ดู: 261|ตอบกลับ: 4
             บทที่.11
                         ป่อก…       ป่อก...           ป่อก...
            ฟู่...เจ้าท่อนซุงพวกนี้ตอกลำบากกว่าที่คิดแฮะ(. .);; ผมวางตะปูกับค้อนลงไปในกล่องเครื่องมือและยืนขึ้นยืดเส้นยืดสายซะหน่อย แต่ไม่นานลุงแม๊คก็เดินเข้ามาหาผมเรียกให้ไปช่วยยกท่อนไม้สำหรับกองไฟมาเสริมอีก แต่ว่า...หมู่บ้านเล็กๆนี่พอได้แรงมาจากทุกๆคนคอยช่วยเหลือ งานเทศกาลของหมู่บ้านเล็กๆนี่กลับดูดีออกมาได้ขนาดนี้เลย
                                         “ทาคุยะ มาช่วยลุงหามเจ้าท่อนซุงนี่ที...หนักได้ใจ=___=;;”
                                          “คร้าบ~ ว่าแต่ลุง...”
                                         “ว่ามาไอ้หลานลุง-..-+”
                                        “เจ้ากองไฟนั่นยังไม่สูงพออีกรึไง=__=?”
                                        “ยังเฟ้ยยัง!!มันต้อง...สูง~ขึ้นไปอีก!! เอาให้เต้นรำกับสาวๆเอ๊าะๆได้ตลอดคืนไปเลย”
                เอ่อ...ลุง...- -+
                                        “นี่เป็นโอกาสนานๆครั้งที่จะได้อี๋อ๋อกับสาวๆต่างเมืองนอกเหนือจากป้าแก”
                ลุงจ๋าลุง=O=;;…
                              “อะไรของแกฟะทาคุยะ พะงาบๆอยู่ได้ ข้างหลังข้ามัน...เอิ้กกก=O=;;;”
                ผมกะจะบอกว่าป้าโลล่าแกยืนฟังอยู่ตั้งแต่ตะกี๊แล้ว- -;
                                                 “ใช่สินะ... ชั้นมันแก่...มันไม่น่าถูกใจเหมือนเด็กสาวๆแล้วนี่...”
                                                 “ธ...เธอจ๋า~=O=;;”
                                                 “แม๊คกี้ใจร้ายยยย~!!!TOT**”
                ป้าโลล่าวิ่งร้องไห้ไปด้วยอาการแสนจะน้อยใจโดยมีลุงแม๊ควิ่งตามไปง้อเหมือนเคย เอาเหอะ ถึงจะโกรธจะงอนกันตามประสา แต่สุดท้ายทั้งลุงแล้วก็ป้าของผม เค้าก็รักกันดีมาตลอดน่ะนะ ...ออกจะหวานเยิ้มกว่าคู่แต่งงานใหม่บางคู่ซะด้วยสิ=w=
                                       “อึ้บ...โช่ะ(‘ ‘)”
               ท่อนซุงท่อนสุดท้ายถูกวางไว้โดยมือของผมเองถ้าสูงขนาดนี้ ก็คงจะพอแล้วล่ะนะผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาที่บอกว่าเย็นมาพอสมควรแล้ว แล้วเหมือนกับว่าผมกำลังลืมอะไรบ้างอย่างไปซะแล้วด้วย
                                                  “โอ้...ทาคุยะคุง”                “คุณโอเว่น...สวัสดีครับ”
                                                 “เหงื่อชุ่มหมดเลยนี้ ขยันน่าดูนะเรา”              “ขอบคุณครับ^^”
                                                  “แต่การเตรียมงานวันนี้ก็คงจบแค่นี้แล้วล่ะ...ใหนๆก็มาถึงที่นี่ไปขอพรซะหน่อย จะได้ไม่เสียเที่ยวนะ”                “อ่ะ...ครับ”
                คุณโอเว่นเดินนำผมไปและโยนเงินลงไปที่กล่องรับบริจาค และเขย่ากระดิ่งขอพรซักครู่และถอยให้ผมได้เข้าไปขอพรต่อ ถ้าขอพรที่ศาลเจ้านี่ก็คงจะต้องขอกับยัยเทพจอมป่วนนั่นใช่มั๊ย=__=; ว่าแต่วันนี้ หลังจากได้แอปเปิ้ลไปยัยนั่นก็หายหัวไปเลยเหมือนกันนะเนี่ย ผมแอบโล่งใจที่วันนี้ไม่เจอไอช่ามาป่วนเหมือนทุกวัน แต่ว่า
                มันก็รู้สึกเงียบแบบแปลกๆนะ...
