ดู: 226|ตอบกลับ: 2
                                        ...เมื่อกี๊... ได้ยินเสียงใครรึเปล่า?”                  วานิลลาพูดออกมาหลังได้ยินเสียงเหมือนคนร้องออกมาไม่เป็นภาษาที่ข้างหลังมิอันมองไปที่ทางเดินที่มีแต่คนไม่รู้จักเดินกันให้พลุ้งพล่านเธอคิดว่าวานิลลาคงคิดมากไปเอง
                                         ได้แล้วๆ ที่อาบรัสซาสนี่คนเยอะจังนะ แถวซื้อซอร์ฟครีมยาวมากเลย><”
                แพรเดินมารวมกลุ่มพร้อมๆอิสะกะ
                                          อ๊ะ ของเค้าช็อคโกแล็ต^O^”               มิอันเดินมารับซอร์ฟครีมไปจากมือของแพรและกัดคำโตแพรมองเด็กสาวที่กลืนไอศกรีมคำใหญ่ลงไปจนเย็นเพดานปากและทำหน้าเหวอหวาออกมาทูโทนอันหนึ่งส่งให้วานิลลารับไว้
                                            ขอบใจนะ             แค่นี้เอง^^”
                                            เอ้า ของเธอ...          อิสะกะยื่นซอร์ฟครีมสีขาวให้แพรรับไว้แพรมองดูกลายๆ เห็นเข้าแถวอยู่ห่างๆ ซื้อมาให้หรอกเหรอเนี่ย แต่แพรอยากลองทานทูโทนดูมากกว่า
                                             อยากกินทูโทนมากกว่าอ่ะ(‘ ‘);”               อิสะกะถึงกับจะสำลักเค้าพึ่งกัดซอร์ฟครีมช็อคโกแล้ตของเค้าไปเมื่อกี๊เอง
                                              อ๊า!!! ได้ไงอ่ะ><** จะขอชิมอยู่เลย!!”           ใครจะไปรู้เล่าเดี๋ยวชั้นไปซื้ออันใหม่มาให้ละกัน แป้บนะ!!”            
                 วานิลลาดึงคอเสื้อของอิสะกะทั้งๆที่ยังถือไอศกรีมอยู่คนตัวสูงแทบเสียหลังหันมามองวานิลลาพลางแง่งใส่          คิดจะทำอะไรของเธอ=___=*”
                                           กว่าจะถึงคิวก็หมดวันพอดีนายก็ให้แพรกินของนายไปสิ
                                            ใหงชั้นล่ะ!!? งั้นมิอัน!”                งั่ม(-)^(-)///           หมดโคนไปเรียบร้อย=___=;;
           ให้มันได้อย่างนี้-___-;; แพรทำท่าจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่อิสะกะยื่นซอร์ฟครีมมาให้ก่อน
                                           ...อ...เอ้า ด้านนี้ ชั้นยังไม่ได้...             พอแล้ว ไม่ต้องพูดเลย>[]<///
            แพรหันไปมองวานิลลาเธอเดินออกนำไปพร้อมลากมิอันที่ยืนอวยอยู่ไปด้วย แพรมองอิสะกะที่มองไปทางอื่นคิ้วย่น     ให้ชั้นยืดคอกินเลยดีมั๊ย?”            เตี้ยไปแล้วเธอน่ะ
                                              ปากเสีย!! ชั้นน่ะปกติแล้วนายแหละสูงเวอร์!!”           แค่186เอง เวอร์ยังไง?”
              แพรมีแววหมั่นไส้คนตัวสูง เธอรั้งแขนอิสะกะลงมาและงาบไอศกรีมซะแทบกุดอิสะกะเห็นไอศกรีมของตัวเองหดไปคาตาแหวออกมาลั่น
                                  แว้ก!!! เอาให้หมดเลยมั๊ย!!?”            
              ไม่บ่นเปล่าอิสะกะก้มลงมากัดซอร์ฟครีมของแพรจนหายไปเกือบครึ่ง แพรเห็นก็รีบผลักเพื่อนหนุ่มออกไปและกินซอร์ฟครีมที่เหลือครึ่งเดียวไปและกลืนลงท้องก่อนหันไปเอาคืน เธอรั้งแขนอิสะกะลงมาและกัดโคนไอศกรีมคำใหญ่!
                                   เอ้ย!! หยุดนะ!!ยัยตะกละ!!”            อิสะกะก้มลงมาชิงเอาซอร์ฟครีมอันน้อยนิดไป หัวของทั้งคู่ชนกันเบาๆแพรสะดุ้งขึ้นมามองอิสะกะ ปรากฏว่าใกล้จนแทบหายใจรดจมูกกัน
                                    ...เอ่อ...            ....(. .)////
                อิสะกะค่อยๆเลื่อนตัวออกห่างช้าๆ ปล่อยแพรที่ยืนอายก้มหน้านิ่งมือทั้งสองของเพื่อนสาวถือโคนซอร์ฟครีมไว้จนเลอะมืออิสะกะหยิบทิชชู่ที่มากับซอร์ฟครีมยื่นให้ แพรส่ายหน้าไม่รับไว้ และ...
                                                  พรืด~....
                 เอาคราบซอร์ฟครีมป้ายหน้าแกล้งเล่นซะอย่างนั้น= =;
                                     แย้กกกก!!! จำไว้นะ ยัยบ้านี่!!”                 แบร่!!><P”
                                      ดีแล้วเหรอ พี่วานิลลา            อะไรล่ะ?”
                                       พี่รับแบบฮาเร็มรูทได้เหรอ?”            ห๊ะ!?=[]=;;”
                                       “=w=”             แก่แดดนะ มิอัน
                                       หูย~... ดูเค้าตัดบทดิ               วานิลลาลากมิอันไปเดินเล่นที่อื่นต่อ บางทีให้เวลาพวกเค้าซักแป้บน่าจะดีกว่า แต่ถ้าหายไปเอาเฉยๆพ่อองครักษ์ได้พลิกกลางเมืองหาเธอจนไม่เป็นอันเดทแน่ๆ
                เสียงโทรศัพท์ของอิสะกะดังขึ้นชายหนุ่มเช็ดแก้มตัวเองและเปิดมือถือมาอ่านข้อความ
                                 --ชั้นจะไปเลือกของส่วนตัวกับมิอันสองคนห้ามตามมาเด็ดขาด เจอกันที่หอนาฬิกา สี่โมง พยายามเข้าล่ะ--           
