ดู: 251|ตอบกลับ: 1
รางวัลสำหรับการตอบกลับ 2 Point ตอบกลับกระทู้นี้อาจได้รับ 2 Point เป็นรางวัล! ได้รับสูงสุดต่อคนคือ 1 ครั้ง
แก๊ก...แก๊ก...(. .)#         (- - )
              แก๊ก แก๊ก... แก๊ก         พรืด(เร็นยกแขนที่เปื้อนน้ำมันเช็ดเหงื่อ)        (. .)##       (= =;; )
                                    เธอน่าจะรักสวยรักงามมากกว่านี้=___=”          ชั้นเป็นช่าง จะมาห่วงสวยอะไรล่ะ?”                     
              ฟูจิวาระมองหน้าสาวร่างเล็กที่กลับไปซ่อมระบบทรงตัวของเมเทโอบุลเล็ตต่อ เหงื่อเม็ดใสๆรินลงมาตามไรแก้มเจอกับคราบน้ำมันจนขุ่นและหยดลงมาเร็นยกขวดน้ำขึ้นดูด แต่เหมือนมันจะหมดแล้วฟูจิวาระเห็นก็โยนขวดนมกาแฟของตัวเองให้แทน เร็นรับและมองกลายๆ
                                       นายดื่มอย่างอื่นนอกจากของพวกนี้มั๊ย?”             แม้จะบ่นๆแต่เร็นก็เลื่อนหลอดพลาสติคออกมาดูดนมกาแฟให้หายคอแห้งนิดหน่อย
                                    ยังไงน้ำก็ดีกว่า             น่ารักซะจริงเธอเนี่ย=A=**”
                                    ขอบใจ...ลองไปขยับเมเทโอดูซิ(‘ ‘)”              ฟูจิวาระถอนลมหายใจเซ็งๆและเดินขึ้นไปเปิดระบบของเมเทโอ และเดินดู สัญญาณมือบอกว่าOKฟูจิวาระห้อยตัวลงมาและโดดลงที่พื้นและบอกเร็น
                                    เหมือนน้ำหนักก้าวจะเบาไปหน่อย คงเพราะไม่ได้ใส่เมเทโอเบรกล่ะมั้ง น่าจะโอเค...
                 เร็นเงยหน้ามองเมเทโอและพยักหน้า ถือว่าเสร็จเธอถอดเสื้อที่คาดเอวมาซับเหงื่อตามซอกคอและเช็ดคราบเขม่าน้ำมันออก เรือนคอขาวระหงส์ดึงสายตาของทหารที่ผ่านไปผ่านมาพากันกลืนน้ำลายเอื้อกฟูจิวาระกรีดตามองอย่างไม่เป็นมิตร จนฝูงทหารพากันวงแตก
                                     เราต้องอยู่อาบรัสซาสนานแค่ใหน?”              พรุ่งนี้ก็เตรียมออกยานราวๆสี่โมงเจะไปจากที่นี่ พร้อมๆทหารของราชอาณาจักรหกกอง...            
                                     เมืองออกจะดูดี ชั้นยังไม่มีโอกาสไปใหนเลย...          เร็นพูดออกมาเซ็งๆและคว้าผ้าขนหนูที่เกาะอยู่มาถือไว้
                                      ให้ชั้น...             นายพาชั้นเข้าเมืองที...   
                    ฟูจิวาระที่กำลังจะนำถึงกับไปไม่เป็น เมื่อจู่ๆเร็นก็โพล่งออกมาซะอย่างนั้น
                                        เอ่อ... ด...ได้ งั้น....งั้น...              ชั้นจะไปอาบน้ำ ถ้าตามมาอีกชั้นจะควักลูกตานายรวมถึงเอาที่เชื่อมเหล็กมาตัด นั่น ของนาย- -*
                                          อ่า...โทษที=O=;;”               บ่ายๆชั้นจะออกมา เจอกันที่หน้าวัง
                           ห...ให้พ่อส่งองครักษ์ไปด้วยม๊ย?”               ไม่เพคะ...