                                                              แกร๊ก...       กริ๊ง~...
                                                                  แปะ...แปะ...
                                                     ...อือ~...                     (- -)?
               จู่ๆก็เหมือนได้ยินเสียงครวญครางดังมาจากข้างหน้าแฮะ...ผมลองมองๆเข้าไปข้างในประตูของศาลเจ้าและเพ่งมองดูพลางเงี่ยหูฟัง
                                                    “ใครน่ะ...มาขอพรอีกแล้วรึไง?=__=;”
                เสียงหวานเล็กที่เคลือบความกวนโมโหเป็นเอกลักษณ์เฉพาะทำเอาผมเผลอสะดุ้งไป  เจ้าของเสียงนั้นดูอ่อนแรงและพยุงร่างที่โอนเอนตื่นขึ้นมาจากการงีบหลับอย่างยากเย็น  มือเล็กๆที่ดูนวลเนียนของยัยนั่นยกขึ้นมาขยี้ตาและหาวออกมาหวอดเล็กๆ
                                                     “ไอช่า=___=;;?”             “หือ?”
                                                     “มีอะไรรึเปล่า?ทาคุยะคุง”            
                                                     “ป...เปล่าไม่มีอะไรครับ>__<;;”        
                งานงอก!!ทำไมยัยบ้านี่ถึงได้ไปนอนซุกอยู่ในศาลเจ้าซะอย่างนั้นเล่า!?=O=;;คุณโอเว่นทำหน้าเหมือนปล่อยผ่าน และเดินออกไปให้โอกาสให้ผมได้เอ็ดยัยเทพตัวยุ่งนี่ซะที
                                                      “ไอช่า~!!=[++]=*”
                                                      “เสียงนี่...ทาคุยะเหรอ?”
                                      “เออ...=___=+”
                ยัยเทพตัวร้ายถึงกับตาสว่างและยิ้มออกมาทันที  ปีกสีดำคู่นั้นของไอช่ากระพือออก และบินออกมายืนหลังกล่องรับบริจาคทันที
                                       “ใหนล่ะ?”            “อะไร?”
                                      “แอปเปิ้ลแคนดี้ของชั้น^^”
                ชิท!! ผมลืม!!! นี่ใช่มั๊ย!!? คือสิ่งที่ผมลืม!!ผมเอาแอปเปิ้ลไปฝากให้มานะทำไว้ตั้งแต่บ่ายจนตอนนี้เย็นจนจะมืดแล้ว ยังไม่ได้ไปเอามันมาให้ไอช่าเลย
                                        “อ่า...คือ...”              “มีอะไรล่ะ?”
                                       “ข...ขอโทษ ชั้นลืมมันไว้ที่งานข้างล่างน่ะ!>O<”
                                       “.......”            “ไอช่า...”