            อิสะกะลมแทบใส่ แม่เจ้าหญิงตัวแสบไปใหนแล้วล่ะทีนี้ แล้วที่ว่า พยายามเข้าน่ะ มันอะไร=___=///
             แพรที่มาถึงจุดนัดกวาดตามองหาวานิลลาและมิอัน แต่ก็ไม่เจอใครเลย นอกจากอิสะกะที่เดินตามมา
                                  แปลกนะ... ก็... นัดกันตรงนี้นี่(‘ ‘;)”                พวกนั้นบอกจะไปซื้อของกันสองคน คงไปซื้อพวกชุดชั้น...              
               แพรทำตาเขียวชี้นิ้วสั่งให้อิสะกะหุบปากลงตาคนนี้ไม่ค่อยละเอียดอ่อน เลยมักพูดอะไรออกมาง่ายๆ              แล้วทำไงดี~? ชั้นยิ่งหลงทางง่ายๆอยู่T[]T;;”
                                  ชั้นก็จำทางมาไม่ได้แฮะ( ;’ ‘)”           ขอบใจ อิสะกะช่วยได้เยอะTT__TT*”
                                   เอาน่ะ เดี๋ยวซักพักก็กลับมา รอไปก็เท่านั้น
                                    ลุงชั้นบอกว่าถ้าหลงทางอย่าเดินออกจากตรงนั้นเด็ดขาดTT__TT”
                                     ยังไม่หลงเฟ้ย ยัยสติแตก               อิสะกะคว้าแขนของเพื่อนสาวมาและออกนำทันทีแพรยังไม่ทันตั้งตัว ได้แต่ออกเดินตามอิสะกะมา
                                      จะไปใหนน่ะ><”               บอกแล้วไง เดทไงเดท~!”
                                      บ...บ้า!! อย่าพูดออกมาง่ายๆอย่างนี้นะ>///<”
               ชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาอย่างนึกสนุก เท่าที่ดูๆในเมืองก็มีอะไรให้เล่นไม่น้อย เอาน่ะ! เดทแรกไม่ลองไม่รู้ แล้วเวลาก็ล่วงเลยจากเที่ยงเป็นบ่าย บ่ายจนคล้อยเย็นอิสะกะเดินตามองค์หญิงน้อยมาเรื่อยๆและถามถึงสถานที่ต่อไป
                                     อยากไปใหนก่อนล่ะ? วันนี้วันของเธอ            แพรทำท่าครางในลำคอครุ่นคิด บางที่ เธอควรจะคล้อยไปตามเพื่อนคนนี้บ้างมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนี้นะ
                                       ชั้นเห็นโอเชียนพาร์คตอนซื้อซอร์ฟครีม ไปนะๆ            รับบัญชา องค์หญิง
                  มเดินเข้ามาในอุโมงค์ที่มีปลาหลายชนิดผ่านหัวไปมา เห็นแต่ในอนิเม หว่ะ!? มีฉลามด้วย=[]=;; ถ้าที่นี่ถล่ม ผมคงกลายเป็นอาหารฉลาม=___=;; แพรเกาะกระจกมองปลาทะเลที่ว่ายไปมาประดับท้องน้ำสว่างฟ้าเธอยิ้มออกมาเหมือนเด็กไร้เดียงสาผมเดินเข้าไปข้างๆและดูปลาการ์ตูนกลุ่มนึงว่ายอยู่ข้างปะการัง
                               อิสะกะ ตัวนั้นน่ะ เหมือนนายเป๊ะเลย^O^”              ปลาสิงโต=___=;;
                                หนอย...จะไม่บ้อมกะโหลกเธอวันนี้วันนึง=w=**”          อิฮิฮี่...><P”
                    แพรแลบลิ้นล้อเลียนผมอยากลองดีสินะ ยัยตัวป่วนเดินตัวปลิวตามแมวน้ำไปอย่างสนใจมัน เอ้ยมันไม่ใช่ทางตรงอย่างเดียวนะ เดี๋ยวหลงเอานา... ผมเดินตามแพรไปและกุมมือเธอไว้
                                นี่!ฉวยโอกาส!”             ไม่จับไว้สัญญาสิว่าจะไม่หลง
                                 โหย~อย่างอ้างอ่ะ...          งั้นเดินเอง=___=”
                                  อ๊า~!! หยอกเล่นง่า หยอกเล่นน้า>w<///          แพรอ้อมมาดักหน้าผมและทำท่าโอ๋ใส่ขอบใจ ช่วยได้นิดนึง=___=*ยัยดัวป่วนเดินเข้ามาช้าๆและกุมมือผมตอบ อย่าทำให้หวังได้มั๊ย ยัยนี่...
                                    แฟนชั่วคราว เหรอ?ตื่นเต้นนิดๆแฮะ ที่นายเป็นคนคนนั้น
                                     เป็นชั้นมันแย่นัก...?”              อื๋อ... เปล่าเลย... แค่....
                                     .........              ช่างมันเหอะ ไปต่อกัน^^”
                   ในอควาเลี่ยมที่เงียบสงัดผมเดินกุมมือแพรไปเงียบๆ แพรมองดูที่ข้างทางไปเรื่อยๆ  แพรพาผมมายืนดูภาพใต้ทะเลที่แลดูสวยงามเธอมองดูนิ่งๆ มือของแพรแตะเบาๆที่กระจกกั้นปลาโลมาตัวหนึ่งว่ายมาทำเหมือนจะคลอเคลียมือของเธอแพรยิ้มอย่างอ่อนโยนและลูบมือไปมา เหมือนจะสัมผัสโลมานั้นได้ ไม่นานโลมาตัวนั้นก็พาร่างไปสู่ที่อื่นในอควาเลี่ยม
                    แพรจ้องมองไปในเงาน้ำอย่างไม่มีความรู้สึกใดๆ เธอหลงรักทะเลทะเลที่เธอเจอเค้า และเธอหวาดกลัวทะเล ทะเลที่พัดร่างของลุงหายไปเหลือเพียงคราบเลือดที่ลอยคลุ้งขึ้นมา แพรถูกปลุกฝันร้ายขึ้น เธอผละออกจากแผงกระจกจนอิสะกะตกใจใบหน้าซีดเผือดและมีแววเจ็บปวดทาบบนหน้าของเธอ อิสะกะรู้ ว่าหมอโอเอดะถูกRuzonประหารยังไง มันไม่เรียกว่าการประหารมันไม่ต่างจากการไล่ผู้บริสุทธ์ไปตาย กำปั้นของอิสะกะกำแน่นความเคียดแค้นต่อพวกมันทวีแรงมากขึ้นในจิตใจของอิสะกะแต่คำพูดของมิอันก็ดังขึ้นมาหยุดเค้าไว้  
         