                            งั้น ขบวนส่งล่ะ ราชรถ รึว่า...รึว่า=O=;;”             เสด็จพ่อ....
                            ไฮเนสหนีไปได้ พ่อแค่หวั่น ว่าลูกจะ....           ไม่เป็นไรหรอกเพคะ ฝ่าบาท อิสะกะก็ไปด้วย หากมีอันใดเป็นเหตุเกิดแก่องค์หญิงเค้าจะอยู่ด้วยเสมอ           
          แพรพูดออกมาให้ฟิลิกส์เบาใจถึงจะบอกว่าลูกโตและพร้อมเผชิญโลก แต่หัวอกของพ่อแทบไม่อยากให้วานิลลาต้องไกลหูไกลตาอีกแล้ว แต่ทำไงได้ กษัตริย์ตรัสแล้วมิอาจคืนคำ
         อิสะกะเดินตามกลุ่มผู้หญิงไปไม่ห่างดาบยาวซ่อนในกระเป๋าเบ็ดตกปลาอย่างมิดชิดมิอันเดินถอยลงมาและกระทุ้งศอกใส่และกระซิบถาม
                                นี่...นี่... พี่ จะเลือกเล่นรูทใครดีล่ะเลือกดีๆนะ ไม่มีฮาเร็มรูทให้เลือกนะ
                                 ถึงมีก็ไม่เลือก=___=;;”              งั้นมาวันนี้ก็เล่นตามเนื้อเรื่องสินะ><///
                              เนื้อเรื่องอะไรฟะ?”            อิสะกะดันหัวมิอันออกหลังจากเธอเริ่มเอาหน้าอกมาชิดกับแขนเค้าแล้ว มิอันถอยไปจัดทรงผมและง้ำหน้าเซ็ง
                              ก็แหม... วันนี้ พี่ชายบอกว่าจะพาคุณแพรเดทนี่ อู๊ม!!!”              อิสะกะรีบเอามืออุดปากมิอันทันทีแต่ช้าไปนิด ทั้งวานิลลาและแพรได้ยินชัดเจน
                              เห~... งั้นเหรอเนี่ย?”              อ๊ะ... ลืมไปเลย(‘O’);;;”              ว่าเข้านั่นแพรไม่ได้ลืมเลยด้วยซ้ำ แต่เธอเงียบไว้ เพราะมันไม่ค่อยดีกับวานิลลาและเห็นอิสะกะไม่พูดถึงมันเลยนึกว่าลืมไปแล้ว
                              หวา~... พี่ชายกะจะเลือกฮาเร็มรูทล่ะ ร้ายอ่ะ=w=”          ใช่ที่ไหนเล่า!!?”
               ย่านกลางเมืองหญิงสาวในชุดผ้าสบายๆ และกระโปรงสีชมพูอ่อน เข้ากับเรือนผมของเธอนั่งรออยู่ที่ม้านั่งใกล้หอนาฬิกา แววหวานน่ารักของเธอ ทำเอาคนในเมืองพากันหยุดมองเธอที่นั่งเล่นอยู่กับเด็กตัวเล็กๆอย่างร่าเริงราวกับต้องมนต์เอเดนยิ้มให้เด็กน้อยต่อหน้าอย่างอ่อนโยน โดยมีจินยองวิ่งถือซอร์ฟครีมเข้ามาหา     
                                ขอโทษ~... ฮ่าห์~... รอนานมั๊ย? คิวยาวไปหน่อย
                                ไม่เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ จินยอง            เอเดนยิ้มให้เค้าที่มีเหงื่อหยดบางๆผุดบนเรือนแก้มเอเดนหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าสีหวานของเธอออกมาซับเหงื่อให้จินยองสัมผัสอ่อนโยนของเธอทำให้เค้าใจเต้นไม่เป็นส่ำขึ้นมา         
                                    “เฮ้... จินยองหน้าแดงแจ๊ดเลย-O-+              หนุ่มน้อยที่รับซอร์ฟครีมไปพูดขึ้นมาเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆสามสี่คนที่ตามมาด้วย
