ดู: 256|ตอบกลับ: 1
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
          ที่ระเบียงวังยามดึกสงัด งานสังสรรค์ค่อยๆเลิกรายามตีสองกว่าๆวานิลลายืนมองราชอาณาจักรที่หวนกลับมา ...แม้มันจะไม่ได้น่าตื้นตันจนน่ายินดีแต่ตอนนี้ ชายที่อยู่ข้างเธอกลับทำให้เธออุ่นใจ ลมหนาวพัดมา ชุดเดรสเจ้าหญิงที่เผยช่วงใหล่ทำให้เธอรู้สึกหนาวขึ้นมาเล็กน้อยแม้ไม่แสดงท่าทีให้เห็น แต่อิสะกะมองลมหายใจที่แผ่ไอเย็นออกมาเสื้อสูทถอดออกและคลุมห่มให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน                          
                วานิลลาหันไปมองอิสะกะชายหนุ่มยิ้มให้บางๆและหันไปมองแสงจากในตัวเมืองที่ทอประกายต่อแสงไฟน้อยใหญ่จากเมืองที่เจริญก้าวหน้าเป็นเหมือนเชิงเทียนที่ใหวสั่น ลมหนาวพัดมาอีกวูบทำเอาชายหนุ่มเองก็หนาวขึ้นมาเหมือนกันวานิลลามองดูปีศาจน้อยที่แพ้อากาศหนาวลูบมือตัวเองไปมาก็อดยิ้มไม่ได้
                                “เมืองนี้หนาวกว่าไทยเยอะเลย>;<”             “ประเทศของนาย?”
                                “อืมอากาศร้อนน้อยกว่าไฟนิดนึง”             “งั้นเชียว?”
                มือเล็กๆของวานิลลาเอื้อมไปกุมมือของอิสะกะที่เย็นเฉียบอิสะกะก็บีบกุมมือเล็กๆของเธออย่างแผ่วเบา
                                  “วานิลลา...”             “หืม?”
                                   “จริงอยู่ ที่พ่อของเธอผิดซ้ำซาก...”             “..........”
                                   “...แต่เธอจะไม่ลองพูดกับเค้าหน่อยเหรอ?”           “ทำไม?”
                                  “อาจจะใช่ที่เค้าส่งเธอให้Ruzon แต่คำพูดที่ว่า ครั้งสุดท้าย เป็นฝีมือของลุงของเธอนั่นน่ะ...ชั้นว่าเค้าไม่ได้โกหก”            
                                   “ชั้นที่เป็นองค์หญิงของที่นี่ตายไปแล้ว...ไม่ว่าจะฝีมือใคร ชั้นก็ไม่อยากจำ”
                                   “...แต่เธอก็จำเรื่องทุกอย่างได้ ทั้งฝันร้าย และความทรงจำก่อนหน้า”
                                    “ทำไมนายถึงอยากให้ชั้นยกโทษให้เค้า...”            “เค้าเป็นครอบครัวของเธอ...”
                                   “.......”              “อย่าปิดกั้นตัวเอง...โดยที่ยังไม่ได้ลองทำมัน”
                                    “นายมันจุ้นจ้าน--*”            “เธอมันใจร้าย==*”