        อย่าหลงไปกับความโกรธแค้นมากเกินไป ถึงมันจะเป็นพลัง แต่ก็แค่ครั้งคราวไม่อาจผลักดันเราได้ตลอด
       อิสะกะข่มใจลงและสวมกอดแพรเบาๆหญิงสาวที่ทรมาณกับการสูญเสียเอื้อมมือมาจับแขนของเค้าน้ำตาสายเล็กๆรินลงมาจากเรือนแก้มนวล ร่างบางสั่นสะอื้น เธอเก็บมันมาตลอดไม่อยากให้เค้าเห็น ไม่อยากเป็นภาระให้อิสะกะที่ต้องต่อสู้อีก
                                      ขอโทษ... ชั้นขอโทษ...             เธอไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น แพร
                                      ชั้นเข้มแข็งได้แค่นี้จริงๆ ขอโทษนะ           เธอแข็งแกร่งพอแล้ว อ่อนแอออกมาเถอะ
        เสียงร้องไห้ของแพรดังออกมาอย่างไม่อาจห้ามเธอรู้สึกเจ็บปวดมาตลอดหลังจากหมอโอเอดะตายไปเธอเหลือตัวคนเดียวในโลกที่โหดร้ายนี้ ในยามที่เธอต้องการปาฎิหารย์ มันไม่เคยเกิดพระเจ้า ทรงมาไม่ทัน ไม่ทันความอำมหิตของผู้คน
                                      ชั้นเหลือตัวคนเดียว...อิสะกะ...             ชั้นอยู่นี่ไง...
                                      แต่ซักวัน...นายต้อง...             ตลอดไป...
                                       .......             จะอยู่ด้วย ตราบเท่าที่เธอยังต้องการชั้น... แพร
               คำมั่นของอิสะกะยืนยันหนักแน่นแต่ความหมายของมัน ช่างละหม้ายคล้ายคำขอ แพรไม่อาจคิดเข้าข้างตัวเองได้นักแต่เธอยินดีที่ได้ยินมัน อิสะกะกระชับอ้อมกอดมากขึ้น
                แพรพริ้มตาลงในความมืดความมืดที่เป็นที่พักอิงที่เธออุ่นใจ อิสะกะลูบเรือนผมของแพรอย่างทะนุถนอม แพรปล่อยตัวเองให้ได้พักใจที่เหนื่อยล้าได้ระบายความรู้สึกท่หนักอึ้งออกมาจะอยู่ด้วยตราบเท่าที่เธอต้องการเหรอ... ถ้าไม่ติดที่คำว่าเพื่อนมันขวางเธออยากจะบอกเค้าเสมอ ว่าเธอต้องการให้เค้าอยู่เคียงข้างแค่ใหน
              แต่เธอไม่อาจปล่อยใจไปมากเกินจะถอนตัวสถานการณ์ล่อแหลมที่เค้าและเธอจะก้าวข้ามความเป็นเพื่อนไปแพรดันตัวออกและส่งยิ้มให้อิสะกะ รอยยิ้มบางๆของแพรบอกเค้าว่าไม่เป็นไรแล้วอิสะกะค่อยๆปล่อยเธอไปจากตัว คำพูดบางอย่างไม่อาจออกมาจากปากเค้าได้ตราบเท่าที่เค้ายังคงลังเลอยู่...
                             TRrrrrrr!!!TRrrrrrr!!!
               
