ดู: 190|ตอบกลับ: 2
บทที่.12


        ง่ำ...ง่ำ...ง่ำ(. .)
               ลูกหมาตัวเล็กก้มหน้าก้มตากินอาหารในชามจนหายไปเกือบหมดและเงยหน้าขึ้นมาเลียปากของตัวเองเป็นคำตอบว่ามันค่อนข้างจะพอใจกับอาหารมื้อนี้พอตัวเลยทีเดียว วันอังคารแบบนี้พวกของซาเนียยังคงอยู่ที่โรงเรียน จึงไม่มีใครมารับหน้าที่จัดหาอาหารให้เปาจินอกจาก...
                              “อิ่มแล้วสินะ...กินเก่งจริงนะ ตัวนิดเดียว”
              ปีกสีดำขยับเล็กน้อยเพื่อยืดเส้นยืดสาย แม้มนุษย์จะไม่อาจมองเห็นไอช่าแต่กับสัตว์ก็อีกเรื่องหนึ่ง หลังจากเสร็จธุระกับเปาจิ ไอช่าก็หันไปหาทาคุยะที่ยืนอยู่ที่แปลงผักใกล้ๆรั้วฟาร์ม ช่วงใกล้ฤดูร้อนแบบนี้อาจจะอบอ้าวไปนิดแต่มันก็ทำให้ผลผลิตดีขึ้นเหมือนกัน และที่น่าพอใจกว่าคือผลผลิตที่ส่งขายตลาดชุมชนของทาคุยะมีชื่อเรื่องคุณภาพมากขึ้นอย่างน่าใจหาย จนถึงขนาดวันนี้ก็มีคนจากต่างเมืองมารับซื้อผลผลิตถึงที่เลยทีเดียว
                                 “ได้มาเยอะกว่าที่คิดแฮะ ดีจังเลยนะเปาจิ...คงมีของกินแจ่มๆให้แกกินอีกแน่^^”
                                 “งั่ม=w=+...”            “ขาชั้นกับไส้กรอกมันต่างกันนะ ขอล่ะT^T”
                                  “กับชั้นไม่เห็นเปาจิจะก้าวร้าวอะไรเลย นายไปทำอะไรเปาจิก่อนรึเปล่า- -+”
                                “ไม่ได้ทำเฟ้ย แล้วชั้นก็อยากรู้ด้วยว่ามันจงเกลียดจงชังอะไรชั้นนักหนาT^T”
                ไอช่าก้มลงไปลูบหัวเปาจิเบาๆ เธอไม่เข้าใจภาษาสัตว์แต่ว่าเธอก็รู้ ว่าเปาจิไม่ได้เกลียดทาคุยะเลยแม้แต่นิดและยังชอบทาคุยะเอามากๆด้วย ที่ทำๆไป นั่นก็คงเป็นการหยอกเล่นซะมากกว่า
                                  “แล้วเป็นไงบ้างล่ะ ผลผลิตของนายน่ะ ดูดีกว่าที่คิดนี่นะ”
                                  “อา~...แต่ก็คงต้องเพิ่มปริมาณพืชผลที่ต้องปลูกขึ้นมาอีกแล้ววัวของเราตอนนี้ก็ให้นมมากจนน่าจะเอาไปแปรรูปได้แล้วด้วย ...อืมผลผลิตปศุสัตว์ยังขาดไปหน่อย จริงๆด้วยสินะ(. .)”
                                  “เป็นงานขึ้นเยอะเลยนี่นา”             “แหงอยู่แล้วนี่ต้องทำทุกอย่างของตัวเองให้ดีที่สุดก่อน ถึงจะช่วยเหลือคนอื่นได้ซาเนียก็บอกนี่นะ”
                                  “.........”            “มีอะไรรึเปล่า?”
                                  “...เปล่า”             “องุ่นพวกนี้ ก็คงต้องเอาไปให้ฟลอร์หลังจากนี้สินะ”
                       พรึ่บ...
                ปีกของไอช่ากางออกและพาตัวของเธอลอยขึ้นไปจากทาคุยะเงียบๆหลังจากการเตรียมงานโอชิน ไอช่ากับทาคุยะจะได้คุยกันแบบสนิทกันมากขึ้น แต่ดูเหมือนด้วยความที่เป็นคนที่อัธยาศัยดีกับทุกๆคนในหมู่บ้าน เลยกลายเป็นว่าทาคุยะกลายเป็นหนุ่มเนื้อหอมจากนิสัยที่เค้าเป็นขึ้นมาโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัว
                                  “อ่ะ...ไอช่า=O=;;”
                หลังจากทิ้งทาคุยะเอาไว้ที่ฟาร์มชั้นก็กลับมาที่บ้าน(ศาลเจ้า)ของตัวเองอย่างเซ็งแบบไม่มีสาเหตุการที่จริงหมอนั่นก็ทำหน้าที่ทุกอย่างดีก็จริง และไม่ค่อยขาดตกบกพร่องอะไรแต่พอคุยๆกันไปเมื่อกี๊ ทำไมชั้นต้องอารมณ์สียไม่รู้- -+…
            เพราะหมอนั่นทำงานฟาร์มไม่ดีพอ.... ไม่ใช่ละ หมอนั่นทำงานอย่างดีที่สุด ไม่มีอะไรที่มันขัดตาชั้นซักนิดเดียวงั้นก็...
            หมอนั่นชอบกวนประสาทชั้นรึไง?ชั้นถึงอารมณ์เสีย....อันนั้นชั้นก็กวนหมอนั่นไว้พอตัวนี่ ไม่น่าจะมีอะไรด้วย ...งั้น...
