออกไปจากเค้าทั้งสองแต่เด็กสาวกลับไม่ยอมซะอย่างนั้น
                                “ไม่เอา...ที่พี่สาวยังได้จูบเลย แล้วเค้าล่ะ=___=**”           
                                 “ยังไม่ได้ทำอะไรเลย!!>///<”
             ราวๆสามทุ่มออสนิกส์และทาลอสก็มาลงจอดที่อาบรัสซาสทาลอสที่รู้เรื่องอยู่แล้วโดนวานิลลาเขม่นใส่เอาพอตัวฟูจิวาระที่ยังงงๆกับเรื่องราวไปฟังจากจินยองก็ถึงบางอ้อยิ่งนายเกาหลีนี่เป็นนักตีไข่เบอร์หนึ่งด้วย เลยแถลงไปจนถึงอีเว้นท์เด็ดๆเข้าให้จนเกือบโดนดีเซิร์ทในมือของวานิลลาสอยเอา
              ในงานเลี้ยงอิสะกะต้องยอมเปลี่ยนมาใส่ชุดสูททักซิโด้สีเทาดำเพื่อให้เกียรติงานที่แรกโดนบังคับให้ใส่สีขาว แต่เพราะเป็นคนที่ไม่เหมือนชาวบ้าน แทนที่จะออกมาเป็นองค์ชายมาดนุ่มไปๆมาๆเลยออกมาเป็นองค์ชายปีศาจสีดำซะอย่างนั้น แต่นั่นก็ดีเพราะสีขาวนั้นไม่เหมาะกับเค้าเอาซะเลย
                            “ใส่มาไว้อาลัยใครรึไง?”           “หนวกหูน่ะ...สีขาวมันแสบตาตายชัก= =”
                            “นายนี่...เชื่อเค้าเลย...”        แพรเอ็ดใส่ปีศาจน้อยข้างๆอย่างหน่ายใจอิสะกะมองเพื่อนสาวในชุดเดรสเกาะอกสีขาวฟ้าอ่อนที่แลดูน่ารักอย่างเพลินตา
                           “ใครร่ายเวทย์ให้เด็กกะโปโลกลายเป็นเจ้าหญิงน้อยได้เนี่ย...”         “ชั้นจะถือว่านั่นชมนะ- -*”   
                            “ตายจริง...ถ้าถามว่าใครร่ายมนต์ให้ ก็คงมีแค่ชั้นนี่แหละจ้ะ^^”          “ขอบคุณพี่โรสนะคะ”
                          “เล็กน้อยจ้ะพี่ชอบแต่งตัวให้เด็กน่ารักๆอยู่แล้ว”          โรสเดินมาและก้มลงกระซิบกับแพรบางอย่างเบาๆ ทำเอาคนฟังถึงกับแก้มแดงขึ้นมาทีเดียว
                           “ใช้มันทำคะแนนเข้านะจ๊ะ...องค์หญิงน้อย วานิลลานำไปไกลแล้วนะ อย่าชะล่าใจล่ะ”
                            “ท...ทำคะแนน!!?”               “หา?”                อิสะกะขึ้นเสียงสูงได้ยินไม่ชัดแพรเลิ่กลั่กปฎิเสธพัลวัน
                             “ป...เปล่า!!ไม่มีอะไร!!~><///”            ชายหนุ่มทำท่างงๆและยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองอย่างไม่ค่อยใส่ใจนักมือพลางไปหยิบแก้วค็อกเทลขึ้นมาจิบบางๆ และทำหน้าแหยงๆ
                               “ไอ้น้ำพรรณ์นี้...นอกจะจะขมแล้วยังเปรี้ยวแบบน่ารำคาญอีก><P”
                                “คิก...นี่~... ไม่คุ้นก็อย่าลองสิ “          แพรหัวเราะกับท่าทีของอิสะกะและเดินเข้ามาหยิบน้ำหวานส่งให้แทน
                                 “ไม่เอาอ่ะ...บ่นไปงั้นแหละแต่ก็พอทน...”            “เหรอ~?อย่าเมาพับไปก่อนล่ะ...”
                                 “หวังว่านะ...”            อิสะกะยกแก้วขึ้นจิบอีกทีไปๆมาๆมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรอิสะกะหันไปมองแพรที่ยื่นดูกลุ่มคนเต้นรำในลานประกอบเพลงโรแมนติคใจก็อยากชวนเธอไปร่วมด้วยอยู่ แต่เสียที...เค้าเต้นรำไม่เป็น(_ _);;
                                  “ปีก่อนตอนนายยังอยู่ พี่ไดอาน่าเคยลากนายไปเต้นหนนึง...”