                มือถือของอิสะกะดังขึ้นมาในความเงียบ เค้ายกมันขึ้นมาดู... ออสนิกส์?
                                     อิสะกะพูด...                 --อิสะกะ!! กลับยาน เดี๋ยวนี้!!!--
                เสียงของทาลอสร้อนรนผิดปกติอิสะกะเริ่มรู้สึกไม่ดี และกรอกเสียงถามลงไป
                                     เกิดอะไรขึ้น...!?”            --เร็น... เร็นโดนพวกRuzonพาตัวไป!!--

----------------------------------------------------------------**Next part.
เข้าสู่บทสุดท้ายของSS1.จริงๆเเล้ว ต้องบอกก่อนว่าเนื้อเรื่องที่จะจบตอนนี้ยังไม่ใช่ตัดจบเเน่นอนครับ มีSS2.ออกมาให้อ่านเเน่ๆ
ด้วยหน้าที่การงานเเละความรับผิดชอบที่มากขึ้น อาจทำให้งานอาจช้าไปบ้าง เเต่จะไม่ทิ้งงานไว้เฉยๆเเน่ครับ เจอกันตอนต่อไปครับ^^
ต่อเลย มี4ตอนจ้ะ^^;
โพสต์ 22-12-2013 19:18:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

ขอบคุณจ้าา   

แสดงความคิดเห็น

อ่านเเล้วเม้นงี้น่ารักจัง>w<d+*+  โพสต์ 22-12-2013 20:50
โพสต์ 27-12-2013 10:38:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

นุกดี

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณจ้า>w<  โพสต์ 18-2-2014 19:14
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 7-12-2016 00:57 , Processed in 0.089809 second(s), 25 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้