                                   ขอโทษนะที่ให้เธอมาช่วยดูแลเจ้าลิงจ๋อพวกนี้         ไม่ค่ะ แค่ได้ช่วยอะไรคุณบ้าง ชั้นก็รู้สึกว่ามีประโยชน์ขึ้นมามั่ง^^”             ทุกครั้งที่เอเดนเผยรอยยิ้มทำเอาจินยองใจวาบหวามซะทุกที แต่ไม่นาน กลายเป็นว่าสายตาอาฆาตก็เสียดแทงมาจากเบื้องหลัง
                                       
                                    ไอ้ตี๋นั่นใคร-  -*                   เด็กคนนั้นเป็นแฟนมันแหงอิจฉาว้อย=A=
                                  สวีทกันจังนะ ไปตายซะ ตายซะ แล้วทิ้งน้องผู้หญิงไว้ให้ชั้น=____=**
                                    
                                     อ...เอเดน... ชั้นว่า เราไปที่อื่นต่อดีมั๊ย^O^;;”             เอ๊ะ...อืม~ นั่นสินะ ไปค่ะ
                  อา~... รอยยิ้มนี้ต่อให้โดนทึ้งเป็นชิ้นๆด้วยกลุ่มคนผู้อาฆาตข้างหลังก็ไม่เป็นไร*O*/// แต่ทางที่ดีอย่าดีกว่า=___=;; เด็กคนที่ถือซอร์ฟครีมลากมือเอเดนมาและพาไปให้จินยองกุมไว้ ใบหน้าเรื่อแดงของจินยองและเอเดนฝาดขึ้นมาทันที
                               ข...ขอโทษ=[]=///              ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ ทางนี้ก็ด้วย...(. .)////
                 จินยองบีบกุมมือของเอเดนเบาๆ และจูงเธอไปช้าๆเอเดนมองก้าวเดินที่สั้นกว่าปกติของเค้าจินยองลดระยะเดินเพื่อเดินไปพร้อมกับเธอที่เดินช้ากว่าเอเดนยิ้มให้กับความอ่อนโยนของหนุ่มหน้าหวานคนนี้บางๆ
                               หือ...อะไรเหรอ?”                เปล่านี่คะ^^”
                 ทางที่จินยองเดินพาเอเดนเดินเที่ยวอยู่นั่น สวนทางกับคู่รักอีกคู่หนึ่งแม้จะอยู่อีกฟากของฝั่งถนน รัสก็สัมผัสได้ถึงคู่ต่อสู้ที่ร้ายกาจของตัวเองจินยองเองก็เช่นกันสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนสีปล่อยรถออกมาขวางสายตาของรัสและจินยองเอาไว้
                             ...? รัส... มีอะไรเหรอคะ?”              อ...อ๋อ เปล่านี่ เดินต่อเถอะวันหยุดยิ่งนานๆที
                             อืม...               มิรอตี้เดินเข้าไปควงแขนรัสที่ยังมองที่ฝั่งตรงข้ามของถนนเค้าคงคิดไปเอง...
                             
                             “จินยองคะ...             ฮะ? อืม... โทษทีนะ ไปต่อเถอะ
        มิรอตี้เดินมาสะดุดตาเข้ากับร้านจิลเวอร์รี่ร้านหนึ่งแหวนคู่สีเงินสลักลวดลายไม้ม้วนน่ารักๆถูกวางโชว์ไว้ที่หน้าร้าน รัสเดินมาและมองดูเค้าเองก็ชอบมันไม่น้อยเหมือนกัน
                             เป็นแหวนหมั้นของเรา ดีมั๊ย?”            แต่ว่า...