                                       “อะไรเล่า? ไม่เป็นไรน่า...นายก็มีเรื่องที่ต้องทำเยอะแยะ แค่นั้นเอง ไว้คราวหน้าก็ได้”
                ไอช่าถอยไปนั่งมองผมที่กำลังขอโทษเธออยู่โดยไม่แสดงท่าทีโกรธออกมาให้เห็นแต่ว่า...ผมเอง ก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมาเหมือนกันแฮะ ที่โต๊ะของไหว้ไอช่าหยิบเอาขนมโมจิมากินแทนลูกนึง แต่ทันทีที่เธอบิดมันออกมาแป้งขนมก็ร่วนเป็นผงแทบจะทันที
                                          “นั่นมันของเก่าแล้วไม่ใช่เหรอ?”         “สามวันเอง(. .)”
                 ผมมองไอช่าที่งับขนมโมจิที่แห้งๆชืดเข้าไปอย่างอธิบายไม่ถูกเธอกัดมันเข้าไปในปากเงียบๆ ทำให้ผมเริ่มคิด... บางที ยัยนี่อาจจะรอให้ผมเอาแอปเปิ้ลนั่นมาให้เธอมาตลอดเลยก็ได้
                                           “ไอช่า...”             “หือ?~”
                          “เธอ...อย่าบอกนะว่าวันนี้ เธอยังไม่ได้กินอะไรเลย...”
                                            “ชั้นไม่ใช่คน...ไม่หิวตายหรอกน่า”             “ไอช่า...!”
                ผมเข้มเสียงขึ้นมาเพื่อให้ไอช่าเลิกแหย่ผมเล่นก่อน และเธอก็วางโมจิที่แห้งป่นในมือลง
                                           “ชั้น...อยากกินแอปเปิ้ลแคนดี้ก่อนน่ะ... ก็เลย...วันนี้...”
                                           “ยัยบ้า!!!”
               เทพสาวที่ถูกตวาดใส่ถึงกับสะดุ้งจนใหล่บางทั้งสองข้างกระตุกด้วยความตกใจแต่ยังไม่ทันที่ไอช่าจะแหวใส่ ทาคุยะกลับวิ่งออกไปจากจุดที่เธอนั่งอยู่ดวงตากลมสีแดงของเธอจ้องมองขนมโมจิที่วางอยู่ข้างๆโดยไม่รู้สึกอะไรเท่าใหร่...มันหลายร้อยปีมาก มากจนเธอจะลืมอยู่แล้ว ลืมความรู้สึก หรืออะไรก็ตาม...
               แต่เจ้าของแผ่นหลังกว้างที่วิ่งห่างออกไปนั้นกลับทำให้เธอเริ่มหวนกลับมาทบทวนและจำมันได้ขึ้นมาทีละเล็กน้อย
               ทาคุยะวิ่งลงมาจากศาลเจ้า และกวาดสายตามองไปที่ซุ้มจัดร้านของหวานของมานะแต่ทว่า ด้วยเวลาที่ย่ำค่ำ เธออาจจะขนของของเธอรวมถึงแอปเปิ้ลแคนดี้ของไอช่ากลับไปแล้ว เธอรอเค้ามาทั้งวันรอให้ได้ยินเสียงเรียกของเค้า รอมาทั้งวัน โดยหวังว่าจะได้รับมันมาจากมือของเค้าจนกระทั่งเธอผล็อยหลับไปและตื่นขึ้นมาภาพของไอช่าที่รออยู่ในศาลเจ้าอย่างตั้งใจผุดขึ้นมาในหัวของทาคุยะโดยที่เค้ากลับลืมมัน ในขณะที่ปล่อยให้เธอรออยู่
               บันไดสูงทางลงศาลเจ้าที่ไกลๆในสายตาของเค้า ในกลุ่มของชาวบ้าน สาวร่างเล็กผมสีแดงกำลังเดินลงไปพร้อมๆกับกล่องคูลเลอร์ในมือ ทาคุยะสูดลมหายใจเข้าปอดและออกวิ่งเข้าไปหามานะที่อยู่ไกลจากเค้าไปเอาการ และด้วยทางบันไดที่ชันพอสมควรมีสิทธ์ที่เค้าจะเดินไปไม่ทันเอาซะก่อน แม้จะอันตรายไปบ้างแต่เค้าก็เลือกที่จะวิ่งเอา แทนที่จะเดินเฉื่อยๆไปหามานะ
                                   “มานะ~!!!!”
