ดู: 205|ตอบกลับ: 3
บทที่.9



                ตะกร้าใส่พืชผักใบใหญ่วางลงที่หลังกระบะรถของลุงของทาคุยะเป็นใบสุดท้ายนับจากที่หมอนั่นกับซาเนียตกลงจะช่วยเหลือกันเหมือนกับว่าหมอนั่นจะเปลี่ยนไปพอดูแฮะ ไม่เหลาะแหละแล้วก็ไม่ออกตัวแรงเหมือนทุกครั้ง เรียกว่าโตขึ้น ล่ะมั้งนะ
              หลังจากมีเรื่องจนถึงตำรวจรอบที่แล้วจัดว่าเป็นโอกาสให้พวกนายทุนนั่นรามือไปชั่วคราว นี่ก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วนับจากวันนั้น ชั้นค่อยๆเห็นความเปลี่ยนแปลงของฟาร์มของทาคุยะไปในทางที่ดีขึ้นจากแปลงดินว่างๆ ตอนนี้กลายเป็นว่ามีพืชผลต้นไม้ขึ้นมาจนชัดตา วัวตัวเล็กๆตอนนั้นมาตอนนี้เริ่มออกลายและตัวโตขึ้น พร้อมๆกับไก่ที่เพิ่มขึ้นเป็นสองตัวแล้ว
                  แม้จะเป็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆน้อยๆ แต่มันก็เป็นเรื่องที่ดี เที่ยงกว่าๆทาคุยะต้องออกไปทำงานพิเศษกับฟาร์มปศุสัตว์ที่อีกฟากของหมู่บ้าน บางครั้งก็คิดนะว่าหมอนี่ฝืนหรือเปล่า แต่ก็ไม่ใช่เหมือนว่าหมอนั่นตั้งใจจะทำให้ดีขึ้นไปอีกเรื่อยๆมากกว่า
                    เพราะชั้นไม่อาจจะทำอะไรด้วยตัวเองได้เลยทำได้แค่เฝ้ามองและช่วยทำให้หมอนั่นลืมเรื่องที่ทำให้รู้สึกไม่ดีบางเรื่องแต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้ชั้นรู้สึกว่านั้นคือทั้งหมดที่ชั้นทำได้แล้วเลย
                                 “เจ้าไม่คิดจะพักเหนื่อยซักหน่อยเลยรึไง?”
                                                สะดุ้งO^O;;;!!!!
                    เอ่อ...ชั้นคงมาเงียบไปอีกแล้วสินะ งั้นคราวหน้าชั้นจะทำให้เกิดฟ้าผ่าก่อนปรากฏตัวให้หมอนี่เห็นละกัน(. .)7...(จะวินาศไปรึเปล่าเจ๊=___=;;;)
                                   “แล้วเธอล่ะไม่คิดจะมาแบบปรกติเลยงั้นสิ=___=*”
                                   “ก็แบบนี้ไง ปรกติของข้า(‘ ‘)”

                     พอละ ขี้เกียจเถียงกับตานี่เล่นละชั้นเก็บปีกลง และนั่งที่ท้ายจักรยานของทาคุยะทันที ชั้นชอบบินเล่นไปเรื่อยๆก็จริงแต่นานๆไปก็เบื่อ ตอนนี้เลยชอบมานั่งจักรยานของทาคุยะและชมวิวเล่นมากกว่าได้กลิ่นไอดินกลิ่นหญ้าชัดกว่ากันเยอะ
                                     “วันนี้จะอ้อมไปรึไง?”                “อืม...ว่าจะค่อยๆเดินเล่นไปเรื่อยๆน่ะนะ”
                                     “ดีเลย ข้าสนับสนุน(‘ ‘)+”            “ขอบใจ แต่ไม่ต้องการ บินไปเองเด่ะ=___=”
                                     “- -*”
                                                     เปรี๊ยะ!!!!
                                      “จ้ากกก!!!p[]q;;”               “ปั่นไปซะ ข้าบังคับ- -**”
                 