                             สำคัญคือเธอชอบมันไง ที่รัก...            มิรอตี้ยิ้มและรับรอยจูบของชายหนุ่มเข้าที่แก้มเนียนของเธอรัสยืดตัวขึ้นแล้วพามิรอตี้เข้าไปดูข้างในร้านเลย รัสชูมือเรียกบริกiสาวให้เข้ามาหา รอยยิ้มการค้าผุดขึ้นมาบนใบหน้าของบริกรและค้อมหัวให้
                               เราสนใจแหวนคู่ที่ตั้งอยู่หน้าร้านคู่นั้นน่ะครับ
                               กำลังจะแต่งงานสินะคะขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ รอซักครู่นะคะ
              บริกรสาวเดินไปเปิดชั้นวางและหยิบกล่องกำมะหยี่สีขาวที่ใส่แหวนที่มอรอตี้เห็นมาให้ดู
                               คู่นี้ ไม่ผิดนะคะ        
             หญิงสาวรับมันมาดูใกล้ๆยิ่งดูเธอยิ่งชอบกับความเรียบและน่ารักของมันรัสเอียงคอดูและขอลองให้ว่าที่เจ้าสาวลองสวม แหวนเงินเงาวงเล็กสวมเข้าที่นิ้วของมิรอตี้ได้อย่าง่ายดายแต่เหมือนจะหลวมไปหน่อย
                                 หลวมไปน่ะคะ...        เรามีไซส์อื่นให้ รอซักครู่นะคะ
                              ไม่ต้องก็ได้มั้ง เดี๋ยวแต่งไป เดี๋ยวก็อ้วนพอดีแล้วล่ะ ไปๆมาๆเผลอๆคับด้วย(. .)”                                                      
                                รัส... อยากโดนหย่าตั้งแต่ยังไม่แต่งมั๊ย?- -*”          “T^T;;”
             บริกรสาวเดินเข้าไปในร้านและหยิบแหวนแบบเดียวกันมาให้ลองอีกครั้งมิรอตี้หยิบมันมาลอง ครั้งนี้แหวนสีเงินนี้เข้ากับนิ้วนางซ้ายของเธอพอดีรัสหยิบแหวนของตัวเองมาลองใส่ ก็...พอไปได้- -b+
                              “เอาคู่นี้ล่ะครับ...             รัสยื่นเครดิตการ์ดให้บริกรไปคิดเงินมิรอตี้มองแหวนคู่ที่อยู่ในกล่องด้วยใบหน้าเปี่ยมความสุข รัสที่เห็นคนรักมีความสุขก็ยิ้มออกมาและลูบเรือนผมคนรักอย่างแผ่วเบา
             ในหัวจู่ๆก็คิดถึงเพื่อนที่ร่วมตายกันมา ฟูจิวาระ...แกอยู่ที่ไหนแล้วนะ....
             ชั้นว่า...ถ้าเป็นอย่างนี้สั่งเบอร์เกอปลาดีกว่าเบอร์เกอร์ไก่พริกไทยมันติดฟันแฮะ=[++]=;; ฟูจิวาระสั่งกาแฟมาคนๆได้พักนึงละถามจริง นอกจากจะเอามาโรยน้ำตาลและคนเป็นรอบที่แปดพันกว่านี้นายไม่คิดจะยกมันจิบเลยใช่มั๊ย?
                                  เบื่อเบอร์เกอแล้วนะ ต่อไปล่ะ?”         บัญชามาเลยยัยกระเพาะสี่มิติ= =”
                   อืม... ไอติมไปแล้วไก่ทอดไปแล้ว ขนมปังไปแล้ว บะหมี่ไปแล้ว ข้าวผัด ฟาสต์ฟู้ด เหลืออะไรอีกล่ะ(‘ ‘);; อาหารจีนพวกติ่มซำดีมั๊ย ต่อไปก็...
                                   คิดไม่ออกก็ไปเดินหาเถอะ เธอคงไม่คิดจะถล่มแม็คโดให้วอดใช่มั๊ย?”
