ดู: 177|ตอบกลับ: 2
บทที่.10
                              “ไงมั่ง...?”              “อะไร?-___-+”
                 ไอช่าที่พักนี้มาป้วนเปี้ยนอยู่ที่ฟาร์มผมจนบ่อยเกินจำเป็นหยิบใบปลิวงานสักการะเทพคุ้มครองโอชินให้ผมดูอ่ะ...รึว่า? ยัยนี่!?
                                “มีงานเทศกาลก็เป็นไปได้ว่าจะมีคนต่างถิ่นมาไม่มากก็น้อย แต่นั่นก็ยังดี ห้าวันก่อนถึงวันงานก็น่าจะพอมีเวลาปรึกษากับคนอื่นแล้วหาอะไรมาทำชื่อให้หมู่บ้านได้อยู่นะ”
                                 “ปีศาจกลับใจอย่างเธอ!ฉลาดขนาดนี้ได้ตั้งแต่เมื่อใหร่!!?=O=;;”
                                                         แป๊ง!!!= =**
                                  “แอ่ก*O*;;!!!”
               ผมโดนถังใส่พืชผลปลิวมากระแทกใส่หัว หลังจากประชดไอช่าไปหลังจากการลอบโจมตีประสบผล ยัยจอมมารก็ทำสายตาลองดีปนหาเรื่องขึ้นมาใส่ผมทันทีเก่งจริงอย่าเล่นวิชาดิ=w=*
                                   “ตายแล้ว!!ทาคุยะจังเป็นอะไรมั๊ยจ๊ะ!?”
                ป้าโลล่าคงเห็นผมที่โดนยัยจอมมารนี้ประทุษร้ายเลยเดินเข้ามาลูบตามหัวผมที่โดนถังกระเด็น(?)ใส่ ผมมองกระเป๋าผ้าของป้าโลล่ามีอุปกรณ์ตกแต่งเพียบเลย
                                      “ป้าจะไปใหนครับ?”             “ป้ากับลุงจะไปช่วยเตรียมงานโอชินจ้ะเดี๋ยวเราพอหายเหนื่อยก็แวะมาช่วยพวกป้าทีนะจ๊ะ คนหนุ่มที่นี่ไม่ค่อยมีเอาซะเลย^^;;”
                  เตรียมเทศกาลอย่างนี้งานพาร์ทไทม์คงหยุดสินะ งั้นเดี๋ยวเก็บของรอบสุดท้ายแล้วไปเลยดีกว่า(. .) ผมยกตะกร้าใส่ผลไม้ที่เก็บแล้วไปพักไว้ในโกดังรู้อย่างนี้ยังไม่เก็บดีกว่า เพราะถ้าเป็นไปได้ผมอยากขายของพวกนี้สดๆให้ผู้คนมากกว่า ไม่อยากปล่อยมันค้างไว้ แต่เอาเหอะ วันเดียว(..)
                                        “อ...เอปเปิ้ล...แอปเปิ้ลสินะ(‘‘)*+*”                    หา?=___=;;
                                        “ลูกเบ้อเริ่มเลยอันนี้ด้วย นี่ก็ด้วย(. .)///”             “เอ่อ...คุณ...ไอช่าครับ=___=;;”
                                        “ถ้ามีขนาดนี้ต้องทำแอปเปิ้ลแคนดี้ได้เยอะแยะแน่ๆเลยสินะ ทาคุยะ!”
                                        “ไม่ได้เฟ้ยนี่มันผลผลิตเอาไว้ขาย แล้วก็ไม่ได้เอาไว้ทำแอปเปิ้ลแคนดี้!!=O=;;”
                                        “(. .);-หงอยยย~-...”
                เฮ้ย...อย่าทำหน้าหงอยใส่อย่างนี้นะคนอ่านเค้าพาลจะคิดว่าชั้นทารุณยัยเทพประจำถิ่นเล่นซะอย่างนั้น=A=;;
                      “เฮ้อ...~ เห็นมานะบอกเหมือนกันว่าจะเปิดร้านขาบของหวาน จะลองไปทำให้ละกัน เลือกมาซักสองสามลูกสิ”
                                      “จริงนะ!!งั้นไม่เกรงใจล่ะนะ!!^O^”
                 แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยเกรงใจกันอยู่แล้วนี่=__,=*ไอช่าลงมือเลือกเอาแอปเปิ้ลลูกที่ถูกใจมาไว้สำหรับทำแอปเปิ้ลแคนดี้ ฮึ...ยัยจอมมารที่อายุเกือบสองร้อยปี ทั้งหัวรุนแรงและกวนประสาทฉุดไม่อยู่นี่กลับมีด้านที่เป็นเด็กๆแฮะ^^
                                          “ลูกทางนั้นไม่ใหญ่กว่าเหรอ?”
                                          “บ้ารึไงลูกใหญ่ใช่ว่าจะอร่อยเสมอไปนะ นี่ไง เจ้าลูกเบ้อเริ่มที่นายว่า”
                          จึ่ก...
                                          “เนื้อไม่แน่นเท่าใหร่เลยไม่ใช่รึไง--+”
                                  “อึ่ก!=^=;;”               “แถมกลิ่นหอมก็ไม่ค่อยชัดด้วยถ้าจะเลือกแอปเปิ้ลสำหรับทำแอปเปิ้ลแคนดี้น่ะ ต้องเอาแอปเปิ้ลคุณภาพดีเท่านั้น!!เข้าใจมั๊ย!!?”
                                   “ค...ครับ!!!เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วคร้าบบบ!TOT”
                  ถ้าเป็นเรื่องของกินทำไมผมถึงได้รู้สึกว่าไอช่าน่ากลัวกว่าทุกทีอย่างนี้ฟะTT___TT
           บ่ายสาม...
                                    “ทาคุยะคุงช้ามากกกก~>O<;;”
                                     “ขอโทษทีพอดีมัวแต่ขัดตัวให้วัวในฟาร์มเพลินไปหน่อยน่ะ^^;;”
              โยที่กำลังยกลังกระดาษที่ใส่เครื่องมือตกแต่งงานขึ้นไปบนศาลเจ้ากลับเจอทาคุยะปั่นจักรยานของเธอมาจอดอยู่ตรงทางขึ้น
                                       “ท่าทางจะหนักน่าดูนะเจ้ากล่องนั่นน่ะ”
                                       “ฮึ?อ๋า~นี่น่ะเหรอนิดหน่อยเอง(. .)”
                                                      มั่บ...
                   มือของทาคุยะยื่นไปคว้าเอากล่องลังที่หนักพอดูมาจากโยเอาง่ายๆเธอดูตั้งตัวไม่ทันเล็กน้อย และพยายามจะท้วงทาคุยะขึ้นมาแต่กลับเจอสายตาตำหนิของชายหนุ่มหยุดไว้ก่อน
                                       “ก็รู้นะว่าชั้นมาช้าน่ะ แต่งานของหนักๆแบบนี้ ทำไมไม่ให้พวกผู้ชายทำเล่า?”
                                       “ก็...ไม่เห็นเป็นไรนี่ไม่หนักเท่าใหร่ด้วย”
                                       “เฮ้อ...เอาเถอะเอาเป็นว่าที่เหลือ ชั้นจะจัดการเองละกัน”
                                       “เจ้าค่านายท่าน^w^”
                   โยกระโดดขึ้นไปตามบันไดศาลเจ้าและหายขึ้นไปบนเงาไม้อย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงทาคุยะ และกล่องลังอุปกรณ์ใบใหญ่แต่ด้วยเรี่ยวแรงที่มากผิดกว่าคนทั่วไป ของทาคุยะ น้ำหนักที่กล่องใบนั้นมีแทบจะไม่ทำให้เค้าต้องออกแรงเลย และไม่นาน หลังจากเดินขึ้นมาบนศาลเจ้า ที่สองข้างทางผู้คนในหมู่บ้านต่างพากันสร้างร้านรวงสำหรับขายของของตัวเองขึ้นมาทาคุยะเดินเอากล่องอุปกรณ์ไปวางไว้ที่เตรียมของและเริ่มก้มลงไปหยิบอุปกรณ์ไปเตรียมตกแต่งศาลเจ้าต่อ
                                         “จะทำอะไรก็ทำนะแต่ช่วยเบาๆเสียงของพวกนายลงหน่อยเหอะ=___=;;”
                                        “ทุกคนเค้าก็ทำงานกันอยู่นี่มีเสียงดังก็ช่วยไม่ได้ไม่ใช่รึไง?”
                   ไอช่าที่จู่ๆก็โผล่มาและบ่นเสียงอ่อนใส่ทาคุยะ ทำเอาชายหนุ่มหน่ายๆไปพอควรแต่ก็เอาเถอะ เค้าเองก็เริ่มชินไปมั่งแล้ว
                                          “นี่ๆ...แล้วแอปเปิ้ลแคนดี้ของชั้นล่ะ(‘‘)+”
                                          “ลืมไปเลยแฮะ...คอยเดี๋ยวละกัน”
                    กระเป๋าคาดเอวที่ใส่ห่อกระดาษที่ใส่แอปเปิ้ลไว้ถูกหยิบออกมาและเดินไปหามานะที่กำลังทำของหวานสำหรับทุกๆคนอยู่ทาคุยะร้องเรียกสาวตัวเล็กให้หันมา
                                            “มานะกำลังเตรียมของหวานอยู่สินะ”
                                            “อื้อจะเอาไปกินก่อนทำงานหน่อยมั๊ยล่ะ?”
                                           “ได้เหรอ?ใจดีจังแฮะวันนี้^^”
                                “ก...ก็แค่วันนี้เท่านั้นแหละ...!แล้วก็อย่าเข้าใจผิดนะ!!ไม่ได้อยากให้นายลองชิมดูซะหน่อย!”   
                                