                ไม่มีเสียงตอบรับหรือสิ่งที่บอกว่าเธอได้ยินเสียงของทาคุยะเลย ทาคุยะต้องวิ่งฝ่ากลุ่มคนที่ขวางอยู่และเข้าไปหามานะใกล้กว่านี้ แต่เพราะมัวแต่มองไปที่มานะ เท้าของเค้าก็ก้าวพลาดจนเซไปกระแทกเข้ากับไม้โครงท่อนหนาอย่างแรงจนต้นแขนช้ำถลอกออกมา
                                   “ขอโทษครับ!!”             “อ...อือ ไม่เป็นไร...ว่าแต่เจ็บรึเปล่านั่น”
                ทาคุยะคงไม่ทันได้ยินคำถามจึงออกตัววิ่งไปหามานะต่อ จนในที่สุด ก็เข้าถึงตัวของสาวตัวเล็กซะทีปากที่หอบหายใจอย่างเหนื่อยหอบของเค้า ตะโกนเรียกให้เธอที่เค้าวิ่งตามมาหยุดก่อน
                                      “มานะ!!!”
                มานะหันหน้ามามองเจ้าของเสียงที่วิ่งเหงื่อซึมเข้ามาหาอย่างประหลาดใจพอตัวเธอเองก็สงสัยที่เค้าทิ้งแอปเปิ้ลไว้และหายไปเลยเหมือนกัน
                                       “อะไรของนายล่ะเนี่ย?”            “คือ...ชั้นมาเอาแคนดี้น่ะ...”
                                       “แคนดี้!?ถึงกับวิ่งสู้ฟัดมาจนมอมแมมงี้เนี่ยนะ!?”           “(-__-);;;”
                  คูลเลอร์ถูกวางลงที่พื้นและเปิดออก ให้เห็นห่อกระดาษที่ใส่แอปเปิ้ลแคนดี้ลูกสวยแวววาวอยู่ข้างในสองไม้ทาคุยะรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ มานะมองไปที่ชายหนุ่มต่อหน้าอย่างข้องใจแต่ด้วยนิสัยที่ไม่ค่อยจะชอบพูดอะไรยุ่งเรื่องของคนอื่น เธอจึงไม่ได้ถามอะไรและสะพายคูลเลอร์ไปไว้บนบ่าเหมือนเดิม
                                         “ขอบคุณนะ...มานะ”             “เล็กน้อยน่ะ กินให้หมดนะทิ้งล่ะตายแน่”



                    ที่บนศาลเจ้าบันไดขึ้นศาลเจ้า เกือบขั้นสุดท้าย ไอช่านั่งทอดตามองไปที่ทะเลเบื้องหน้าพลางถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงคนที่พึ่งเอ็ดใส่เธอและพรวดพราดออกไป จนป่านนี้ ก็ยังไม่กลับมา
                                         “แฮ่ก...แฮ่ก...ฮว๋า=O=;;”
                                          “....?”