ตะวันออกของอาบรัสซาส          ค่ายทหารไอซิส
                              
                 ฟิลิกส์พาA.Dมาเยี่ยมชมกำลังทหารของราชอาณาจักรกองทัพโมบิลสูท และยุทโธปกรณ์ รวมถึงยานรบที่ทรงอานุภาพเทียบเทียมยานบลูเวิร์ลของRuzonที่ทะเลทรายร้อนฉ่า อิสะกะและทาลอสเดินไปตามทางที่ฟิลิกส์แนะนำจนมาถึงโรงเก็บโมบิลสูท ฟิลิกส์มีแววแปลกใจเล็กน้อยที่ลูกชายจากรองมเหสีที่สิ้นไปอย่างไฮเนสเดินเข้ามาไฮเนสค่อยๆย่อเข่าลงคารวะพ่อของตน และเชยตามองไปที่วานิลลาอย่างไร้ความละอายในสิ่งที่เคยทำฟิลิกส์รู้แก่ใจว่าคนที่สั่งนำวานิลลาไปปล่อยในอวกาศคือมหาอุปราชและลูกคนนี้ของเค้า
                                   “ยืนขึ้นอย่างทรงเกียรติบุตรชายแห่งข้า”              “กระหม่อมได้รับเกียรตินั้นพระบิดา...”
                                   “..........”                “ช่างงดงามกว่ากาลก่อนมากมาย...เสด็จพี่”
                                    “เป็นเกียรติอย่างสูงที่พระองค์เอ่ยชมองค์รัชทายาท”               
               ไฮเนสกระตุกยิ้มอย่างย่ามใจ ใช่เมื่อวานิลลามาก็ไม่เห็นเป็นอะไร? ถึงยังไงผู้ที่จะครองบัลลังค์โดยชอบธรรม ก็คือเค้าอยู่ดี แต่ฟิลิกส์กลับแทรกขึ้นมาก่อน
                                     “ยังไม่มีการกำหนดรัชทายาทใดๆทั้งสิ้นไม่ว่าใคร ก็ยังไม่ได้รับสิทธ์สืบทอดบัลลังค์โดยชอบจากเราว่ากิจอันควรของเจ้ามา...บุตรเรา...”           
         ไฮเนสมีแววหน้าเสียแต่ไม่อาจจะระเบิดออกมาต่อหน้าพระบิดาได้                    
                             “กระหม่อม...แค่ผ่านมาดูความเรียบร้อยของทหาร และเผอิญมองเห็นเสด็จพ่อเลยเข้ามาทำความเคารพน่ะขอรับ...”
                                        “พ่อภูมิใจที่ได้เจ้ามาช่วยราชการแต่คราหน้าจงอย่ากระทำการใดๆโดยพลการอีก...”
                ไฮเนสจ้องมองพ่อของตนอย่างไม่นึกว่าจะเจอต่อว่าอย่างนี้ ใบหน้าบิดบึ้งซ่อนไฟแค้นไว้ในดวงตาที่สั่นใหว ฟิลิกส์นำคณะA.Dเดินต่อทิ้งไฮเนสไว้ในความอับอายและเคืองโกรธ ทันทีที่ฟิลิกส์พ้นไปไฮเนสเอ่ยกับวานิลลาอย่างลองดี
                                          “พระเจ้าช่างเอ็นดูท่านจริงนะ...เสด็จพี่...”             วานิลลาแค่นหัวเราะอย่างขำในใจพระเจ้าทิ้งเธอไปตั้งนานแล้ว
                                           “พระเจ้าไม่ได้อวยพรพี่นานมากแล้วไฮเนส...”             หญิงสาวยิ้มให้ไฮเนสอย่างเย้ยหยันใบหน้าของไฮเนสร้อนวูบ หลังจากถูกวานิลลามองด้วยดวงตาถากถางว่าเป็นไอ้ไร้น้ำยา
                                            “มีเพียงซาตานเท่านั้นที่เคียงข้างพี่...”             ไฮเนสหันไปมองอิสะกะที่เดินเข้ามาและเหยียดตามองไฮเนสอย่างไร้ความรู้สึกอิสะกะได้ฟังเรื่องของไฮเนสกับมหาอุปราชจาการร่วมดื่มกับฟิลิกส์ ฟูจิวาระเดินตามมาและกรีดยิ้มให้เป็นนัยๆสุดท้ายคือจินยอง เจ้าของยมทูตที่เค้าช่วงชิงมาไม่สำเร็จ
                                            “ทูลลาพระเจ้าค่ะองรัชทายาททท คิๆๆ^[++]^”           “ทรามที่สุด!!”
                                            “โกรธแล้วแฮะ(‘‘P)”          “จินยอง...อย่าไปสนเลย รกตาเปล่าๆ...”
                  อิสะกะเอ่ยอย่างเยียบเย็นจินยองทำหน้าเซ็งและเดินตามไป ไฮเนสที่โดนดูแคลนถึงกับแค้นควันออกหูแต่ต้องข่มอารมณ์ไว้ ได้เห็นดีกันแน่...
                 นายทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามาและกระซิบที่หูของไฮเนสองค์ชายเอนตัวลงไปฟังและคลี่ยิ้มออกมา
                                            “กองของเราพร้อมทุกเมื่อรอเพียงคำสั่งจากท่าน”
                                            “ท่าทางที่ว่ามันยังไม่ได้เซ็นส่งมอบอำนาจให้ท่าจะจริง”
                                           “ท่านจะทำยังไง?”         “ฆ่าให้หมด...ไม่มีเสด็จพ่อ ก็มีเพียงท่านลุงที่จะได้ครองราชย์ รอเพียงเวลา ที่ข้าจะอายุพร้อมจะได้ครองบัลลังค์ไม่ต้องสนใจ ฆ่าให้หมด รวมถึงพ่อด้วย...”
                  