                เพราะโดนจี้จุดใส่มานะถึงกับเลิ่กลั่กแก้ตัวพัลวัน แต่เหมือนทาคุยะจะไม่ได้เอะใจเลยว่าได้ทำมานะเสียหลักไปซะแล้ว
                                  “แล้ว...นายมีธุระอะไรกับชั้นรึไง?”
                                 “อา~...คือชั้นอยากฝากเธอทำแอปเปิ้ลแคนดี้ให้หน่อยน่ะ”
                                 “แอปเปิ้ลแคนดี้?อืม...ก็ได้อยู่น่ะนะนายคงเอาแอปเปิ้ลมานะ เพราะวันนี้ชั้นไม่ได้เอาของมาทำซะด้วยสิ”
                                 “อื้มมีสิ ฝากด้วยนะ”
             ทาคุยะยื่นถุงกระดาษที่ใส่แอปเปิ้ลผลงามไว้ส่งให้มานะที่รอรับอยู่สาวตัวเล็กรับไปและเปิดดู ก็ประหลาดใจเล็กๆ ว่าทำไมทาคุยะถึงคิดจะเอาแอปเปิ้ลสวยๆที่น่าจะขายได้ราคานี่มาทำแคนดี้เอาซะอย่างนั้นแต่เอาเถอะ... เธอก็แค่เตรียมของ แล้วก็ทำมันให้ผู้ชายที่เดินผละออกไปตามเสียงเรียกของลุงๆที่เตรียมงานอยู่                                                                     