                                   “ให้ตายไม่อยากจำเลย=___=;”           “ฮิ...นายแทบจะล้มหัวคะมำเป็นสิบรอบแน่ะ”
                  แพรหัวเราะใส่อิสะกะเบาๆเล่นเอาหนุ่มมาดร้ายอายจนพาลงอนไปพอตัว แพรที่เห็นท่าไม่ดีหันมาโอ๋เจ้าปีศาจน้อยกันไว้ก่อน
                                     “อืม...แต่ว่าตอนนี้คงเต้นดีขึ้นบ้างแล้วมั้ง^^;;”          “ดีตายล่ะจะเอาเวลาไหนไปหัด”
                                    “งั้น...เป็นคู่ให้ชั้นทีแล้วชั้นจะสอนให้^^”         “เนียนชวนเต้นรำว่างั้น-v-+”
                                    “ทำไม?ไม่อยากเหรอ?”               
                 อิสะกะเกาจมูกอย่างเสียมิได้มือของเค้ายื่นไปหาองค์หญิงน้อยและค้อมหัวให้ เพื่อนสาวคลี่ยิ้มอย่างหวานอ่อนออกมาและรับมืออิสะกะไว้
                                     “เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับองค์หญิง...”            แพรย่อเข่ารับมุขอิสะกะและเดินไปที่ลานเต้นรำมือของอิสะกะช้อนมือของเพื่อนสาวขึ้นมา แต่เค้าไม่กล้าโอบเอวเธอแฮะ
                                     “จับเอวชั้นสิ...”           “เธอมีมันด้วยเหรอ?”                    ปั่ก!!!
                                     “เจ็บ!!p[]q;;”           “จับเอวชั้น^^*”           อิสะกะตีคิ้วยุ่งข่มความเจ็บเอาไว้หลังแพรกระแทกแรงลงมาใส่ปลายเท้าของเค้าเต็มแรงชายหนุ่มยื่นมือไปรวบเอวเพื่อนสาวเข้ามาชิดตัว แพรทำหน้าเหวอเล็กน้อย และถลึงตาใส่แต่ตัวแสบของเธอทำหน้าไม่ร้อนหนาวใส่
                                      “เสือผู้หญิง...”           “ชอบเรียกชั้นแต่แบบนี้==;;”             อิสะกะและแพรเริ่มขยับตัวและเริ่มเข้าจังหวะช้าๆ แพรค่อยๆสอนเค้าก้าวเท้า ทั้งๆที่เก่งเรื่องต่อสู้แท้ๆทำไมแค่การขยับตัวง่ายๆ คนหัวทึบคนนี้ถึงได้เข้าใจยากนักก็ไม่รู้แต่แพรก็ไม่ได้อารมณ์เสียกับมันแม้แต่นิด ดีซะอีกมันคือจุดที่น่าแกล้งอีกหนึ่งของเค้า
                  แพรมองปีศาจน้อยก้มลงมองจังหวะเท้าของตัวเองแล้วอมยิ้มจนซักพักก็เริ่มเข้าท่าขึ้น แพรเริ่มจะเข้าจังหวะเพลงแล้ว
                                   “ไม่ยากใช่มั๊ย?”               “คร้าบๆ...ได้ทีเธอแล้ว”
                                   “ฮิ...เอ้า จะเต้นต่อท่อนต่อไปแล้วนะ”           “ต้องท่อนอื่นอีกเหรอ?”
                อิสะกะเอียงหน้าและยิ้มถามแพรเพื่อนสาวทำท่าทีไม่มีคำตอบให้ อิสะกะชูมือขึ้นให้เธอหมุนตัวออก ร่างบางเพรียวของเธอสะกดดวงตาของเค้าไว้เรือนผมรวบสูงของเธอเผยให้เห็นต่างหูทอประกายสว่างนวลตา  อิสะกะเลื่อนเข้าหาและโอบเอวเธอและบรรจงเต้นรำต่อไป
                                 “ที่ว่า...นายเกือบจะจูบกับวานิลลาน่ะจริงเหรอ?”              ปึ่กO^O;;!!!(สะดุดขาตัวเอง)
                                 “อ๊ะ!!นี่><;;”           “จู่ๆถามอะไรของเธอเนี่ย!?=O=;;”
                                 “ชั้นถือว่าใช่-.-...”            “......”