                ทุกคำพูดของไฮเนสถูกดักฟังโดยบางอย่างที่ซ่อนในเงามืด ชิกิลอยออกไปช้าๆหลังได้ยินประโยคเด็ด อิสะกะที่ใส่เครื่องดักฟังอยุ่ยิ้มออกมาอย่างคาดไว้แล้วแต่ไม่ได้บอกใคร นอกจากฟูจิวาระกับจินยองฟูจิวาระเลื่อนขึ้นมาเดินข้างๆและถามสั้นๆ
                                           “ไงมั่ง...?”          “หางโผล่แล้ว...ระวังตัวไว้”
                                            “กำลังของมันล่ะ?”           จินยองถามออกมาอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนและหยิบนมกาแฟจากที่คาดเอวของฟูจิวาระมาดื่ม
                                             “อยากตายเรอะจินยอง=___=**”             “งกไปได้-O-*”            อิสะกะส่ายหัวยิ้มอย่างระอากับเพื่อนทั้งสอง
                                              “กำลังของมันชั้นไม่รู้แต่ชิกิกำลังไปเช็คอยู่...”           “ชั้นบอกให้คุณเมลประจำหุ่นเลยละกันถ้าเกิดอะไรขึ้น นายต้องคุ้มกันวานิลลา ส่วนชั้นกับจินยองจะคอยคุ้มกันฟิลิกส์”          อิสะกะพยักหน้าตามแผนของฟูจิวาระลอบปลงพระชนต์เหรอ? เจอของจริงแล้วกดดันกว่าที่คิดแฮะ
                                              “มิอัน...”               --ค่า~...พี่ชาย♥--
                                              “ย้ายมาคุ้มกันออสนิกส์ ระวังกันดั้มไว้ ได้มีเฮแน่...”          --รับทราบ--
                  อิสะกะชูนาฬิกาข้อมือขึ้นเงาจากเลนส์นาฬิกาเผยให้เห็นไฮเนสจ้องมาที่กลุ่มพวกเค้าไม่วางตา
     
                                              “ตรงนี้คือกองพัฒนาโมบิลสูทที่เรารวบรวมมาเพื่อพัฒนาโมบิลสูทเพื่อสนับสนุนโมบิลคอนโทรลของเราและเราจะใช้ศักยภาพทั้งหมดที่มี เพื่อสนับสนุนยานของท่าน”
                                               “อืม... แล้ว ที่กำลังสร้างนั่นอะไร?”     ทาลอสชี้ไปทางด้านใน ช่างเทคนิคหลายสิบคนกำลังสร้างบางสิ่งบางอย่างฟิลิกส์มองมาหาวานิลลาและยิ้มออกมา ก่อนให้คำตอบกับทาลอส
                                                “โมบิลสูทเครื่องเฉพาะราชวงศ์เราได้ฐานสร้างมาจากอัจฉริยะอย่างคอลลอยด์ เราดำเนินการสร้างมาได้ปีกว่าแล้วสำหรับโมบิลสูทเครื่องนี้ อนุสรณ์ที่ล้ำค่าและทรงพลังของอาบรัสซาส...”
                    วานิลลามองอย่างมีแววโกรธ แม่ของเธอเคยถูกยกย่องว่าเป็นวีรสตรีที่ล้ำค่าและทรงความเก่งกาจที่สุดแต่พ่อของเธอคิดอะไร ถึงตั้งอนุสรณ์อื่นมาแทนนิยามของแม่
                                                 “งดงาม สูงส่ง เย่อหยิ่งไร้ผู้กล้ายื่นมือสัมผัสแม้มหาเทพ...”
                     ฟิลิกส์เดินพาวานิลลาและA.Dมาดูใกล้ๆ
                                                 “VN-38S    Aphodite...”
                                                  “ชื่อของ...เสด็จแม่?”            “...พ่อไม่อาจหาญเอาอะไรมาชดเชยนิยามของนาง”
                                               “........”          “แต่เชื่อเถอะ ว่าอโฟรไดตี้...นางคือพลังและความหวังที่คู่เคียงพ่อ”

