ดู: 279|ตอบกลับ: 0

มหาสงครามดาบแห่งพระเจ้าทั้ง 7 [บทคั่น วิญญานดาบแห่งเทพ - 4]

[คัดลอกลิงก์]
          ระหว่างที่เรียกำลังปลดปล่อยแรงกดดันใส่รินผู้ซึ้งเป็นน้องสาวนั้นเอง เรียก็สัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าของยักษ์จำนวนมากกำลังพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนกำลังจะเข้าไปโจมตีใครสักคนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เรียจึงได้ปิดแรงกดดันของเธอเองแล้วเพ่งประสาทสัมผัสไปที่ดวงตาของเธอทำให้เรียสามารถมองทะลุไปยังเป้าหมายที่ต้องการเห็นได้ปรากฏภาพหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังหมดแรงเนื่องจากใช้พลังเกินขีดกจำกัดของตัวเองไปและยักษ์อีกตนทื่โดนตัดคอทิ้งแต่ไม่ตายเพราะไม่โดนจุดตายของตน และเห็นยักษ์จำนวนมหาศาลกำลังพุ่งไปที่เธอคนนั้ ทำให้เรียฉุดคิดขึ้นมาว่าคนที่ไคโตะต้องการช่วยคือเธอคนนั้นสินะ ?
          "ท่านไคโตะคะ" เรียพูดกับไคโตะด้วยสีหน้านิ่งเฉยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
          "อะ ... อะไรเหรอ ?"
          "ท่านไคโตะพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อช่วยผู้หญิงคนนั้นหรือยังคะ ?" ทันทีที่เรียพูดประโยคนี้จบ ไคโตะก็ตระหนักขึ้นได้ถึง มิกะ ที่ไคโตะลืมแล้วลืมอีกเพราะวุ่นอยู่กับเรียและริน ไคโตะได้ย่างเท้ากำลังจะเตรียมวิ่งไปหา มิกะ แต่เรียก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าของไคโตะโดยที่ไคโตะไม่รู้ตัวอีกรอบนึง แล้วได้จับแขนของไคโตะไว้ "ให้หนูไปด้วยเถอะนะคะ หนูสัญญาแล้วไง ว่าหนูจะเป็นพลังให้แก่คุณ"
          "ตะ ... แต่ว่า"
          "ไม่มีแต่ค่ะ โปรดใช้พลังของหนูได้ดีที่สุด หนุเคยบอกไปแล้วนี่คะ ? แล้วก็ ..." พอเรียกำลังจะพูดต่อ ริน ก็มาพูดขัดจังหวะของเรียทันที
          "พี่เรียจะไปไม่ได้นะ ! ก็พี่เรียน่ะคือ ..." พอรินกำลังจะพูดประโยคๆนึงออกมา เรียก็หันไปมองรินทันทีและรินที่ดูเหมือนจะสบตากับเรียไปแวบหนึ่งก็ได้ทรุดตัวลงทันทีเหมือนกับโดนอะไรบางอย่างโจมตีเข้าใส่เต็มๆ แบบไม่ทันตั้งตัว "อั่ก ! ... มะ ไม่ได้นะ อย่าไป ..."
          "ขอโทษนะ น้องริน แต่พี่สัญญาไว้แล้วว่าพี่จะไปกับเจ้านายคนใหม่ของพี่นั้นคือท่านไคโตะ เพราะว่าพี่ได้ทำสัญญาไว้เลย กฏต้องเป็นกฏ" เรียพูดพลางเดินไปหารินที่ทรุดตัวลงกับพื้นแล้วก็ลูบหัวรินอย่างทะนุถนอม แล้วจากนั้น "รินจะไปกับพี่ด้วยก็ได้นะ ? ไปไหมล่ะ ?" พอเรียพูดประโยคนั้นจบรินก็เหมือนตกใจอะไรบางอย่าง
          "หนู ... ไปได้เหรอ ?" รินพูดโดยเสียงของรินเหมือนมีความตื่นเต้นปะปนไปด้วย
          "ค่ะ งั้นไปกันเถอะนะ ริน เราออกไปสู่โลกภายนอกกันเถอะ ไปกับท่านไคโตะ" เมื่อเรียพูดจบรินก็มองมายังไคโตะโดยท่าทีของรินเหมือนจะไม่พอใจไคโตะเป็นอย่างมาก จนไคโตะคิดในใจว่า 'เราทำอะไรผิดไปเหรอ ?' แล้วรินก็เดินมาหาไคโตะด้วยท่าทีที่เย็นชาแต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิต ผมสีดำที่ตัดกับผิวสีขาวของริน กำลังตรงมาด้วยความรวดเร็วและคว้าคอเสื้อผมขึ้นมา ตอนนี้ไคโตะตกใจสุดขีดและเผลอพูดประโยคนึงออกไปโดยไม่รู้ตัว