                (‘ ‘)…         (‘ ‘);…        (- -);;…        (. .);;…       (-__-);;;…
                                        งั้นเพราะอะไรชั้นถึงอารมณ์เสียไปเมื่อกี๊กันนะ?-__-;;
                 แก่ก...
           เสียงถาดวางขนมเซ่นไหว้เรียกชั้นให้หันไปหากับมิโกะลูกสาวเจ้าของศาลเจ้ามักจะเป็นเธอเสมอ ที่ไม่เคยลืมที่จะจัดอาหารมาเซ่นไหว้ชั้นเด็กที่อื่นเป็นไงชั้นไม่รู้หรอก แต่กับซึบาสะ เด็กนี่ค่อนข้างนิสัยดีเอาการนะถึงจะดื้อเงียบไปนิด ท่าทางวันนี้ก็จะอาศัยช่วงพักเที่ยงมาเปลี่ยนของเซ่นให้ชั้นเหมือนเคยแฮะใหนดูซิๆ วันนี้มีขนมอะไรนอกจากโมจิบ้างรึเปล่า(. .)
                                      “อ๊ะ...**โอฮางิล่ะ  -ขนมโมจิห่อถั่วแดง-”            
                                      “...?(‘ ‘  )(  ‘ ‘)”  
                ชั้นสะดุ้งรีบเอามือมาปิดปากทันทีหลังจากที่รู้ว่าซึบาสะจะได้ยินเสียงชั้นแล้วยัยนี่ค่อนข้างมีเซ้นต์ด้านนี้มากกว่าคนอื่นๆอยู่ด้วย
                                       “โยจัง...อย่ามาแกล้งเค้านะ><*”            “หว่ะ...รู้ได้ไงเนี่ย=O=;;”
                                      “จะมาแอบขโมยกินเครื่องเซ่นไม่ได้นะ.v.+”         “หา?ชั้นเปล่าจะขโมยนะ”
                                      “เฮ้อ...มาพอดีเลยช่วยชั้นทีนะ ทาคุยะซังเค้าเก็บสมุนไพรป่ามาให้ชั้นอยากทำเทมปุระไว้คืนนี้น่ะ”                                             “ฮ้า~น่าอร่อยจังน๊า~*O*///”
                เห็นด้วยฝีมือยัยหนูนี่เข้าขั้นเซียนด้านการทำอาหารเลยล่ะชั้นเคยกินของที่ซึบาสะทำมาให้ด้วย ฝีมือแบบนี้ ใครจะได้ไปเป็นเจ้าสาวน้อแต่คงต้องหวังกันไปยาวๆ พ่อของยัยนี่ ดุยิ่งกว่าหมีป่าแถวนี้อีก=___=;
                                        “แต่ว่าจะดีเหรอ?ทาคุยะเก็บมาเยอะเลยรึไง ถึงจะเอามาทำน่ะ”
                                       “อื้ม...จะทำไว้แบ่งโยด้วยแล้วกันนะ”           “ขอบคุณสำหรับอาหารเจ้าค่ะ(_/I\_)”
                                       “แล้วก็...คงต้องฝากโย เอาส่วนของทาคุยะซังไปให้ด้วยได้มั๊ย?”
               ชะ...=___=**
                                        “อะฮ๊า~♥”            “(‘ ‘ );;”
                                      “งั้นสินะ งั้นสิน้า~จะมัดใจตานั่นเสน่ห์ปลายจวักคือไม้ตาย=w=+”
                                       “โยอ่ะ!ไม่ใช่ซะหน่อย!!ไม่คุยด้วยแล้ว>[]<*”
                                        “อ๊ะ!!เดี๋ยว ซึบาสะ เทมปุระชั้นล่ะTOT”           “ไม่ให้กินแล้ว><**”
                                       “ใหงงั้นอ่า~!?p[]q;;”
                ชั้นพอจะรู้มานิดๆแล้วว่าที่ชั้นหงุดหงิดเอาดื้อๆเพราะอะไร... เพราะมี...ไอ้บ้า...บางคน มันขยันปักธงอยู่ตลอดเวลาอย่างนี้ไงเห็นซื่อๆบ้องแบ๊วๆอย่างนั้น ในใจคิดจะเล่นฮาเร็มรูทงั้นสินะอยากได้ฉากจบเรือสวยงั้นสิน้า~อยากเหลือแต่หัวสิน้า~=[++]=**
                                            “ฮึ...เจ้าบ้าทาคุยะ=__=*”
                      ตุบ!!ตุบ!!ตุบ!!
              เสียงคนวิ่งขึ้นมาเรียกให้ชั้นรวมถึงซึบาสะที่ยืนอยู่ใกล้ๆหันไปหา เหมือนจะเป็นชาวบ้านของที่นี่นะ ว่าเเต่รีบขึ้นมาขนาดนี้ มีอะไรรึไง?
                                           “อาคาชิซัง~!!!แย่แล้วครับ!!!”   
                                