                 
             หลังจากข่มขู่พอเป็นพิธีชั้นก็ได้นั่งเล่นชมนกชมไม้ โดยมีทาคุยะเป็นสารถีชั้นดีคอยขับราชรถให้ถึงล้อจะกระตุกเวลาเหยียบกับกรวดบนทางตลอด แต่ชั้นกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บเลย...เพราะกระเป๋าหนังที่ทาคุยะเอามาทำเป็นเบาะให้ชั้นนี่ล่ะมั้งรึจะเป็นเพราะเค้าค่อยๆขับช้าเพราะรู้ว่ามีคนนั่งซ้อนอยู่ล่ะมั้งแต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร มันทำให้การนั่งรถเล่นครั้งนี้ก็เป็นการชมหมู่บ้านที่เรียบง่ายเหมือนทุกครั้ง แต่เพราะอะไรกันนะ...ชั้นถึงไม่เคยเบื่อหน่ายมันเลย...

                          “ไอช่า...”                “เรียกเทพห้วนๆอย่างนี้ เจ้านี้กล้าจนโง่เลยสินะ”
                           “ถ้าเทียบกับซึบาสะจังเธอดูเป็นเทพมากกว่ายัยปีศาจกลับใจตรงนี้ซะอีก”
                           “เอามิโกะมาเทียบกับเทพอย่างข้าอยากโดนฟ้าผ่าลงกลางหัวขนาดนั้นเลยงั้นสิ= =**”               
                           “ขอประทานโทษด้วยครับท่านเทพประจำหมู่บ้าน โอบิลเลีย ไอช่า=____=+”
            หมอนี่กำลังกวนประสาทชั้นสินะกำลังกวนประสาทชั้นอยู่สินะ=[++]=**
                           “เรียกข้าเหมือนเดิมนั่นแหละถ้าประชดข้าอีก ข้าจะช็อตเจ้าอีกแน่”
                           “งั้นไอช่า...ทำไมเธอถึงชอบเรียกตัวเองว่า‘ข้า’ตลอดเลยล่ะ? เธอเป็นปีศาจที่แก่ขนาดไหนกันแน่-___-+”
                                                ผัวะ!!!
                             “เจ็บนะpOq**”
             ชั้นฟาดมือเข้าที่กลางหลังของเจ้าคนปากเสียอย่างเหลืออด ปากเสีย! ว่าใครแก่ถึงชั้นจะอยู่เป็นปีศาจมาเกือบสองร้อยปีแล้วก็ตาม แต่ถ้าคำนวณอายุแบบมนุษย์ชั้นเองก็พึ่งแค่สิบเจ็ดเองนะ แล้วเจ้าหมอนี่ถามอย่างนี้ อยากโดนมากกว่านี้อีกสินะ
                                              ผัวะ!!    ผัวะ!!! ตุ่บ!!!  ตั่บ!!!  ผัวะ!!!   ผัวะ!!!
                              “ข...ขอโทษครับ!!!ผมผิดไปแล้วครับได้โปรดหยุดทำร้ายร่างกายผมได้แล้วครับ ได้โปรดTOT;;”                                                “งั้นเจ้าจะให้ข้าเรียกตัวเองว่าอะไรดี?รสนิยมของพวกบ้องแบ๊วอย่างเจ้า อย่าบอกนะ ว่าจะให้ข้าเรียกแทนตัวด้วยชื่อของตัวเองรึเรียกแทนตัวเองว่าเค้าน่ะ ฝันไปเถอะ- -*”
                              “ชั้นยังไม่ได้พูดถึงขนาดนั้น แล้วที่ว่าบ้องแบ๊วน่ะ ใครฟะT___T**”
                              “งั้นเจ้าจะเอายังไง?”
                              “ชั้นก็แค่... คิดว่าน่ะนะคงจะดี ถ้าชั้นกับเธอ คุยกันแบบที่สนิทกันมากกว่านี้... เพราะทุกวันมานี้เหมือนกับว่า เธอจะยังไม่ยอมรับชั้นยังไงยังงั้นแหละ”
                               “เจ้านี้คิดมากซะจริงเด็กสมัยนี้เนี่ย”                “อ้าวเฮ้ย=___=;;”
                  แต่ก็อาจจะจริงของทาคุยะชั้นเองก็ควรจะลดๆไอ้เรื่องที่ถือตัวและมองผู้คนต่ำกว่าซะทีที่จริงควรเลิกตั้งนานแล้วด้วย ชั้นไม่ใช่ปีศาจอีกแล้วด้วยและหมอนี่ก็เป็นเพียงคนเดียวที่มองเห็นชั้น ตีซี้ไว้ก็อาจจะดีก็ได้...