                                 “เป็นเธอสินะ...ที่ทำให้นายสนใจได้น่ะ...”              อิสะกะไม่ตอบอะไรออกมาที่เค้าทำกับวานิลลา นั่นคืออะไรกันแน่... แค่อารมณ์และบรรยากาศรึเป็นเพราะความรู้สึกของเค้ากันแน่... แพรเห็นอิสะกะเริ่มรู้สึกไม่ดีเธอจึงตอบออกมาและปรับจังหวะตามเพลงที่เปลี่ยนไปพร้อมแสงไฟสลัว
                                  “นี่...ไม่ต้องทำหน้างอแงอย่างนั้นเลย ไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย><”
                                 “แต่ธอก็...”           “ชั้นทำไมก็ไม่ไงนี่ ความรู้สึกนาย นายคิดว่าไง ชั้นจะไปห้ามได้?”
           แพรเข้ามาใกล้หน้าอกของอิสะกะเสียงหัวใจของเค้าที่เต้นอย่างอ่อนโยนนี้ เธอชอบมันเหลือเกินความรู้สึกของตัวเธอเอง เธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่ารู้สึกยังไงกับเพื่อนคนนี้ แต่ถ้าผลมันยังไม่ชัดเธอก็อยากจะพิสูจน์มันไปข้างๆเค้า
                                  “ชั้นเชื่อนายเสมอ...ไม่ว่านายจะเลือกทางไหน...อิสะกะ”           “ขอบใจนะ...แพร...”
           เสียงเพลงจบลงแพรผละออกจากอิสะกะแล้วส่งยิ้มให้ เพื่อนสาวย่อเข่าลงให้อย่างสุภาพ อิสะกะยิ้มรับและค้อมหัวให้องค์หญิงน้อยที่แลบลิ้นใส่และเดินจากไปอิสะกะส่ายหัวอย่างเอือมระอาเล็กน้อย และหันไปจะไปยืนดูต่อแต่กลับมีมือบางๆที่คุ้นตามารวบเอาไว้ก่อน
                                    “หืม~...ปักธงไว้ทั่วเลยสินะคะ อิสะกะซัง^^**”               “ว...วานิลลา=[]=;;”
                                    “ถึงจะไม่ค่อยชอบก็เหอะ...แต่แค่ที่นี่อย่าเรียกชื่อชั้นตรงๆได้มั๊ย...”
              วานิลลากระซิบและบีบมืออิสะกะให้เงียบเสียงลง หลังจากที่เค้าเรียกเธอห้วนๆก็เริ่มมีขุนนางบางคนหันมามองทั้งสองด้วยสายตาแปลกๆวานิลลาเลื่อนตัวเข้ามาใกล้และแตะมือของเธอบนใหล่ของเค้า
                                      “ชั้นเต้นไม่ค่อยเก่งน่ะนะ...”            อิสะกะหัวเราะเจื่อนๆแต่วานิลลากลับเอียงตามองอย่างไม่ปักใจเชื่อนักเมื่อกี้พึ่งได้เพื่อนสาวมาสอนแบบแนบชิดไปนี่นะ
                                        “ชั้นก็ไม่เคยเต้นมาก่อนอย่างน้อยนายก็เต้นเป็น... ไม่ได้?”
               เจอคำถามอย่างนี้อิสะกะยิ้มออกมาอย่างจนทางเลือก ถามอย่างนี้บังคับเลยดีกว่ามั้งคุณ^^
                                          “องค์หญิงทรงให้เกียรติกระหม่อมทั้งทีกระหม่อมมิอาจปฎิเสธ”
            ในฟลอร์เต้นรำที่วานิลลาและอิสะกะคล้อยไปตามมนต์แห่งเสียงดนตรีที่เบาอ่อนทั้งสองมัวแต่สนใจกันและกัน โดยลืมสนใจไป ว่ามีใครบางคนที่มองอยู่ที่วังด้านบนมองลงมาด้วยสายตามาดร้าย ชายในชุดราชวงศ์กรีดตามองมาที่วานิลลาอย่างเคียดแค้นและสุดท้ายก็สะบัดร่างไปจากฟลอร์
            ประตูของวังหลังเล็กเปิดกระแทกออกด้วยแรงของชายผู้หัวเสียย่ำเท้ากระแทกพื้นส่งเสียงดังบ่งบอกถึงอารมณ์ที่คุกรุ่นประตูห้องส่วนตัวของคนผู้หนึ่งถูกกระแทกออกมา อุปราชร่างท้วมที่ใบหน้าบวมฉุด้วยไขมันนอนเอนกายบนพนักโซฟากว้างที่มีสตรีคอยเล้าโลมอยู่รอบกายหันไปมองชายหนุ่มที่พรวดพราดเข้ามา
                                        “ทำไมมันไม่ตาย...”              “อะไรของเจ้าไฮเนส?”