                                              “อโฟรไดตี้...รึเทพีวีนัส... อืม ก็ไม่เลวกับ...”             “กับอะไร- -*”
                จังหวะนี้ ถ้าตอบไม่ดีอิสะกะได้โดนงอนไปเป็นอาทิตย์แน่ แต่เค้าเองก็นึกคำตอบดีๆไม่ออกเลยได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อน ฟิลิกส์มองเด็กทั้งสองอย่างเห็นชัดแต่ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ จึงควรแยกระหว่างงาน กับเรื่องส่วนตัว
               ชิกิลอยเข้ามาในวงสนทนา และเด้งขึ้นเด้งลงบนหัวของอิสะกะ ชายหนุ่มคว้าเจ้าจอมซนลงมาแต่ทว่าเจ้ากลมดิ๊กกลับไม่ยอมให้จับง่ายๆ
                                                               งั่ม!!!
                                               “ชิกิ!!! เจ็บ!!!โว๊ยยยย!!!! ปล๊อย!!!O[]O***”
                                                **เป็นเรื่องแล้วเป็นเรื่องแล้ว**         “เออๆ!! ออกไปก๊อน!!!”
                 อิสะกะผลักเจ้ากลมดิ๊กออกไปและจ้องอย่างอยากจะขย้ำเจ้าลูกบอลนี้ซะจริงวานิลลาเดินมาและกรีดตาถาม นายปีศาจตนนี้ทำอะไรพิเรณท์ๆอีกกันแน่
                                              “อะไรที่ว่าเป็นเรื่องแล้วน่ะ...”              “อ่า....เอ่อ...!”
                                             **กองโจร แซ็คห้าสิบเครื่อง เจกันสามสิบเครื่อง เรเซลยี่สิบเครื่องแถมยานรบภาคพื้นดินอีกด้วย รึ่มเลย รึ่มเลย**             “จำนวนขนาดนี้...”            อิสะกะลอบกลืนน้ำลายลงคอจำนวนขนาดนี้ พวกเมโรดี้คงต้านไว้ไม่ได้นานแน่
                                               “ฝ่าบาท!!!”             “เกิดอะไรขึ้น!?”
                                           “เกิด...เกิดขึ้นอีกแล้วพระเจ้าค่ะ!!เกิดการบุกชิงบัลลังค์อีกแล้ว!!”
                                           “ไฮเนส...”         ฟิลิกส์เอ่ยอย่างรู้ตัวการแต่ก็ไม่นึกว่าจะบ้าระห่ำขนาดบุกตอนที่กันดั้มยังประจำการอยู่บนราชอาณาจักร...ทำไม?
                                            “เจ้างั่งนั่นคิดจะแอบขึ้นไปขับกันดั้มเด่ะ คิดตื้นๆ-.-...”             จินยองบ่นออกมาและพาดมือเข้าที่หัวนายทหารได้ยินคนว่าร้ายรัชทายาทก็สบถออกมาเสียงลั่น
                                              “บังอาจ!!!เจ้าล่วงเกินองค์รัชทายาท!!”
                                              “แต่รัชทายาทของแกร่วมกับกองโจรบุกจู่โจมที่นี่แถมจะมาเพื่อฆ่ากษัตริย์ของพวกแก แกจะทำยังไงก้มลงเลียเท้าแล้วปล่อยมันมาเชือดเค้า?”                            “....!!!”
                                              “ลุง...ขอคำสั่งออกรบฉุกเฉินที ชั้นจะไปเอาชินเรย์ละ”           จินยองควงแฟลชไดรฟ์อย่างหน่ายเซ็ง พวกทหารกับกฎระเบียบไร้สาระขืนมัวแต่รอนู่นนี่นั่นได้ตายกันหมดพอดี
                                            “ก็คงต้องอย่างนั้น... ให้ไว ก่อนพวกมันมาถึงและโจมตีเราอิสะกะ จินยอง แกไปสกัดมัน จับเป็นรัชทายาทถ้าทำได้ ฟูจิวาระ คุ้มกันเรา เฮ้ย!! เมลแกได้ยินมั๊ย!!?”
                                             --จนจะโดนโจรด้วยกันยิงตายอยู่แล้วทิงลี่ พวกมันโผล่มาใกล้ยานมากเลย=^=;--
                                           “อะไรนะ!? ประกาศภาวะฉุกเฉิน!! ส่งหน่วยคุ้มกันออกมา หน่วยเมโรดี้อนุญาติให้ทำการรบได้!!”                   --ไอ้เสือ!!! ลุย!!!—

