ดู: 239|ตอบกลับ: 2

มหาสงครามดาบแห่งพระเจ้าทั้ง 7 [ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น - 2]

[คัดลอกลิงก์]
          "อะ ... อะไรกัน ขี้โกงนี่นา ! ฉันไม่เคยเรียกคนอื่นโดยไม่มีคำว่าคุณเลยนะคะ !" มิกะบิดตัวไปๆมาๆร้อนรน
          "เฮอะ ! ถ้าเธอไม่เรียกฉันว่าไคโตะเฉยๆ ฉันก็ไม่มีวันเรียกเธอว่ามิกะเด็คขาด ยัยบ๊องเอ๊ยยย" พูดเสร็จไคโตะก็รีบเดินหนีมิกะไปโดยไม่สนมิกะที่กำลังเอ๋ออยู่
          "วะ ... ว่าไงนะคะ !! คุณรู้ไหมค่ะว่าไม่เคยมีใครว่าฉันแรงขนาดนี้มาก่อนเลยนะคะ !! คุณนี่มันบ้าที่สุด !! เรื่องที่นี่ที่ไหนเรื่องปีศาจอะไรฉันไม่ตอบแล้ว คนบ้าา !! แงงงง ----" พูดเสร็จมิกะก็วิ่งร้องไห้แล้ววิ่งนำหน้าไคโตะไป จนตอนนี้ไคโตะรู้สึกผิดอยู่หน่อยๆ ที่ดันไปทำผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้ แต่พอไคโตะกำลังจะขอโทษมิกะนั้นเอง มิกะก็สะดุดก้อนหินก้อนเล็กที่อยู่บนพื้น "ว้ายยยย !!" แล้วล้มหัวฟาดพื้นเต็มแรง จนไคโตะถึงกับสะดุ้งตกใจเลยทีเดียว
          "เฮ้ย !! มิ เอ้ยไม่ใช่ๆ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า !?" ไคโตะรีบวิ่งไปที่มิกะแต่ทว่ามิกะกลับสลบไปแล้ว "เวรแล้วไง ! ดันสลบอีกขี้แยแถมยังซุ่มซ่ามอีกนะยัยบ๊องนี่ เอาไงดีนะ ? ทางไปปราสาทที่ยัยนี่บอกไปทางไหนยังไม่รู้เลย ... เอาฟะ อุ้มสักแปปคงไม่โดนด่าหรอกมั้ง อย่างน้อยก็ออกจากที่นี่ก่อนดีกว่า กลัวปีศาจที่ยัยนี่พูดด้วยถึงไม่เชื่อ 100% ก็เถอะ" ไคโตะรู้สึกกังวลคำพูดของมิกะอยู่บ้าง จึงอุ้มมิกะแบกหลังแล้วเดินไปทางซ้ายมือของตนโดยที่ไม่รู้ว่าไปไหนก็ตามที
          หลังจากไคโตะเดินแบกมิกะมาได้ก็ผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมงกว่าๆ แล้วแต่มิกะกลับไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นเลยสักนิด แล้วพระอาทิตย์ก็ใกล้จะตกดินเต็มทีจนตอนนี้เริ่มมีความมืดเริ่มใกล้เข้ามาแล้ว หลังจากนั้น ...
          "ฮู่มมมมมมมมมมมมมมมมมม -----" มีเสียงร้องบางอย่างคล้ายกับสัตว์ขนาดใหญ่กำลังร้องและใกล้เข้ามาหาไคโตะ จนไคโตะถึงกับสะดุ้งแล้วทำมิกะหลุดออกจากแผ่นหลัง
          "สะ ... เสียงบ้าอะไรกันน่ะ !?" ไคโตะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากเสียงร้องจากด้านหลังของตน ตอนนี้ไคโตะมีเหงื่อออกไปทั้งตัว ขาไม่สามารถก้าวออกไปได้แต่แม้ก้าวเดียว แต่แล้วอยู่ๆก็มีมือข้างหนึ่งฉุดมือข้างซ้ายของไคโตะไป