                       
                       โป๊ก!!!
                                              “เจ็บ!!=[]=;;”
                ผมก้มหัวและเอามือไปลูบจุดที่โดนเศษแร่หล่นใส่...  เยี่ยม...ซวยได้ใจ คุณสตีเว่นที่ทำงานด้วยกันหันมาหาผมและทำหน้าตาเหวอหวาออกมา
                                            “หัวไม่แตกนะ ทาคุยะ=___=;;”               “ครับ...หวังว่า”
                                            “อีกซักสิบห้านาทีก็ค่อยเลิกงานละกัน เดี๋ยวไอ้ที่ได้รอบสุดท้ายทั้งหมดนายก็เอาไปละกัน... อ๊ะ!!!ดูสิๆ!!!ชั้นเจอฟอสซิลล่ะ!!ไดโนเสาร์!!มันต้องเป็นฟอสซิลไดโนเสาร์แน่ๆ*O*///”
                ใจเย็นๆก่อนแล้วไปหยิบแว่นมาใส่ก่อนจะดีกว่ามั้งผมว่า ไอ้ที่ผมเห็นน่ะ นั่นมันเศษไม้ค้ำผนังถ้ำที่ผุลงมาไม่ใช่เรอะ=___=;;
                                                “อีกสองวันก็จะถึงเทศกาลโอชินแล้วสินะ”              “ครับ”
                                                “ถ้าปีนี่ซึบาสะจังเห็นเทพธิดาก็คงดีนะ”           “เทพธิดา?”
                                                “อืม...มีนะย่าทวดของซึบาสะจังบอกว่ามี ผู้เฒ่าผู้แก่ที่นี่ก็ว่ากัน”
                ครับ...ผมเชื่อ เพราะอย่างน้อยเทพธิดาที่ว่า ปัจจุบันนี้ ก็คงไม่พ้นยัยนั่นแน่ๆ=___=+
                                                “ถ้าซึบาสะจังเจอเทพธิดาจะเป็นยังไงครับ?”
                                                “นั่นสิน้า~...อย่างน้อยๆเราก็คงรู้วิธีช่วยหมู่บ้านจากพวกคนรวยใจดำที่จะกว้านซื้อที่นี่ได้มั้ง”                                                     “คุณสตีเวนรู้เกี่ยวกับเทพธิดาแค่ใหนเหรอครับ?”
                ผมแกล้งถามเหมือนไม่ใส่ใจและลงมือขุดแร่ต่อทั้งๆที่ความจริง ผมค่อนข้างจะสนใจสิ่งที่คุณสตีเว่นรู้พอสมควรมันอาจจะสำคัญมากๆก็ได้
                                                “ไม่รู้นะชั้นฟังมาจากเจ้าอาคาชิอีกที เหมือนว่าเธอจะมา เมื่อชะตาของหมู่บ้านสั่นคลอนเธอที่รักหมู่บ้านที่สุขสงบนี้ ที่ที่คนรักเธออยู่เธอไม่อยากให้มันหายไปเพียงเพราะเป็นสถานที่ที่ไม่สำคัญอะไรเพื่อรักษาหมู่บ้านที่เธอ และทุกๆคนรัก เธอจึงสร้างปาฎิหารย์ขึ้นมา...”
                                                “ราตรีทะเลทองคำ...”
                ผมตอบออกมาเพราะรู้มาบ้างแล้วอันที่จริงปาฎิหารย์ที่ว่า มีมากกว่าที่รู้นัก แต่ที่ผมได้ยินบ่อยที่สุดและได้ยินจากคนต่างเมืองมากที่สุด ก็คือเรื่องทะเลสีทอง แต่คนที่สร้างมันจากที่ไอช่าบอก คือเทพธิดาคนก่อน ที่เธอหายไปแล้ว
                                                “ต้องเป็นซึบาสะจังเท่านั้นสินะครับ ที่จะสามารถติดต่อกับเทพธิดาได้”
                                                “อืม...ไม่รู้สินะแต่คิดว่าไม่น่าจะจำเป็นนะ เพราะราวๆหกสิบกว่าปีก่อน ตามที่คนแก่ที่นี่พูดน่ะนะเคยมีผู้ชายธรรมดาๆคนนึงที่มองเห็นและสื่อสารกับเทพธิดาได้”
                                                