                                “ฮื่ม~...งั้นข้าจะลองฟังเจ้าดูเล่นๆว่าไงล่ะ เจ้าอยากให้ข้าเรียกตัวข้าเองว่ายังไง และเรียกพวกเจ้าว่ายังไง?”                        “คงฝืนใจมากเลยล่ะสินั่น=___=;”
                                “ก็ไม่เท่าใหร่แต่ถ้าเจ้าลีลามากนัก ข้าจะเรียกพายุมาพัดเจ้าไปเล่นน้ำกลางทะเล- -**”
                                 “งั้นก็ไม่ต้องอะไรมากเธอแค่เรียกแทนตัวเองว่าชั้น แล้วเรียกชั้นว่านายแทน ง่ายๆ”
                                “หว่ะ...ยุ่งยากเปลี่ยนได้มั๊ย?(‘ ‘);;;”              “เฮ้ย...=___=;;”
                                 “ฮืม...”                 “........”
                                 “งั้น...ก็ได้ข้า...ชั้นจะเรียกอย่างงั้นก็ได้”               “เป็นพระคุณครับ องค์หญิง^^”
                                “ชั้นเรียกนายได้สินะ”            “อือฮึ ได้...”
                                 “งั้นนายก็เรียกชั้นได้ด้วย?”            “ก็...ถ้าเธออนุญาตน่ะนะ- -;;”
                                 “ทาคุยะ...”               “=///=;”
                                  “ขนลุก...จู่ๆหน้าแดงอะไรของนาย= =*”             “เปล่าซะหน่อย...!”
            ทาคุยะสะบัดหน้าหนีทันทีเมื่อชั้นจับผิดได้ หวา~♪ น่าแกล้งใช้ได้ ไหนดูซิ=w=+
                                   “ไหน? ชั้นเรียกแล้วนายลองเรียกชั้นดูมั่งสิ”          “ชั้นเรียกชื่อเธอประจำเผื่อเธอจะไม่รู้”         
                                   “งั้นก็ไม่น่ามีปัญหานี่ดังนั้นเพื่อความเสมอภาค นายควรแฟร์ๆกับชั้น ถูกมั๊ย?”
                                   “=____=;;”               “ก็ได้ งั้น....(. .)”
             ชั้นวาดนิ้วสะกดล้อจักรยานของทาคุยะไว้ ถ้าไม่เรียก วันนี้ก็ไม่ต้องไปใหนล่ะเพราะจนกว่าจะยอมเรียกชื่อชั้น ขาของหมอนี่ กับจักรยานนี่จะขยับไปใหนไม่ได้ถ้าลีลาเล่นตัวมาก ชั้นก็จะปล่อยให้นายได้ตากยุงอยู่ที่นี่ทั้งคืนแน่ๆ=w=+
                                     “งั้น ตัดสินใจได้แล้วก็บอกนะ ระหว่างนี้ ชั้นจะกลับไปที่ศาลเจ้ารอละกัน บาย~”
                                                   มั่บ...
               อ่ะ(. .);;     ชั้นมองมือของทาคุยะที่จับดึงแขนชั้นไว้จริงด้วย เพราะในเมื่อมองเห็นได้ ทาคุยะจึงสามารถสัมผัสชั้นได้!? ลืมไปเลย ปล่อยนะ!!!=[++]=;;
                                      “นี่!!!ปล่อยชั้นนะ!!ถ้าไม่เรียกก็ปล่อยช้านนน>O<**”
                                      “ไอช่า...”              “เห๊ะ!?”
                ส...สตั๊นท์แป้บ!! อ...อะไรกันไอ้ความรู้สึกนี่!!? ทาคุยะแค่เรียกชั้นเหมือนทุกทีนี่!? แต่ทำไมชั้นถึงรู้สึกว่าน้ำเสียงเค้าเปลี่ยนไปล่ะ!?ทำไมแววตาของหมอนั่นถึงได้จริงจังแบบนั้นล่ะ!!?แล้วทำไมชั้นถึงพูดอะไรไม่ออกเลยล่ะเนี่ยT[]T;;มือของทาคุยะดึงชั้นเข้าไปใกล้อีกนิด และเรียกชั้นเบาๆอีกครั้งO///O;;
                                       “ไอช่า...”             “...!! พ...พอแล้วล่ะ!!ชั้นได้ยินแล้ว ชั้น ชั้นคลายมันให้ก็ได้O[]O///”                        
                                       “.......”
                 หลังจากชั้นคลายเวทย์มนต์ลงทาคุยะก็ค่อยๆละมือลงไป ต...ตกใจหมดเลย อะไรกันน่ะ...ชั้นใจเต้นไม่เป็นส่ำเลยนี่ชั้น...โดนมนุษย์ธรรมดาๆทำเสียศูนย์เหรอเนี่ย!? เป็นไปไม่ได้TOT///