          "
ตัวเล็กเหมือนเด็กแต่แรงมหาศาลอย่างกับปีศาจเลยนะ เธอน่ะ" พอไคโตะพูดจบนั้นเองเรียก็เหมือนจะตกใจอะไรบางอย่างจากนั้น ผมก็รู้สึกตัวแล้วว่ามีอะไรมากรแทกที่หน้าของผม
          มืออันเล็กและบอบบางของรินก็กำหมัดและชกมาที่แก้มของผมอย่างจังๆ แรงอันมากมายของรินทำให้ผมกระเด็นไปติดกับต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังของผมประมาณ 10 ก้าวอย่างจังๆ ทำให้ผมถึงกับกระอักเลือดออกมาด้วยความทรมาณ แต่เหมือนรินจะยังไม่พอแค่นั้นรินได้หยิบใบไม้ใบเล็กๆ ที่อยู่ตรงพื้นของตัวเอง แล้วโยนใส่ไคโตะ ธรรมดาใบไม้เวลาถูกโยนมันคงปลิวไปตามสายลม แต่ครั้งนี้ใบไม้พุ่งมาด้วยความเร็วมหาศาลและกระแทกที่ท้องของไคโตะเข้าจังๆ จนไคโตะกระอักเลือดออกมาอีกรอบ และรินก็พุ่งมาที่ไคโตะด้วยความเร็วที่เหนือคนธรรมดาเพื่อที่จะชกเข้าไปที่หน้าเต็มๆแต่ทว่า
          "พอเถอะ น้องริน ท่านไคโตะเขาไม่รู้เรื่องด้วยนะ" ผมสีขาวที่เข้ากับสีผิวเป็นอย่างมาก ได้พุ่งมาโดยที่ผมไม่รู้ตัวอีกตามเคยและจับแขนของรินไว้ก่อนที่มันจะมาถึงที่หน้าของผมไม่ถึง 1 เซนติเมตร และพอเรียพูดจบรินก็เหมือนอารมณ์จะผ่อนคลายลงไประดับหนึ่งและมองมาที่ผมเหมือนเคียดแค้นอะไรสักอย่าง แล้วเรียก็เดินมาที่ผมและจับไหล่ของผมไว้
          "อะ .. อะไรเหรอ เรีย ?"
          "คือว่า อย่าพูดว่ารินคือปีศาจอีกนะคะ หนูขอร้อง พอดีเมื้อก่อนมีเรื่องที่ทำให้รินต้องมีแผลในใจเกี่ยวกับปีศาจอยู่ เพราะฉะนั้น ขอร้องเถอะค่ะ" เรียพูดด้วยเสียงเศร้าสร้อย ทำให้ไคโตะรู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่เผลอพูดอะไรไม่ดีออกไป
          "ขอโทษนะ ริน ผมผิดเองที่พูดไม่ดีออกไป" ไคโตะหันไปหารินแล้วพูดด้วยความรู้สึกผิด แล้วรินก็หันมาหาผมด้วยสีหน้าที่เหมือนอารมณ์เสียเป็นอย่างมาก แต่พอเห็นหน้าของผมแล้ว รินก็แอบหน้าเปลี่ยนเป็นแสงแดงไปแปปนึงก่อนจะหันหน้าหนีผมไป
          "กะ ... ก็ได้ ชะ ... ขั้นก็ไม่ได้อะไรมากหรอก อย่าพูดอีกก็พอแล้วขอล่ะ ไม่งั้นชั้นฆ่านายแน่ !" รินพูดโดยไม่หันมามองผม
          "โอเคๆ อารมณ์เปลี่ยนแปลงง่าย จริงๆนะ เธอน่ะ"
          "ชะ ... ชั้นเป็นแบบนี้แล้วมันผิดมากเหรอ !" แล้วรินก็หันมาหาไคโตะด้วยแก้มที่มีสีแดงจางๆ แล้วชี้มาที่หน้าผมด้วยอารมณ์ที่เดาไม่ออก
          "เอาล่ะๆ ในเมื้อทุกอย่างจบแล้วพวกเราไปกันเลยมั้ยคะ ?" แล้วเรียก็ตัดบทคุยของทั้ง 2 คนออกไป
          "เอาล่ะ ไปกันเลยเถอะ เรีย"
          "ถ้าพี่ไปด้วย หนูก็จะตามไปทุกที่แหละ แต่ว่า ... แล้วหนูต้องสู้ด้วยไหม ?" รินถามเรียด้วยความสงสัย                    "เอ๊ะ !?"
         

          แต่งเอง งงเองครับ //มึนแปป               
   





ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 7-12-2016 17:33 , Processed in 0.025135 second(s), 17 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้