                                              เธอรู้มั๊ย? ว่ามันเกิดขึ้นมาได้ยังไง
                                              มีแค่เทพธิดาคนก่อน...ชั้นเคยได้แค่ดูเฉยๆเธอคนนั้นจะสร้างทะเลนั่นบ่อยๆ ทุกๆครั้งที่เธอได้อยู่กับมนุษย์...ที่เป็นคนรักของเธอ
                                                “เอาจริงสินะ...ยัยตัวแสบ...”           “หา?”
                                                “เปล่า...ไม่มีอะไรครับแล้วคุณสตีเว่น...”             “หือ?”
                                                “ถ้าเทพธิดาในนตอนนี้กับเมื่อหกสิบปีก่อนเป็นคนละคนกัน คุณคิดว่า เธอจะสามารถสร้างทะเลนั่นได้รึเปล่า?”
                                                “อืม...ไม่รู้สิ ใหงถามชั้นล่ะแต่โอกาสจะทำได้ คงน้อยน่าดูนะ ถ้าเป็นอย่างนั้น”
                ไม่...ไม่ใช่หรอกมันต้องมีอะไรซักอย่าง อะไรก็ตาม ที่เป็นองค์ประกอบสำคัญ บางที อาจจะมีบางอย่างที่เป็นตัวการสำคัญที่จะสร้างมันได้แต่ไอช่าแค่ลืมมัน และถ้าเรารู้ สิ่งที่เทพธิดาคนก่อนทำ ไอช่าเองก็น่าจะทำมันได้ถ้าทำให้หมู่บ้านนี้และทุกคนที่นี่ได้อยู่ที่นี่ต่อไป บางที ผมคงต้องสืบหาร่องรอยอะไรก็ตามของคนที่เกี่ยวข้องกับเทพธิดาให้ได้
                                  ปั่ก!!!
                เอ๊อะ=[]=;;
                                                “สต๊อปก่อนเลยนายเริ่มสติแตกอีกแล้วนะ- -+”
                                                “เจ็บนะ เธอซ้ำแผลเก่าชั้น ซาเนียT^T*”
                                                “เชื่อเค้าเลยเห็นเลิกเรียนมา ไม่เจอที่ฟาร์ม นึกว่าหายมาทำอะไร ที่ใหนได้ก็มาฟังนิทานจากลุงบึ้กนี่เองสินะ”
                                                “ไม่ใช่นิทานซะหน่อยเรื่องเล่าตะหาก=___=”
                คุณสตีเว่นบ่นซาเนียแค่นๆซาเนียหันมาทางผมและถอนหายใจเบาๆ และออกแรงลากผมออกมาจากเหมือง เอ้ยๆ!จะลากผมไปใหน!?จะตบผมอีกรึเปล่าถ้าไงขอผมร้องขอชีวิตก่อนเหอะนะ เธอจะได้ไม่เผลอพลั้งมือฆ่าผมตายเอาTT^TT
                                                “นายทำหน้าเหมือนชั้นจะฆ่านาย”             “แล้วเธอคิดจะทำ?”
                                                “ใช่ชั้นคิด- -+”             “T^T;;”           ย...ยัยอำมหิต
                                                “ถ้านายสนเรื่องทะเลนั่นลุงแม๊ค เค้ารู้ จะง่ายกว่า ถ้านายถามเค้า”
                หือ!?O__o;;ลุงของผมเนี่ยนะ
                                                “ชั้นแค่ไม่อยากให้นายทำตัวสติแตกออกวิ่งไปทั่วหมู่บ้านเพื่อสืบหาเทพธิดาอะไรนั่นหรอกนายอาจจะเหนื่อยเปล่า รึอาจถูกจับส่งโรงบาลบ้า-__-+”
                จริงของซาเนียการวิ่งไปทั่วหมู่บ้าน และถามหาคนที่รู้จักเทพธิดา สำหรับคนทั่วๆไปเค้าคงคิดกันได้ไม่กี่อย่างคือผมประสาทหลอน รึไม่ก็ผมเป็นบ้า=___=;;
                                                “ขอบใจนะ ซาเนียงั้นชั้นขอไปหาลุงแม็คก่อนล่ะ”           
                                 ผึง!!(คอเสื้อของทาคุยะถูกซาเยียดึงไว้)
                                                “แอ่ก=[]=;;”          “ชั้นไม่ได้มาหานายเพราะเรื่องนี้นะ จะสงบสติอารมณ์แล้วฟังรึจะให้ชั้นตบให้เย็นลงก่อน เลือกมา= =**”
                                                “ข...ขออภัยครับ ผมจะตั้งใจฟังครับ=O=;;”           
                                                “พวกนายหน้าซื้อที่ดินมันมาป่วนงานโอชินพวกมันพังร้านค้าของชาวบ้าน”
                                                “!!??”