--------------------------------------------------------------------------------------------**
เเง่ว... พอลองเปลี่ยนเเบบตัวอักษรให้ประหยัดเนื้อที่ กลายเป็นว่าเนื้อหาบางส่วนเลื่อนไปหมดเลย ต้องเเก้ใหม่ยาวๆ
เเต่ก็อาจมีตกหล่นบ้างด้วยเวลาที่ไม่อำนวย ขออภัยด้วยคร้าบTOT

Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 11-12-2013 19:02:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

ขำตรงภาพข้างล่างมากค่ะถ้าทำเป็นการ์ตูนสั้นตลกๆคนคงมาอ่านเยอะนะคะ

แสดงความคิดเห็น

ขอมา เดี๋ยวจัดให้>w<d*+*  โพสต์ 11-12-2013 21:36
โพสต์ 11-12-2013 20:29:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2


เมื่อไรแต่งเรื่องใหม่อหรอจะ พอดีว่ารองานใหม่อยู่นะจะ
ขอบใจจร้าที่ขียนนิยายออกมานะจะ โทษทีจะพอดียุ่งๆๆอยู่เลยไม่ได้เข้ามาอ่านนะจะ

แสดงความคิดเห็น

โอเคเลยจร้า จะรอนะจะ 555+  โพสต์ 12-12-2013 18:33
มาเเน่คับ หลังกันดั้มจบ มีนิยายเเนวเลิฟคอมเมดี้จ่อคิวลงอีกเเน่  โพสต์ 11-12-2013 21:38
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 7-12-2016 04:46 , Processed in 0.063650 second(s), 26 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้