          "รีบตามฉันมาเถอะค่ะ เสียงแบบนี้คงเป็นปีศาจเผ่าพันธุ์ยักษ์แน่นอนค่ะ ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าที่พวกเราเจอคือยักษ์ตัวไหนแต่รีบๆ ตามฉันมาก่อนเถอะค่ะ" มิกะ รีบฉุดมือของไคโตะแล้วดึงไคโตะไปทางด้านตรงข้ามของเสียง
          "เดี่ยวนะ !? ตกลงนี่มันอะไรกันแน่ ปีศาจอะไรกัน !! ตกลงที่ฉันหลงมาที่ไหนกันแน่เนี่ย !!?" ผมรีบถามแบบไม่ให้
มิกะแทบได้เวลาตอบ
          "งั้น เดี่ยวฉันจะเล่าให้เดี่ยวนี้แหละค่ะ ที่นี่คือโลกแห่งสงครามเป็นโลกที่มีสิ่งมีชีวิตสามเผ่าพันธุ์ด้วยกันคือ มนุษย์ ปีศาจ และก็เทพค่ะ ที่นี่ไม่ใช่โลกที่คุณอาศัยอยู่นะคะ แสงสีดำประหลาดที่พุ่งมาหาคุณคือลำแสงที่ส่งคุณข้ามโลกมายังโลกแห่งนี้ค่ะ" มิกะพูดพร้อมกับกำลังดึงผมวิ่งหนีเสียงประหลาดที่มิกะบอกว่าคือปีศาจเผ่าพันธุ์ยักษ์
          "อะไรกันน่ะ ฉันไม่เข้าใจและปีศาจนี่คืออะไรกัน ตอบฉันมาเดี่ยวนี้นะ !?" ผมรีบถามมิกะด้วยความงงงวยอย่างมาก
          "เอาเป็นว่าไว้หนีพ้นจากยักษ์ก่อนแล้วดิฉันจะเล่าให้หมดเลยนะคะ คุณไคโตะ ตอนนี้ ..."
            "ฮู่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม -----" จากนั้นยักษ์ที่มิกะบอกมาก็วิ่งมาถึงไคโตะกับมิกะทัน
          ไคโตะถึงกับพูดไม่ออก ขนาดของยักษ์ตนนั้นมีขนาดใหญ่และสูงมาก ไคโตะรู้สึกได้ว่าตัวเองสูงถึงแค่ตาตุ่มของยักษ์ตนนั้น จนไคโตะไม่สามารถวิ่งต่อไปได้เพราะว่าตอนนี้ไคโตะกำลังช็อคอยู่กับขนาดตัวของยักษ์ตนนั้น แต่ว่าตอนนี้มิกะกลับไม่ได้อยู่กับมือของไคโตะแล้ว แต่ทว่าตอนนี้มิกะกลับไปดูด้านหน้าขอยักษ์ตนนั้น
          "อ้ะ !! ทำอะไรน่ะ นั้นมันตัวอะไรไม่รู้นะ !! รีบหนีไปสิ !!"
          "มะ ... ไม่ค่ะ ดิฉันตอนนี้มีหน้าที่ต้องปกป้องผู้ถูกเลือกของดิฉันค่ะ คุณรีบหนีไปทางที่ฉันพาวิ่งเถอะค่ะทางนั้นมีปราสาทเมลโล่อยู่ค่ะถ้าคุณไปถึงที่นั้นคุณจะปลอดภัยแน่ๆ ค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ ... ไคโตะคุง" แล้วมิกะก็คว้าดาบสีทองยาว 1.5 เมตร และพุ่งตรงไปยังยักษ์ตนนั้นโดยปล่อยให้ผมสับสนอยู่ที่เดิม
          ตอนนี้มิกะได้กระโดดไปยังยักษ์ตนนั้น เธอกระโดดได้สูงมากสามารถพุ่งตรงไปยังหน้าอกของยักษ์ตนนั้นได้ในพริบตาและเธอก็เอาดาบชี้ไปยังยักษ์ตนนั้นพร้อมกับพูดดว่า "จงพลักดันยักษ์ตนนั้นดาบศักดิ์สิทธิ์ของข้า เซ็นเรียว !!" ทันใดนั้นดาบก็มีเหมือนพลังลมอันมหาศาลพุ่งตรงไปยังยักษ์ตนนั้นกระแทกเข้าใส่เต็มแรงจนยักษ์ถึงกับถอยหลังไปสามก้าวและยักษ์ตนนั้นก็เหวี่ยงแขนไปยังมิกะเพื่อหวังจะกระแทกมิกะให้กระเด็นไปให้ไกล แต่มิกะกลับจับแขนของยักษ์แล้วดันตัวเองกระโดดขึ้นไปอีกขั้นจนถึงส่วนคอของยักษ์ตนนั้นแล้วเหวี่ยงดาบผ่านคอของยักษ์ตนนั้นที่ห่างไกลจากตัวมิกะประมาณ 100 เมตร