--------------------------------------------------------------------------------------------------------**
อือ...~หัวไม่เเล่นเลยอ่ะp^q;; เขียนนิยายไปได้อย่างเนิบนาบมากกกก
ปิดเทอมเเล้ว เเต่อย่าพึ่งชะล่าใจเน้อ ใครที่รู้ตัวว่ามีอะไรต้องเคลียล์กับอาจารย์ที่โรงเรียนก็รีบเคลียล์ซะเน้อ=w=++(ทำงานซ่อมๆ!!เย้!!!\TOT/)
ส่วนใครที่สิ้นเเล้วซึ่งภาระหลังการสอบ ก็เร่เข้ามาอ่านนิยายจากนักเขียนหน้ามนหน่อยเร้วววว~...(.me//นึกว่าตัวเองเป็นพระเอกลิเกรึไงกัน=A=**)
อิๆ ล้อเล่นกันเป็นพิธี เจอกันตอนต่อไปจ้า ฝากคอมเม้นต์ด้วยเน้อ~>w<\=/

โพสต์ 28-2-2014 16:01:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

หนุกมากขอบคุณค่ะ

แสดงความคิดเห็น

ยินดีคร้าบ>w<y*+*  โพสต์ 28-2-2014 16:04
โพสต์ 12-3-2014 14:15:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด

รางวัลสำหรับการตอบกลับ +2

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ประวัติการแบน|Anime-Thai | สังคมของคนรักอนิเมะ Google+

GMT+7, 10-12-2016 10:02 , Processed in 0.042716 second(s), 25 queries , Gzip On, Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้