                         “ขอโทษทีนะ...”             “อ...อื้ม ทางนี้...ก็ด้วย(. .)///”
                                         “ไปกันต่อ...เลยดีมั๊ย?”         “อืม...”
                   ตลอดทางจนถึงฟาร์มของกอนโชชั้นกับทาคุยะได้แต่นั่งมาด้วยกันเงียบๆไม่มีใครออกปากพูดอะไรก่อนเลยแม้แต่คำเดียว จนชั้นปลีกตัวออกมาเพราะทาคุยะต้องเข้าไปทำงานของตัวเองต่อ แล้วต้องเย็นๆ กว่าจะได้กลับบ้านซึ่งนั่นก็ดีต่อชั้นด้วย เพราะในสภาวะล่อแหลมแบบนี้ ชั้นไม่แน่ใจตัวเองเท่าใหร่
                  ที่จุดชมวิวบนผาสูงของหมู่บ้านชั้นลอยอยู่เหนือทะเล มองดูโลมาว่ายกระโดดไปมารับแสงอาทิตย์ยามเย็นมือของชั้นทาบที่อกของตัวเองเบาๆ ถึงชั้นจะเป็นปีศาจ แต่กายบริสุทธ์ของชั้นมันยังส่งเสียงของหัวใจออกมาให้ได้ยินอยู่...ถึงจะรู้ว่ามีมัน...แต่ชั้นก็ไม่อาจจะใช้มันได้ หัวใจดวงนี้...
                   เพราะชั้น... ไม่ใช่มนุษย์เพราะไม่ใช่มนุษย์ ชั้นจึง...ไม่สามารถรู้วิธีจะใช้มัน ไม่รู้วิธีใช้และไม่สามารถใช้มันได้...
                                       ...ปีศาจไม่มีหัวใจ!!! เลิกเพ้อเจ้อ!!! แล้วใช้ชีวิตอย่างที่ควรเป็นซะ!!!...
                                       ...ถ้ามนุษย์คือตัวขัดขวาง... ด้วยพลังที่ท่านมี แค่พลิกฝ่ามือก็มากพอจะฆ่าพวกมันได้...
                            ...เจ้าไม่ใช่มนุษย์!!!โอบิลเลีย!!!และเจ้าจะไม่มีวันได้เป็นมัน! จอมมาร!!!จอมมารเท่านั้นที่เจ้าจะเป็นและจะเป็นมันตลอดไป!!! จงฆ่า จงโกรธแค้น จงทำลายมนุษย์ที่โสโครก!!ลูกสาวข้า!!!!...
                                      คงจะดีถ้าชั้นกับเธอ คุยกันแบบที่สนิทกันมากกว่านี้
                                        ชั้นเรียกนายได้สินะ          อือฮึได้...
                                งั้นนายก็เรียกชั้นได้ด้วย?           ก็...ถ้าเธออนุญาตน่ะนะ- -;;
                                                                ไอช่า...
                                    “...  ...คุยะ...”              
           ควรแล้วจริงๆเหรอ?กับคนที่เคยเป็นจอมมารที่ทุกคนหวาดกลัว และก็เกลียดชัง
                                    “ทา...คุ...”
           ชั้นควรจะได้รับแล้วจริงๆเหรอ?จอมมารที่ไม่มีใครต้องการอย่างชั้น... สมควรจะได้รับความอ่อนโยน ความอบอุ่นใจจากหมู่บ้านแห่งนี้ และผู้คนที่นี่จริงๆเหรอ?
                                      “ทาคุย...ะ”
            ชั้น..ที่ถูกทอดทิ้งถูกขับไล่จนได้มาเจอที่นี่ สิ่งที่ไม่มีใครต้องการอย่างชั้น ต้องการอะไรกันแน่?ชื่อที่ไม่เคยมีใครเรียก แม้แต่พ่อแท้ๆที่ให้กำเนิด ตลอดมาที่ชั้นได้ยิน ชั้นคือโอบิลเลีย จอมมารที่ป่าเถื่อนและอำมหิต เป็นจอมมารที่ถูกเนรเทศ ถูกขับไล่เพราะไม่อาจมีความสมควรจะเป็นปีศาจ กับอะไรที่ไม่มีใครต้องการอย่างชั้นเค้ากลับเรียกชื่อชั้น คนซื่อๆกวนประสาทที่ไม่รู้อะไรเลยคนนั้น กลับเรียกชั้นผิดแปลกจากคนอื่น
                                     “ทาคุยะ...”
              ชั้น...ไม่อยากเสียมันไปอยากได้ยิน... อยากได้ยิน อยากให้เค้าเรียก ชื่อของชั้นชื่อของชั้น...ที่มีเพียงเค้าที่รู้ และยอมเรียกมัน
                                      “ทาคุยะ!!~!!!!”
                                       