                                ไอช่าถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะนึงเมื่อเห็นร่างที่โทรมได้ที่ของทาคุยะ จู่ๆมาหมอบที่ใกล้ๆจุดที่เธอนั่งอยู่ร่างที่โซมเหงื่อของทาคุยะแทบจะนอนแผ่ลงไปกับพื้นศาลเจ้า พอเริ่มปรับลมหายใจทันแขนของทาคุยะก็ยกขึ้นซับเหงื่อออกจากหน้าผากของตัวเอง
                                           “อ๋อ...ไปเล่นน้ำมาสิท่า(‘‘ )+”             “เออ...แล้วแต่...จะคิดเลย”
                               บทพูดที่ติดๆขัดๆบ่งบอกถึงความเหนื่อยจนหายใจลำบากของทาคุยะเทพสาวเองเริ่มที่จะแหย่เค้าไม่ลงและเอาผ้าแพรที่ตัวเองเอาห่มไหล่ไว้มาซับเหงื่อตามไรแก้มให้เบาๆ
                                           “เอาล่ะ ที่นี้บอกชั้นมาซิ ว่าวิ่งไปใหนมา?ถึงโทรเป็นเจ้าเปาจิอย่างงี้”
                ทาคุยะแค่นยิ้มออกมาที่โดนยัยเทพต่อหน้าล้อว่าตอนนี้ตัวเองนั้นมอมแมมได้ที่แค่ใหนแต่แทนที่เค้าจะต่อปากต่อคำกับไอช่าเหมือนเดิมทาคุยะกลับยื่นถุงกระดาษในมือให้ไอช่ารับไว้
                                            “สัญญา...รักษาไว้ได้แล้วสินะ ชั้นน่ะ^[++]^;;”
                แม้จะมีเหงื่อชุ่มเต็มเรือนหน้าแต่รอยยิ้มของทาคุยะกลับเผยออกมาอย่างน่ามองไอช่าจับเอาแคนดี้ไม้นึงที่แม้จะมีรอยละลายไปบ้าง แต่มันกลับทำให้เธอหัวใจพองโตมากมากอย่างไม่เคยเป็นในหลายร้อยปีที่ผ่านมา สัญญาที่เธอไม่เคยได้จากมนุษย์ แต่ตอนนี้เค้าที่อยู่ต่อหน้าเธอรักษาและทำมันจนสุดตัวแม้เนื้อตัวของเค้าจะเปียกปอนไปหน่อยก็ตาม^^
                                    “คิก...^^”                  “อ้าว!?แล้วไหงเธอมาหัวเราะชั้นซะงั้นล่ะ!!?=[]=;;”
                                    “ก็นายตอนนี้น่ะดูได้ซะที่ใหนกันล่ะ^^”             “ชิ...เพราะใครฟะ”
                เหมือนชายหนุ่มต่อหน้าไอช่าจะเริ่มน้อยใจเล็กๆขึ้นมาแต่เพราะเห็นว่าเค้าพึ่งจะทำไปขนาดนั้นเพื่อเธอแล้ว เทพสาวเลยก้มลงมามองๆที่ทาคุยะที่ยังคงเหนื่อยอยู่นิดหน่อยพลางๆ
               มือบางทั้งสองข้างของไอช่าโอบตัวของทาคุยะลงมาเบาๆและให้เค้าได้พิงหนุนตักของเธอเอาไว้ แต่ทาคุยะเองก็ตกใจเอาการเหมือนกันที่จู่ๆไอช่าก็ดึงเค้าลงมา
                                      “อ...เอ้ยอะไรๆ?!อ...อย่างนี้มันO///O;;”
                                      “เงียบน่ะเห็นว่าอุตส่าห์ฝืนสังขารไปเอามาให้หรอก แค่แป้บเดียวเท่านั้นย่ะ...แค่แป้บเดียวและก็อย่าได้ใจไปล่ะ=///=+”
                แม้ไอช่าจะง้ำหน้าหนีไปทางอื่นแต่นวลแก้มที่ขาวละมุนของเธอ ตอนนี้มันแดงชมพูด้วยความเขินอายของเธอขึ้นมาแล้ว แม้จะพยายามเอียงซ่อนแต่ก็ไม่อาจพ้นจากสายตาของชายหนุ่ม พอเห็นว่าเธอเองก็ต้องใช้ความกล้าน่าดูทาคุยะก็เริ่มหยุดที่จะอาละวาด และนอนหนุนตักของไอช่าไปนิ่งๆและมองไปที่ทะเลที่ส่องแสงสีส้มแสงอาทิตย์อย่างน่ามอง      
                                        “ทะเลที่เป็นสีทอง...เหรอ?ถ้าเกิดขึ้นมาได้จริงๆ มันคงจะส่องแสงสว่างและก็คงสวยน่าดูเลยสินะ”                   “อืม...ถึงจะนานมามากแล้วแต่ที่ชั้นเห็นตอนนั้น...ทะเลตอนนั้น มันสวยจริงๆนั่นแหละ”                             “..........”              “ชั้นเห็นมันบ่อยมากๆจนครั้งสุดท้าย ราวๆเกือบๆหกสิบปีที่แล้วมั้ง”                                   
                                        “เธอรู้มั๊ย? ว่ามันเกิดขึ้นมาได้ยังไง?”