            ฟิลิกส์ทำท่าจะคัดค้าน เพราะถ้ารบกับใกล้เขตคลังแสงยุทโธปกรณ์ทั้งหมดจะเสียหาย แต่นี่ไม่ใช่เวลาห่วงเรื่องนั้น ด้วยชั้นกษัตริย์ประชาชนต้องปลอดภัยก่อน
                                          “สั่งทหารคุ้มกันและอพยพประชาชน!!จำกัดพื้นที่สงครามไว้!! ไม่ต้องสนใจทรราช ทำทุกทาง หยุดพวกเค้า!!”          “รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ!!!”
                                          “...พ่อขอโทษวานิลลา... มันยังไม่จบจริงๆอย่างลูกว่า...พ่อมัน”
                                           “หาใช่ความผิดของฝ่าบาท หม่อมชั้นไม่อาจกล่าวโทษท่าน...”             “วานิลลา...”
                                           “ยามนี้ พระองค์ควรอยู่ในที่ปลอดภัย ไฮเนสประสงค์จะปลงพระชนต์ท่านหม่อมชั้นดูแลตัวเองได้ ฝ่าบาทต้องอยู่ในการดูแลของข้าราชพวกหม่อมชั้นจะหาทางหยุดมันเอง...”
                 วานิลลาเดินออกไปจากโรงเก็บโมบิลสูทแสงจากบีมไรเฟิลกราดยิงผ่านน่านฟ้าไปแล้ว การโจมตีเริ่มขึ้นแล้ววานิลลาวิ่งตามกลุ่มของทหารองครักษ์ไป อิสะกะมองฟิลิกส์ก่อนจะออกวิ่ง...
                                           “อิสะกะ...”             “........”             ชายหนุ่มหยุดเท้าและหันมาหาฟิลิกส์ที่เรียกไว้ก่อน                                   
                                 “ธิดาของเราช่วยเธอด้วย...”                              
                                 “ไม่บอกก็จะทำคุณเอง ก็ต้องชดใช้เธอด้วย”
                อิสะกะออกตัววิ่งตามวานิลลาไป ทหารเข้ามาพาฟิลิกส์ลงไปที่หลุมหลบภัยล็อคเก็ตที่แม่ของวานิลลาให้ทำให้เค้ายื่นสัญญาแน่วแน่
                                            “เราต้องชดใช้แน่ๆ”


----------------------------------------------------**Next part.
ตื่นขึ้นมาเก้าโมงกว่าๆ เพราะมีเเมวที่บ้านมากัดนิ้วเท้าปลุกรับยามเช้า เเย้กกก~!!!TOT
เดินเรื่องมาเเป้บเดียวก็จะจบตอนที่19อีกเเล้ว เเละก็จะจบซีซั่นในอีกไม่นานเป็นเเน่ ...
...ยังไม่คิดโปรเจ็คที่จะมาต่อเลยอ่ะT^T เเต่ก็จะสิงอยู่ที่บอร์ดเรื่อยๆ ไม่หนีไปใหนดอก~...
ใครมีความคิดหรือไอเดีย อยากเห็นนิยายเรื่องใหม่ยังไง ทักทายได้ตลอดเน้อ คนเขียนไม่ดุครับ ฉีดยาเเล้ว อิอิ>w<

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? ลงทะเบียน

x
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 7-12-2013 20:17:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

ภาพข้างล่างวาดเองหรอคะ่

แสดงความคิดเห็น

วาดเองเหมือนเดิมจร้า^w^  โพสต์ 7-12-2013 20:29
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 02:52 , Processed in 0.078140 second(s), 23 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้