                                   ชั้นซ่อมเมเทโอให้นายตลอด- -*           ครับ เชิญบัญชาเลย
                                    อยากดูหนัง อะไรก็ได้ เบื่อพวกระเบิดตู้มต้ามๆละ           งั้นรักโรแมนติค
                                    ไม่ผ่าน...           สยองขวัญ...                แค่หน้านายก็สยองแล้ว=___=*
                                     ผจญภัย          ที่ชั้นเจอทุกวันก็ผจญภัยไม่พอ=___=”
                                     อนิเม             โอตาคุ= =”
                                     โอตาคุผิดตรงไหน!?=[]=**”              ไม่ใหวจริงด้วยนายมันไม่มีรสนิยมเลย
        ฟูจิวาระทำหน้าเหมือนเซ็งขึ้นมาและจิบกาแฟไปกดประสาทนึกว่าจะสั่งมาคนเล่นซะอีก ชั้นหยิบเฟรนด์ฟรายอันสุดท้ายมากินและลากเค้าออกไป
                                         เอ้ย!! กาแฟชั้น!!”           ช่างมันน่ะ นายสั่งมันมาคนเล่น
                                         ชั้นพึ่งจิบไปสามที=___=”          ลืมมันไปซะ
                  ชั้นมองที่ทางข้างหน้าเห็นชัดๆเลย ผมเหลืองเด่นขนาดนั้น วานิลลาจัง สินะ
                                          นั่นพวกอิสะกะรึเปล่า เข้าไปทักหน่อยดีกว่า...                 ผึง!!
                 ชั้นดึงเสาอากาศของคนไม่รู้กาลเทศะเอาไว้ เค้าเดทกันอยู่ ไม่รู้เลยรึไง= =* ชั้นส่ายหน้าห้ามและถอยออกไปห่างๆถ้าใครเจอเข้าเดทของพวกเค้าได้ล่มแน่ แต่ก็ไวกว่าที่คิดแฮะ ก็นะ วานิลลาจังกับอิสะกะใครๆก็รู้ ว่ามีsomethihkอะไรกัน=.,= แต่ ... ผู้หญิงตัวเล็กๆผมดำทวินเทลล์นั่น... มิอันจัง? เดทคู่!!?
                  ร้ายได้ที่เลยนะ อิสะกะ=O=///
                                 เจ้านั่น เดททีเดียวกับสาวสองคน?! ว่าแต่จีบมิอันเจ้านั่นโลลิค่อน!?”
                                  บ้า!! เสียงดังไปแล้วแล้วมาแอบดูอะไรเล่า!?”
                                  เธอไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะว่าชั้นเล้ย ยัยเปี๊ยก=___=;;”               ห๊ะ... อะไรนะใครเปี๊ยก= =***
                                                         พลั่ก!!!!
                                             “p[]q!!!!@#+*!!^@#”


-------------------------------------------------------------------------------**Next part.
หายไปไม่บอกไม่กล่าวอาทิตย์เต็มๆ มัวเเต่ฝึกงาน ขอโทษด้วยครับ เเละก็จะค่อยๆกลับมาอัพอย่างสม่ำเสมอในเวลาไม่นานครับ โปรเจ็คss2 ไฟนอลวอร์ส(FW) คงต้องเว้นช่วงหน่อย เเละใช้เวลาทำต้นฉบับซักพัก ก็คงออกมาให้ทุกๆคนได้อ่านกัน
ต้องรอดูผลตอบรับซักหน่อย เผื่อจะมีการรวมเล่มให้ได้อ่านกันซักวันน่ะนะ เพ้อนานเเล้ว
เจอกันตอนต่อไปครับ^w^\=/

เม้นต์เเล้วอ่านต่อเลย>O
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 20-12-2013 17:33:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2 Point

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มาอ่านนะคะไง่ค่อยว่างเลยงานเยอะ

แสดงความคิดเห็น

จร้า  โพสต์ 20-12-2013 23:22
คนเขียนก็ไม่ค่อยได้อัพเลย ยุ่งกะงานพอกันT T;คิดถึงนักอ่านมากมาย  โพสต์ 20-12-2013 21:17
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 9-12-2016 14:41 , Processed in 0.041034 second(s), 19 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้