               ไอช่าส่ายหน้าแทนคำตอบไม่ใช่เธอคิดจะปิดบังทาคุยะ เพียงแต่เธอไม่รู้วิธีสร้างมันขึ้นมาจริงๆ
                                        “มีแค่เทพธิดาคนก่อน...ชั้นเคยได้แค่ดูเฉยๆเธอคนนั้นจะสร้างทะเลนั่นบ่อยๆ ทุกๆครั้งที่เธอได้อยู่กับมนุษย์...ที่เป็นคนรักของเธอ”
                                         “หวา~...ปูเรื่องได้โรแมนซ์โบราณมาก(. .)”
                                                              เปรี๊ยะ!!!!!
                                         “เจ็บ!!!ขอโทษ!!ชั้นขอโทษ!!!ไม่ปากเสียแล้วครับp[]q;;”
                        “ถ้าคราวหน้ากวนประสาทแบบนี้อีกชั้นจะเอาไฟเผาล่ะนะ=__=*”
                                         “ใจร้ายมาก~มากได้ใจT^T;;”


-------------------------------------------------------------------------------------------------------**
หลังจากทิ้งช่วงไปนาน...กลับมาเเล้วครับ กลับมาเขียนฮาร์เวตมูนต่อเเล้วคร้าบบบบ ผู้อ่านที่น่ารักยังอยู่กันรึเปล่า\(TOT)/!!?
เขียนมาจนถึงตอนนี้ก็ครึ่งทางเเล้ว สำหรับรูทของไอช่า หลังจากจบรูทไอช่าเเล้ว จะเป็นอะไรต่อ ยังไม่ได้คิดเเฮะ
คงอัพเรื่องของซาเนียไม่ก็โยมั้ง สำหรับตอนนี้ใครที่ยังไม่เคยเห็นหน้าของไอช่าก็คงได้เห็นเเล้ว จะมีรูปประกอบเเทรกไปบางตอนเช่นเคยตครับ
เจอกันตอนต่อไปวัน...วันอะไรดีล่ะ(' ';;;  )... .... ..... ......วันศุกร์เลยละกัน=w=เเล้วเจอกันครับ(^w^)\=/

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? ลงทะเบียน

x
Mikaela Hyakuya By ARAM
โพสต์ 24-2-2014 11:04:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

เหอะๆลุงแก่แล้วยังอยากจะได้สาวเอาะๆอีกเนาะ

แสดงความคิดเห็น

จิตวิญญาณเเห่งโลลิเค้าค่อนข้างเเรงกล้า=w=++  โพสต์ 24-2-2014 11:37
โพสต์ 12-3-2014 14:17:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

โพสต์ 12-3-2014 14:17:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกจัง
โพสต์ 12-3-2014 21:31:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไอ้แก่โลลิค่อน
(สนุกมากเลยครับ)

แสดงความคิดเห็น

ชอบเด็กมันผิดตรงหนายยยย อิอิ โลลิเเต่ก็ร้ากกกคุณภรรยาน้า>w<  โพสต์ 13-3-2014 12:28
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 5-12-2016 07:29 , Processed in 0.079975 second(s), 32 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้