                                        “ก็กำลังจะมาเรียกนี่ไงไม่ต้องตะโกนขนาดนั้นก็ได้=___=;;;”
                 เห๊ะ!!?O///O;;
                                         “อ...เอ่อ...ก็!!ก็นายมันชักช้านี่!!ชั้นรอตั้งนานเลยรู้มั๊ย!!ให้เลดี้รอนานเนี่ยแย่ที่สุดเลยรู้มั๊ย!?”                            “ก็แล้วใครขอให้เธอรอเล่ากลับไปที่ศาลเจ้าแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”
                                          “อึ่ก=^=;;;”
                                          “เฮ้อ...เอ้า...”             “ฮึ?”
                ชั้นมองมือทาคุยะที่ยื่นมาอย่างสงสัยนิดๆ มีอะไรรึไงกัน?
                                         “ก็กลับบ้านไง...ชั้นได้ขนมมาจากมานะด้วย แต่ชั้นกินไปมั่งแล้ว เธออยากกินมั๊ยล่ะ”
                                         “...ฮึ”                “อะไร?=___=;;;”
                  บ้าชะมัด...ชั้นนี่ เรื่องนั้นก็แค่อดีตที่ผ่านไปแล้ว ไม่ใช่ชั้นที่เป็นอยู่ในตอนนี้ซะหน่อยมัวแต่มารู้สึกไม่ดีกับอดีต มันก็เท่านั้นไม่ใช่รึไง ตอนนี้สิ...ที่สำคัญและที่ชั้นเป็นอยู่คือตอนนี้ สถานที่นี้ ที่นี่...และชั้นไม่ได้อยู่คนเดียว ใช่...ไม่ใช่คนเดียวอีกแล้วล่ะ^^
                                   “ไอช่า?”                 “ตา~บ้า~...”
                                   “อ้าวเฮ้ย=[]=*”
                ชั้นบินลงไปและนั่งลงที่เบาะด้านหลังที่เดิม และแบบมือรับถุงขนมปังอุ่นๆมาจากมือทาคุยะความสุขแบบนี้ ชั้นจะไม่ยอมสูญเสียไปแน่ๆ ชั้นไม่ได้สู้คนเดียวอีกต่อไปแล้วซะหน่อยอย่างน้อย ต่อหน้าชั้นตอนนี้ นอกจากขนมปังอุ่นนี่ก็ยังมีชาวไร่หน้าตาบ้องแบ๊วนี่คอยช่วยเป็นพลังให้คนนึงล่ะ เพราะงั้นไม่ยอมแพ้หรอก ถึงยังไง สถานที่ที่มีความสุขอย่างหมู่บ้านโอชินนี่กับทุกๆคนในหมู่บ้านนี้ ในฐานะ‘เทพประจำถิ่น’ ชั้นจะปกป้องให้ได้แน่ๆล่ะ^^   