                                        “เสด็จลุง!!นังนั่น!!!นังวานิลลา! มันยังอยู่ ไม่ได้ตาย!!”
                                        “แล้วเจ้าจะโวยวายให้ได้อะไร?”           “ข้าต้องการให้มัน...ตาย!!”
                                       “นังเด็กนั่นไม่มีทางขึ้นเป็นราชินีของราชอาณาจักรเจ้าสิ หลานรัก เจ้าคือผู้สืบทอด”
                                        “อาณาจักรนี้หาใช่ของข้าโดยสมบูรณ์หากมีมัน!!”         “ฟิลิกส์ฆ่าเราแน่...”
                                         “เสด็จพ่อจะไปทราบอะไร!?”           “มันรู้ว่าเรื่องคราวที่แล้วเป็นฝีมือข้าถ้าข้าทำมันอีก ข้าได้โดนประหารและเอาร่างไปประจานแน่ฟิลิกส์มันเหี้ยมอย่างที่เจ้าไม่รู้ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่มีปัญญาพอจะครองอาบรัจซาสหรอก...”           
                ชายผู้ร้อนรุ่มนั่งลงที่เก้าอี้ไม้สลักหญิงสาวหลายคนเข้ามาโลมไล้ให้เค้าได้ใจเย็น
                                         “กองโจรที่ข้าส่งไปชิงกันดั้มก็แพ้ไม่ท่า ถ้าได้มันมา ข้าจะเป็นคนเอามันไปถลกหนังนังนั่นเอง ...เสด็จลุงท่านติดต่อRuzonได้ ท่านต้องขอโมบิลสูทที่ทรงอานุภาพแก่ข้า!”
                  อุปราชนั่งครุ่นคิดนับแต่ฟิลิกส์ตัดสัมพันธ์ อำนาจที่มีก็หายไปเป็นเพียงสายลมแต่ก็ไม่ถึงกับไม่อาจสนองหลานรักได้
                                            “แต่เจ้าจะทำยังไงกับกันดั้ม”            “กันดั้มก็กันดั้ม!!มันจะสู้นิวเคลียล์รึไง!?”
                                            “แม็คเน็ตสเปียร์มันยังพัดจนแหลกเป็นผง เจ้าเก่งแค่ใหน ไม่ต้องเอาอะไรมากแค่เจ้าเผชิญหน้ากับมหาเทพอย่างเมเทโอ บุลเล็ตลุงก็ได้ฤกษ์เตรียมงานสวรรคตเจ้าได้เลย”
                                             “ท่านลุงดูถูกข้า...!”             “เปล่า!!หลานข้า คิดดูให้ดี เราตอนนี้ สู้กับมันทั้งสามมิได้ แต่ถ้ามีเพียงหนึ่งเราอาจชนะได้...”                “ท่านลุงจะทำยังไง?”
                                              “เชื่อลุงไฮเนส ประสงค์ของแม่เจ้าที่อยากให้เจ้าครองราชย์ ลุงจะทำมัน”

----------------------------------------------------------------------**Next part.
ไข้ขึ้นรับหน้าหนาวT///T เพื่อนๆบอร์ดเมะไทยรักษาสุขภาพด้วยเน้อ~ ผมเเค่ลุกขึ้นมาเขียนนิยายยังเเทบเดี้ยงคาคอมพ์T^T
จบกัน วันนี้บอกลาทั้งps3เเละก็Im@s2 เเย้กกกก!!!!TT[p]TT
เจอกันตอนต่อไปหากผมยังไม่สิ้นลม .me//ลงไปนอนให้ไข้กินต่อ

Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 4-12-2013 17:45:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

โอ้ขอบคุณมากเลยนะคะขนาดเป็นไข้ยังลุกมาเขียนให้อ่าน (หายไวๆนะคะ)

แสดงความคิดเห็น

เเรงใจมา กำลังใจตรึม!!/o(O^O)o\เเทบจะหาย ขอบคุณจร้า  โพสต์ 4-12-2013 18:17
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 10-12-2016 00:24 , Processed in 0.140842 second(s), 19 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้