          "อึดกว่าที่คิดไว้ซะอีก แกคงอยู่ลำดับ 1 ใน 100 สินะ ! จงฟาดฟันให้ขาดดิ้น เซ็นเรียว !!" จากนั้นก็มีแสงสีทองขนาดเท่ากับที่มิกะเหวี่ยงดาบและพุ่งตรงไปยังคอของยักษ์ตนนั้นแต่ทว่ายักษ์ตนนั้นกลับก้มหลบได้ทันเวลาและจับมิกะมาอยู่ในมือของมันโดยมิกะไม่ทันตั้งตัวเนื่องจากใช้พลังไปทำให้เสียการทรงตัว "ปะ ... ปล่อยเดี่ยวนี้นะ !! เป็นแค่ปีศาจแท้ๆ คิดจะสู้กับอัศวินลำดับที่ 22 ของเมืองเมลโล่เหรอ !" มิกะพยายามที่จะใช้พลังของตนเองในการสบัดตัวออกจากมือของยักษ์ตนนั้นแต่เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นยักษ์จึงทำให้มิกะไม่สามารถขยับไปไหนได้
          "หึหึหึ นักรบลำดับที่ 22 งั้นเหรอ ? คิดจะสู้กับปีศาจเผ่าพันธุ์ยักษ์ลำดับที่ 62 ผู้นี้หรือ นักรบเมืองมามิลำดับที่ 4 เคยพลาดท่าข้ามาแล้ว กับเจ้ามันก็แค่เศษขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้นแหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า !!" ยักษ์ตนนี้สามารถพูดได้ทำให้มิกะถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก
          "อะ ! ... อะไรกัน แกพูดได้แปลว่าแกคือปีศาจระดับ S เหรอ !!" มิกะถึงตัวสั่นภายในมือของยักษ์ตนนั้น
          "ในเมื้อแกรู้แล้วแกก็ตายซะเถอะ แล้วข้าจะได้ฆ่าผู้ชายคนนั้นต่อ" ยักษ์บีบมือที่กำลังกำมิกะอยู่จนมิกะทรมาณเป็นอย่างมาก โดยที่ไคโตะไม่สามารถทำอะไรได้เพราะว่าตอนนี้ไคโตะยังคงช็อคอยู่กับยักษ์ตนนั้น



ขอโทษที่หายไปนานนะครับ พอดีกำลังติดสอบ + การบ้านเยอะมากเลย ไม่มีเวลาแต่งต่อตอนนี้ปิดปีใหม่จะพยายามทยอยลงให้เยอะๆ เลยนะครับ ผมเป็นมือใหม่ยังไงก็ช่วยติดตามด้วยนะครับ จะพยายามทำให้ดีที่สุดนะครับ
         
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 28-12-2013 12:18:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ปิดปีให้การบ้านเหมือนหยุด1ปีเลยหรอค่ะอาจารย์โหด
 เจ้าของ| โพสต์ 28-12-2013 16:19:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย mannywar162537 เมื่อ 28-12-2013 12:18
ปิดปีให้การบ้านเหมือนหยุด1ปีเลยหรอค่ะอาจารย์โหด

แบบว่า ... ผมเรียนมหาลัยเปิดมาทีการบ้านวันต่อวัน - -'' //ท้อ

แสดงความคิดเห็น

5555หนักเลยพยายามเข้านะคะไม่นานก็จบแล้ว  โพสต์ 28-12-2013 19:15
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 3-12-2016 11:39 , Processed in 0.053702 second(s), 25 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้