--------------------------------------------------------------------**
ปักธง!!ปักธงไว้เเล้วจ้าาา!!>O</// เเต่เนื้อเรื่องตอนนี้ตัดอะไรออกไปเยอะพอสมควรเลยนะเนี่ย(. .);;
เอาเหอะ... เดี๋ยวถ้ามีโอกาศ คงได้เห็นเรื่องนี้ในเเบบสมบูรณ์ก็ได้ เเต่คิดว่าคงไม่ทำเร็วๆนี้เเน่(- -)7(งานล้นมือฝุดๆ=w=)
คงต้องเขียนเรื่องของไอช่าให้จบก่อน ถึงจะตัดสินใจเข็นผลงานใหม่ รึจะต่อบทของสาวๆคนอื่นต่อดี
เจอกันตอนต่อไปจ้า^w^  
   

  • ถูกใจ ^_^

    Amee Heart +2

  • ถูกใจ ^_^

    mannywar162537 Point +10 Heart +10

Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 10-12-2013 21:51:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

สนุกคร้าถึงงานจะล้นมือก็ยังอุสส่ามาเขียนให้นะคะ

แสดงความคิดเห็น

ก็เขียนเรื่อยๆน่ะจ้า~ เขียนไปเพลินไป หนุกดีด้วย^w^  โพสต์ 11-12-2013 07:31
โพสต์ 31-12-2013 09:33:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

อย่าใช้ ภาษาพูด มาเป็นภาษาเขียน
 เจ้าของ| โพสต์ 1-1-2014 11:44:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย evildark เมื่อ 31-12-2013 09:33
อย่าใช้ ภาษาพูด มาเป็นภาษาเขียน

  เรื่องการนำภาษาพูดมาใช้เขียน ผมทราบครับ ว่าผิดปัจจัยเเละรูปเเบบการเขียน เเต่เนื่องจากรูปแบบนี้เป็นรูปแบบที่จะสื่อลักษณะนิสัยของเเต่ล่ะตัวละครออกมาได้โดยตรง เเบบที่ผมสามารถจะเขียนออกมาได้ถนัดที่สุด คือ'ภาษาพูด' เเต่ในรูปของบรรยากาศเเละสถานการณ์ ผมจะใช้ภาษาเขียนให้มากที่สุด(ยอมรับ ว่าโดยในบางส่วน ผมก็ยังใช้ภาษาพูดในการเขียนบรรยายบ้างอยู่ดี)
   การที่จริงทางผู้เขียนเอง ก็ทราบอยู่บ้างว่าผู้อ่านเเนวลึก จะไม่ค่อยจะคุ้นเคยกับสไตล์ของเรื่องสั้นที่ใช้ภาษาพูดอย่างนี้นัก จึงจะเป็นเรื่องสั้นสำหรับผู้อ่านเเนวกว้าง ที่สนใจอ่านฆ่าเวลาซะมากกว่า จึงมีทั้งผู้ที่อ่านเเล้วเฉยๆกับรู้สึกว่ามัน'อ่านไปเเล้วมันเเปลกๆนะ...' หรือว่า 'อย่างนี้ มันไม่ใช่ละ' อยู่เเน่นอน   
   เเต่ทางผู้เขียนไม่ปฎิเสธครับ ว่าการใช้ภาษาพูดมาใส่ในเนื้อเรื่อง มันค่อนข้างที่จะไม่ถูกต้องอยู่เหมือนกัน จึงขอรับฟังความคิดเห็นของผู้อ่านทุกท่านครับ ส่วนความเห็นว่าจะเเก้ไขตรงจุดนั้นมั๊ย? ต้องขอกล่าวกับคุณevildarkตามตรงด้านล่างครับครับ รึจะข้ามไปก็ได้
                   (ตรงต่อไปนี้ไม่ได้มีเจตนาจะกวนโมโห หรือว่าจิกกัดให้บาดหมางต่อกันเเต่อย่างใดนะครับ เเต่ที่จะอ่านต่อไปนี้ คือความสัตย์จริงที่จะบอกถึงนักอ่านที่คอมเม้นต์ที่เรื่องจุดด้อยให้ผม ผมจึงขอตอบทุกอย่างด้วยใจจริงเเละไม่โป้ปดครับ เเต่ถ้าหากว่าไม่ได้เผื่อใจ หรือคิดว่าไม่อยากจะรับฟังคำเเก้ตัวต่อก็ข้ามไปเลยละกัน เพราะผมจะบอกทุกอย่างตามตรง)
   ว่าสไตล์การเขียนของผม ที่เขียนเเบบนี้มาตลอด มันเปลี่ยนยากครับ เเต่ก็จะลดๆลงไป เพราะระยะหลังๆ ผมเริ่มเห็นความมั่วของเรื่องในบางช่วงตอน เเละจะคงรูปเเบบนำเสนอ ที่บ่งบอกถึงเจ้าของผลงานอย่างผม อาจจะส่งผลให้เรื่องสั้นของผม'ไม่มีคนอ่านเเม้เเต่คนเดียว' ตรงนั้นผมก็คงต้องยอมรับเเล้ว ว่าได้สร้างงานเเย่ๆไปให้นักอ่านได้อ่านกันเข้าเเล้ว ทุกความคิดเห็น ติชม นั้นคือมือที่นักอ่านยื่นมาเเละพาเราไปสูงขึ้น ผมก็ขอจับมือนั้นไว้ด้วยความเต็มใจครับ เเต่ทว่า ณ ตอนนี้ ผมจะเขียนเรื่องนี้ ด้วยสไตล์นี้ต่อไป โดยมีคำเเนะนำของคุณเป็นเป็น'เพื่อน' ในการพัฒนาผลงานเพื่อเพื่อนร่วมบอร์ดAnime-Thaiได้ต่อไป
    ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นดีๆครับ(^[++]^)y+*+
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 7-12-2016 21:21 , Processed in 0.040341 second(s), 24 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้